Dat zijn wel de soort van kenmerken die ik bedoel inderdaad. Heel typerend uit dat Loveboat-thema is verder de ritmegitaar.

Rock The Boat (Hues Corporation) vond en vind ik trouwens wel een topnummer (je moet nooit te consequent zijn, zeg maar ). Dat met die tussen-tom was ook kenmerkend voor meer hits in de kortstondige ´Bump´ rage ook ergens in die periode en Tina Charles´ I Love to Love hoort daar meen ik ook bij, Enfin, ik heb hierboven al eerder gesteld wat ik van háar vind.

De top 30 van 19 mei 1979:

01 (01) Is she really going out with him * Joe Jackson
02 (05) Blue morning blue day * Foreigner
03 (03) I want you to want me * Cheap trick
04 (07) Popmuzik * M
05 (02) So lonely * The Police
06 (06) Unknown destination * Massada
07 (15) Boys keep swinging * David Bowie
08 (04) Oliver's army * Elvis Costello
09 (10) Music machine * Inner circle
10 (12) Going back to China * Diesel
11 (22) Cool for cats * Squeeze
12 (09) Something to live for * Hollies
13 (20) Dancin' fool * Frank Zappa
14 (08) I'll supply the love * Toto
15 (11) Frozen years * The Rumour
16 (21) Bright eyes * Art Garfunkel
17 (24) Hot stuff * Donna Summer
18 (25) Does your mother know * Abba
19 (18) When you're in love * Dr. Hook
20 (---) Never be clever * Herman Brood
21 (---) Boogie wonderland * Earth, wind & fire
22 (23) Rock and roll fantasy * Bad company
23 (---) One night affair * Stylistics
24 (13) I'm the toughest * Peter Tosh
25 (16) Love you inside out * Bee gees
26 (14) The logical song * Supertramp
27 (30) Throw it all away * Partner
28 (29) 'k Heb niks meer aan m'n leven * Ton v.d. Meer
29 (---) Lydia * Dean Friedman
30 (---) Another shipwreck * Andy Bown

Herman Brood was natuurlijk Neerlands grootste rock & roll talent in 1979 maar werd net zo gemakkelijk als punk gezien als Blondie. Hij dreef mee op de hoge golven van wat als populair moest worden gezien maar ik blijf het beschouwen als goede rockmuziek met roots in de blues. Met punk heeft het natuurlijk weinig van doen. Never be clever was een prima song, wat gladder dan het een half jaar eerder uitgebrachte Saturday night. Maar tot en met 1980 bleef het meeste van Brood prachtig (hij had nooit aan een oversteek naar de VS moeten beginnen).

Earth, wind & fire braken hier wat mij betreft met een traditie, door het veel te disco-getinte Boogie wonderland. Na een stroom van 9 jaar onafgebroken (kwaliteits-)LP's uitbrengen en toeren begint Maurice White hier toch wel erg ver van de oorspronkelijke muzikale doelstellingen te geraken, hoewel de bijbehorende cd I am nog gaat (zeker in vergelijking met wat nog later zou worden uitgebracht). Hoe dan ook, de subtiele soul van Fantasy van een jaar eerder is inmiddels ver te zoeken.

De Stylistics zijn al wat besproken, ik begrijp nu volledig wat Sq bedoelt met het thema van Love boat en One night affair. Ik heb dat zo nooit gehoord, maar het vergelijk is duidelijk. Overigens hebben de Stylistics een ontelbaar aantal Greatest hitsen en Best ofs uitgebracht, geen één daarvan heeft One night affair in het repertoire opgenomen. Het grijpt allemaal terug naar de (blijkbaar) beste periode van de Stylistics, tussen 1970 en 1976. Wie One night affair op cd wil hebben moet de cd Love spell aanschaffen en dat is nog niet zo gemakkelijk.

Dan Dan Friedman! Lydia heeft in mijn optiek een zelfde soort van status als Music van John Miles en dan de ballad versie daarvan. Die status is voor beide artiesten extreem: je vindt het nummer geweldig of je haat het. Een gulden middenweg lijkt nauwelijks mogelijk. Friedman en Miles zijn daarbij qua hits enorme eendagsvliegen gebleken, hun bekendheid hangt van die nummers af (ook al heeft Miles mooie dingen gedaan bij het Alan Parsons project en speelde hij verdienstelijk gitaar bij de laatste Tina Turner concerten vorig jaar) Wie Dan Friedman zegt, zegt tegelijkertijd Lydia en voor het overige ontbreekt bij mij elke achtergrondkennis van de man.

