Ik heb een interessant zoekplaatje.

In 1979 (staat vermeld op de single) is uitgebracht het nummer Spring (season of fun) van de Nederlandse groep Ice.

De b-kant heet Antares.

Het is uitgebracht op het Harvest label onder nummer 1A 006-26396. Harvest is bepaald niet het minste label, zij brachten ook o.a. de singles van Pink floyd uit.

Het nummer is geschreven door C. Peters en F. Veldhuizen en geproduceerd door P. Post en G. Willemze.

Het doet symfonisch aan, ja het klinkt zelfs haast als een wat vrolijker broertje van Kayak. De band klinkt ook vrij professioneel. Het hoesje van de single is grijs.

En nu komt het. Ik kan er helemaal niets over vinden. De Nederlandse popencyclopedie zwijgt in alle talen, Google niets, Fonos (die een eventueel hierbij uitgebrachte cd in het assortiment zou moeten hebben) weet nergens van.

Ik weet overigens niet eens óf er ooit een cd van de groep Ice in 1979 is gemaakt; de single is prima.

Er wórdt wel een groep Ice genoemd op de muziekencyclopedie op internet, maar die is van begin jaren '00, maakt zelfs ook symfonische rock maar heeft niets met Ice uit 1979 te maken.

Wie het weet mag het zeggen!

Ha leuk, een zoekplaatje. Maar dan ook meteen een hele lastige. Mij zegt het in elk geval helemaal niets, afgezien van de kanttekening die je zelf ook al maakt. Namelijk dat het heel bijzonder was dat een Nederlandse band een single op het roemruchte Harvest-label mocht opnemen. Ik kan zo gauw zelfs niet eens een ander voorbeeld verzinnen van een Nederlandse act die dat is overkomen.

De trefwoorden zijn natuurlijk erg algemeen en helpen ook niet veel, maar met de Google-zoekmachine op de instelling 'alleen in het Nederlands zoeken' kom ik op deze pagina.
De C. Peters van het componistenduo is kennelijk ene Charl Peters. Aan die single van Ice wordt maar heel even gerefereerd. Kennelijk is er nooit een LP bij verschenen.

Kort na deze single richtte hij een eigen band op, onder de weinig originele naam Carl Peters Band. Die groep uit Kockengen (Utrecht) bouwde begin jaren tachtig kennelijk wel goede contacten op in 'het wereldje', want hun single (een andere dus dan die Harvest-single) werd geproduceerd door Roy Beltman (o.a. BZN) in de Wisseloord Studio's, en hij is door Annet van Trigt geïnterviewd in Countdown, lees ik. Maar kennelijk is het qua bekendheid nooit echt wat geworden.
De man is kennelijk nog steeds muzikaal actief. Afijn, lees zelf maar verder op de pagina. Maar al die namen en referenties zeggen mij verder ook niets...

Wel een mooi verhaal dat illustratief is voor de vele semi-professionele gezelschappen die het jarenlang hebben geprobeerd, maar nooit echt zijn doorgebroken. Ik herken hier ook het verhaal van Hugo van Haastert in, maar die had tenminste nog gespeeld bij Galaxy-Lin en onder eigen naam één tipparade-notering gescoord, waarmee hij in elk geval bij een handvol MuMe-ers legendarisch is geworden...

Ik dacht nog even dat G. Willemze (een van de producers) Guus Willemse van Solution geweest zou kunnen zijn (de Gus Williams die de enkele weken geleden in dit topic tegenkwamen), maar ik vind verder geen enkel bewijs voor die stelling, dus het zal wel niet.

Bedankt! Je bent uiteraard weer heel wat verder gekomen dan ik maar toegegeven, dit is inderdaad Nederpop in de marge.

Maar met hoofdletters want onbegrijpelijk waarom het nummer nooit wat is geworden, de band niet bekend.

Ik heb even een berichtje met vragen achtergelaten in het gastenboek bij de 'jongens', misschien willen ze dan wel wat kwijt over Ice en het nummer Spring.

Toch bijzonder. Overigens praat ik al over begin 1980, het moment dat ik het singletje bij de FRS ooit kocht, je weet wel, het houten bord waarop 3 singles voor 5 euro te koop waren.

Het zou aardig zijn als ze zouden reageren, dan laat ik het zeker weten!

Laat maar horen bij gelegenheid. Jammer dat die single niet ergens te beluisteren valt, want ik word toch wel nieuwsgierig.

