Die twee singles van Inner Circle (Music machine en Mary Mary) zijn allebei wereldnummers. Het is al eens eerder opgemerkt in dit topic: 1979 was ook voor reggae een zeer goed jaar. Volgens mij was het genre een jaar eerder echt breed doorgebroken, want naast de al langer aanhoudende populariteit van Bob Marley waren er eind jaren zeventig talloze reggae-artiesten die hits scoorden, om nog maar te zwijgen van de vele reggae-adaptaties van blanke artiesten (The Police en 10cc voorop).
Het stond toen bekend als vrij militante muziek, met teksten die enerzijds aansloten bij het rasta-geloof en anderzijds gingen over rebellie tegen de gevestigde orde en het afwerpen van het juk van de onderdrukking. (En natuurlijk het gebruik van ganja en de 'spliff' - want Mary Mary gaat echt niet over een leuk meisje ). Vooral daarom werd de muziek omarmd door new wave-liefhebbers.

In de jaren tachtig bleef reggae ook vrij populair; singles stonden ook toen regelmatig hoog in de hitlijsten. Maar het pure en het scherpe gingen er een beeje vanaf en het werd vooral lovers-rock (herinnert u zich nog Someone loves you honey?).
Opmerkelijk eigenlijk dat Inner Circle begin jaren negentig opeens zo sterk terugkwam (sterk in de zin van 'hoog in de hitlijsten'). Met heel andere muziek, dat wel. Het leken wel twee verschillende bands.

Ik heb beide vroege hitjes allebei op single. Ik heb nog wel eens gezocht naar de CD-versie van het bijbehorende album 'Everything is great', maar dat schijnt ooit alleen als Japanse release te zijn uitgebracht en is inmiddels onbetaalbaar. Het gekke is dat er heel veel verzamel-CD's van Inner Circle beschikbaar zijn, maar er is er geen een die die twee Nederlandse hits bevat. Zou dit ook weer zo'n voorbeeld zijn van nummers die uitsluitend in Nederland aansloegen?

En wellicht ten overvloede: herkennen jullie in het intro van Mary Mary ook probleemloos het intro van Hotel California?

Leuk dat Raydio helemaal bovenaan staat in de lijst van SQ. Het is vrij softe funk, maar die eerste twee albums van de groep vind ik toch wel lekker. Op CD ooit alleen uitgebracht als Japanse release - het verhaal wordt eentonig: wat hebben die Japanners wat wij hiet hebben?

Toch maar even gekeken of-ie nog te krijgen is, en kijk eens wat er net uitgebracht is: Raydio/Rock on. Hier ga ik zeker achteraan.

Dat nummer van Earth Wind & Fire is inderdaad nooit op single uitgebracht, maar ook ik herinner me dat het in de disco's redelijk wat airplay kreeg. Is ook een van de sterkste nummers van het album I am en zou het zonder meer goed hebben gedaan op single, zeker als opvolger van Boogie Wonderland.

Ik heb toevallig een paar weken geleden die LP van Third World (The story's been told) voor een euro uit de bakken van de kringloopwinkel geplukt. Beetje disco-achtige reggae, vrij commercieel, maar wel goed gemaakt. De LP-versie van Talk to me duurt een minuut of acht en verveelt geen moment, vind ik. Mooie hoes ook, inderdaad. De singlehoes laat een gedeelte van de LP-hoes zien.

Die single van Murray Head herinner ik me vaag nu het via YouTube weer voorbij komt. Destijds is het me niet echt opgevallen, maar best een mooi nummer eigenlijk. Net als die ballade van Judie Tzuke, die ik wél heb. Maar daarover later ongetwijfeld meer...

Zelf maar even nagezocht: het lijkt er inderdaad op dat die nummers alleen in NL hits werden. Volgens Wikipedia was het album Everything is great wel een internationaal succes en scoorden ze in Engeland tee bescheiden hits met nummers van dat album. Maar dat waren twee andere nummers...

Deze twee kunnen we dus toevoegen aan onze toch al lang wordende lijst van nummers die uitsluitend in NL hits werden.

Ik zit er trouwens over te denken om een verzamel-CD'tje samen te stellen van al die bijzondere nummers die hier langs komen, vooral die pareltjes die moeilijk te vinden zijn. Eens kijken hoever ik kom.

Ikzelf ben bezig met verzamel-cd's van de Tipparade per jaar. 1979 had ik ook al gedaan, maar wil ik over doen omdat ik weer een paar hele goede tips ontdekt heb.