Ook Andy Bown is al eerder gememoreerd. Zou Another shipwreck nog van invloed zijn geweest tot zijn toetreden bij Status quo in 1982? En verbeeld ik het me of hóór ik ook al leden van Status quo in het achtergrondkoortje bij dit nummer? In ieder geval heeft Status quo later in kwalitatief opzicht hun oren teveel laten hangen naar de talenten van Bown, zoals in Another shipwreck al te duidelijk zijn vastgelegd.

Ja , mee eens. Boogie Wonderland is een van de mindere EWF nummers vind ik ook; te snel voor funk en het ljkt erop alsof ze hun best hebben gedaan om ´een simpel nummer te maken zoals dat hoort bij de disco´, echter zonder daarbij te letten op belangrijke zaken als .. een lekkere beat. Ik was het heel snel zat in 1979. EWF was vooral goed in het eigen genre (´kalimbalightfunkyjazzharmony´). Let Your Feelings Show vond ik dan wel weer een geniaal nummer van ´I Am´


Niet mijn favoriet, maar wát een herinnering! Dit zijn toch de nummers die dit topic zo leuk maken. Ik weet zeker dat ik het echt al die tijd niet gehoord heb, helemaal vergeten. Ik herkende het al op de titel (Ik moet dit kennen maar wat is het ook alweer ) en meteen dus maar even opgezocht. Het deed me destijds minder dan vergelijkbare nummers, maar ik had er geen hekel aan. Komt echter niet in mijn lijst.

Dat laatste ben ik wel met je eens. Boogie Wonderland is het eerste nummer van Earth Wind & Fire dat ik zonder meer disco zou willen noemen, in tegenstelling tot het voorgaande werk, dat voorak R&B/funk is.

Ik snap wel dat Maurice White & consorten hier heel nadrukkelijk wilden meeliften op de disco-rage - het heeft overduidelijk dat four-to-the-floor ritme dat kenmerkend is voor disco. Toch vind ik het op zichzelf een heel goed gemaakt nummer: priemende blazers, veel gedetailleerde percussie en de zang van de Emotions die er echt iets aan toevoegt. Maar ik heb het teveel gehoord, zou het voor mijn lol niet zo snel meer opzetten.

De bijbehorende LP I am is het meest commerciële album dat ze tot die tijd hadden uitgebracht, maar ik vind het nog steeds een topper, met klassenummers als Star, In the stone en Rock that! Alleen After the love was gone, de volgende single, is zo'n typische softsoul-ballad, die heeft me nooit veel gedaan.

Ik ben tamelijk vergevingsgezind aangaande EW&F - ik vind het nog steeds een van de allesbeste funkbands die ooit bestaan heeft. Ik vind ook de opvolger Faces nog goed te pruimen, maar daarna werd het écht allemaal een stuk minder.

Ik had Dean Friedman al eerder genoemd in het rijtje eendagsvliegen dat alleen in Nederland scoorde. Want volgens mij is dit nergens anders een hit geweest. Ik heb ooit eens een (Engelse) verzamel-CD van de man op de kop getikt, die bewijst dat deze Amerikaanse singer-songwriter wel degelijk meer in zijn mars had. Maar de tekst in het boekje gaat voornamelijk over zijn bekendheid die hij te danken heeft aan de nummers Ariel en Lucky stars. Want dát schijnen namelijk in Engeland - en ik meen zelfs in de VS - zijn bekendste nummers te zijn.

EDIT: Net even gegoogled: in Engeland schijnt Lydia nog wel een klein hitje geweest te zijn, volgens Wikipedia.
Friedman maakt trouwens nog steeds muziek, treedt nog steeds op en heeft zelfs een eigen website: Dean Friedman's Official Music Web Site - deanfriedman.com

Andy Bown zat al sinds 1977 bij Status Quo - het piano-introotje op Rocking all over the world is van hem. En toetsen waren naar mijn idee een verrijking van het Quo-geluid. Ik heb geen latere albums van hen in huis, dus ik kan je aanname niet bevestigen. Schreef hij ook mee aan Quo-nummers dan?

Overigens leuk dat dat nummer van Massada zo hoog in je lijst staat - vond ik destijds ook een uitstekend (en ondergewaardeerd) nummer.