En eigenlijk vraag ik me vooral af hoe zo'n eenmalige opname van een volkomen onbekende Nederlandse band terecht komt op het Engelse Harvest-label. Daar moet toch een mooi verhaal achter zitten, zou je denken. Een beetje in de stijl van Solution, dat platen mocht gaan opnemen voor het Rocket-label van Elton John.

Ik moet erbij zeggen dat één naam uit die bezetting van de Charl Peters Band mij bekend voorkomt. Die persoon is in mijn woonomgeving ook redelijk bekend als muzikant en komt oorspronkelijk uit de omgeving van Utrecht. Bovendien moet het qua leeftijd kloppen, dus ik zal hem er bij gelegenheid eens naar vragen.
Maar dat gaat al gauw een paar weken duren, want donderdag ga ik op vakantie. Mijn bijdragen aan MuMe zullen daarom de komende tijd waarschijnlijk ook wat minder frequent zijn.

Top 30 van 18 augustus 1979

01 --- Can’t stand losing you * The Police





02 01 Are friends electric? * Tubeway army
03 02 Hot summernights * The Night
04 06 Don’t bring me down * E.L.O.
05 04 Gold * John Stewart
06 03 Girls talk * Dave Edmunds
07 15 Reasons to be cheerful pt 3 * Ian Dury
08 05 Bad case of lovin’ you * Robert Palmer
09 --- Give up your guns * Buoys
10 09 My Sharona * The Knack
11 10 This is my life * Shirley Bassey
12 07 Breakfast in America * Supertramp
13 13 Mary Mary * Inner circle
14 14 Radio girl * John Hiatt
15 26 I don’t like mondays * Boomtown rats
16 11 I see a light * Hugo van Haastert
17 08 No more fear of flying * Gary Brooker
18 18 Is this love? * Bob Marley
19 17 You can’t change that * Raydio
20 21 Stay with me ‘till dawn * Judie Tzuke
21 27 After the love has gone * Earth, wind & fire
22 --- We don’t talk anymore * Cliff Richard
23 12 Rendez vous 6:02 * U.K.
24 --- Surf city * Jan & Dean
25 29 Back on the road * Joe Egan
26 22 Sorry I love you * Murray head
27 19 Lady writer * Dire straits
28 20 Chuck ‘es in love * Ricky Lee Jones
29 16 Canyon to canyon * Gus Williams
30 30 Gloria * Umberto Tozzi


Pure sensatie! Een plaat nieuw binnen op één. Eigenlijk hadden So lonely en Roxanne het pad natuurlijk helemaal geëffend voor Can't stand losing you maar laten we eerlijk zijn: 1979 was uiteindelijk toch het jaar van The Police. Béter zijn ze in mijn optiek niet meer geworden.

Na Can't stand losing you zouden Message in a bottle nog volgen en aan het einde van het jaar Walking on the moon; de cd's Outlando's d'Amour en Regatta de blanc overheersten de LP-lijsten. Een beter jaar zouden ze niet meer beleven.

Ik weet niet of het er mee te maken had, maar in de top 100 Aller tijden van 1979 verscheen op 76 opeens Give up your guns van The Buoys, oorspronkelijk een nummer uit 1972. Zou dat de aanleiding zijn geweest om dit prachtige cowboy-/outlawnummer weer eens van stal te halen?

In vergelijking met Can't stand losing you komt de plaat 'slechts' binnen op 9 maar de vraag zal worden wie de langste adem heeft. Want de nostalgische klanken uit 1972 zouden in 1979 opnieuw tot succes leiden. Uiteindelijk zouden de Buoys in totaal 19 weken genoteerd staan, met als hoogste plaats de 5e. Een leuk puntenaantal voor een hoge notering in de top..... van de best presterende singles ooit.

Wel erg jammer dat The Buoys het qua successen hierbij hebben gelaten. Maar de LP die hoort bij Give up your guns is Timothy; dat lijkt mij dan nog een aan te raden cd.

En dan waren zij nog niet eens de opvallendste heruitgebrachte single van deze week; wat te denken van de hit Surf city van Jan & Dean, oorspronkelijk uit het begin van de jaren '60? Ik lees wel dat er in 1979 een remake van is gemaakt maar ik hoor nauwelijks verschil en waarom ook.

