De laatste dagen/weken weinnig tijd gehad om te reageren, dus ook nog maar even inhaken op de meest recente lijstjes. Het leukste van dit topic blijf ik toch die bijna vergeten nummers vinden, die ik in sommige gevallen pas jaren later heb ontdekt.

Dat nummer van Carlsberg bijvoorbeeld, waarvan ik me herinner dat ik dacht dat het de nieuwe single van Dire Straits was toen ik het voor het eerst hoorde. John Stewart met Stevie Nicks - top 5 in Amerika; het was me toen niet ontgaan dat dat een uitstekend nummer was. Ik heb 'm destijds ook gekocht, hoewel het in NL nooit een hit geweest is.
Dat nummer van The Neville Brothers ken ik dan weer van John Hiatt, die het nummer schreef en het rond deze tijd ook opnam. En al die andere hele en halve hitjes van bekende artiesten als Paul McCartney (ook ik vind Back to the Egg een zeer ondergewaardeerde plaat), McGuinn, Clark & Hillman (later nog zowel op LP als op CD gekocht) en Vangelis. Vangelis? Ik wist niet eens dat er van China ooit een nummer op single was uitgebracht. Zo leer je steeds wat nieuws...

Ook zo'n nummer dat helemaal vergeten is - en bovendien nergens terug te vinden, behalve op de originele 7 inch single (die ik gelukkig nog heb).
Solution was in deze periode een band die ik redelijk volgde - lekkere staaltjes jazzrock van Nederlandse bodem. Opvallend dat dit nummer helemaal niet op Solution lijkt. Het is meer een countryrock-nummer met een hoempa-beat. Dit nummer kon Willemse binnen Solution vermoedelijk niet kwijt. Het is bij mijn weten ook z'n enige solo-single; wel een geslaags nummer.


Dat van dat motorongeluk klopt volgens mij, dat was in deze periode. 10cc lag tijdelijk stil en Gouldman begon aan solo-activiteiten. Op het hoesje van de single smeert hij de rug in van een blonde schone, als ik me niet vergis. Was dit niet de soundtrack van een film met Farrah Fawcett-Majors (die van Charlie's Angels)? Ik meen dat er zoiets op het hoesje stond, maar ik heb de single niet bij de hand.
Ik vind het iets te lichtvoetig voor een 10cc-album, maar het heeft als vlotte popsingle natuurlijk wel onmiskenbare kwaliteiten. Gouldman wist wel hoe je een hit moest schrijven. Vóór 10cc schreef hij al popklassiekers als No milk today (Herman's Hermits) en Bus stop (The Hollies) op zijn naam, en nog enkele andere.

Gouldman maakte een half jaar later in zijn uppie nog een soundtrack-LP voor de tekenfilm Animalympics. Ook een goede plaat - ik heb de LP, maar zou hem best eens op CD willen hebben. Maar in die vorm is dit album nooit uitgebracht.

Ik kan me helemaal vinden in deze opmerking. Als ik mensen vertel dat ik (ook) van disco houd, word ik meestal wat meewarig aangekeken. Toegegeven, er zijn ook heel veel platte disco-producties op de markt gekomen. Maar de muziek op zichzelf is sterk genoeg voor talloze come-backs en er is nog steeds vraag naar dit soort retro-klanken.
Maar in de loop der jaren is van disco het beeld ontstaan van een wat platte muzieksoort die je niet serieus kunt nemen. Het genre is geannexeerd door DJ's die zich specialiseren in wat tegenwoordig als 'foute' muziek bekend staat. En dus worden uitstekende, muzikaal hoogstaande disco, soul- en funkplaten naadloos ingemetseld tussen het meest platte en banale dat de popmuziek ooit heeft voortgebracht.

Ik vind dat niet terecht. Net als sq zie ik disco als een blijvend fenomeen dat een grote impact heeft gehad op de popmuziek in het algemeen. In de jaren tachtig en negentig was disco en dansmuziek in vrijwel alle sectoren van de popmuziek doorgedrongen. Het stond voor een excentrieke en uitbundige levensstijl en dat is ook precies wat goede discoplaten uitstralen. Ik word altijd vrolijk van een goed disco-nummer. Het staat voor een joie-de-vivre die ik in tegenwoordige dansmuziek niet terughoor.

Tegenwoordige dansmuziek vind ik veel te mechanisch van karakter: een DJ die aan wat knopjes staat te draaien en zijn handjes in de lucht steekt. Disco uit de jaren zeventig (en vooruit, begin jaren tachtig) kwam tot stand met echte muzikanten, en dat gevoel vind ik niet terug in latere house- en trancemuziek, ook al is dat een rechtstreeks vervolg op disco.

Ik ben sowieso van mening dat disco-muzikanten uit die tijd doorgaans heel wat muzikale bagage hadden: gitaristen, bassisten, drummers, percussionisten, blazerssecties enzovoort hadden destijds net zoveel of zelfs meer in hun mars dan de gemiddelde rock- of popmuzikant. Het vereist muzikaal talent om een retestrakke 'groove' neer te leggen. Een échte wel te verstaan - niet dat gebliep van computers en ritmeboxen waarmee tegenwoordig de meeste dansplaten in elkaar worden geknutseld.

O ja en Gonzalez = , vooral de 12 inch natuurlijk. Ik hoorde het destijds overal, maar waarschijnlijk met name in de discotheken. Heb het altijd vreemd gevonden dat dit nummer nooit in de hit- of tipparade is gekomen.

Mooie wetenswaardige stukjes van Gaucho weer

Ik vraag me dan meteen ook af: Gouldman als componist van No Milk Today, wist ik dat nu wel of niet half bewust en ben ik het vergeten? 10cc was in mijn jeugdjaren (mid 70s) een van mijn meest favoriete bands, en No Milk Today ken ik ook toen al als een van de leukere hitparade golden oldies (en ik vind dat nog, heb de single speciaal besteld ooit als oldie ergens begin jaren 80).