TOP 40 VAN ROB nr 152, 23-5-1979
dw vw aw
1 1 4 Bright eyes - Art Garfunkel
2 4 3 Popmuzik - M
3 15 3 Boys keep swinging - David Bowie
4 2 7 I want you to want me - Cheap Trick
5 6 4 Happiness - The Pointer Sisters
6 5 4 Does your mother know - Abba
7 16 3 Reunited - Peaches & Herb
8 3 8 Goodnight tonight - The Wings
9 10 6 Is she really going out? - Joe Jackson
10 12 5 Dance away - Roxy Music
11 8 7 Frozen years - The Rumour
12 7 6 What a fool believes - The Doobie Brothers
13 11 5 Music machine - Inner Circle
14 17 4 Unknown destination - Massada
15 18 2 Cool for cats - Squeeze
16 22 3 Hot stuff - Donna Summer
17 20 4 Going back to China - Diesel
18 -- 1 Say when - Lene Lovich
19 24 2 Chase - Giorgio Moroder
20 14 14 I will survive - Gloria Gaynor
21 -- 1 Dancing barefoot - Patti Smith Group
22 9 5 No mercy - The Tubes
23 21 3 Love you inside out - The BeeGees
24 32 2 Another shipwreck - Andy Bown
25 13 7 Prime time - The Tubes
26 -- 1 Rendez-vous 6.02 - UK
27 -- 1 I got my mind made up - Instant Funk
28 35 2 Boogie Wonderland - Earth, Wind & Fire
29 23 5 Spank - Jimmy 'Bo' Horne
30 -- 1 Shine a little love - ELO
31 36 2 When you're in love - Dr. Hook
32 31 4 Casanova - Luv'
33 34 11 Dancing fool - Frank Zappa
34 -- 1 Hanging on the telephone - Blondie
35 39 2 One night affair - The Stylistics
36 19 5 Turn the music up - Players Association
37 -- 1 Lydia - Dean Friedman
38 -- 1 Boys (Tell it all about) - Dolly Dots
39 27 13 Wild places - Duncan Browne
40 26 9 So lonely - The Police

Bright eyes staat nu 2 weken op 1, maar wordt al belaagd door Popmuzik en Boys keep swinging, dat van 15 naar 3 schiet. Ook Reunited gaat lekker door.

Zeven binnenkomers weer, waarvan een paar niet eerder genoemd.

De hoogste op 18, de opvolgsingle van het succesvolle Lucky number, Say when. Net zo'n soort single, wel wat gejaagder, alleen wat minder sterk. Ik voorspel een kort succes.

Op 21 Dancing barefoot van Patti Smith Group, die sq al een paar weken in de top van zijn lijst heeft staan. Zou in de top 40 tot nummer 39 reiken, en daarmee ook de enige hit van Patti Smith in Nederland. Erg mysterieuze single, mooie dreigende lage stem, vervormde gitaar, erg alternatief!

Op 26 de band UK met Rendez-vous 6.02. UK had al een album uit, UK geheten, dat ik toen nog niet kende maar dat inmiddels tot mijn meest favoriete albums behoort. UK is een zogenaamde 'supergroep', alle leden hebben hun sporen al verdiend in andere bands, zoals King Crimson, Yes, Roxy Music, Soft Machine. John Wetton heeft een van de mooiste stemmen uit de popmuziek, en van de andere leden kan ik vergelijkbare opmerkingen maken. Maar hebben zij ook goede songs, is dan de vraag? Ja! Rendez-vous 6.02 is een ingehouden, omfloerst gezongen, mysterieuze song met een pakkend refrein om toch de hitlijsten te kunnen behalen (een wonder voor zo'n band), maar ook een instrumentaal gedeelte waar alles uit de kast gehaald wordt. Ook als 12-jarige was ik hiervan al direct onder de indruk.

Op 27 Instant Funk met een lekker funknummer, dat kan allemaal gewoon naast elkaar staan .

ELO op 30 heeft zijn beste (artistiek gezien) tijd al gehad, maar zal nog wat aardige singlehits scoren, zoals deze.

In de lagere regionen komen Blondie en Dean Friedman binnen, waar al veel over geschreven is.

En de uitsmijter vandaag is de debuutsingle van de Dolly Dots, met o.a. natuurlijk Angela Groothuizen die tegenwoordig schittert als geweldig jurylid, maar toen voor het eerst een hit scoorde met het gezellige Boys. De song is een beetje in ouderwetse stijl geproduceerd en mag natuurlijk niet serieus genomen worden door popcritici, maar onaardig is het toch niet.

UK, daar moeten we het met z'n allen nog eens over hebben. Rendez vous 6:02 is ontegenzeggelijk een prachtig nummer maar het gaat mij ook even om de status van deze band. Onder welke categorie zullen we deze eens laten vallen? Ben erg benieuwd.

Ik begrijp zelfs dat je de hele cd van UK hebt, voor mij is dat nog onbekend terrein. Misschien moet ik er eens naar uitkijken, als alles van hetzelfde niveau van Rendez vous is.

Instant funk en de Dolly dots zullen mijn top 30 niet halen kan ik verklappen, anders ligt het voor de dames Smith en Lovich. Trouwens, ook Blondie zorgt deze week voor een geweldige nieuwe binnenkomer in je lijst: een nummer als Hanging on the telephone is voor mij hoe je Blondie het liefst hoort!