Het is wél één van de surfplaten die eigenlijk nog zou moeten zijn gemaakt door de Beach boys (net als Beach baby van de First class uit 1974) maar laten we iedereen hun surfhits gunnen. Maar onderschat het niet. Jan & Dean zouden zelfs de derde plaats in de Top 40 er mee halen.

En het blijft een lijst van bijzonderheden. Wat te denken van de comeback van Cliff Richard. Ook hij ontdekte dat een sterke compositie met een wat meer disco-getint geluid (zeg ik het zo voorzichtig genoeg?) zou leiden tot een groot succes.

Hij had gelijk met We don't talk anymore. Hij stond weer een aantal jaren in de belangstelling na de toch relatief magere jaren '70. Maar vlak Sir Richard niet uit. Volgens mij is hij de enige die er in is geslaagd om in de jaren '50, '60, '70, '80, '90, '00 en '10 hits (in de Britse hitlijst) te maken. Een unicum.

Ik zal voor je uitzoekwerk het singletje inbranden op een audio cd, inclusief b-kant! Maar dat regelen we dan wel na je vakantie, dus daarna graag weer verschijnen op het Appél! Prettige vakantie!

Wauw, op 1 binnen! Dat is nog eens spectaculair.

Wat betreft The Buoys, inderdaad is hun enige hit in Nederland Give up your guns, maar de song Timothy is ook erg goed, het tempo ligt een stuk hoger, de viool een stuk meer op de voorgrond en de tekst zeer geruchtmakend.

Cliff Richard dankt zijn comeback vooral aan producer Alan Tarney (van de Tarney/Spencer Band, meest bekend van Cathy's clown, dat inderdaad dezelfde klankkleur heeft). Tarney zou Cliff nog een paar jaar nieuwe successen bezorgen, en ook veel andere artiesten, zoals A-ha, Leo Sayer, Squeeze en Bowwowwow. (ik haal het ook maar uit de wiki hoor).

Ja, je hebt gelijk! Tarney schreef overigens ook We don't talk anymore, lees ik op het singletje. Bruce Welch was de producent.

Het was allemaal van de LP Rock 'n Roll Juvenile, die op musicmeter nog een aardige beoordeling krijgt, 3,66. Maar qua verkopen weet ik niet of het veel potten heeft gebroken...

Hij staat inmiddels in m'n wishlist op soulseek.

Wat een leuk topic is dit eigenlijk, zeg!

*voegt het toe aan updates

TOP 40 VAN ROB nr 165, 22-8-1979
dw vw aw
1 5 3 Give up your guns - The Buoys
2 1 7 Are 'friends' electric? - Tubeway Army
3 4 5 Sorry, I love you - Murray Head
4 2 6 Mary Mary - Inner Circle
5 6 4 Don't bring me down - ELO
6 3 7 Bad girls - Donna Summer
7 8 3 I don't like Mondays - The Boomtown Rats
8 15 3 Reasons to be cheerful, part 3 - Ian Dury
9 7 5 Chuck E's in love - Rickie Lee Jones
10 21 3 My Sharona - The Knack
11 22 3 After the love has gone - Earth, Wind & Fire
12 9 7 Voulez-vous? - Abba
13 12 6 Ladywriter - Dire Straits
14 18 3 Stay with me till dawn - Judy Tzuke
15 23 2 Lady Lynda - The Beach Boys
16 37 2 Yassassin - David Bowie
17 11 8 Gold - John Stewart
18 17 5 Bad case of loving you - Robert Palmer
19 10 10 Honesty - Billy Joel
20 28 2 Can't stand losing you - The Police
21 25 2 Highway to hell - AC/DC
22 30 2 Driver's seat - Sniff 'n the Tears
23 26 3 We've got love - Peaches & Herb
24 13 7 Canyon to canyon - Gus Williams
26 16 4 Do it - Benelux & Nancy Dee
26 -- 1 Sail on - The Commodores
27 -- 1 Angel eyes - Roxy Music
28 -- 1 Uit elkaar - Herman van Veen & M. vd Ven
29 24 4 Bebida magica - Los Jaivas
30 14 9 Surrender - Cheap Trick
31 20 15 Boogie Wonderland - Earth, Wind & Fire
32 19 14 Rendez-vous 6.02 - UK
33 38 2 The worker - Fischer Z
34 -- 1 Marie - Normaal
35 31 11 We are family - Sister Sledge
36 32 8 The long march - Vangelis
37 -- 1 We don't talk anymore - Cliff Richard
38 -- 1 Bouzouki player - Babe
39 29 4 Hand in hand - Albert West
40 -- 1 Willem - Willem Duyn

Met groot gemak nemen The Buoys de eerste plaats over, zelfs ten koste van het magnifieke Are friends electric? Verder ziet de lijst er niet zo opvallend uit.