Verder zal ik zeker nog meer schrijven over de met name minder bekende disco uit mijn lijst.

Ooit zullen jullie bijdragen aan dit topic van museale betekenis blijken te zijn m.b.t. overdracht van kennis (tot in de kleinste details) aan toekomstige generaties!

Ik sta zelf op punt om met vakantie te gaan en zal dus voorlopig even niet kunnen reageren. Gelukkig zal Ranboy mijn lijsten voor 14 en 21 juli gewoon plaatsen, inclusief toelichting, waarvoor uiteraard alvast dank.

Ik spreek jullie weer rond de 28e!

Fijne vakantie, musician

Ik moet hier nog even kwijt dat ik dankzij dit topic toch heel wat muziek uit 1979 heb ontdekt. UK, Duncan Brown en Patti Smith Group bijvoorbeeld. En in die toelichtingen leer ik altijd wel iets bij

TOP 40 VAN ROB nr 159, 11-7-1979
dw vw aw
1 1 8 Rendez-vous 6.02 - UK
2 3 9 Boogie Wonderland - Earth, Wind & Fire
3 2 6 Hacka tacka music - Baba & Roodi
4 15 4 Honesty - Billy Joel
5 8 3 Surrender - Cheap Trick
6 -- 1 Are 'friends' electric? - Tubeway Army
7 6 6 Weekend love - Golden Earring
8 14 3 Breakfast in America - Supertramp
9 4 11 Bright eyes - Art Garfunkel
10 5 10 Reunited - Peaches & Herb
11 12 5 We are family - Sister Sledge
12 20 2 Gold - John Stewart
13 22 5 Cheek to cheek - Lowell George
14 -- 1 Bad girls - Donna Summer
15 13 5 Loose caboose - Joe Tex
16 17 3 The American popular song - Neil Diamond
17 16 3 (No more) fear of flying - Gary Brooker
18 7 8 Dancing barefoot - Patti Smith Group
19 9 7 Waterfall - Triumvirat
20 23 3 Good times - Chic
21 11 7 Sleeping bag - Gruppo Sportivo
22 18 4 Mindless boogie - Hot Chocolate
23 10 6 Theme from 'The Deerhunter' - The Shadows
24 24 3 Vondel was goed - Jan Boezeroen
25 31 2 The long march - Vangelis
26 36 2 I see a light - Hugo van Haastert
27 25 4 I was made for loving you - Kiss
28 32 2 Getting closer - The Wings
29 -- 1 Girlstalk - Dave Edmunds
30 33 2 Backstage pass - McGuin, Clark & Hillman
31 35 2 Talk to me - Third World
32 -- 1 Buk-in-hamm palace - Peter Tosh
33 19 10 Boys keep swinging - David Bowie
34 38 2 Washable ink - The Neville Brothers
35 39 2 Windsurfin' time again - The Surfers
36 -- 1 Sunburn - Graham Gouldman
37 21 8 Shine a little love - ELO
38 -- 1 Canyon to canyon - Gus Williams
39 28 4 Sweet Lui-Louise - Iron Horse
40 -- 1 Voulez-vous? - Abba

Het was in 1979 precies één jaar na de WK-finale van '78, en precies 31 jaar voor de WK-finale van 2010...

UK blijft op 1 staan, en EWF bereikt in zijn negende week de tweede plaats, een knappe prestatie. Honesty schiet onverwacht omhoog van 15 naar 4.

Op 6 al de eerste binnenkomer. Uit mijn hoofd gezegd was dit toen de hoogste binnenkomer ooit in mijn top 40, later wel geëvenaard en zelfs eenmaal verbeterd (Brothers in arms kwam op 4 binnen, maar die kende ik al als wereldnummer toen hij op single uitkwam). Hier betreft het Tubeway Army, in feite een one-hit-wonder, want volgende singles kwamen onder zijn solo-naam uit, Gary Numan. Een hypnotiserend, door synthesizers gedomineerd new wave-nummer, dat bij eerste beluistering al overrompelend is. Ook vond ik het als dertienjarige heel mysterieus dat hij zich afvroegen of vrienden misschien elektrisch zijn, ofwel niet-menselijk. Ik vroeg mij zelf zulke dingen ook wel eens af... Ik heb later nooit uitgezocht wat hij werkelijk met zijn tekst bedoelde. Hoe dan ook, als je het niet kent, gaat dit beluisteren!

Op 14 al de tweede binnenkomer, van hofleverancier Donna Summer. Hot stuff deed het relatief matig, maar dit Bad girls zal weer een knaller worden.

Op 29 Dave Edmunds met een prettige gitaarplaat. Al eerder besproken.

Op 32 Peter Tosh met weer een single. Ik kan me deze niet meer zo goed voor de geest halen, en weet ook niet waarom hij het paleis van koningin Elizabeth zo vreemd spelt. Mogelijk maatschappijkritiek .

Op 36 Graham Gouldman, van 10 CC, ook al ruim besproken.

Op 38 Gus Williams met een lekkere carsong, ook al flink besproken.

En op 40 Abba, om twee redenen opmerkelijk: op 40 komt maar zelden een plaat binnen, en Abba was een band die bij mij altijd grote hits scoorde, niet zelden op 1. Op 40 binnenkomen is geen goede start en het mag gezegd, wat mij betreft was Abba hier zijn gouden touch al kwijt en maakte het alleen nog aardige singles. Later ging het nog harder achteruit met slappe liedjes als One of us en Head over heels.

Ik vond Are friends electric inderdaad wel een spannend, bijna hypnotiserend nummer. Een terechte hit, die destijds volgens mij ook de top 10 haalde in Nederland. Maar die verdere hype rond Gary Numan (althans in Engeland) heb ik nooit zo begrepen. Een nummer als Cars doet me weinig en ook het andere materiaal dat ik wel eens van hem gehoord heb, vond ik niet imponerend.

