Alles draait natuurlijk om de benaming van het geheel waarbij je je tevens moet afvragen of Jeff Lynne bewust disco-invloeden in zijn muziek heeft willen verwerken of dat hij het geheel gewoon wat smeuiiger heeft willen maken, het oude ELO geluid van t/m Out of the blue meer aangepast aan de tijdgeest. Net zo goed, als dat de electronica van Time is ingevoerd op een moment dat het gebruik van syntesizers enorm in opkomst was.

Tja. De kopers van ELO albums bleven dezelfden. Ik vind vooral Lynne erg gewiekst optreden in het geheel....

Daar zit wel wat in, ja. Het ligt er natuurlijk aan welke naam je het beestje geeft, maar Ik kan je wel volgen als je stelt dat Jeff Lynne niet speciaal naar disco-invloeden zocht, maar vooral de muziek van zijn orkest wilde aanpassen aan de veranderende tijdgeest. Het had dus ook een ander muzikaal palet kunnen opleveren. En in feite paste Lynne zijn muziek met de opvolger Time weer aan aan de electropop van begin jaren tachtig. Dus waarschijnlijk is hij gewoon een gewiekste muzikant met een goed oor voor commercialiteit.


Dat kan ik alleen maar onderschrijven. Ik kocht ze (in elk geval vanaf A new world record) allemaal vrij kort na de verschijningsdatum, ongeacht de stijlveranderingen. En hoewel Discovery mij aanvankelijk tegenviel, kan ik hem nu wel waarderen als een bijzonder album in de ELO-canon.

Mijn lijstje blijft even achterwege. Ik heb ze niet meegenomen. Zie eventueel het vakantietopic.

Veel plezier! De lijstjes kunnen altijd nog met terugwerkende kracht!

TOP 40 VAN ROB nr 163, 8-8-1979
dw vw aw
1 1 5 Are 'friends' electric? - Tubeway Army
2 2 5 Bad girls - Donna Summer
3 5 4 Mary Mary - Inner Circle
4 3 8 Honesty - Billy Joel
5 4 7 Surrender - Cheap Trick
6 10 3 Sorry, I love you - Murray Head
7 6 6 Gold - John Stewart
8 7 5 Canyon to canyon - Gus Williams
9 15 3 Chuck E's in love - Rickie Lee Jones
10 22 2 Don't bring me down - ELO
11 13 5 Voulez-vous? - Abba
12 -- 1 Give up your guns - The Buoys
13 -- 1 I don't like Mondays - The Boomtown Rats
14 8 12 Rendez-vous 6.02 - UK
15 18 4 Ladywriter - Dire Straits
16 19 2 Do it - Benelux & Nancy Dee
17 9 13 Boogie Wonderland - Earth, Wind & Fire
18 21 3 Bad case of loving you - Robert Palmer
19 12 9 We are family - Sister Sledge
20 11 7 Breakfast in America - Supertramp
21 16 6 Talk to me - Third World
22 14 6 I see a light - Hugo van Haastert
23 20 6 The long march - Vangelis
24 17 6 Getting closer - The Wings
25 26 3 It's you, only you - The Meteors
26 -- 1 Stay with me till dawn - Judy Tzuke
27 24 5 Buk-in-hamm palace - Peter Tosh
28 32 2 Hand in hand - Albert West
29 35 2 Bebida magica - Los Jaivas
30 -- 1 Reasons to be cheerful, part 3 - Ian Dury
31 25 5 Girlstalk - Dave Edmunds
32 -- 1 We've got love - Peaches & Herb
33 36 2 At home he's a tourist - Gang of Four
34 34 3 How do you mend a broken heart - Guys n Dolls
35 29 8 I was made for loving you - Kiss
36 38 2 All the president's men - Carlsberg
37 23 7 The American popular song - Neil Diamond
38 -- 1 My Sharona - The Knack
39 -- 1 After the love has gone - Earth, Wind & Fire
40 27 10 Hacka tacka music - Baba & Roodi

Bovenin de lijst gebeuren geen schokkende dingen, dus laat ik me concentreren op (weer) een lawine aan nieuwe platen.

Op 12 komt een gouwe ouwe binnen van The Buoys. Ook in de top 40 werd dit een grote top 10 hit (voor de tweede keer). In de jaren 70 had je regelmatig heruitgebrachte platen die opnieuw een hit werden; in de jaren 80 ook nog vaak, vooral dankzij reclames met de hit, in de jaren 90 nam het sterk af en nu komt het al heel lang praktisch niet meer voor (enige recente uitzondering is Billie Jean). De laatste 20 jaar heb je natuurlijk wel vaak remixen en andere verknippingen van oude hits, maar eigenlijk nooit de originele song die opnieuw een hit wordt. Een verklaring hiervoor weet ik niet. Hoe dan ook, 'Give up your guns' is natuurlijk een klassieker, een geweldige plaat. In mijn eigen top 40 was ik terughoudend met zulke re-issues, maar deze kon ik niet voorkomen.