Alleen de binnenkomers zijn opmerkelijk, het lijkt wel een Nederlandse invasie: 4 stuks (van de 7). Ik moet bekennen dat met de ogen van nu, de binnenkomers van toen wel eens sterker zijn geweest...

Dat voorbehoud geldt niet voor The Commodores, die met Sail on op 26 als hoogste enteren. Weer een geweldige plaat, van het niveau van Three times a lady of nog beter. Met zijn nasale stem laat Lionel Richie de plaat lange tijd aangenaam voortkabbelen, maar tegen het einde komt er toch nog een lichte stroomversnelling, maar het loopt goed af...

Op 27 alweer de derde single van het Manifesto-album, Angel eyes. Ditmaal zelfs zwaar gediscoremixed; leg de album en de singleversie maar eens naast elkaar. Het blijft prima kwaliteit, al is de verrassing er nu wel een beetje af.

Op 28 Herman van Veen, en als je heel goed luistert, mompelt Monique van der Ven ook mee. Een mooie tekst, typisch voor deze tijd, tegelijk grappig en wrang.

Op 34 Normaal met Marie (geen vertaling van Mary Mary natuurlijk), één van hun sterkste singles (Marie, Marie, als ik u zie, o Marie, krijg ik de bibbers in mien knie, Marie). Een echt feestnummer.

Op 37 Cliff Richard over wie al het nodige gezegd is. Opmerkelijk misschien dat het in mijn top 40 maar een heel klein hitje wordt, maar in de Nederlandse top 40 een grote top 10 hit.

Op 38 het onvolprezen Babe, een soort Dolly Dots op halve sterkte, letterlijk en figuurlijk. Dit was misschien hun sterkste single (kun je nagaan), maar vergis je niet: veertien top 40 hits!

En op 40 de eerste solosingle van Willem Duyn, voorheen Mouth & MacNeal, met een cover van Darling van Frankie Miller, die hij helemaal naar zijn hand zet. Een meezinger.

Dat laatste, van Frankie Miller, is dan weer een interessant weetje want ik wist het niet, maar het is juist aardig dat we er wat van opsteken!

Ik voorzie ook een notering voor Marie van Normaal met de aantekening dat Normaal hier nog klinkt als ten tijde van Oerend hard en opvolger Alie (beiden uit 1977) en dus nog alleszins muzikaal acceptabel, voor mij dan althans.

Ze wisten het succes van '77 het jaar er op niet te verzilveren en krabbelden in 1979 weer wat op. Overigens heeft Normaal vele hits in de Top 40 gehad, tot nog vrij recente datum aan toe. Maar zelden werd er ook echt mee gescoord wat betreft top 10 noteringen of iets dergelijks.

De Commodores, oftewel Lionel Richie, hebben juist wel helemaal de toon te pakken voor grote wereldwijde verkopen van nummers als Sail on. Mooi gedaan, maar de echte liefhebbers van het meer funky werk van de Commodores (dat ze in de jaren daarvoor hadden gemaakt, zoals Brickhouse) hebben wel het nakijken.....

De Top 30 van 25 augustus 1979

01 01 Can't stand losing you * The Police
02 04 Don't bring me down * E.L.O.
03 02 Are friends electric? * Tubeway army
04 09 Give up your guns * Buoys
05 07 Reasons to be cheerful pt 3 * Ian Dury
06 03 Hot summer nights * The Night
07 15 I don't like mondays * Boomtown rats
08 05 Gold * John Stewart
09 10 My sharona * The Knack
10 22 We don't talk anymore * Cliff Richard
[img][/img]

11 06 Girls talk * Dave Edmunds
12 --- Angel eyes * Roxy music
13 21 After the love has gone * Earth, wind & fire
14 13 Mary Mary * Inner circle
15 08 Bad case of loving you * Robert Palmer
16 14 Radio girl * John Hiatt
17 24 Surf city * Jan & Dean
18 11 This is my life * Shirley Bassey
19 --- Beat the clock * Sparks
20 25 Back on the road * Joe Egan
21 20 Stay with me 'til dawn * Judie Tzuke
22 --- Lucifer * The Alan Parsons project
23 18 Is this love? * Bob Marley
24 12 Breakfast in America * Supertramp
25 19 You can't change that * Raydio
26 16 I see a light * Hugo van Haastert
27 17 No more fear of flying * Gary Brooker
28 --- Marie * Normaal
29 23 Rendez vous 6:02 * U.K.
30 26 Sorry I love you * Murray head

Vandaag een wat bijzondere lijst omdat, eigenlijk voor het eerst, een single genoteerd staat die ik had gekocht, zonder dat het nummer de Top 40 of Tipparade had weten te bereiken: inderdaad Lucifer van The Alan Parsons project (b-kant: I'd rather be a man).