Ik vind dat nummer Girls talk van Dave Edmunds ook nog steeds een heerlijk gitaarnummer. Alles klopt daaraan; perfecte popsingle. Maar ja, dan ook geschreven door Elvis Costello.

Dat ben ik gedeeltelijk met je eens. Ergens vind ik ook dat de meeste songs van vóór 1979 meer magie hadden. Aan de andere kant kende ook de periode daarna nog uitschieters als The day before you came, The winner takes it all, Lay all your love on me en verschillende albumtracks van met name de LP The visitors.

Voulez-vous (het nummer) kan ik trouwens ook best waarderen. Natuurlijk haakten ze er in het disco-jaar 1979 mee in op een trend, maar ze bewezen wél dat ze dit soort muziek ook uitstekend beheersten.

Leuk dat die single van Hugo van Haastert het redelijk goed doet in de lijst van Ranboy. Ik heb dat altijd een prachtsingle gevonden die ik nog steeds koester. On-Nederlands goed, zoals het cliché luidt in dit soort gevallen. Vreemd eigenlijk dat we daarna nooit meer iets van deze muzikant gehoord hebben.

Hoewel...toch maar even gegoogled op zijn naam. En wat blijkt? Hij is al heel lang in de running en nog steeds muzikaal actief. Hij heeft een vracht eigen muziek en covers op YouTube gezet (waaronder natuurlijk het door ons besproken nummer) en hij heeft zelfs een eigen website, die vermeldt dat-ie (met Galaxy-Lin) onder meer heeft opgetreden in het voorprogramma van Roxy Music en The Who. Dat zijn toch leuke dingen om later aan je kleinkinderen te kunnen vertellen...

Samen met Robbie van Leeuwen (ex-Shocking Blue) was hij de oprichter van Galaxy-Lin. Die naam zegt mij dan nog wel wat, maar al die andere bands waar hij deel van heeft uitgemaakt, doen helaas geen belletje rinkelen bij mij.
Ik lees o.a.: "De zanger/songschrijver Van Haastert beweegt zich vanaf eind jaren zeventig voornamelijk als soloartiest in de muziekwereld. In de jaren zestig en zeventig is hij onder meer actief in de bands Shart (1966), Suzie Q (1967), Talisman (1971) en Galaxy-Lin (1974). In de jaren tachtig trekt hij met gitaar en versterkingsinstallatie door de wereld. In 1982 vormt hij de helft van het duo Qui Vive. Hugo van Haastert treedt regelmatig op als vertolker van songs van diverse artiesten en van eigen werk."

Op zijn website staan nog wat aardige details over I see a light: "Het nummer werd door zijn vriend Chris Koerts van Earth and Fire gearrangeerd en door de toenmalige bassist van Earth and Fire Bert Ruiter (de echtgenoot van Jerney Kaagman) geproduceerd voor Polydor.
Doordat een toenmalige A&R manager van Polydor verzuimd had een tweede persing van de single te bestellen - men had er niet op gerekend dat het door Frits Spits tot "Steunplaat" verheven plaatje zo'n succes had - kon de single niet doorstoten van de tipparade naar de Top 40, want de plaat was in de winkels niet meer te koop! En dus was deze kans op succes verkeken!"

Zou dat waar zijn? In dat geval is het doodzonde dat dit nummer zo'n beetje verloren is gegaan. Een hitnotering zou er ongetwijfeld toe hebben bijgedragen dat het later nog eens op een verzamel-CD zou hebben gestaan. Maar ik ben het nooit op CD tegengekomen.

Je kunt trouwens wel horen dat die mannen van E&F eraan hebben meegewerkt. De arrangementen lijken toch een beetje op die van de latere, meer disco-getinte muziek van E&F.

De SQ top 15 van week 28 - 1979




1 (2) Amii Stewart - Light My Fire (3 wk)
2 (4) Gonzalez - Haven´t Stopped dancing Yet (2 wk)
3 (-) Gino Soccio - Dancer
4 (1) Patti Smith Group - Frederick (4 wk)
5 (5) Chic - Good Times (4 wk)
6 (3) Peaches & Herb - Reunited (10 wk)
7 (-) Carrie Lucas - Dance With You
8 (-) Donna Summer - Bad Girls
9 (-) Joe Jackson - Look Sharp
10 (6) Taka Boom - Night Dancin' (4 wk)
11 (-) Raydio - (Dance) What You Waitin' For
12 (13) Raydio - Hot Stuff (8 wk)
13 (11) Instant Funk - I´ve Got My Mind Made Up (5 wk)
14 (8) Ricky Lee Jones - Chuck e´s In Love (3 wk)
15 (9) Elvis Costello & the Attractions - Accidents Will Happen (4 wk)

Weer veel nieuwe disco, hierbij heftig beïnvloed door mijn vakantie destijds in Italië. Dat verklaart dus ook waarom het Nederlands product even niet doorkomt, want Hugo zou ik pas later ontdekken. Gino Soccio stond destijds op 1 én 2 in de hitlijst die ik daar te pakken kreeg (van een blad of een radiozender, dat weet ik niet meer). Ook leerde ik daar een mooi nummer kennen waarvan ik de uitvoerende en titel maar steeds niet verstond. Dat bleek dus McFadden & Whithead te zijn. Wel: die komt dus volgende week in de lijst.

Bij mij geen Gary Numan. Ik begreep ook al die commotie destijds niet. Ik vind het een wat vermoeiend nummer, erg op de vorm en de trend gemaakt. Mooi apart geluid, dat wel.

Ja, sq, jouw smaak is weer heel anders dan de mijne. Wel een beetje raar dat je van een van de meest vernieuwende en verrassende songs van het jaar zegt dat die op de vorm en de trend gemaakt is . Maar goed, zo houden we wat leven in de brouwerij .

Musician en ik verschillen niet zo heel veel qua smaak, dus een andere kijk is dan wel prettig!