Direct daarna op 13 opnieuw een binnenkomer, het ook klassiek geworden 'I don't like Mondays'. Er was toen veel gedoe over de tekst van de plaat. De single zou verboden moeten worden, niet omdat de tekst te grof zou zijn (meisje schiet klasgenoten dood omdat ze niet van maandagen houdt), maar omdat dit op een echt incident gebaseerd was en deze zaak nog onder de rechter was; de single (die een bepaalde stellingname in de zaak weergeeft) zou de rechter of de jury kunnen beïnvloeden. Allemaal gratis publiciteit die het zeker mede een hit gemaakt heeft. Daarnaast is het natuurlijk weer een puike song, tekst en muziek zijn één geheel en weer een nieuw wave band die de top van de hitlijsten bereikt. (En wie zou bedenken dat de zanger van dit zootje ongeregeld 30 jaar Sir Bob Geldof zou heten?)

Op 26 komt Judie Tzuke binnen, al eerder gememoreerd, met inderdaad een prachtige song die zeker op het verzamelalbum met vergeten parels van 1979 moet komen. In mijn top 40 wordt het geen grote hit, helaas, de schoonheid ervan ontging me toen nog. Maar mijn broer kocht het album hiervan, Welcome to the cruise, waar nog meer schitterende stukken opstaan, zoals het titelnummer en het bijna a-capella gezongen 'For you', dat in Engeland ook een klassieker is geworden. Helaas heeft Judie op singlegebied hierna geen succes meer gehad, maar nog veel gewaardeerde albums gemaakt.

Op 30 Ian Dury, die nu wel helemaal new wave-af is, met een Latijns-Amerikaans vrolijk deuntje, en de titelgimmick 'part 3', dat ook steeds gezongen wordt (volgens mij het enige liedje überhaupt waar dit gebeurt).

Op 32 Peaches & Herb, de opvolger van het succesvolle 'Reunited'. Deze is minder succesvol.

Op 38 de Amerikaanse new wave-band The Knack, met hun enige hit in Nederland. Wordt nog steeds regelmatig gedraaid, prima single.

En op 39 een ballad van EWF, een erg mooie weer. 39 is een slechte uitgangspositie, maar wie weet hoever hij het gaat schoppen...

Ja, wie weet?

Beste lijst, Rob. Nummers die ik van de week (of daarna) ook ongetwijfeld zal hebben.

Dat oorspronkelijke verhaal van de Boomtown rats was mij alweer ontschoten maar het is waar ja: kan dat zomaar, een nummer over een tragische schiet-actie?
Hoewel we dachten dat alles mocht en kon, was er toch ook nog enige moraal. Maar het was goed dat de plaat werd uitgebracht.

Ik zie dat Kiss ook bij jou de magische grens van 17 weken niet zal halen. Dat het uitiendelijk de nummer 1 van 1979 werd is ook eigenlijk teveel van het goede (gezien al het andere prachtige)

De Top 30 van 11 augustus 1979

01 01 Are friends electric? * Tubeway army
02 04 Hot summernights * The Night
03 02 Girls talk * Dave Edmunds
04 03 Gold * John Stewart
05 05 Bad case of lovin' you * Robert Palmer
06 12 Don't bring me down * E.L.O.
07 06 Breakfast in America * Supertramp
[img][/img]

08 08 No more fear of flying * Gary Brooker
09 14 My sharona * The Knack
10 11 This is my life * Shirley Bassey
11 10 I see a light * Hugo van Haastert
12 07 Rendez vous 6:02 * UK
13 17 Mary Mary * Inner circle
14 20 Radio girl * John Hiatt
15 --- Reasons to be cheerful * Ian Dury
16 13 Canyon to canyon * Gus Williams
17 19 You can't change that * Raydio
18 21 Is this love? * Bob Marley
19 18 Lady writer * Dire straits
20 16 Chuck es in love * Rickie Lee Jones
21 24 Stay with me till dawn * Judie Tzuke
22 26 Sorry I love you * Murray head
23 09 Honesty * Billy Joel
24 29 Uit elkaar * Herman v Veen & Monique vd Ven
25 28 Voulez vous * Abba
26 --- I don't like mondays * Boomtown rats
27 --- After the love has gone * Earth, wind & fire
28 15 Talk to me * Third world
29 --- Back on the road * Joe Egan
30 --- Gloria * Umberto Tozzi


Vijf nieuwe binnenkomers met Ian Dury op 15. Inmiddels is Ian Dury een bekend en gewaardeerd artiest in de hitlijsten. Het begon begin 1978 met het onvolprezen Sex & drugs & rock & roll. Maar hij weet zich inmiddels 1,5 jaar zo'n beetje nonstop te handhaven. Zijn enigszins weirde maar prettig in het gehoor liggende muziek viel blijkbaar bij menigeen in de smaak.