Ik zie dat ik me niet zo duidelijk heb uitgedrukt over UK. Hun eerste album, 'UK' dateert uit 1978 en daar staan geen singles op, maar wel schitterende nummers (alleen maar, eigenlijk). Op hun tweede album 'Danger Money', staat Rendez-vous 6.02, en ook de tweede single 'Nothing to lose'; dit album is dan ook wat song-achtiger en minder sterk, maar nog steeds prima. Daarna kwam nog een live-album 'Night after night' en toen was het alweer gedaan met de band. Het lijkt me dat jij als symfoliefhebber tenminste dat eerste album in huis moet halen!

Helemaal gelijk, ik ben ook al gelijk even gaan shoppen! Het nadeel van één hit en een groep die het na 2 jaar (1978-1979) alweer voor gezien houdt, heeft inderdaad een zéér grote kans inmiddels uit het oog te verliezen!

Gelukkig blijft de band met name bekend vanwege Rendez vous 6:02. Eén hitje blijft wonderen doen!

Overigens zijn beide cd's moeilijk te vinden: moet je eens UK eens intypen bij een internetbedrijf!. Maar inmiddels gevonden, eens kijken wat ik er mee doe

UK kende ik ook lange tijd alleen van dat prachtige Rendez-vous 6:02. Ik heb destijds het singletje gekocht en jaren later nog eens de bijbehorende LP Danger money. Toen iemand me vertelde dat hun eerste album nog beter was, heb ik dat ook gekocht. En we zaten toen al in het CD-tijdperk, dus dat betekende dat Danger money korte tijd later ook opnieuw werd aangeschaft.

UK heeft inderdaad maar kort bestaan, dus je kan ze gemakkelijk over het hoofd zien. Toch zijn die twee platen echt aanraders. Het zit een beetje tussen Yes en Asia in, niet alleen qua tijd, maar ook qua muziek. Ze hadden soms redelijk compacte, meezingbare nummers, maar ook lange epische stukken, waarvan Carrying no cross (12 min.) mijn absolute favoriet is.

Ik vind het moeilijk te beoordelen welk album sterker is, want ze verschillen eigenlijk nogal van elkaar. De eerste heeft wat meer jazz-invloeden en de tweede is een duidelijk song-gericht prog-album. Ik heb een lichte voorkeur voor Danger money, maar ze zijn allebei erg goed. Ze waren lange tijd vervallen, maar volgens mij zijn de twee studio-albums van UK onlangs opnieuw uitgegeven. Daar moet dus wel aan te komen zijn.

Dat live-album heb ik nooit beluisterd. Mis ik daar wat aan als ik de twee studioplaten al heb?

Ik begin toch wel benieuwd te raken! Ik ga er nog wat gerichter naar op zoek, die UK cd's, wat ik tot nu toe tegenkwam, waren toch al gauw 16 euro per cd.

Drummer Bill Bruford (Ex-Yes, Ex King Crimson) speelde mee op de eerste cd, niet meer op de tweede. Misschien dat dat nog een kleine verandering in stijl kan verklaren. Jazz is natuurlijk iets waar symfonische rockers weinig van willen weten, over het algemeen. Bill Bruford is daarin enigszins een vreemde eend in de bijt.

Die live cd krijgt hier goede kritieken; als beide cd's goed tot zeer goed zijn, mag je dat van het live gedeelte eigenlijk ook verwachten. Ook die opnames (officieel uit 1979) ben ik op cd tegengekomen.

Ik associeer het eerste album eigenlijk niet met jazz, of jazz-invloeden. Het zijn songs in de beste symphonic rock-traditie, rustig en snel, met hoofdrollen voor een gierende gitaar, een heerlijke synthesizer, een electrische viool en de stem van John Wetton.

Op het live-album worden de beter behapbare stukken nagespeeld; persoonlijk vind ik het geen meerwaarde hebben ten opzichte van de studio-albums, maar dat kan komen doordat ik het live-album later leerde kennen

In mijn kennissenkring had UK in die tijd (en ook meteen) een grote status. Het hoorde automatisch bij de goede muziek, leek het wel. Het singletje vond ik wel mooi. Het album heb ik wel eens beluisterd, maar viel als onvoldoende af. Het staan in mijn herinnering als kwalitatief en productioneel sterke, maar ook ietwat te gepolijste symphorock. Maar het is al heel lang geleden dat ik het gehoord heb. Rendez-vous 6:02 is na al die jaren nog steeds wel een aardig nummer, vind ik.

Over Lene Lovich: Say When vond en vind ik trouwens béter dan Lucky Number. Dat ´gejaagde´ (zie commentaar Ranboy) vind ik met name erg mooi.