Zoals aangekondigd ga ik de lijst van musician plaatsen van vandaag. Ik moet zeggen dat kaztor en musician twee zielen op één gedachte zijn (of hoe luidt dat spreekwoord ook al weer), want hij heeft ook Hugo van Haastert uitgediept. Ik zal de tekst natuurlijk integraal plaatsen!

De top 30 van musician van 14 juli 1979!

01 02 Rendez vous 6:02 * U.K.
02 --- Are friends electric ? * Tubeway army
03 06 Breakfast in America * Supertramp
04 01 Dancing barefoot * Patti Smith
05 03 Weekend love * Golden earring
06 --- Girls talk * Dave Edmunds
07 08 Honesty * Billy Joel
08 09 I was made for lovin’ you * Kiss
09 07 Sleeping bag * Gruppo sportive
10 04 Roxanne * The Police
11 11 No more fear of flying * Gary Brooker
12 16 Surrender * Cheap trick
13 --- Bad case of lovin’ you * Robert Palmer
14 06 Hanging on the telephone * Blondie
15 18 Talk to me * Third world
16 12 Sweet lui-louise * Iron horse
17 10 Dance away * Roxy music
18 24 Canyon to canyon * Gus Williams
19 15 Cheek to cheek * Lowell George
20 25 Sunburn * Graham Gouldman
21 21 Mindless boogie * Hot chocolate
22 20 Getting closer * Wings
23 ---I see a light * Hugo van Haastert
24 13 My best friend’s girl * Cars
25 --- It’s you only you * Meteoors
26 --- Bad girls * Donna Summer
27 --- This is my life * Shirley Bassey
28 17 The deer hunter * Shadows
29 14 Don’t kill it Carol * Manfred Mann’s earth band
30 29 Back stage pass * McGuinn, Clark & Hillman

Net één van de spannendste hitlijsten van het jaar, ben ik op vakantie!
Gelukkig wil Ranboy mijn lijsten voor deze en volgende week plaatsen.

Spannend omdat er eigenlijk een kleine aardverschuiving heeft plaatsgevonden. Patti Smith is na vele weken van de eerste plaats af. U.K. stijgt door naar die plaats maar de verrassing zit natuurlijk in de nieuwe binnenkomers.

Eén van de voordelen van singles is wel dat je één of een paar nummers van een artiest goed kunt vinden zonder dat je je per se (direkt) uitgebreid in het hele repertoire van iemand hoeft te storten.

Van de zeven prima nieuwe binnenkomers is eigenlijk alleen Robert Palmer een man die ik uitgebreid met zijn werk heb gevolgd. Smaakvolle cd's altijd, Palmer heeft altijd een buitengewoon goed oor gehad voor ontwikkelingen in de rockmuziek, wist dat in zijn muziek te adopteren maar bleef toch zichzelf. Hij had in 1978 het geweldige Double fun gemaakt, via de single Bad case of lovin' you van de cd Secrets gaf Robert Palmer aan goed naar de newwave te hebben geluisterd.

In 1980 en zijn cd Clues verfijnde hij dit nog verder waardoor hij geheel ten onrechte zowaar werd gezien als newwave artiest maar hij liet zich niet in een hoek drukken: hij verkende al weer snel nieuwe paden.

Tubeway army of eigenlijk Gary Numan met begeledingsband bracht werkelijk een geweldige single uit met Are friends electric?, blijkt ook natuurlijk uit de grandioze binnenkomst op 2 nota bene. De hypnotiserende electronica is smaakvol, van uitzonderlijke klasse en opvallend genoeg door zeer veel kopers omarmd. De plaat werd uiteindelijk 86e in de Top 100 van de Nederlandse Top 40, een bijzondere prestatie.

Het uitblijven van verdere hits van Tubeway army of Gary Numan hebben ná Are friends electric bij mij niet meer geleid tot verdere interesse, misschien vergis ik me en moet ik me er toch nog eens in verdiepen. Maar ik ben erg bang dat het niveau van Are friends electric niet meer wordt gehaald.

Ook Dave Edmunds werd opeens tot newwave gerekend door zijn single Girls talk. Natuurlijk, het nummer is geschreven door Elvis Costello. Edmunds werd in die tijd ook een zeer erkend producer van artiesten als Nick Lowe maar newwave? Gewoon een rocker die bereid was zijn horizon te verbreden, als de muziek goed was. Maar Dave Edmunds (1944) had in 1970 al een hit met I hear you knockin' en staat bovendien bekend als een fanatiek aanhanger van de rock & roll van de jaren '50. En of hij die muziek nu mag maken met een nummer van Elvis Costello of halverwege de jaren '80 via Jeff Lynne van E.L.O., het zal hem verder om het even wezen.

Ik zal niets schrijven over de nummers van Donna Summer en Shirley Bassey (zijn ongetwijfeld al aan de orde gekomen) maar wat te denken van Hugo van Haastert.

Wie zijn naam intoetst op google, vindt al gauw een biografie van deze Nederlandse artiest, waar ik de volgende gegevens in ieder geval niet van wil onthouden. Hugo van Haastert is lid geworden van Galaxy lin, gevraagd door Robbie van Leeuwen die was gestopt met Shocking blue. Volgens de biografie ging het als volgt verder: ....


Optredens in de Vliegermolen in Voorburg samen met "Roxy Music" en The Who volgden , evenals optredens in Duitsland , België en Frankrijk.
Er werden Twee L.P.'s en een aantal singles uitgebracht . Door de VARA werd in 1974 een life uitzending van 50 minuten uitgezonden in het programma "VARA 's Nederpopscene". Men merkte toen al op dat er onenigheid in groep was….De chefroadie (Jan ten Broek) had via Hugo om salarisverhoging gevraagd, en toen dat volgens Robbie niet eens bespreekbaar bleek, distantieerde Hugo zich van dit a-sociale beleid, zocht een vervanger (Hans Vos ), studeerde met hem het hele repertoire in plus teksten en zangmelodieën, leende hem zijn mandoline en bühne apparatuur en verliet de groep !