Hmm, misschien ook wel iets voor mij... Ik heb weliswaar de LP al, maar die eerste heb ik nog helemaal niet.

De top 30 van 28 juli 1979

01 01 Are friends electric? * Tubeway army

[img] [/img]

02 02 Girls talk * Dave Edmunds
03 03 Breakfast in America * Supertramp
04 04 Rendez vous 6:02 * UK
05 07 Bad case of lovin’ you * Robert Palmer
06 14 Gold * John Stewart
07 05 Honesty * Billy Joel
08 10 No more fear of flying * Gary Brooker
09 --- Hot summer nights * The Night
10 11 Surrender * Cheap trick
11 06 Dancing barefoot * Patti Smith
12 09 I was made for lovin' you * Kiss
13 17 I see a light * Hugo van Haastert
14 13 Talk to me * Third world
15 16 Canyon to canyon * Gus Williams
16 23 This is my life * Shirley Bassey
17 08 Weekend love * Golden earring
18 26 Chuck es in love * Ricky Lee Jones
19 20 Getting closer * Wings
20 28 Lady writer * Dire straits
21 27 Highway to hell * Ac//dc
22 18 Sunburn * Graham Gouldman
23 12 Sleeping bag * Gruppo sportive
24 19 Mindless boogie * Hot chocolate
25 21 Cheek to cheek * Lowell George
26 25 Bad girls * Donna Summer
27 22 It's you only you * Meteors
28 --- Mary mary * Inner circle
29 15 Roxanne * The Police
30 --- You can't change that * Raydio

Misschien een wat vreemd tijdstip van het plaatsen van de lijst, maar ik ben vandaag en vanavond weg...

Ik heb Raydio inmiddels ook in de top 30, welliswaar op 30, maar het begin is er. Je weet nooit hoe het loopt, Donna Summer en Shirley Bassey begonnen op ongeveer dezelfde hoogte en zie: de oude Bassey blijkt uiteindelijk opeens meer aan te spreken dan de laatste van Donna Summer.

Overigens zou Shirley Bassey later dat jaar (voor het laatst) de titeltrack van een James bond film (Moonraker) inzingen maar dat zou, vreemd genoeg, helemaal geen hit worden. Bijzonder, want de Bondfilms leveren altijd goede muziek op en juist in 1979 was Shirley Bassey weer on top.

Naast Raydio is ook Inner circle al uitgebreid besproken. Het is inderdaad bijzonder dat Music machine en Mary Mary alleen in Nederland zijn uitgebracht. Het lijkt er wel op dat het koopgedrag van singles door het Nederlandse publiek als proeftuin werd gebruikt, er zijn natuurlijk wel meer voorbeelden van in het verleden.

Het kan ook zo zijn dat de zeer controversiële tekst van Mary Mary (ook in 1979 nog) over het gebruik van verdovende middelen wereldwijd niet werd geaccepteerd. Net zo goed als dat twee jaar eerder Cocaine in my brain van Dillinger alleen in Nederland tot een nummer één hit kon uitgroeien.

De hoogste nieuwe binnenkomer is van The Night. Niet helemaal een onbekende nieuwe groep. Er werd gezongen door Chris Thompson, zanger sind 1976 van Manfred Mann's earth band. Freelance zanger om precies te zijn, zo zingt hij ook Thunderchild op Jeff Wayne's The war of the worlds.

Een begenadigd zanger met een aan/uit relatie met de grillige Manfred Mann. Door o.a. de vocalen van Thompson steeg de populariteit (en de LP verkopen) van Manfred Mann's earth band naar grote hoogten maar Manfred Mann wilde niet afhankelijk zijn van Chris Thompson. Vandaar dat Thompson per LP werd ingehuurd en soms ook andere vocalisten naast zich moest dulden maar hij bleef (als kleine zelfstandige!) altijd loyaal aan Manfred Mann.

Hot summernights is onmiskenbaar Chris Thompson maar is vooral een perfecte voor de hitlijsten geschikte rocksingle. Het zonnige karakter staat een beetje in schril contrast met de professionele aanpak van Manfred Mann's earth band maar The Night hoeft zich niet te schamen voor het eindresultaat.

Inderdaad! Maar zouden de leden van Inner circle fan zijn geweest van de Eagles?

Tja, de Eagles wisten in elk geval óók wel raad met de coke. En ze schreven er soms ook over (zie Life in the fast lane).

Ja, Manfred Mann en Chris Thompson kunnen eigenlijk niet zonder elkaar. Thompson's stemgeluid is toch wel zeer bepalend voor het karakter van de Earth Band.