Dolly Dots kon ik niet echt serieus nemen toen, maar dat is later nog veranderd, toen de Dots zelf ook beter werden. Angela is natuurlijk een Kanjer, een van de weinige BN´ers waarvan ik denk: die past nog wel in mijn vriendenkring.

.. en de nieuwe lijst:



De SQ top 15 van week 21 - 1979

1 (5) Donna Summer - Hot Stuff (3 wk)
2 (4) Blondie - Hanging on the Telephone (2 wk)
3 (2) Patti Smith Group - Dancing Barefoot (4 wk)
4 (7) Jimmy Bo'Horne - Spank (4 wk)
5 (11) Peaches & Herb - Reunited (3 wk)
6 (3) ABBA - Does Your Mother Know (4 wk)
7 (1) M - Popmuzik (3 wk)
8 (10) Mother's Finest - Mickey's Monkey (4 wk)
9 (-) Earth, Wind & Fire - Boogie Wonderland
10 (6) The Bombers - Get Dancin' (7 wk)
11 (8) Pointer Sisters - Happiness (6 wk)
12 (12) Lene Lovich - Say When (2 wk)
13 (-) Cashmere - Love´s What I Want (2 wk reenter)
14 (13) Squeeze - Cool For Cats (2 wk)
15 (-) Raydio - Hot Stuff

Geen wereldschokkende binnenkomers, al was het destijds wel leuk om op een feestje 3 maal Hot Stuff achter elkaar te draaien: Raydio als eerste, want onbekend, daarna Donna en natuurlijk de Rolling Stones (van album Black and Blue).

Ik zat ook even te oefenen met hoesjes plakken in de tekst! Het duurde even, maar het is geweldig als je een nummer 1 bijvoorbeeld kunt afbeelden, we moeten het er maar in houden!

Ik vind toch dat je lijstje er voor mij altijd een paar prima (tot dan toe) onbekende platen in heeft staan. Dat geeft het extra dimensie, zo hoor je weer eens wat anders.

Zo kom ik nog eens aan onvermoede opvolgers van Mothers finest en Raydio!

De liefde voor M was in ieder geval van korte duur! Ingeruild voor Donna Summer, ja er werden veel goede nummers uitgebracht in die tijd, een enorme keuze ook.

Je ziet overigens dat een top 15 automatisch leidt tot een snellere doorlooptijd en een korter aantal weken genoteerd staan. En het moet natuurlijk echt goed zijn, minimaal geschikt om tot de beste 15 te kunnen behoren. Daarmee valt er automatisch ook veel af. Maar de lijst is veel sneller.

Als trouw volger van de Billboard Hot 100 in de jaren '70 kon ik het maar moeilijk bevatten: het duurde soms 10, 12 weken voordat een nummer in de VS op de eerste plaats stond. Er waren singles die in de twintig, soms in de dertig weken genoteerd stonden. Er was geen doorkomen aan, niet omhoog en niet omlaag!

Ik heb het wel eens geprobeerd met een top 100 maar het was uren werk, de lol ging er al snel van af.

Ik duim even voor Squeeze en zie dat Earth, wind & fire toch gewoon de top 10 binnenkomt?

Ja de plaatjes vind ik zelf ook leuk. Er zijn maar weinig singlehoesjes op de MuMe te zien en dit topic is natuurlijk een prachtige gelegenheid om dat te doen. Ik heb sinds twee weken weer een aangesloten scanner thuis en ik ben van plan elke keer een singlehoesje (de plaatjes zijn dus van mijn eigen singletjes ) te plaatsen bij mijn lijst. Geen garanties; het moet geen werk worden .

En misschien verrassend dat ik tóch met Earth Wind & Fire kom, terwijl ik me negatief heb uitgelaten over Boogie Wonderland. Dat is pas later nadrukkelijker gekomen; je wás altijd een beetje blij en nieuwsgierig met een nieuwe EWF. Maar veel gaat deze ook niet doen wil ik wel verklappen.

Maar t is morgen al weer dinsdag.. we wachten af op de nieuwe lijst van musician!