Het nummer is toch bij veel mensen bekend, het is ook het instrumentale openingsnummer van de cd Eve. Het is een kentering omdat ik de gedachte opbracht een single in te voeren in de Top 30 die mijn eigen keuze was, buiten alles en iedereen om.

Vraag me ook niet waarom het overigens géén hit werd in Nederland. Het is waar dat The Alan Parsons Project vooral geliefd was bij LP-kopers. Bovendien was de symfo/orchestrale stroming niet echt heel erg in de mode, in 1979, waar in de hitlijsten duidelijke andere muzikale vormen de boventoon voerden. Maar Alan Parsons had succes in de LP-lijsten met eerdere albums.

Jammer genoeg voor hem zou alleen Eve de LP top 50 niet halen. Afgezien van de stroming die niet in de mode was, was Eve nogal een lichtgewicht ten opzichte van de drie eerder uitgebrachte albums door The Alan Parsons project.

Andere nieuwe binnenkomers: Angel eyes van Roxy music, de derde single van de LP Manifesto. Een derde single van een album die de top 10 zou halen in de Top 40 en al die tijd z'n album in de LP-lijsten had staan, het is een sterk staaltje. Om zelf de kwisvraag te beantwoorden die ik in mijn gedachten had: nee, er is geen vierde single meer getrokken van Manifesto en dat komt omdat..... er bijna alweer een nieuwe cd van Roxy music zou verschijnen, in 1980.

Marie van Normaal: al geschreven, Normaal klinkt nog stevig als Alie en Oerend hard. En dus bij mij nog wel hitkansen in 1979, hoewel natuurlijk geen top 10.

Het minst besproken is nog Beat the Clock van The Sparks. Ik ben er over heen, maar de tranen sprongen mij wel in de ogen: jaren niets van vernomen en opeens van de nervo-glamrock This town ain't big enough for both of us naar het discogetinte Beat the clock. Een mengeling van blijdschap dat de groep nog een teken van leven gaf en verontrusting over de muzikale keuze voer door mij heen.

Niet een artiest die disco maakt(e) vond ik erg. Wel als de disco in plaats kwam van bijvoorbeeld een mij zo geliefde single als Amateur hour (1974). De LP Number one in heaven heb ik nooit meer beluisterd, laat staan gekocht. Misschien heb ik de band daarmee mijn hele leven al onrecht aangedaan. Maar na de klasse van Kimono my house heb ik de moed niet meer kunnen opbrengen....

Het is al weer donderdag.. Ik heb de lijstjes van de anderen weer met veel interese gelezen. Roxy Music en Normaal bij allebei, en de sensatie van de Police bij musician.

De afloop van de zoektocht naar de onbekende band op het Harvestlabel hoor ik graag; altijd leuk om op die manier muziek te (her) ontdekken. Als er muziekliefhebbers op zoek zijn, kunnen de artiesten van weleer soms zeer positief reageren. Het is natuurlijk altijd leuk om te weten dat er na veel jaar nog mensen met waardering voor je muziek op zoek zijn naar je. Ik heb zo een keer de mp3 van deze CD opgestuurd gekregen van een van de bandleden na een wanhoopsvraag op deze mooie site waarom het nergens meer te koop was: Trio Hell - The Marriage of Heaven and Hell (1991). Steengoed album trouwens.