Hot summer night is inderdaad een perfecte radio-single om in een cabrio mee over de snelweg te cruisen op een hete zomeravond. Alleen, het wordt gezongen door een vrouw! Terwijl ik Night toch ook altijd met Chris Thompson geassocieerd heb. Toch maar even opgezocht hoe het zat: in de groep werden de vocalen broederlijk verdeeld tussen Thompson en ene Stevie Lange. Die laatste hoor je dus voornamelijk op Hot Summer nights. Ik heb ooit de LP wel eens gehad (een vrij slecht exemplaar, dat ik later weer heb weggedaan) en volgens mij zong Thompson wel lead op de meeste andere nummers.

Op allmusic.com schrijven ze over het nummer:
"Because of Stevie Lange's feminine bellows, this Top 20 smash pounds like prime Heart. The unmistakable voice of Manfred Mann's Earth Band's main man Chris Thompson also chimes in, but nothing else on the album can touch the coolness of that hot hit."

Prime Heart... ja, daar kan ik me wel in vinden. De LP vond ik niet zo memorabel. Ik heb ook nooit de moeite genomen om hem te vervangen. Al zou ik 'm wel kopen als ik 'm voor een euro ofzo zou tegenkomen bij de kringloopwinkel. De single heb ik jammer genoeg ook niet, alleen als MP3.

Bij Hot summernights begint inderdaad Stevie Lange met zingen maar worden de vocalen korte tijd daarna overgenomen door Chris Thompson.

Ik beschouw het altijd maar als een duet, hij is toch echt gedurende de hele single aanwezig!

In mijn herinnering wordt het nummer gedomineerd door een vrouwenstem, maar nu ik het op YouTube terugzie, merk ik dat je gelijk hebt. Je haalt Chris Thompson's stem er met een beetje goede wil ook wel uit. Bovendien speelt Thompson ook leadgitaar - en niet onverdienstelijk.

Blijft een heerlijk nummer. Mooie vrouw ook trouwens, die Stevie Lange.

Meteen even googelen natuurlijk, want dat is het leuke van internet. En zie: ze bestaat nog! Heet tegenwoordig Stevie Vann Lange en heeft zo te zien veel sessiewerk gedaan voor grote namen. Zo maakte ze kennelijk ooit deel uit van de band van Elton John. Ze is nog steeds muzikaal actief en heeft een eigen website.
Die samples (klik op 'music') klinken lang niet slecht, vind ik. Maar je moet natuurlijk wel een liefhebber van dit soort commerciële poppy hardrock zijn. Anderen zullen het volkomen uit de tijd vinden, maar ik kan het prima aanhoren.

Erg leuk, dit stukje research. Ik heb me bij mijn eigen zoektocht naar de herontdekking van Night (zie paginaatje terug) beperkt tot youtube. Ik kom dan gewoon niet op het idee om zo verder te zoeken. Ik had achteraf ook wel kunnen verzinnen dat dit een klapper zou gaan worden bij musician.

Het nummer lijkt er in z'n geheel op gebaseerd te zijn.
Met wat fantasie hoor ik er ook Duke Of Burlington's Flash in, maar daarin is de maat sneller en de toonhoogte iets anders. Het is ook een stuk ouder dan Hotel California.

Inderdaad een leuk nummer trouwens, dat Hot Summer Nights. Weer zo'n nummer die ik uit m'n vroege jeugd herken.
Hier is het hele nummer te horen.
Ook voor Gus Williams, nog zo'n nummer.

Je gaat toch niet schrijven dat ik voorspelbaar ben?

Wel.. je hebt toch een zekere voorkeur voor kwaliteitsrock . En het is natuurlijk ook gewoon dat het hier om een lijst met liefst 30 actuele singles gaat en dan is de keuze beperkt; ´als het een beetje goed is komt het al hoog´.

En het geldt voor mij toch ook! Ik weet niet goed hoe je zelf zal oordelen over ´Street Life´ van de Crusaders (ft Randy Crawford) maar dat dat bij mij wel werkt tzt zal toch nauwelijks als een verrassing komen.

Ik vind Ranboy lastiger te schatten. Dat zal misschien te maken hebben met dat hij toen nog jonger was. Het enige wat ik daar systematisch terug zie is dat de meest opvallende hits (apart, nieuw geluid) die ook in de officiele hitparade goed scoren, het goed doen (Lene Lovich, M´s Popmuzik, Tubeaway Army, Duncan Browne, Bright Eyes)

Ach, 13 jaar was ik die zomer net geworden...