"New-wave-af" schrijft Ranboy. Waarschijnlijk heeft hij gelijk, de vraag is of Dury zoveel afwijkends maakte ten opzichte van Sex&drugs&rock&roll. De reden om nog even stil te staan bij Ian Dury is de volgende: Reasons to be cheerful zou zijn laatste single in de top 40 ooit zijn. Nog een tipje, twee jaar later. Waar ging het mis?

De Boomtown rats zijn dan weer vooral wereldberoemd geworden dankzij I don't like mondays. Toch een aantrekkelijke hit maar ook hier gelijk de vraag: waar gaat het hier mis, want in Nederland zouden de Rats de top 40 niet meer halen. Geldof e.a. hadden wél succes in Engeland, wij hielden het, behoudens wat tips, direkt voor gezien.

Wie een Greatest hits (what's in a name) van de Boomtown rats beluisterd, en misschien geldt het ook voor de bij I don't like Mondays bijbehorende cd The Fine Art of Surfacing, zal waarschijnlijk tot de conclusie moeten komen dat het dít toch niet echt is. Een enkele opflakkering maar muzikaal en creatief valt het toch in het niet bij Ian Dury? Is mijn bescheiden mening, uiteraard.

After the love has gone is een volgende gepolijste ballad van Earth, wind & fire. Hoewel als compositie nog niet eens slecht, zijn alle scherpe randjes en spannende muzikale wegen hier wel ver te zoeken. Toch is I am niet eens een slechte cd. Misschien was de verrassing inmiddels een beetje weg. Maar ik denk dat EW&F in 1975 en 1976 betere muziek maakte. Maar ook ontegenzeggelijk: After the love has gone werd weer beduidend meer verkocht en het publiek heeft uiteraard gelijk.

Verder twee nog opvallende (want zeldzame) namen. Joe Egan was even (tot 1975) de wederhelft van Gerry Rafferty. Samen vormden zij Stealers wheel. Egan heeft in 1979 voor het eerst een redelijk op Stealers wheel gelijkend nummer te weten fabriceren, Back on the road. Daarna is hij verder in muzikaal oogpunt nooit meer opgevallen. Met City to city en opvolgers heeft Gerry Rafferty aangetoond hoogstwaarschijnlijk toch het creatieve brein achter Stealers wheel te zijn geweest. Bovendien heeft hij nog jaren nadien aangetoond behoorlijk veel interessante muzikale ideëen in zijn mars te hebben.

Momenteel gaat het, geloof ik, niet zo best. Hij schijnt een enorme alcoholverslaving te hebben, verdween uit een ziekenhuis in Engeland en is maanden onvindbaar gebleven. Gevreesd werd voor zijn leven maar advocaten meldden later dat hij in Toscane zat om nieuwe nummers op te nemen (2009). Wij komen hem in oktober 1979 overigens nog tegen.

Na de Italiaanse ballad-disco van Ti amo (begin 1978), zou je kunnen verwachten dat je daarna nooit meer iets zou vernemen van Umberto Tozzi maar ziet: nog één keertje dan met een vrolijke opvolger, anderhalf jaar na de eerste.

Zou ik nog aandacht moeten besteden aan artiesten die niet mijn top 30 zouden halen rond deze tijd? We komen namelijk zo helemaal niet toe aan hits van Boney M, Willem Duyn, Luv, Jan & Zwaan, Champagne, de Jerrys. Dschinghis Kahn, Amphora. Jammer. Misschien in een volgende editie, mochten we onverhoopt door onze gesprekstof heen zijn.....

NB: ik heb even zitten zoeken op de albums van de Boomtown rats, maar waar is het b-kantje van I don't like mondays (It's all the rage) eigenlijk vandaan gekomen? Het lijkt wel of er sprake is van een nooit (meer) gepubliceerd nummer.

Die tips van Boomtown Rats zijn overigens zeer acceptabel.

Ik kijk naar m'n avatar en vraag me serieus af waarom The Cure de hitlijsten niet wist te bereiken rond deze tijd. Singles als Killing An Arab, 10:15, Boys Don't Cry en Jumping Someone Else's Train bewijzen stuk voor stuk dat ze perfect in het plaatje van de tijdsgeest pasten. Erg vreemd, want Nederland was, na Engeland, het tweede land waar de band goed doorbrak.

Helemaal mee eens. Nederland wachtte tot 1980, voordat uiteindelijk A forest de hitlijsten wist te bereiken.

Maar vergis je niet, ook in Engeland wist The Cure niet eerder dan in 1980 (april) voor het eerst de Top 75 te halen.

Ik weet niet wat het was, maar Three imaginary boys, waar al die prachtige nummers die je noemt opstaan, is blijkbaar niet direkt een groot succes geworden. Opvolger Seventeen seconds werd dat een jaar later wel.