Toen de single "Long hot summer" flopte, viel de groep helemaal uit elkaar, helaas voor Hugo was alle apparatuur en mandoline verkocht en van de opbrengst was geen spoor meer te vinden !


Volgens mij was Long hot summer zeker niet onaardig en heeft het nummer het ook nog goed gedaan in de hitlijsten, maar goed. In ieder geval hij ging weer musiceren en in 1979 maakte hij I see a light, geproduceerd door Chris Koerts, als grote man achter en lid van Earth & fire bepaalt niet de minste artiest in Nederland. Dan weet je ook gelijk in welke hoek qua muziek dit nummer moet worden gezocht.

Het is natuurlijk geen Earth & fire maar I see a light is toch alleraardigst. Maar het mooiste uit de biografie moet nog komen. Nadat de single in de tipparade was terecht gekomen en Frits Spits de plaat tot 'steunplaat' had uitgeroepen, bleek de A&R manager van platenmaatschappij Polydor de bestelling van de 2e persing van de single te zijn vergeten; het plaatje stond wel in de tiplijst maar kon dus niet in de winkels worden gekocht. Hoe erg kun je het hebben, maar het werd dus geen hit, dat zal duidelijk zijn.

Ook de Nederlandse rockband The Meteoors hebben de hitlijsten nooit gehaald, alleen vier keer de tiplijsten. Maar zeker ook geen onaardige muziek. De binnenkomst in de lijst lijkt mij meer dan terecht (wellicht later meer over de Meteoors).

Ben er wat laat mee, maar dit jaar kreeg vanavond alle aandacht in het Theater Van Het Sentiment.

Inderdaad een goed nummer, John Stewart's Gold! Lindsey Buckingham's gitaar is uit duizenden herkenbaar.

De 1979 hitlijst draait door! Mooi dat musician op deze manier van zich laat horen. Bij mij is het ook snel posten tussendoor want ik ben afgelopen twee weekenden ook weggeweest. Patti Smith zeer actueel dus gezien eervorig weekend en het in dit topic gevraagde verslag staat inmiddels hier: Muziek >> MusicMeter Live! >> Roskilde festival

Mooi intussen dat het dossier ´Hugo´ zich verder ontvouwt. Wellicht zal het allemaal wel op te zoeken zijn maar intussen staat het hier dan toch maar fijn: Hugo v Haastert in Galaxy Lin en de reden van het verlaten van de band is ook een hele klassieke: inderdaad verschilt het zeer per band hoe de gages verdeeld zijn, en dat kan zeer sfeerbepalend zijn. Ik zal mijn singletje ook eens scannen; misschien heb ik wel zo´n tweede persing.

Dat is het leuke van een topic als deze: Artiesten komen weer in de herwaardering en de Nederlandse artiesten van die tijd lezen dit vast ook. Ik hoop dat die lijstjes nog lang doorgaan: Heb al heel wat leuke liedjes (her-)ontdekt.

De SQ top 15 van week 29 - 1979




1 (1) Amii Stewart - Light My Fire (4 wk)
2 (2) Gonzalez - Haven´t Stopped Dancing Yet (3 wk)
3 (5) Chic - Good Times (5 wk)
4 (-) Raydio - You Can´t Change That
5 (-) McFadden & Whitehead - Ain´t No Stoppin´ Us Now
6 (3) Gino Soccio - Dancer (2 wk)
7 (8) Donna Summer - Bad Girls (2 wk)
8 (4) Patti Smith Group - Frederick (5 wk)
9 (14) Ricky Lee Jones - Chuck e´s In Love (4 wk)
10 (-) Third World - Talk To Me
11 (-) Dire Straits - Lady Writer
12 (11) Raydio - (Dance) What You Waitin' For
13 (10) Taka Boom - Night Dancin' (5 wk)
14 (6) Peaches & Herb - Reunited (11 wk)
15 (-) Night - Hot Summer Nights

Alleen nummer 15 heb ik even opgezocht want die kon ik niet meer uit mijn hoofd naar voren halen. Ik ken m dan toch wel weer helemaal na de eerste tonen:
YouTube - Night Hot Summer Nights Film Clip 1979 . Na al die jaren nog best goed aan te horen. Andere binnenkomes zijn allemaal nummers die je nog best vaak hoort. Eigenlijk allemaal classics die iedereen die tijd een beetje heeft meegemaakt wel kent. McFadden & Whitehead acht ik daarbij met terugwerkende kracht als met de meeste eeuwigheidswaarde. Ze brengen de perfecte Philly-groove. Een nummer alsof het er altijd is geweest met een verslavend basloopje. De beat is een van de diepste (in de betekenis van de lage tonen die meekomen onder de beat) die ik heb.

De singlehoes is die van een 12 inch, en daarom ook dat-ie in tweeen moest (zie de kleurverschillen - ik heb hier maar een klein scannertje). Op de hoes staat ´burning Red/Yellow Vinyl´ en uiteraard is dit de buitenkant van deze.