Inderdaad kwamen toen sommige 'jeugdzondes' hoger dan ze nu zouden komen (Hacka tacka music bv), maar grofweg kun je zeggen dat mijn smaak wat dichter naar die van musician gaat kruipen .

Het heeft ook alles te maken met leeftijd en het muzikale aanbod.

In 1975 had ik een heel andere lijst (vanwege leeftijd) maar er waren ook minder mogelijkheden om uit te kiezen. De opkomst van newwave (begonnen in 1978), reggae maar ook de (nog blijvende) kracht van de supergroepen maakte alles bij elkaar van 1979 een vrij spectaculair jaar.

Dat gaat ook nog gelden voor 1980 overigens , waar ik in mijn eigen lijst (veel) meer ruimte heb gecreëerd voor m.n. singletjes die ik wel kocht maar die niet meer in de top 40 of tipparade terecht zouden komen.

Musician, het zou enorm gaaf zijn als je ook stapsgewijs met die eerdere lijstjes zou kunnen komen, maar ik begrijp natuurlijk best dat je daar de tijd niet voor hebt...

Misschien dat er dan ook een paar andere MuMeërs in mee gaan.

Wat bedoel je precies, mijn hitlijsten van vóór 1979?

Ik zou die wel willen publiceren maar dan tevens herinrichten omdat ik dat leuk vind om te doen en voor musicmeter een stuk interessanter. Wat bijvoorbeeld te denken van mijn oorspronkelijke week 30 van 1975?

01 01 S.o.s. * Abba
02 03 Disco Shirley * Shirley & Company
03 05 Moonshine Sally * Mud
04 02 I'm not in love * 10cc
05 09 Vino * Imca Marina
06 12 Stand by your man * Tammy Wynette
07 10 Oh Monah * Nat Gonella
08 07 Like a spanish song * Cats
09 20 Coco * Jackpot
10 14 Walk on by * Gloria Gaynor
11 --- Long hot summer * Galaxy Lin
12 --- Nothing else to do * Maggie McNeal
13 04 Girls * Moments & Whatnauts
14 16 Autobahn * Kraftwerk
15 --- Before the next teardrop falls * Freddie Fender
16 06 The opera * Dizzy Mann's band
17 --- Dolannes melodie * Paul de Senneville
18 13 If you go * Barry & Eileen
19 08 There's a whole lot of loving * Guys & Dolls
20 11 Oh boy * Mud

Enzovoorts. Ik ging maar tot 20 in die tijd, maar dat lijkt me ook ruim voldoende, gezien bovenstaande lijst Ik vind het voor Musicmeter te weinig interessant maar zou zonder problemen een nieuw lijstje voor 1975 willen maken.

Ik ben begonnen in 1973 en hoewel een bepaalde ontwikkeling tot 1978 voor mijzelf nog wel interessant jeugdsentiment is, zou ik voor "boeiende" verhalen op musicmeter andere lijsten als uitgangspunt willen hebben.

Maar doorgaan op de huidige wijze met 1980 als volgend jaar lijkt mij ook een leuke uitdaging.

Zelf ben ik in 1975 begonnen met een top 10. Ik was nog maar 8 jaar oud. In het begin maakte ik de lijsten onregelmatig en ik dateerde ze niet. Achteraf heb ik de oudste lijst op ca. half mei 1975 geschat. Dit was een soort top 10 aller tijden, met al wat oudere platen erin zoals Crazy horses van The Osmonds en Butterfly (!) van Danyel Gerard. Na de eerste lijst kwamen er steeds meer recente invloeden in en de oude gingen eruit. Mijn top 10 nr 5 is van begin augustus, heb ik later geschat. Toen was ik al 9. Hier is hij:

1 1 SOS - Abba
2 2 Bridges are burning - Wally Tax
3 3 Reach out, I'll be there - Gloria Gaynor
4 5 Uncle - Big Mouth & Little Eve
5 4 Fox on the run - The Sweet
6 6 We zullen doorgaan - André van Duin
7 9 House for sale - Lucifer
8 8 The opera - Dizzy Man's Band
9 7 You talk too much - Spooky and Sue
10 - Slow down - Shabby Tiger

Voor de leesbaarheid heb ik de talloze schrijffouten eruitgehaald .

Ook toen al hadden musician en ik dezelfde nummer 1 .

SOS zou overigens 13x op 1 staan, een record dat na 35 jaar nog staat...