Een paar andere singles van The Boomtown Rats zijn nog wel aardig, maar ook ik heb alleen een Best of-CD van ze, en die belandt nog maar zelden in de CD-speler. Aardig, maar niet echt bijzonder, al heb ik nog wel een zwak voor hun eerste Engelse nummer één-hit Rat trap en het reggae-deuntje Banana republic. Maar Geldof zou alleen door zijn verrichtingen met The Boomtown Rats niet zo wereldberoemd geworden zijn als hij nu is. Daar waren andere activiteiten voor nodig...

Hetzelfde geldt wat mij betreft eigenlijk voor Ian Dury: een paar klassieke singles (waarvan ik Reasons to be cheerful eigenlijk een van de leukste vind), maar het LP-werk hield wat mij betreft ook niet over.
Op zich is Reasons... natuurlijk best een opmerkelijke single voor een new wave-artiest, want zo'n disco-achtig nummer zou voor die tijd toch eigenlijk 'not done' geweest moeten zijn? Maar goed, zoals eerder gezegd: veel artiesten uit allerlei stromingen gingen zich rond deze tijd met dansbare muziek bezighouden, ook vanuit de punk en new wave. The Clash, toch een van de strijdbaarste bands uit de stroming, zouden een paar jaar later helemaal opgaan in funk, reggae en dub op Sandinista (remember 'The magnificent seven'?).

En de muziek van Ian Dury had altijd al een lichtvoetige, enigszins funky kant. Die kwam vooral voor rekening van Blockheads-bandlid Chas Jankel, die later solo nog enkele discotheekhits zou scoren, zoals Ai no corrida en Questionnaire.

Dat lijkt te kloppen. Even zoeken op internet (want dat vind ik altijd wel leuk, zoals jullie inmiddels weten ) leert dat het alleen de B-kant van die single was en daarna nooit meer uitgebracht. Ook niet op reissues van officiële albums, die soms extraatjes bevatten in de vorm van B-kantjes.
Via wat omwegen kun je het eventueel als gedigitaliseerd MP3'tje verkrijgen, maar daar blijft het dan ook bij.

Is het een bijzonder nummer? In mijn herinnering niet, maar het is dertig jaar geleden dat ik die single voor het laatst op zijn ruggetje gelegd heb...

Jouw indruk was dezelfde als de mijne, namelijk dat Rafferty kennelijk toch de drijvende kracht was achter Stealer's Wheel. Nou heb ik me door een echte kenner wel eens laten vertellen dat het songschrijvers-aandeel van Joe Egan in SW ook behoorlijk was en dat zijn twee soloplaten (uit '79 en '81) eveneens de moeite waard zouden zijn. Ik heb dat nooit kunnen verifiëren, want ze zijn nooit op CD verschenen en op LP heb ik ze ook nog niet kunnen vinden.
Ik ken alleen dit Back on the road en dat is inderdaad een heel behoorlijk nummer.

En waarom Gerry Rafferty dan opeens wél heel succesvol werd en zijn vroegere bandmaat niet? Tja, dat soort dingen hangen toch vaak van toevalligheden af. Nou is het materiaal van Gerry Rafferty over de hele linie tamelijk sterk (ik heb bijna al zijn solo-albums), maar de 'exposure' kreeg hij toch vooral dankzij Baker Street. En dát was juist weer zo'n super-herkenbaar nummer dankzij de saxofoon-solo. Misschien dat Rafferty zonder een song als Baker Street evengoed in de anonimiteit verdwenen zou zijn na Stealers Wheel. Al moet ik erbij zeggen dat zijn stemgeluid (met dat unieke timbre) wél veel herkenbaarder is dan dat van Egan.

Ik heb die berichten van vorig jaar ook meegekregen. Hij zou leven als een kluizenaar, aan alcohol verslaafd zijn, een hotelkamer hebben gesloopt en zelfs zeven maanden vermist geweest zijn. Het laatste wat ik meekreeg is dat hij weer terecht was en door een goede vriend is opgevangen. Onlangs verscheen er zelfs weer een album van hem.
Hopelijk krijgt hij zijn leven weer een beetje op de rails. Destijds vreesde ik even voor zijn leven, en dat zou toch wel een zeer triest einde van een begenadigd songschrijver en muzikant geweest zijn.

Mwah, ik vind Ian Dury toch wel meer inhoud hebben dan de Boomtown rats. Ik mag Do it yourself graag eens opzetten, met als bonustrack Hit me with your rhythm stick.

Misschien dat uitstraling er mee te maken heeft? Ik vind Dury in ieder geval behoorlijk wat sympathieker, zijn muziek is intelligent (zonder dat hij aanschuift in de intellectuele hoek van de muziek), niet agressief, spitsvondige teksten, de vocalen prima in orde.

Maar, zoals eerder met spijt geconstateerd, te weinig om jaren aan de top te blijven.

It's all the rage van de Boomtown rats is een behoorlijk stevig broertje van I don't like mondays, fors tempo, zeker niet onaardig. Ik ken de cd The Fine Art of Surfacing verder niet, maar begrijp niet dat It's all the rage er niet op terug te vinden is.