TOP 40 VAN ROB nr 160, 18-7-1979
dw vw aw
1 4 5 Honesty - Billy Joel
2 2 10 Boogie Wonderland - Earth, Wind & Fire
3 6 2 Are 'friends' electric? - Tubeway Army
4 1 9 Rendez-vous 6.02 - UK
5 5 4 Surrender - Cheap Trick
6 12 3 Gold - John Stewart
7 3 7 Hacka tacka music - Baba & Roodi
8 8 4 Breakfast in America - Supertramp
9 14 2 Bad girls - Donna Summer
10 11 6 We are family - Sister Sledge
11 13 6 Cheek to cheek - Lowell George
12 7 7 Weekend love - Golden Earring
13 31 3 Talk to me - Third World
14 16 4 The American popular song - Neil Diamond
15 26 3 I see a light - Hugo van Haastert
16 17 4 (No more) fear of flying - Gary Brooker
17 28 3 Getting closer - The Wings
18 22 5 Mindless boogie - Hot Chocolate
19 38 2 Canyon to canyon - Gus Williams
20 32 2 Buk-in-hamm palace - Peter Tosh
21 10 11 Reunited - Peaches & Herb
22 20 4 Good times - Chic
23 29 2 Girlstalk - Dave Edmunds
24 25 3 The long march - Vangelis
25 9 12 Bright eyes - Art Garfunkel
26 15 6 Loose caboose - Joe Tex
27 36 2 Sunburn - Graham Gouldman
28 24 4 Vondel was goed - Jan Boezeroen
29 30 3 Backstage pass - McGuin, Clark & Hillman
30 40 2 Voulez-vous? - Abba
31 -- 1 Mary Mary - Inner Circle
32 19 8 Waterfall - Triumvirat
33 23 7 Theme from 'The Deerhunter' - The Shadows
34 -- 1 Ladywriter - Dire Straits
35 21 8 Sleeping bag - Gruppo Sportivo
36 18 9 Dancing barefoot - Patti Smith Group
37 34 3 Washable ink - The Neville Brothers
38 35 3 Windsurfin' time again - The Surfers
39 27 5 I was made for loving you - Kiss
40 33 11 Boys keep swinging - David Bowie

Een spannende lijst weer, waarin Billy Joel onverwacht naar de eerste plaats stormt. Are friends electric moet ondanks een reuzenbinnenkomst op 6 vorige week met de derde plaats genoegen nemen. En UK duikelt van 1 naar 4.

Veel stijgers volgen, waarvan Third World, Hugo van Haastert en Gus Williams het hardste gaan. Ook opvallend is Hot Chocolate, die al uit de top 20 gezakt was, maar nu weer naar 18 stijgt.

Qua binnenkomers is het wel een beetje zomerreces: slechts 2. Op 31 de tweede single van Inner Circle, na Music machine eerder dit jaar opnieuw een voltreffer, zelfs nog sterker dan de eerste. Mary Mary gaat niet over een meisje, maar over marihuana en vele andere geestverruimende middelen. Refrein is 'Smoking smoking smoking is good for the brain/ I don't want no more or less than cocaine', en dan met zo'n stem gezongen dat je de verslaving ervan afhoort.. Toch staat het me niet bij dat zo'n tekst in 1979 controversioneel was. Deze Inner Circle was echt een heeeeeeeel andere band dan die vervelende wegwerpzomerreggaeband die het later werd.

En op 34 Dire Straits met Ladywriter, de eerste single van hun tweede album Communiqué. Deze aardige single werd wel een kleine hit, in mijn top 40 en in de Nederlandse top 40, maar was zeker niet wat ervan verwacht/gehoopt werd. Dat kwam pas later.

En hier weer de lijst van musician, met zijn eigen toelichting:

De top 30 van 21 juli 1979:

01 02 Are friends electric * Tubeway army
02 06 Girls talk * Dave Edmunds
03 03 Breakfast in America * Supertramp
04 01 Rendez vous 6:02 * U.K.
05 07 Honesty * Billy Joel
06 04 Dancing barefoot * Patti Smith
07 13 Bad case of lovin’ you * Robert Palmer
08 05 Weekend love * Golden earring
09 08 I was made for lovin’ you * Kiss
10 11 No more fear of flying * Gary Brooker
11 12 Surrender * Cheap trick
12 09 Sleeping bag * Gruppo sportive
13 15 Talk to me * Third world
14 --- Gold * John Stewart
15 10 Roxanne * The Police
16 18 Canyon to canyon * Gus Williams
17 23 I see a light * Hugo van Haastert
18 20 Sunburn * Graham Gouldman
19 21 Mindless boogie * Hot chocolate
20 22 Getting closer * Wings
21 19 Cheek to cheek * Lowell George
22 25 It’s you, only you * Meteoors
23 27 This is my life * Shirley Bassey
24 14 Hanging on the telephone * Blondie
25 26 Bad girls * Donna Summer
26 --- Chuck es in love * Ricky Lee Jones
27 --- Highway to hell * Ac//dc
28 --- Lady writer * Dire straits
29 16 Sweet lui-louise * Iron horse
30 17 Dance away * Roxy music

U.K. heeft slechts één week op 1 gestaan. Toch kan ik vrede hebben met de nieuwe lijstaanvoerder, Are friends electric. Echt een prima herontdekking voor mijzelf en een aanrader voor wie de muziek van Tubeway army/Gary Numan niet kent.

Ze is nog steeds actief, Ricky Lee Jones (1954), maar ik geloof niet dat haar albums als warme broodjes over de toonbank gaan. En dat is al zo sinds de single Chuck 'es in love en haar titelloze debuutalbum. Toch weten de meest van ons het sympathieke Chuck 'es in love zo voor de geest te halen. Ze is, zoals gezegd, wel bereid tot hard werken en heeft bijvoorbeeld ook een aantal keren op het North Sea jazz festival gestaan.

Ja, het is natuurlijk hele andere koek dan Highway to hell. Ac//dc zou een paar jaar na Whole lotta rosie nog regelmatig de top 40 weten binnen te komen; met snoeiharde hardrock, dat wel. Maar het was blijkbaar interessant genoeg voor een groot deel van het singles kopende publiek en dat is voor hardrock a la Ac//dc vrij bijzonder. Overigens zou Highway to hell niet hetzelfde succes bereiken als Whole lotta rosie maar dat was ook bijna onmogelijk.

Net als Ac//dc zaten ook gewoon Dire straits op het schema van één LP per jaar. Halverwege 1979 verscheen Communique, opvolger van Dire straits. Ondanks onmiskenbare kwaliteiten en een notering in de Top 40 was Lady writer niet van het niveau Sultans of swing. Sterker, ik heb altijd meer gehad met de b-kant van het singletje, Where do you think you're going? Het is zeer de vraag of Dire straits het gaan redden, als je de rest van de top 30 doorleest, inzake concurrentie.