TOP 40 VAN ROB nr 162, 1-8-1979
dw vw aw
1 2 4 Are 'friends' electric? - Tubeway Army
2 4 4 Bad girls - Donna Summer
3 1 7 Honesty - Billy Joel
4 3 6 Surrender - Cheap Trick
5 10 3 Mary Mary - Inner Circle
6 6 5 Gold - John Stewart
7 8 4 Canyon to canyon - Gus Williams
8 7 11 Rendez-vous 6.02 - UK
9 5 12 Boogie Wonderland - Earth, Wind & Fire
10 26 2 Sorry, I love you - Murray Head
11 9 6 Breakfast in America - Supertramp
12 11 8 We are family - Sister Sledge
13 21 4 Voulez-vous? - Abba
14 13 5 I see a light - Hugo van Haastert
15 31 2 Chuck E's in love - Rickie Lee Jones
16 12 5 Talk to me - Third World
17 16 5 Getting closer - The Wings
18 25 3 Ladywriter - Dire Straits
19 -- 1 Do it - Benelux & Nancy Dee
20 23 5 The long march - Vangelis
21 30 2 Bad case of loving you - Robert Palmer
22 -- 1 Don't bring me down - ELO
23 15 6 The American popular song - Neil Diamond
24 19 4 Buk-in-hamm palace - Peter Tosh
25 22 4 Girlstalk - Dave Edmunds
26 37 2 It's you, only you - The Meteors
27 14 9 Hacka tacka music - Baba & Roodi
28 18 6 (No more) fear of flying - Gary Brooker
29 29 7 I was made for loving you - Kiss
30 20 7 Mindless boogie - Hot Chocolate
31 24 9 Weekend love - Golden Earring
32 -- 1 Hand in hand - Albert West
33 17 8 Cheek to cheek - Lowell George
34 38 2 How do you mend a broken heart - Guys n Dolls
35 -- 1 Bebida magica - Los Jaivas
36 -- 1 At home he's a tourist - Gang of Four
37 27 6 Good times - Chic
38 -- 1 All the president's men - Carlsberg
39 28 4 Sunburn - Graham Gouldman
40 35 10 Waterfall - Triumvirat

Ondanks zijn hoge binnenkomst op 6 duurde het nog 3 weken voor Tubeway Army (onvermijdelijk) de eerste plaats bereikte. Bad girls volgt naar 2 en Mary Mary van 10 naar 5, dus lekker uitrusten op die positie is er ook niet bij. Het machtige Sorry I love you stijgt van 26 naar 10.

De binnenkomers deze week zijn weer extreem divers, van lichtgewicht disco, via Latijnsamerikaanse folkrock naar onversneden postpunk.

Op 19 Benelux + Nancy Dee, een Nederlandse discoformatie met een aanstekelijk deun die opvallend hoog binnenkomt.

Op 22 weer een kraker van ELO, één van hun grootste hits in Nederland. Ook hier disco-invloeden, maar de zinsregel 'You're looking good, just like a snake in the grass' maakt veel goed.

Op 32 een bijna vergeten Hollandse zanger die misschien wel na Vader Abraham de meeste singles heeft uitgebracht (ik gok maar wat). Deze ken ik niet meer, staat niet op Youtube. Geeft ook niet.

Op 35 Los Jaivas met een aanstekelijke Chileens folkrocksong, wat krachtiger dan het gebruikelijke panfluitgeneuzel.

Op 36 dan de postpunkband Gang of Four met At home he's a tourist, een zeer opvallende entry, al was het maar omdat ik toen niet wist wat het was. In mijn schrift noteerde ik 'The tourist' zonder artiest, en het duurde vele jaren voor ik erachter kwam dat het Gang of Four was. Een plaat die dus toch wel gedraaid was, maar bepaald geen hit, en bij gebrek aan vaker draaien komt hij bij ook niet ver. Toch de moeite waard.

En op 38 ook Carlsberg, waarover al het nodige is gezegd (Dire Straits-cloon).

Ik snap het. Tegen het einde van de jaren '70 kregen de uitvloeisels van punk wat meer grip op de hitparade en leek het muzikale landschap iets gevariëerder.

Lijstjes vanaf 1977 zouden een optie kunnen zijn, maar ik zou zeggen: Ga in ieder geval door met 1980!

Ja, dat lijkt mij ook een aardig idee, wel blijven reageren! Overigens zou ik met eerdere jaren hitlijsten (1965-1978) nog wel eens wat willen doen. Want de keuze was dan wel groot in 1979, dat wil nog niet zeggen dat er voor die tijd geen goede singles werden uitgebracht, integendeel!