Dan de overstap van de Sparks. Zelfs ik had dat gevoel dat musician beschrijft. Beat the Clock was misschien beter niet door The Sparks gemaakt, want de magie van de eerdere nummers lijkt dat te verbieden. Toch hebben ze echt meer dan als een grapje de overstap gemaakt. Onbegrijpelijk onbekend gebleven is dit album: Noël - Is There More to Life Than Dancing? (1979), ook van The Sparks, en nog veel meer disco dan Beat the Clock. Beetje steriel, maar ritmisch in orde en met lekker decadente teksten, wel heel goed in de discotrend van toen:
YouTube - Noel - "Is There More to Life than Dancing?" (1979)


.. en de lijst, want ik had m al gemaakt, maar ik had nog niet gepost:

De SQ top 15 van week 34 - 1979




1 (2) Chic - My Forbidden Lover (2 wk)
2 (-) The Spinners - Are You Ready For Love
3 (3) Peaches & Herb - We´ve Got Love (4 wk)
4 (1) Boomtown Rats - I Don´t Like Mondays (4 wk)
5 (8) T-Connection - Saturday Night (2 wk)
6 (4) The Buoys - Give Up Your Guns (4 wk)
7 (-) A Taste Of Honey - Do It Good
8 (-) Diana Ross - The Boss
9 (13) Sister Sledge - Lost in Music (2 wk)
10 (6) Vicky Sue Robinson - Nighttime Fantasy (2 wk)
11 (11) Chic - Good Times (10 wk)
12 (12) JJ Cale - Don´t Cry Sister (2 wk)
13 (7) The Police - Can´t Stand Losing You (2 wk)
14 (5) Deniece Williams - I´ve Got the Next Dance (4 wk)
15 (-) The Commodores - Sail On

zo, 11x zwart en 4x wit. Chic op 1 mag nauwelijks een verrassing zijn. My Forbidden Lover kwam twee decennia verder nog even in de belangstelling vanwege: YouTube - Alcazar - Sexual Guarantee , dat op zijn beurt weer als TV tune werd gebruikt.

De nieuwe nummers: Spinners is een single die de importstatus hier nooit is ontstegen, tot mijn ontzetting kan ik op Youtuube alleen een cover vinden van Elton John. Als je goed luistert hóór je dat het een Spinners-nummer is. YouTube - ELTON JOHN - ARE YOU READY FOR LOVE 1979

Het plaatje uit mijn singlecollectie is dat van A taste of Honey, damesfunkduo waar ik een zwak voor heb. Meer bekend als eendagsvlieg-wereldhit Boogie Oogie Oogie, waar ik al eerder in dit topic aan refereerde.

Het nummer van Diana Ross én het album bleef in dat jaar volledig onopgemerkt in Nederland, maar werd later wel weer tevoorschijn gehaald (werden covers en remixen van gemaakt).

Sail On haalde net de top 15, maar als bij veel anderen ook hoor ik de The Commodores liever funken in Brickhouse dan zwijmelen in dit soort nummers.

Je hebt helemaal gelijk, ik blijf volledig in gebreke! Ik ontving vorige week al dit mailtje:

Hallo Hans,

Voor je vragen over de groep Ice ben bij ons aan het goede adres. Onze zanger Charl Peters was destijds zanger van de groep. Ik spreek hem morgen en zal hem vragen om al je vragen omtrend deze groep te beantwoorden. Ik ben nog bezig om onze site op te bouwen en de single Spring komt hier nog op te staan (in MP3 formaat).
Dus even geduld en dan worden al je vragen beantwoord.
Groet en bedankt voor je belangstelling,
Gerard de Jeu
gitarist De Muzikale Vrienden

Is dat niet aardig? Gevonden dankzij Gaucho, de site die hij aanwees was de correcte. Ik heb teruggemaild dat ik het uiteraard zeer leuk vond dat hij reageerde, dat wij hier met elkaar over Ice aan het praten waren en dat een reactie zeer op prijs zou worden gesteld. Ik had eerder heel wat vragen gesteld via hun site dus hopelijk komen daar dan nog antwoorden vandaan!

Wat een heerlijke draak van een single! Ik zou het geloven als je zou spreken van een parodie. Het is inderdaad een voor mij volstrekt onbekend terrein, een onbekende hobby van The Sparks.

Maar goed, je kent mijn stelling, ik gun elke band z'n lolletje maar daarna geef ik wel mijn oordeel.

Ik denk dat in 1979 een hele andere generatie Sparks liefhebbers de single Beat the clock zullen hebben omarmd dan de fans van vijf jaar eerder met This town ain't big enough for the both of us.

Dit verschil is gewoon te groot, helemaal als je dan ook de video van Is there more to Life than Dancing hebt gehoord. Ben ik nu zo conservatief of is de reactie: 'verschrikkelijk, zo'n ommezwaai', terecht?