Inderdaad: waarom Gerry Rafferty wél en Joe Egan niet? Succes in het muzikale leven hangt soms af van toevalligheden. Die saxofoon in Bakerstreet, heel herkenbaar. Aan de andere kant: misschien hadden we in 1978, met wat er allemaal werd uitgebracht, misschien net een interessante ruimte open voor een cd als City to city. In 1979 werd er weer op hele andere dingen gelet en zou de plaat misschien niet zijn opgevallen....

Het zijn zo maar wat mijmeringen maar ik kan me ook voorstellen dat keuze van een single, uitstraling en ondersteuning van de platenmaatschappij ook nog van doorslaggevende aard zouden kunnen zijn. Het toch wat sombere Back on the road had misschien beter door iets stevigers of vrolijkers vooraf kunnen zijn gegaan.

Na Snakes and ladders is mijn kennis over Gerry Rafferty overigens volledig blank. Twee singletjes nog uit 1982 van Sleepwalking. Iets recenter heb ik echt niet van hem in huis. Maar ik geloof ook niet dat hij op een schema zat van één cd per jaar om een understatement te gebruiken.

Zo .. ben weer terug. Mooie commentaren en lijsten weer langsgekomen hier, alsook herkenbare discussies die ik weer terug kan halen van toen (Heeft ELO die ´79 LP nu wel of niet bewust Disco-Very! genoemd).. Maar ook nieuwtjes en/of vergeten feiten (Chas Jankel was een Blockhead?)

Maar goed, we moeten nog even een weekje verder terug in de tijd: de lijst van vorige week:


De SQ top 15 van week 31 - 1979



1 (1) Raydio - You Can´t Change That (3 wk)
2 (2) Dire Straits - Lady Writer (3 wk)
3 (5) Donna Summer - Bad Girls (4 wk)
4 (13) Night - Hot Summer Nights (3 wk)
5 (-) Boomtown Rats - I Don´t Like Mondays
6 (6) Earth, Wind & Fire - Let Your Feelings Show (2 wk)
7 (-) The Buoys - Give Up Your Guns
8 (4) McFadden & Whitehead - Ain´t No Stoppin´ Us Now (3 wk)
9 (7) Chic - Good Times (7 wk)
10 (12) ABBA - Voulez Vous (2 wk)
11 (3) Amii Stewart - Light My Fire (6 wk)
12 (-) Peaches & Herb - We´ve Got Love
13 (-) Deniece Williams - I´ve Got the Next Dance
14 (-) Sister Sledge - We Are Family (3 wk, reentry)
15 (10) Ricky Lee Jones - Chuck e´s In Love (6 wk)

In deze lijst weinig spektakel, Boomtown Rats en Buoys heb ik bij de anderen al gezien. Minst bekend is denk ik Deniece Williams. Met haar hoge stemmetje meer geschikt voor de ballad en jazzy luistersong, maakte ze toch één stevige discoplaat en dat is deze nummer 13.

Mooi, Give up your guns. En dan zelfs nogmaals na een eerste keer in de top 40 in 1972.

Het waarom van het nogmaals uitbrengen van The Buoys ontgaat mij een beetje maar de kwaliteit staat verder niet ter discussie! B-kant The Prince of thieves is ook leuk.

De cd waar beide nummers van afkomen, Thimoty, moet ik ooit nog eens kopen.

Prima resultaten, voor Raydio en Dire straits!

Op de valreep (jaja gepland) mijn top 15 voor deze week.


(NB: nummer 1 in een uitverkoopjeshoesje)

De SQ top 15 van week 32 - 1979

1 (5) Boomtown Rats - I Don´t Like Mondays (2 wk)
2 (7) The Buoys - Give Up Your Guns (2 wk)
3 (3) Donna Summer - Bad Girls (5 wk)
4 (13) Deniece Williams - I´ve Got the Next Dance (2 wk)
5 (12) Peaches & Herb - We´ve Got Love (2 wk)
6 (1) Raydio - You Can´t Change That (4 wk)
7 (2) Dire Straits - Lady Writer (4 wk)
8 (-) Cheryl Lynn - Star Love
9 (14) Sister Sledge - We Are Family (4 wk)
10 (-) Earth, Wind & Fire - After the Love Has Gone
11 (9) Chic - Good Times (8 wk)
12 (11) Amii Stewart - Light My Fire (7 wk)
13 (-) John Stewart - Gold
14 (6) Earth, Wind & Fire - Let Your Feelings Show (3 wk)
15 (4) Night - Hot Summer Nights (4 wk)

Armoede, die hoesjes zonder foto.

Gelukkig heb ik nog deze:




Cheryl Lynn?

Ja dat hoesje ken ik wel. Ik heb m in die versie ook veel gedraaid, maar die was niet van mezelf. Toen ik het veel leter in de uitverkoop tegenkwam was het ook gewoon van hé, die heb ik nog niet! (veel van mijn singletjes zijn later gekocht - ik werkte ook veel met bandjes).