De top 30 van 26 mei 1979:

01 (02) Blue morning, blue day * Foreigner



02 (01) Is she really going out with him * Joe Jackson
03 (04) Popmuzik * M
04 (---) Dancing barefoot * Patti Smith
05 (03) I want you to want me * Cheap trick
06 (07) Boys keep swinging * David Bowie
07 (11) Cool for cats * Squeeze
08 (06) Unknown destination * Massada
09 (10) Going back to China * Diesel
10 (20) Never be clever * Herman Brood
11 (23) One night affair * Stylistics
12 (05) So lonely * The Police
13 (21) Boogie wonderland * Earth, wind & fire
14 (---) Hanging on the telephone * Blondie
15 (09) Music machine * Inner circle
16 (13) Dancin' fool * Frank Zappa
17 (08) Oliver's army * Elvis Costello
18 (16) Bright eyes * Art Garfunkel
19 (17) Hot stuff * Donna Summer
20 (---) Shine a little love * E.L.O.
21 (12) Something to live for * Hollies
22 (18) Does your mother know * Abba
23 (29) Lydia * Dean Friedman
24 (---) Say when * Lene Lovich
25 (---) Phantom of the night * Kayak
26 (---) Woman * Walkers
27 (19) When you're in love * Dr. Hook
28 (---) Reunited * Peaches and Herb
29 (30) Another shipwreck * Andy Bown
30 (27) Throw it all away * Partner

Patti Smith was in 1979 al langer actief dan Foreigner. Toch gaat zij voor eeuwig de geschiedenis in als newwave en Foreigner is vanaf plaat 1 bestempeld als AOR. Ik vind beiden vooral goede rockmuziek maken. Het onderscheid zit er waarschijnlijk in, dat dichteres Patti Smith zeer vernieuwend, vooruitstrevend, bezig was. De bakens verzette in de rockmuziek, op allerlei fronten. Wat Foreigner maakte, hoe prachtig ook, was al uitgevonden en leidde niet tot nieuwe muzikale wegen.

Het enigszins hypnotiserende Dancing barefoot , ijzersterke compositie, de dichtende Patti aan het slot, het is een mijlpaal in de geschiedenis van de rockmuziek.

Blondie heeft met Hanging on the telephone óók een geweldig nummer uit haar repertoire geplukt, zo wil je haar eigenlijk het liefste horen. Maar dat was nog een hele opgave. Blondie werd begin 1978 wereldberoemd door Denis. Halverwege 1982 had het platenkopende publiek (en ook de recensenten) méér dan genoeg van haar. Te vaak als kameleon van kleur verschoten en te slappe nummers aan het eind.

E.L.O. komt binnen met het uiterst controversiële Shine a little love. De reden: Jeff Lynne leek de muziekstijl van het Electric light orchestra danig te hebben aangepast aan discomuziek. Ik hou het er op, dat hij zich heeft laten beïnvloeden door de tijdgeest. De cd Discovery had overigens desalniettemin veel succes. E.L.O. speelde tot en met deze plaat met 'echte' muzikanten zoals violisten en cellisten. Vanaf Time heeft de band nog maar drie leden en komt alles uit de truukendoos.

Lene Lovich had met Say when een prima opvolger van Lucky number, waar Kayak een maar moeizame start heeft met Phantom of the night. Ik vind het een beetje een te slappe plaat voor Kayak. Ik hou overigens erg van deze Nederlandse band maar om de waarheid te zeggen is er nooit een betere zanger geweest dan Max Werner. Op de vorige (wereldberoemde) single Ruthless queen debuteerde Edward Reekers als zanger, beduidend minder rauw dan de scherpe Werner. Edward Reekers heeft de laatst twee Kayak cd's (2008, 2009) ook weer ouderwets lead gezongen.

De Nederlandse groep The Walkers sloten hun carriére in 1979 af met de LP Pregnancy. Opgericht in 1964 had de band uiteindelijk toch nog wel wat succes ook in het buitenland, met name via de single There's no more corn on the brasos (1971).
Ze brengen in de top 30 een hele aardige versie van Woman. Het origineel daarvan was ooit van Barrabas uit 1974. Dat is nog weer een verhaal apart, maar blijkbaar zat anno 1979 niemand te wachten op deze muziek, de Walkers kwamen er ten onrechte niet hoger mee dan de tipparade.

Peaches and Herb komen bescheiden binnen op 28, het spijt mij Sq. Het duo zal alle zeilen bij moeten zetten om hun ballad naar boven te krijgen in mijn top 30. Helaas is het erg druk met andere goede platen....

Mooie hoge binnenkomst van Patti Smith!
En fraai ook de eervolle vermelding van de Walkers, de band waar mijn vader altijd een zwak voor had. Met There's no more corn on the brasos heb ik onlangs nog iemand gelukkig gemaakt: Muziek >> Algemeen >> Help! ik zoek een nummer.
Ik heb even gezocht naar dit nummer Woman want ik zou het toch moeten kunnen kennen. Helaas met Walkers en Woman is het lastig zoeken. Kon het zo snel niet vinden, tenminste.

http://www.reneinnemee.com/

Probeer deze side eens. Rene Innemee is/was zanger van The Wallkers.

Het is inderdaad erg moeilijk iets te vinden in de combinatie Walkers en woman, veel reclame voor schoenen! Het lijkt er op dat de Walkers langzaam worden vergeten.