Overigens vrees ik dat Beat the clock in die tijd helemaal nog niet eens zulke slechte resultaten in mijn lijst zou halen.

Ja bij mij komt-ie ook nog even kijken. Maar ik was minder enthousiast dan veel anderen in mijn kennissenkring van toen; het was ook zo´n nummer dat op feesten werd opgezet als er gedanst moest worden als vanzelfsprekende floorfiller. Zeker in de kringen waar de ´echte´ disco als taboe gold; stel je dat maar voor ook in combinatie met Disco really Made It van Gruppo Sportivo, dan was je helemaal politiek correct aan het discodansen, zeg maar.

Leuk bericht! Als liefhebber ben je dan toch even een onderdeeltje van de scene.

Sommige namen zijn blijkbaar wel heel diep in de krochten van de herinnering opgeslagen. Vicky Sue Robinson. 45 jaar oud geworden slechts.

Inzake Ice en het dus in 1979 uitgebrachte nummer Spring, heb ik inmiddels een reactie van zanger Charl Peters:



Ik zal Charl uiteraard even terugmailen. Wie nog wat kwijt wil of wat wil vragen, laat het even horen. Gitarist Gerard de Jeu had overigens al aangekondigd dat Spring in MP3 formaat binnenkort op hun site zal worden gezet.

TOP 40 VAN ROB nr 166, 29-8-1979
dw vw aw
1 1 4 Give up your guns - The Buoys
2 2 8 Are 'friends' electric? - Tubeway Army
3 3 6 Sorry, I love you - Murray Head
4 8 4 Reasons to be cheerful, part 3 - Ian Dury
5 5 5 Don't bring me down - ELO
6 25 2 Sail on - The Commodores
7 7 4 I don't like Mondays - The Boomtown Rats
8 10 4 My Sharona - The Knack
9 4 7 Mary Mary - Inner Circle
10 11 4 After the love has gone - Earth, Wind & Fire
11 16 3 Yassassin - David Bowie
12 22 3 Driver's seat - Sniff 'n the Tears
13 6 8 Bad girls - Donna Summer
14 15 3 Lady Lynda - The Beach Boys
15 9 6 Chuck E's in love - Rickie Lee Jones
16 14 4 Stay with me till dawn - Judy Tzuke
17 23 4 We've got love - Peaches & Herb
18 13 7 Ladywriter - Dire Straits
19 20 3 Can't stand losing you - The Police
20 21 3 Highway to hell - AC/DC
21 27 2 Angel eyes - Roxy Music
22 17 9 Gold - John Stewart
23 28 2 Uit elkaar - Herman van Veen & M. vd Ven
24 12 8 Voulez-vous? - Abba
25 -- 1 Ain't that a shame - Cheap Trick
26 34 2 Marie - Normaal
27 -- 1 Marching on - BZN
28 19 11 Honesty - Billy Joel
29 18 6 Bad case of loving you - Robert Palmer
30 -- 1 Surf city - Jan & Dean
31 37 2 We don't talk anymore - Cliff Richard
32 -- 1 A brand new day - The Wiz Stars
33 -- 1 Beat the clock - The Sparks
34 33 3 The worker - Fischer Z
35 24 8 Canyon to canyon - Gus Williams
36 38 2 Bouzouki player - Babe
37 40 2 Willem - Willem Duyn
38 31 16 Boogie Wonderland - Earth, Wind & Fire
39 32 15 Rendez-vous 6.02 - UK
40 26 5 Do it - Benelux & Nancy Dee

De top 3 zit deze week vast; het is een erg sterke top 3. Maar Ian Dury en vooral The Commodores (van 25 naar 6!) komen dreigend aanzetten.

Vijf binnenkomers deze week, de hoogste op 25. Het is de derde singla van At Budokan!, het live album van Cheap Trick. Dit zou geen hit worden en is ook duidelijk minder sterk dan de voorgaande twee. Een cover van een heel oud liedje van Fats Domino (wat ik toen niet wist), wat in een hardrock-uitvoering toch iets gekunstelds heeft.

Op 27 BZN met hun zeventiende top 40 hit. De meeste hits van BZN halen mijn top 40 niet, maar zo nu en dan is het toch raak, als het niet zo'n slijmerige Mediterraan-klinkende draak is, maar er toch wat bijzonders gebeurt. Dat is met Marching on zeker het geval. Het gaat over soldaten die sneuvelen in de Eerste Wereldoorlog, begint met gesproken woord, dan couplet en refrein, tenslotte gaat het ritme over in marcheertempo en wordt een heel orkest en koor erbij gehaald. Op de overbodige en misplaatste castagnetten na is er niets mis mee.