John Stewart was al gememoreerd maar nog even een herhaling. Dank zij de inbreng van gitarist Lindsey Buckingham en zangeres Stevie Nicks van Fleetwood mac op de meeste nummers van zijn LP Bombs away dream babies heeft de plaat een opzienbarend hoog FM gehalte gekregen. In Nederland viel het niet zo op, het prachtige Gold komt niet hoger dan de tiplijsten en Fleetwood mac zelf zou met Tusk in 1979 met heel ander materiaal komen.

Desalniettemin aan alle liefhebbers van het genre het advies te proberen om aan de lp/cd van John Stewart te komen. Een echte aanrader.

Alle 3 tegelijk Lady Writer .
Hoewel ik Lady Writer wél leuker vind dan Sultans of Swing ben ik het ook eens met musician dat Where do you think you're going beter is. Communique is ook met afstand mijn favoriete DS album.

En het oprakelen van de LP van John Stewart ga ik zeker ik nog doen. Ik heb er 2 ooit op cassette gezet en daar was dit er een van.

Ze haalt geen miljoenenverkopen, maar is met name in de VS succesvol genoeg om van de muziek te kunnen leven. Ik heb verscheidene CD's van haar - allemaal aanraders als je het eerste album goed vindt.


Ik had de single ook, en vond de B-kant ook beter. Lady writer heb ik altijd een (aanzienlijk mindere) re-write van Sultans of swing gevonden.
Het album vind ik eveneens een van de beste in de DS-catalogus. Iets minder hoogtepunten, maar eenduidiger van sfeer. Op de een of andere manier vind ik het de perfecte soundtrack van een zomerse dag. Weet je wat, ik zal 'm vanavond eens opzetten.


Ik heb de single, en het nummer Gold ook nog ergens op een verzamel-CD. Maar ik zou die albums best eens graag op CD willen hebben. Helaas lang geleden vervallen en inmiddels onbetaalbaar. Ik hoop dat er ooit nog eens een heruitgave komt.

Heb inmiddels ook eens gekeken met het idee van: voor een paar euro wil ik m wel hebben want t was best wel een aardig plaatje ..tot 300 dollar. . Inderdaad maar even wachten dan.

Daarentegen is de opvolger, Dream babies go Hollywood weer wel redelijk goedkoop verkrijgbaar (vinyl), en die is ook best goed.

(edit) die hele dure heb ik maar op de gemakkelijke manier gehaald. Wie geïnteresserd moet zich maar melden (pm).

Hé hé. Zo, ik ben ook weer terug van vakantie. Eerst jullie berichten doorlezen, nieuw gekochte cd's invoeren en morgen op de nieuwe lijsten reageren!

TOP 40 VAN ROB nr 161, 25-7-1979
dw vw aw
1 1 6 Honesty - Billy Joel
2 3 3 Are 'friends' electric? - Tubeway Army
3 5 5 Surrender - Cheap Trick
4 9 3 Bad girls - Donna Summer
5 2 11 Boogie Wonderland - Earth, Wind & Fire
6 6 4 Gold - John Stewart
7 4 10 Rendez-vous 6.02 - UK
8 19 3 Canyon to canyon - Gus Williams
9 8 5 Breakfast in America - Supertramp
10 31 2 Mary Mary - Inner Circle
11 10 7 We are family - Sister Sledge
12 13 4 Talk to me - Third World
13 15 4 I see a light - Hugo van Haastert
14 7 8 Hacka tacka music - Baba & Roodi
15 14 5 The American popular song - Neil Diamond
16 17 4 Getting closer - The Wings
17 11 7 Cheek to cheek - Lowell George
18 16 5 (No more) fear of flying - Gary Brooker
19 20 3 Buk-in-hamm palace - Peter Tosh
20 18 6 Mindless boogie - Hot Chocolate
21 30 3 Voulez-vous? - Abba
22 23 3 Girlstalk - Dave Edmunds
23 24 4 The long march - Vangelis
24 12 8 Weekend love - Golden Earring
25 34 2 Ladywriter - Dire Straits
26 -- 1 Sorry, I love you - Murray Head
27 22 5 Good times - Chic
28 27 3 Sunburn - Graham Gouldman
29 39 6 I was made for loving you - Kiss
30 -- 1 Bad case of loving you - Robert Palmer
31 -- 1 Chuck E's in love - Rickie Lee Jones
32 21 12 Reunited - Peaches & Herb
33 29 4 Backstage pass - McGuin, Clark & Hillman
34 25 13 Bright eyes - Art Garfunkel
35 32 9 Waterfall - Triumvirat
36 33 8 Theme from 'The Deerhunter' - The Shadows
37 -- 1 It's you, only you - The Meteors
38 -- 1 How do you mend a broken heart - Guys n Dolls
39 28 5 Vondel was goed - Jan Boezeroen
40 26 7 Loose caboose - Joe Tex

Honesty staat nog een week op 1, maar wordt belaagd door Tubeway Army, Cheap Trick en Donna Summer. Canyon to canyon schiet verrassend door van 19 naar 8 en ook Mary Mary, die fantastische single van Inner Circle (waar ik nog geen reactie op heb gehoord... ) maakt reuzestappen.

Op 26 een binnenkomer waar ik u tegen zeg, Sorry I love you van Murray Head. Ik had hem misschien al 20 jaar niet gehoord, hij stond ook niet op Youtube, maar door een merkwaardig toeval is hij 2 weken terug geplaatst: YouTube - Sorry, I love you (ik denk dat de eerste 30 seconden er niet bij horen). Luister en huiver! Als je dit hebt gehoord, kun je alle andere liefdesliedjes zo in de prullenbak gooien, want hier gaat niets overheen.
Dat dit overigens de tipparade haalde, is helemaal te danken aan de onvolprezen Frits Spits die deze plaat aan het anonieme albumtrackbestaan ontrukte.