Was zondag verhinderd door dag weg en BBQ maar veelzijdige lijst inderdaad, Ranboy.

Los Jaivas en Gang of four zeggen me (nog) niets, ik moet me er in verdiepen, E.L.O. (zie dinsdag) en Carlsberg meer.

Boeiender nog zijn de Nederlandse Nancy Dee en Albert West. De laatste maakte al vanaf begin jaren '70 net iets te zoetsappige (oude) romantische liedjes, vaak gecoverd (Brian Hyland) maar was wel in de jaren '70 nadrukkelijk aanwezig.

Hand in hand is daar nog een voorbeeld van. De echte hoogtijdagen voor West waren voorbij in 1979 maar tot en met de jaren '80 was hij nog regelmatig terug in te vinden in de hitlijsten, ja zelfs tot recente datum (cover van Amarillo).

De top 30 van 4 augustus 1979!

01 01 Are friends electric? * Tubeway army
02 02 Girls talk * Dave Edmunds
[img][/img]

03 06 Gold * John Stewart
04 09 Hot summernights * The Night
05 05 Bad case of lovin’ you * Robert Palmer
06 03 Breakfast in America * Supertramp
07 04 Rendez vous 6:02 * UK
08 08 No more fear of flying * Gary Brooker
09 07 Honesty * Billy Joel
10 13 I see a light * Hugo van Haastert
11 16 This is my life * Shirley Bassey
12 --- Don’t bring me down * E.L.O.
13 15 Canyon to canyon * Gus Williams
14 --- My Sharona * The Knack
15 14 Talk to me * Third world
16 18 Chuck es in love * Ricky Lee Jones
17 28 Mary mary * Inner circle
18 20 Lady writer * Dire straits
19 30 You can’t change that * Raydio
20 --- Radio girl * John Hiatt
21 --- Is this love? * Bob Marley
22 10 Surrender * Cheap trick
23 11 Dancing barefoot * Patti Smith
24 --- Stay with me till dawn * Judie Tzuke
25 22 Sunburn * Graham Gouldman
26 --- Sorry I love you * Murray head
27 21 Highway to hell * Ac//dc
28 --- Voulez vous * Abba
29 --- Uit elkaar * Herman v Veen & Monique vd Ven
30 19 Getting closer * Wings


Jeff Lynne slaag(t)de er altijd in een rock 'n roll achtig nummer op een E.L.O. cd te plaatsen, dat was al bij Roll over Beethoven, op de 2e cd, meen ik, van het Electric light orchestra.

Don't bring me down was in die zin bijzonder, dat ook hier geldt dat de speciale aanpak van Lynne op de cd Discovery (door velen ten onrechte geïnterpreteerd als het verwerken van disco-invloeden) werd losgelaten op Don't bring me down.

Het nummer kreeg er voor het publiek een onverwachte aantrekkingskracht door en, ondanks alle veranderlijke winden die er waaiden in 1979, Jeff Lynne en E.L.O. bleven gewoon aan de top staan.

The Knack is voor mij dan een voorbeeld van een rockband die in de VS als alternatief diende voor de newwave die Europa in zijn ban had. Dat hoeft helemaal geen slechte muziek op te leveren. Maar er is een duidelijk onderscheid in beleving: in de VS stond My Sharona 6 weken op de eerste plaats, ik geloof dat de plaat in de top 40 nauwelijks 6 weken heeft volgemaakt. Rock-technisch klopt het allemaal wel en mag het er wezen, maar de tekst van die plaat.......

Ik was vergeten dat John Hiatt begon op de golven van de newwave toe te slaan vanaf 1979. Radio girl behaalde zowaar de tipparade en waarom ook niet. Z'n singles waren altijd in orde maar ik zal eerlijk opbiechten geen cd van hem in huis te hebben. Het is er nooit van gekomen en om de een of andere reden trok het mij nooit voldoende.

Bob Marley slaagde er na z'n monsterhit Stir it up niet in om Is this love? in de hitparades te krijgen. Ik zal het 'waarom' nooit begrijpen, zolang ik mij bezig houdt met lijsten. Waarom wel Stir it up een paar maanden eerder op één en Is this love? slechts de tipparade? De nummers zijn bepaald geen verschil van dag en nacht, sterker nog, eigenlijk vind ik Is this love? beter. Maar ongetwijfeld hadden de meeste mensen in augustus inmiddels Babylon by bus in huis; dat zal Is this love? de das om hebben gedaan.