Tja, ik zou UK ook niet zo gauw onder het hoofdstukje jazz indelen. Ik bedoelde te zeggen dat ze op die eerste plaat wat meer jazzy akkoorden/invloeden laten horen. Een beetje zoals Steely Dan dat soort akkoorden gebruikt. Ik denk dat dat toch vooral komt door Bill Bruford en Allan Holdsworth, die er op het tweede album niet meer bij waren.

Ik vind die hoesafbeeldingen erbij wel leuk, moet ik zeggen. Het brengt de sfeer van die jaren nog nadrukkelijker terug. Ik zie nu al dat de afbeeldingen kunnen verschillen met andermans singles.
Je had destijds veel parallelle import, en Engelse en Amerikaanse persingen waren niet uitzonderlijk in de Nederlandse platenzaken. Mijn (Amerikaanse) hoes van 'Is she really going out with him' toont de schoenen die ook op de LP Look sharp staan en ook mijn hoes van die Foreigner-single ziet er anders uit. Is dit wellicht de hoes van de Duitse persing?

Leuk trouwens dat Hot stuff van Raydio nog langskomt bij sq. Dat vond ik destijds ook een erg lekker nummer. Ik heb het zelfs nog opgenomen in mijn Funky 45 van een tijdje geleden. Niet erg hoog weliswaar (op 44), maar hij haalde de lijst toch maar...
Ik vind dit het meest funky nummer van Raydio en Ray Parker jr. ooit. Maar misschien hadden we in Nederland destijds even genoeg 'Hot stuff' in de hitparade gehad...

Gek genoeg heb ik met Patti Smith veel minder dan met Foreigner. Ik heb wel eens een album van haar in huis gehaald, maar daar kon ik vrij weinig mee. Al vind ik deze single wel een pareltje, net als Because the night. U2 heeft het later zelfs nog eens gecoverd.

Ik begrijp waarom veel mensen (en vooral de pop-critici) Patti Smith veel hoger aanslaan dan Foreigner. Maar of dat nu echt in het vernieuwende karakter zit? Goed beschouwd trekt Patti de lijn door die Lou Reed al eerder had ingezet: het dichterlijke, vaak wat verhalende karakter van de nummers, verpakt in enigszins rudimentaire en donker klinkende rockmuziek.

Foreigner daarentegen deed in die jaren wel degelijk wat nieuws, vond ik. Het gaat iets te ver om te stellen dat ze het hebben uitgevonden, maar ze legden met hun eerste albums wel de blauwdruk voor wat we later AOR zijn gaan noemen: gestructureerde, goed gespeelde en gezongen rockmuziek met een wat voorspelbare aanpak van coupletjes en refreintjes, met de onvermijdelijke gitaarsolo en veel nadruk op toetsen. En natuurlijk af en toe een ballad op je LP.

Er waren meer bands die het rond diezelfde tijd oppakten (Toto, Charlie, Journey) maar Foreigner was er net een jaartje eerder mee dan al die anderen. In '79 was dit al tamelijk standaard, maar ten tijde van hun debuut-LP waren er nog niet zoveel bands die dit deden.
Dus in die zin vind ik Foreigner in die eerste jaren nog wel redelijk vernieuwend, al was het niet het soort vernieuwing waar 'echte' rockliefhebbers op zaten te wachten. Het was per saldo natuurlijk een soort versimpeling en een gladdere aanpak van iets dat we al kenden.

De Walkers hebben per saldo best een lange carrière gehad in de loop van de jaren zeventig. 'Corn' is zelfs een internationale hit geworden. Ze maakten in eerste instantie een beetje belegen popmuziek en later een paar platte feestnummers.
Maar ik begon ze eigenlijk pas in hun nadagen een beetje te waarderen. Hun versie van Woman kan ik zo gauw ook nergens vinden, maar wel die van de Spaanse funkrockgroep Barrabas, die er een paar jaar eerder ook een klein hitje mee scoorden in Nederland. Ik heb de Walkers-versie in geen tientallen jaren gehoord, maar in mijn herinnering week die uitvoering niet zo gek veel af van het origineel. Met dit linkje hebben jullie in elk geval een indruk van het nummer.

Wat ik wél tegenkwam op YouTube is hun allerlaatste single, die kort na Woman werd uitgebracht: Rumour at the honky tonk. Mooi liedje, vind ik, dat helaas ook niet verder kwam dan de tipparade, maar ik heb de single nog steeds.
Ook een cover, zo staat mij bij; met die blazers klinkt het een beetje als een mix van The Eagles en Chicago. Maar zoals musician al opmerkte: ze kwamen er eigenlijk een paar jaar te laat mee. In 1979 was het vooral disco en new wave wat de klok sloeg, en dit soort muziek paste daar eigenlijk niet meer in.