Vergeleken hiermee is Robert Palmer op 30 wel een erg gewoon alledaags tussendoortje, maar het is ook niet eerlijk om ze te vergelijken. Gewoon een lekkere single.

Op 31 Rickie Lee Jones met haar opvallende debuutsingle.

Op 37 The Meteors, Nederlandse new wave met gitaar en synthesizer. Ze hadden in deze tijd veel aardige singles.

Op 38, in totaal contrast met voorgaande, Guys 'n Dolls met weer zo'n zoetsappige cover. Als kind wist ik niet dat het (bijna) allemaal covers waren en beoordeelde ik gewoon het liedje. En dat was ok.

Ik vraag me nog altijd af wie er verantwoordelijk was voor het molesteren van de band Inner Circle...

Loopt diegene nog vrij rond?

Deed ie hetzelfde bij Chicago en Kool & The Gang?

Mary Mary is een prachtig nummer van Inner circle in een tijd, dat nummers als deze gewoon konden en mochten.

Sterker, het werd terecht nog gekocht ook door het platenkopende publiek want er was een heel andere tijd gaande en de reggae (en bijbehorende teksten) van Inner circle sloot net zo gemakkelijk aan bij de nieuwe trends als new wave.

Toch zou het succes maar kort duren (gold ook voor andere reggae-artiesten) en zal in een heel proces dat jaren heeft geduurd uiteindelijk gekozen zijn voor een meer commerciële aanpak om in het dagelijkse onderhoud te kunnen voorzien.

Maar inderdaad, de oorspronkelijke reggae van Inner circle was in korte tijd helemaal verdwenen (band is opgericht in 1974). Ik moet er bij zeggen, dat langdurig druggebruik niet altijd per se wil leiden tot cd's met alleen artistieke hoogtepunten.

Tussen 1982 en 1986 bracht Inner circle bijvoorbeeld geen cd meer uit. Artistiek aan de grond, commercieel? Everything is great (1979), de cd van Inner circle waarop Mary Mary is terug te vinden heeft nog enige respons op musicmeter. Alles wat is verschenen in de jaren '80 (5 albums) heeft hier zelfs geen stem gekregen. Dat zegt mij in principe genoeg: daar kan de hypotheek niet van worden betaald.

Nog dank voor het plaatsen van de afgelopen twee lijsten, Ranboy! Eén van mijn grootste ergernissen als jongetje is jarenlang geweest dat ik op vakantie ging en vervolgens één of zelfs twee exemplaren van de top 40 moest missen, een waar drama!

Je hebt in de nieuwe lijst Murray head staan, een plaat die oorspronkelijk niet verder kan dan de tiplijsten. Vraag mij niet waarom, er was blijkbaar weinig ruimte voor dergelijke muziek. Ik zou in dat verband ook willen wijzen op Stay with me van Judy Tzuke die met haar nummer in dezelfde hoek zat. Wordt vervolgd!

Graag gedaan, musician, ik hou ook van complete lijsten .

Wat betreft Murray Head, ik zou juist positief formuleren: wat geweldig dat toen zo'n volslagen oncommerciële albumtrack het toch tot single en tot de tipparade kon schoppen!

Wat betreft Judie Tzuke: inderdaad ook een beauty! Later meer...

Leuk van de Meteors. Ik weet nog goed dat ik dat nummer pas jaren later heb leren kennen. Ik kende het van Lene Lovich. YouTube - Lene Lovich - It's you, only you (HQ audio) . Met de verwijzing naar Judy Tzuke van musician bespeur ik een vooraankondiging van weer zo´n hit die in alle drie de lijsten zal voorkomen.

De SQ top 15 van week 30 - 1979




1 (4) Raydio - You Can´t Change That (2 wk)
2 (11) Dire Straits - Lady Writer (2 wk)
3 (1) Amii Stewart - Light My Fire (5 wk)
4 (5) McFadden & Whitehead - Ain´t No Stoppin´ Us Now (2 wk)
5 (7) Donna Summer - Bad Girls (3 wk)
6 (-) Earth, Wind & Fire - Let Your Feelings Show
7 (3) Chic - Good Times (6 wk)
8 (2) Gonzalez - Haven´t Stopped Dancing Yet (4 wk)
9 (6) Gino Soccio - Dancer (3 wk)
10 (9) Ricky Lee Jones - Chuck e´s In Love (5 wk)
11 (10) Third World - Talk To Me (2 wk)
12 (-) ABBA - Voulez Vous
13 (15) Night - Hot Summer Nights (2 wk)
14 (14) Peaches & Herb - Reunited (12 wk)
15 (-) Benelux - Do It




In deze lijst zit een verstekeling; ´Let Your Feelings Show´ is meen ik nooit echt een single geweest van Earth Wind & Fire. Maar het was wel een (discotheek-) hit, en meestal was er dan ook wel een single. Soms wist ik het ook niet zeker. Ik zal deze uit de Billboard discolijst hebben gehaald of misschien nog ergens anders vandaan. Het is nog immer mijn favoriete EWF nummer.

Ik voorzie een voorzichtig binnenkomen van Raydio, jij hebt hem al op 1!

En mooie hoezen (echt een kunstwerkje van Third world, net als Now that we've found love, ongetwijfeld van dezelfde tekenaar), ik zal dinsdag die van Tubeway army plaatsen.

Overigens, wie zich in disco verdiepte, met de aanschaf van 12"-es e.d. (zie Amii Stewart) had vaak ook nog wel eens andere tracks te kopen dan alleen de gangbare singletjes uit de hitlijsten.

Volgens mij is Let your feelings show van Earth, wind & fire ook zo'n nummer want officieel staat voor begin augustus de single After the love has gone in de planning.