Judy Tzuke (1956) heeft een prachtige ballad gemaakt waarbij bij mij, na herbeluistering, opeens Clannad door de geest schoot. Het is misschien wat overdreven maar wie geeft om dergelijke ballads (trage synthesizer, engelachtige vocalen) moet zich bedenken dat Tzuke zich in 1979 al ontpopte als een onbetwist talent.

Als je na Stay with me 'till dawn gezegd zou hebben dat het hierbij zou blijven, één keer de tipparade en daarna nooit meer enige notering, je zou daarna waarschijnlijk voor gek zijn verklaard. Maar inmiddels staat het feit in mijn Nederlandse hitlijstenboek én de Engelse (daar haalde ze nog de 16e plaats in de top 50).

Werd ze hierna huismoeder en heeft ze de muziek de muziek gelaten? Neen, tot 2008 heeft ze zelfs 20 albums uitgebracht. 15 ervan staan op musicmeter, er zijn in totaal 34 stemmen op uitgebracht.

Het liefdesverdriet van Murray Head, op inderdaad bijzondere wijze gebracht, komt zowaar nog binnen op 26. Rare carriére ook, met hits in '70, '79 en '85. Maar wel het onvergetelijke Say it ain't so Joe van Roger Daltrey geschreven.

Uit elkaar van Herman van Veen en Monique van de Ven is minder erg dan dat de combinatie wellicht doet vermoeden. Het is zelfs wel een mooie plaat van Herman van Veen. Monique was in de bijbehorende film in ieder geval meer te zien dan te horen op deze single. Dat lijkt mij een juist ingeschatte weerspiegeling van talenten.

Vijf singles voor Abba in 1979. In januari haalde Chiquitita de eerste plaats van de top 40, I have a dream deed dat in december. Daar tussen in hits die de toppositie niet zouden halen, onder andere de titelsong van de cd Voulez vous (4). Ik denk niet dat Abba er wakker van zal hebben gelegen; de cd Voulez vous werd uiteindelijk het op één na best verkochte album van het jaar.

Ik herken dit wel, geloof ik. In ben van dezelfde leeftijd als musician en ook ik heb 1979 ervaren als een vrij spectaculair muziekjaar in mijn jeugd. Het zal voor een deel verklaarbaar zijn door mijn toenemende interesse en verdieping in muziek (ik was toen 15/16), maar er gebeurde gewoon erg veel en er kwam erg veel leuke muziek uit. In tegenstelling tot voorgaande jaren, toen vaak genres als disco en rock domineerden, kwamen er in '79 veel meer verschillende stijlen aan de oppervlakte, ook in de hitparade.

De brede waardering voor reggae is al genoemd en verder was '79 was zo'n beetje het hoogtepunt van de disco (niet voor iedereen een pré, maar voor mij wel) en Amerikaanse hardrock en powerpop (Kiss, Cheap Trick, The Knack) haalde voor het eerst de hitparade in Nederland.
Maar ook de hele opkomst van new wave, in het kielzog van de punk, bleek een openbaring. Vooral omdat er ontstellend veel onder die noemer viel: van The Police tot Tom Petty en van John Hiatt (inderdaad) tot The Jam, een hele golf nieuwe bandjes die energieke muziek produceerde die duidelijk anders klonk dan die van de gevestigde orde.

Al vond ik met de gevestigde orde ook niet zoveel mis. Oude acts als Paul McCartney & Wings, Dave Edmunds, Roxy Music, ELO en McGuinn Clark & Hillman maakten heel acceptabele platen die ik allemaal kocht. Al blijft het, gezien al die ontwikkelingen, vreemd dat '79 een jaar is dat verhoudingsgewijs weinig algemeen erkende klassiekers heeft opgeleverd.

Als ik eerlijk ben zag ik destijds die scheidslijnen helemaal niet zo scherp als nu: ik zoog het allemaal op als een spons. En eigenlijk doet dit topic mij beseffen dat mijn muzikale smaak toch wel heel erg gevormd is in deze jaren.

Ik vind Gang of Four wel een héél opvallende binnenkomer in de lijst van Ranboy. Ken ze ook niet, maar valt muzikaal wel héél erg uit de toon in een lijst die ook Los Jaivas en Albert West bevat. Grotere tegenstellingen zijn haast niet denkbaar, maar het geeft wel aan dat je je - misschien in je tiener-onschuld - gewoon liet leiden door wat je hoorde en wat je mooi vond. En zo hoort het ook.

Ondertussen vind ik die top10 van musician (van 4 augustus) toch wel een héél kekke lijst. Naar mijn smaak zijn dat tien overwoestbare, steenkoude klassiekers die ik nog altijd graag op zet. Hoewel ik uiteenlopende muzikale voorkeuren heb, doet dit soort kwaliteitspop en -rock en ook bij mij altijd goed.