Cheryl Lynn is een soul-discozangeres waar ik 3 singletjes van heb. In die tijd was ze vooral bekend van:
YouTube - Cheryl Lynn - Got To Be Real

´Star Love´ is vrij onbekend gebleven. Het is een ballad, die overgaat in nogal hysterische disco. Het overgangsmoment, met de opdraaiende synthesizer, is een tijdlang gebruikt als tune/jingle in een van de Nederlandse TV-hitparades (weet niet meer welke). Maar t is maar een kort stukje en ik betwijfel of iemand het nu nog herkent. Ik heb het singletje in elk geval om die reden gekocht. Het nummer is nogal doorsnee.

YouTube - Cheryl Lynn - Star Love (Disco Version)

Mijn favoriet van haar is deze:
YouTube - Cheryl Lynn - Shake It Up Tonight (1981) . Niks byzonder op t eerste gehoor, maar een aanstekelijke melodie, net genoeg funk erin en een mooie positieve tekst. Teksten die gaan over het dansen en uitgaan zelf vind ik vaak toch de beste keus. Die zijn ook nostalgisch het leukst.

TOP 40 VAN ROB nr 164, 15-8-1979
dw vw aw
1 1 6 Are 'friends' electric? - Tubeway Army
2 3 5 Mary Mary - Inner Circle
3 2 6 Bad girls - Donna Summer
4 6 4 Sorry, I love you - Murray Head
5 12 2 Give up your guns - The Buoys
6 10 3 Don't bring me down - ELO
7 9 4 Chuck E's in love - Rickie Lee Jones
8 13 2 I don't like Mondays - The Boomtown Rats
9 11 6 Voulez-vous? - Abba
10 4 9 Honesty - Billy Joel
11 7 7 Gold - John Stewart
12 15 5 Ladywriter - Dire Straits
13 8 6 Canyon to canyon - Gus Williams
14 5 8 Surrender - Cheap Trick
15 30 2 Reasons to be cheerful, part 3 - Ian Dury
16 16 3 Do it - Benelux & Nancy Dee
17 18 4 Bad case of loving you - Robert Palmer
18 26 2 Stay with me till dawn - Judy Tzuke
19 14 13 Rendez-vous 6.02 - UK
20 17 14 Boogie Wonderland - Earth, Wind & Fire
21 38 2 My Sharona - The Knack
22 39 2 After the love has gone - Earth, Wind & Fire
23 -- 1 Lady Lynda - The Beach Boys
24 29 3 Bebida magica - Los Jaivas
25 -- 1 Highway to hell - AC/DC
26 32 2 We've got love - Peaches & Herb
27 25 4 It's you, only you - The Meteors
28 -- 1 Can't stand losing you - The Police
29 28 3 Hand in hand - Albert West
30 -- 1 Driver's seat - Sniff 'n the Tears
31 19 10 We are family - Sister Sledge
32 23 7 The long march - Vangelis
33 21 7 Talk to me - Third World
34 20 8 Breakfast in America - Supertramp
35 22 7 I see a light - Hugo van Haastert
36 24 7 Getting closer - The Wings
37 -- 1 Yassassin - David Bowie
38 -- 1 The worker - Fischer Z
39 27 6 Buk-in-hamm palace - Peter Tosh
40 31 6 Girlstalk - Dave Edmunds

Het is wel midzomer, maar de vernieuwingsdrang blijft maar doorgaan. Het hoogste aantal weken in mijn top 9 is zes, extreem laag dus. En bijna alles stijgt.

Bij de binnenkomers zitten weer wat echte klassiekers.

Op 23 een minder klassieke song, maar wel heel erg mooi en lief, van The Beach Boys. Ik zag nu pas dat het officieel Lynda is, niet Linda. De song is geschreven op ene Lynda, vrouw van een Beach Boy; toen die relatie weer voorbij was, hebben ze de song herschreven als 'Lady Liberty' . En ook lees ik dat de melodie gebaseerd is op Bach's 'Jesu Joy of Man's Desiring'.

Op 25 Highway to hell, na Whole lotta Rosie opnieuw een kraker van AC/DC, met een nog uitdagender tekst (ja, toen was dat nog spannend).

Op 28 de derde single van The Police, en zowel bij mij als in de top 40 worden de hits nu groter. Prima popsingle.

Op 30 voor de eerste keer een van de meeste heruitgebrachte singles aller tijden, 'Driver's seat'. Ik geloof dat dit al de tweede keer is dat hij op single uitkwam, maar pas de eerste keer dat er veel airplay was. Een hit of tip werd het nu toch niet. Pas in 1980 werd het een top 10 hit, en in 1991 ook nog een nummer 1 hit. Een geweldig opgebouwde song, nog steeds erg sterk.

Op 37 de opvolger van Boys keep swinging, het zeer Arabisch getinte Yassassin. Opmerkelijk genoeg werd dit geen hit.