Overigens: het rijtje videoclips aan de rechterkant van deze You-Tube-pagina geeft een aardig overzicht van de hits die The Walkers in de jaren zeventig gescoord hebben. Maar Woman staat er helaas niet tussen...

Ik heb Woman van de Walkers nog op een extra harde schijf van mijn computer staan, dus geheel verloren is het nummer voor mij niet.

Het wijkt toch wel enigszins af van de Woman-versie van Barrabas, gezien ook hier de jazz-achtige (niet veel) aanvulling. Barrabas was haast een soort soul, ook al was het van Spaanse afkomst. Waarbij ik mij er overigens over verbaas dat het redelijk weinig deed in 1974, uiteindelijk (max. plaats 27 in de top 40).

Ik pluk mijn singlehoesjes overigens van het internet. Mijn eigen hoezen scannen en op de computer zetten én op musicmeter krijgen lijkt mij weer een vak apart. Ik probeer wel dezelfde hoes te vinden. In het geval van Foreigner is dat niet gelukt.
Maar wie weet, al doende leert men. Ik zal mijn zoons eens vragen, het zou inderdaad geweldig zijn je eigen singlehoesjes te kunnen laten zien in dit topic.

Overigens had vaak elk land z'n eigen hoes voor elke artiest. Als ik in België of Frankrijk singletjes kocht weken die ook meestal af van de Nederlandse versies.

Probeer het echt nog eens met Patti Smith! Ik vind haar vooral een nazaat uit de erfenis van collega-dichter-zanger-rockartiest Jim Morrison en ze kan ook behoorlijk de donkere kant opgaan. Probeer anders eens het redelijk recent uitgebrachte Twelve, dat is héél toegankelijk. Zoals Dancing barefoot in 1979 al laat horen: een klasse apart.

Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik het funky 45 topic helemaal niet meer ingekeken heb. Ik heb nu natuurlijk even teruggekeken en gezien dat je wel een heel geweldige lijst hebt neergezet. Met namen die bij mij ook staan voor de top van funk (Stargard, Teena Marie ) Ik zag dat je zelfs Change er nog in had gezet. Mooie nummer 1 ook. Maar Raydio dus ook. Ik heb Ray Parker nog een tijd gevolgd, en hij zal ook nog meer voorkomen in de SQ top 15.

Ik wist ook van het hele bestaan niet af maar het lijkt mij, als liefhebber van lijstjes, zeer interessant en lezenswaardig! Voor mij wel veel onbekende titels, maar daar is even niets aan te doen: ik kan er alleen maar van leren

www.photobucket.com

De SQ top 15 van week 22 - 1979





1 (2) Blondie - Hanging on the Telephone (3 wk)
2 (1) Donna Summer - Hot Stuff (4 wk)
3 (3) Patti Smith Group - Dancing Barefoot (5 wk)
4 (5) Peaches & Herb - Reunited (4 wk)
5 (12) Lene Lovich - Say When (3 wk)
6 (13) Cashmere - Love´s What I Want (3 wk)
7 (8) Mother's Finest - Mickey's Monkey (5 wk)
8 (9) Earth, Wind & Fire - Boogie Wonderland (2 wk)
9 (-) GQ - Disco Nights (Rock Freak)
10 (6) ABBA - Does Your Mother Know (5 wk)
11 (-) Joe Tex - Loose Caboose
12 (15) Raydio - Hot Stuff (2 wk)
13 (11) Pointer Sisters - Happiness (7 wk)
14 (-) Gruppo Sportivo - Sleeping Bag
15 (4) Jimmy Bo'Horne - Spank (5 wk)

Erg druk bovenin, met nummers die ik indertijd allemaal heel geweldig vond. Blondie´s beste single ooit (vind ik) nu dus weer op 1.
Nummer 9 GQ zal misschien voor velen een onbekende zijn, maar was een behoorlijke disco-clubhit, waarbij de maxisingle was uitgegeven met op de achterkant een snelle cover van Boogie Oogie Oogie, de funkdisco classic van A Taste of Honey uit 1978. GQ had een heel clean geluid en paste perfect in de trend van toen naar steeds stijlvollere disco.
Loose Caboose is daarentegen juist een exponent van de oudere rauwere soul. Ik wist toen nog niet dat Joe Tex al een hele carriere achter zich had.
Sleeping Bag is de misschien wel terecht geflopte single van de band die bij mij toen niets fout kon doen.

Ik vond dat juist een erg geslaagde single, vooral dat spannende synthesizer gedoe aan het eind van het lied. Komt zo meteen bij mij ook binnen.