Weer een paar leuke nieuwe binnenkomers. Ook ik kon eigenlijk niet geloven dat het voor Judie Tzuke maar bij één tipparade-notering is gebleven. Zo'n nummer verraadt toch eigenlijk een supertalent, vandaar dat ik jaren later de LP Welcome to the cruise nog eens heb opgepikt en nóg weer later een alleraardigste verzamelaar.
Die onderstreepten dat deze dame compositorisch veel meer meer in haar mars had/heeft en dat ze bovendien een prachtige, heldere stem heeft. Tja, soms komt talent gewoon niet aan de oppervlakte en blijft een artiest jarenlang toeren met een heel beperkte 'fanbase'. Op zich niets mis mee, maar soms gun je het een artiest dat-ie een breder publiek aanspreekt.

Ik ben een groot John Hiatt-fan, maar eigenlijk pas sinds halverwege de jaren tachtig. En ook ik was een beetje vergeten dat hij in 1979 al gedraaid werd op de Nederlandse radio én dat zijn muziek van toen uitstekend paste in de categorie new wave: puntige rocksongs van vaak nog geen drie minuten met scherpe teksten. Een beetje de Amerikaanse tegenhanger van artiesten als Joe Jackson en Elvis Costello.
Later werd zijn muziek meer Americana en zijn carrière verliep nogal grillig. Hij is tíg keer van platenmaatschappij verwisseld, voornamelijk omdat zijn albums onvoldoende verkochten door te weinig promotie. Zijn enige Nederlandse hit Have a little faith in me is daar een goed voorbeeld van, want het nummer werd pas twee jaar na dato een hit omdat een disc-jockey het op een gegeven moment begon te draaien.

De meeste van zijn albums zijn behoorlijk sterk, maar mocht je geïnteresseerd zijn, dan zou je kunnen beginnen met Bring the family (1987) en Slow turning (1988). Overal verkrijgbaar voor een zacht prijsje.
Ook de verzamelaar Y 'all caught, in '89 (dus tijdens de commerciële piek van zijn carrière) uitgebracht door zijn oude platenmaatschappij Geffen/MCA, is een aarader. Die bevat songs uit de eerste jaren van zijn carrière, dus meer dat new wave-achtige werk. Uiteraard ook met Radio girl en - het eerder in de uitvoering van The Neville Brothers ter sprake gebrachte - Washable ink.

Ten onrechte geïnterpreteerd als het verwerken van disco-invloeden? Nou, ik ben een groot en langdurig ELO-fan, maar ik kan er niet omheen dat die Discovery-LP bol staat van de disco-invloeden. Confusion of Last train to London wel eens beluisterd? Veel meer disco kun je het van een gerespecteerde popgroep niet krijgen volgens mij.

Shine a little love (de eerste single van dat album) vond ik een zware tegenvaller in vergelijking met vorig ELO-werk. Maar Don't bring me down vond ik dan wel weer een heel geslaagde mengsmering van disco en rock. Want die vierkwartsmaat is natuurlijk wel degelijk disco. Maar de gitaren en de piano-partij maken er dan toch weer een beetje rock 'n' roll van. En het is natuurlijk zo'n nummer waarvan je bij de eerste keer beluisteren al weet: dit wordt een hit.
Vanaf Discovery zou Jeff Lynne er een gewoonte van maken om een album af te sluiten met een rock & roll-nummer, dat dan vaak ook nog eens de hitsingle van het album werd. Denk maatr aan Hold on tight (van Time) en Rock 'n roll is king (van Secret messages).

Veel oudere fans betreurden deze ontwikkeling, maar als íets kenmerkend is voor '79, dan was het wel dat pop- en rockbands op de disco-bandwagon stapten. We hebben er in dit topic al een paar voorbeelden van gezien (Wings, Beach Boys, Sparks, Roxy Music). De resultaten waren wisselend, maar zoals gezegd: '79 was een soort waterscheidingsjaar waarin de muzikale smaak van het publiek sterk aan het veranderen was - een opmaat naar de jaren tachtig.

Je kunt zeggen wat je wilt, maar een band als ELO heeft zijn voortbestaan (én zijn succes) er toch zeker een paar jaar mee verlengd. Net zoals bijvoorbeeld Yes in '83 nieuw leven werd ingeblazen met een andere sound. Voortborduren op de oude stijl zou de doodsteek zijn geweest.