En op 38 de debuutsingle (voor zover ik weet) van weer zo'n new wave-band, Fischer Z. De band is altijd van verre herkenbaar aan de overheersende synthesizer en de geknepen stem van bandleider John Watts. Deze song is geen loflied op de arbeider, maar beklaagt juist zijn monotone lot. In feite heeft John Watts hiermee zijn vaders leven geportretteerd. Deze song behaalde in de top 40 de 20e plaats, zeker niet slecht. Kom daar nu nog maar eens om

Toch geweldig ook, Inner circle bijna op één?

Prachtig eveneens Yassassin van David Bowie. Het nummer zou, geheel ten onrechte, inderdaad geen hitlijst in Nederland halen.

Vooruitbladerend kom ik niet dinsdag, maar wel die dinsdag daarop voor het eerst een nummer in mijn eigen lijst tegen die niet de tipparade of de Top 40 zou halen. Wat een revolutie!

Het komt toch ook voort uit blijkbaar meer geld beschikbaar hebben voor de aanschaf van singles en steeds meer tijd doorbrengen in platenzaken..... Voorzichtig uiteraard, het neuzen in de singlesbakken had nog een hogere prioriteit dan LP's....

Maar musician, dat je geen singles in je lijst zette die geen top 40 of tip haalden, was toch een regel die je jezelf oplegde? Of kwam je die singles gewoon (nog) niet tegen in de platenwinkel?

Zelf ging ik op die leeftijd nooit naar een platenwinkel; alle titels ken ik van het luisteren naar Hilversum 3, ook degene die geen hit werden.

Ja, op een gegeven moment heb je de single in je hand denk ik, en dan wil je m toch ook in je lijst zetten. Zo werkte dat bij mij tenminste.



..en nu weer helemaal gelijklopend...

De SQ top 15 van week 33 - 1979


(nummer 6, 12¨ versie)

1 (1) Boomtown Rats - I Don´t Like Mondays (3 wk)
2 (-) Chic - My Forbidden Lover
3 (5) Peaches & Herb - We´ve Got Love (3 wk)
4 (2) The Buoys - Give Up Your Guns (3 wk)
5 (4) Deniece Williams - I´ve Got the Next Dance (3 wk)
6 (-) Vicky Sue Robinson - Nighttime Fantasy
7 (-) The Police - Can´t Stand Losing You
8 (-) T-Connection - Saturday Night
9 (6) Raydio - You Can´t Change That (5 wk)
10 (13) John Stewart - Gold (2 wk)
11 (11) Chic - Good Times (9 wk)
12 (-) JJ Cale - Don´t Cry Sister
13 (-) Sister Sledge - Lost in Music
14 (10) Earth, Wind & Fire - After the Love Has Gone (2 wk)
15 (3) Donna Summer - Bad Girls (6 wk)



Op 2 komt binnen mijn nu nog steeds favoriete nummer van Chic, en inmiddels was ook bekend dat ´Lost in Music´ de nieuwe single van Sister Sledge zou worden.

Bij my ook The Police, maar anders dan bij Ranboy en in de top 40 was So Lonely bij mij wél de grootste hit.

Onbegrijpelijk dat ik Highway to Hell niet in mijn lijst heb (komt ook niet) maar dat zal destijds een beetje verdrongen zijn geweest. De over-the-top tekst en de manier van zingen vond ik toen wat lachwekkend, en misschien wist ik er daarom geen raad mee in mijn lijst. Achteraf een vergissing want ik vind het nu toch een goed nummer, een van de beste van AC/DC.

Vicky Sue Robinson en T-Connection waren Amerikaanse clubhits, waarvan de tweede m.i. meer eeuwigheidswaarde heeft. Vicky Sue Robinson is bekend van haar wereldhit uit 1976 Turn the beat Around, later gecovered door Gloria Estefan. Hoewel ze meermalen met de disco heeft willen terugkomen is dat nooit echt meer goed gelukt. In de maxi van Nighttime Fantasy zit een wat pathetische hijg-scene en ook dat zou ze later nog eens proberen.

De anti-disco wordt vertegenwoordigd door JJ Cale. In die tijd toch wel erg buiten de trend, al werd zijn album destijds toch redelijk hoog gewaardeerd. Van hem heb ik later nog wel meer gekocht.

Het systeem van Top 40's beluisteren en opnemen was nog onverminderd van kracht, deed ik ook al jaren. Maar vanaf het najaar in 1979 werd er ook wel eens een singletje gekocht (vaak uit afprijs-bakken) die niet de Top 40 of zelfs de tipparade hadden gehaald.

Als het een goed nummer was wilde ik het bij nader inzien toch wel graag in mijn lijst hebben, zoals dan bijvoorbeeld volgende week dinsdag:

[img][/img]

Een aardig zoekplaatje? Mijn singletje heeft overigens een andere hoes, die kon ik niet zo snel vinden op internet.

Aha! ´Lucifer´ zal bij zoeken niets opleveren, maar het fotootje ken ik wel, omdat het album er ook zo uitziet. Ik ken het album niet, en ik denk het nummer ook niet.

(edit) zonet beluisterd: domdomdom. Natuurlijk ken ik dit wel! Nooit geweten dat het een single is geweest. Nou, als ik die nog eens tegenkom, neem ik m wel mee.

Dat is dan weer de charme van onbekende/niet genoteerde nummers.

Overigens zou één en ander leiden tot een proces waarbij ik aan het einde van het maken van mijn hitlijstenperiode (laatste jaar was 1985) alléén nog maar lijsten zou maken met eigen, nieuw gekochte singles. Wekelijks kocht ik er dan 4 tot 8 bij een platenhandelaar, die me op de hoogte bracht van de laatste releases. Geheel los van de vraag of ze de top 40 zouden halen of niet.

Uiteindelijk ging er voor mij toch teveel geld in zitten en kocht ik inmiddels liever albums. En gezien de opkomst van de cd had je daar al je financiële reserves voor nodig......

Kijkijk wat een ontboezeming! Ik kocht ook wel singles, maar niet zó veel en een groot deel was laat gekocht/uitverkoop. Ik had altijd wel dat ik dacht als ik 3 singles nieuw wilde hebben: mmh, dat is bijna een hele LP!

Bij mij is in vooral veel geld gaan zitten in de maxisingles; die werden minder vaak afgeprijsd (waren ook minder hitparadegevoelig) en toch ook toen al wel 10-12 gulden. Met name in de zomermaanden gaf ik veel uit. Ik deed vakantiewerk en alles ging naar de platenzaak.

Idd! En vakantiewerk was niet genoeg, daar moest een bijbaantje bij! Ach, het was verder een gelukkige periode en ik had het idee dat (je eigen verhaal ondersteunt het ook) heel veel jeugd zich het vuur uit de sloffen liep voor een beetje muziek.

Hoe herkenbaar. Dat begon op m'n 11de toen ik m'n zakgeld naar de platenzaak bracht. Altijd was er wel een nummertje op de radio te horen of op tv te zien (ja, toen was er nog leuke muziek op tv!) en dan kwam er wekelijks een singletje bij.

Helaas is datgene nu opgeslokt door de hapsnap-cultuur die bij het downloaden hoort. Ik hoop dat m'n (toekomstige) kinderen gaan begrijpen hoe leuk het is om in muziekzaken rond te snuffelen...

Ja, dat heeft waarschijnlijk iedere muziekliefhebber van 'onze leeftijd' : de tijd dat je je bij elkaar gespaarde/verdiende centjes naar de platenzaak bracht. En er was altijd méér leuke muziek dan je kon kopen, al brachten de uitverkoopbakken deels verlichting in die situatie (donderdagmiddag was D-day, maar daar hebben we het in dit topic al eerder over gehad). Ook bij mij ging een substantieel deel van mijn zakgeld, krantenwijken en opbrengsten van vakantiebaantjes op aan singles en LP's.

Het leuke van die non-hitparadenummers in deze lijstjes is inderdaad dat je a) sommige nummers helemaal niet kent (of pas jaren later ontdekte) en b) dat je nooit geweten hebt dat iets op single uitgebracht was. Dat laatste had ik ook met Lucifer van The Alan Parsons Project, al is dat nummer wel enigszins hitgevoelig (en vaak gebruikt voor 'voice-overs' op radio tv).

Andere opmerkelijke nummers in de recente lijstjes in dit topic: Yassasin (sterk nummer, vreemd eigenlijk dat het nooit aan de oppervlakte is gekomen), Don't cry sister van JJ Cale (weinig hitgevoelig, maar prachtig in de context van het album) en die disconummers van Vicki Sue Robinson, Cheryl Lynn en T-Connection.

Dat nummer van Robinson kende ik niet, maar is best behoorlijk. Cheryl Lynn ken ik natuurlijk van To be real, Encore en Shake it up tonight, die ik op verschillende verzamel-CD's heb staan. En van Georgy Porgy van Toto natuurlijk, waarop ze een deel van de leadvocalen zingt. Als ik me goed herinner spelen verschillende Toto-muzikanten ook mee op haar albums.
Star love ken ik dan weer niet. Aardig, maar niet heel bijzonder.

Saturday Night van T-Connection is een echte knaller, eigenlijk gewoon een discotheekklassieker. Van deze groep heb ik later nog een verzamelalbum gekocht. Een paar uitschieters, maar over de hele linie niet altijd even sterk.

Hoe leuk het was zul je waarschijnlijk bedoelen, want de cd zaken lopen helemaal leeg en worden aangevuld, in het gunstigste geval, met dvd's en games.

Dat laatste is de enige reden waarom ik mijn kinderen nog mee naar binnen krijg in cd zaken. Apart shoppen is mijn dringende advies.

Ik durf werkelijk niet te voorspellen of er over 10 jaar nog nieuwe cd's worden uitgebracht.....