Op 30 het toen al bijna 20 jaar oude Surf City van Jan & Dean, gewoon een erg lekker surfliedje in de beste Beach Boys-traditie.

Op 32 het bekende Brand new day uit The Wiz, met Diana Ross in de vocale hoofdrol. Bij eerste beluistering direct een hit, een klassieker, alsof-ie altijd al bestaan heeft. Zorgt nog steeds voor volle dansvloeren (als het publiek tenminste niet te jong is ).

Op 33 The Sparks. De schrik of afkeer over hun gekozen genre deelde ik toen niet, iedere zichzelf respecterende artiest ging toen op de discotoer. Heel sterk is het echter toch ook niet.

Treffend stukje over Cheap Trick van Ranboy, waarbij bij mij ook iets op zijn plaats viel.

Ik voelde toen dat er werd teruggegrepen naar een stijl die niet bij de band hoorde, in feite precies zoals Ranboy beschrijft, maar wist in 1979 ook niet dat het een echte cover was. Ik ben het hele nummer daarna vergeten, maar ken het origineel nu wel en kan daardoor de versie van Cheap Trick nu ook meteen weer in mijn herinnering oproepen. Echt vanuit die tijd want ik heb de plaat niet, en weet zeker dat ik het al die jaren niet hoorde. Bijzondere muziekervaring weer bij dit topic.

Geheel geinspireerd zal ik mijn lijstje nu ook maar eens gaan maken dan ben ik weer eens mooi vroeg.

De SQ top 15 van week 35 - 1979


nummer 1

1 (2) The Spinners - Are You Ready For Love (2 wk)
2 (1) Chic - My Forbidden Lover (3 wk)
3 (4) Boomtown Rats - I Don´t Like Mondays (5 wk)
4 (-) Ian Dury & the Blockheads - Reasons to Be Cheerful pt.3
5 (3) Peaches & Herb - We´ve Got Love (5 wk)
6 (-) B.A. Robertson - Bang Bang
7 (7) A Taste Of Honey - Do It Good (2 wk)
8 (-) Judy Tzuke - Stay With Me Till Dawn
9 (-) The Sparks - Beat the Clock
10 (10) Vicky Sue Robinson - Nighttime Fantasy (3 wk)
11 (5) T-Connection - Saturday Night (3 wk)
12 (12) JJ Cale - Don´t Cry Sister (3 wk)
13 (-) Rainbow - Since You´ve Been Gone
14 (-) Fischer Z - The Worker
15 (15) The Commodores - Sail On (2 wk)

Met speciale aandacht voor deze, want ik wist helemaal niet meer dat het geen hit was geworden:

YouTube - BA Robertson - Bang Bang (Promo Clip)

Eentje voor het rijtje van de vergeten singletjes misschien ook wel.

Ik had het niet durven denken, dat Cheap trick met Ain't that a shame een nummer coverde van Fats Domino.

Tsja, het staat wel vast dat het coveren is, maar ik kende het origineel echt niet, in 1979. Ik geloof dat Fats Domino het halverwege de jaren '50 had opgenomen en voor mij stond in 1979 muziek uit het midden van de eeuw gelijk aan de prehistorie.

En dat is grappig want hier op musicmeter gaat het over pop- en rockalbums die vaak zijn verschenen vér voor de geboortedatum van veel users. Daar moest ik toen niet aan denken.

Mooie vrouw, Judie Tzuke!

De Top 30 van 1 september 1979

01 01 Can't stand losing you * The Police
02 04 Give up your guns * The Buoys
03 02 Don't bring me down * E.L.O.
04 05 Reasons to be cheerful part 3 * Ian Dury
05 07 I don't like mondays * Boomtown rats
06 12 Angel eyes * Roxy music
[img][/img]

07 03 Are friends electric? * Tubeway army
08 10 We don't talk anymore * Cliff Richard
09 09 My Sharona * The Knack
10 22 Lucifer * The Alan Parsons project
11 13 After the love has gone * Earth, wind & fire
12 06 Hot summernights * The Night
13 08 Gold * John Stewart
14 17 Surf city * Jan & Dean
15 20 Back on the road * Joe Egan
16 19 Beat the clock * Sparks
17 14 Mary Mary * Inner circle
18 11 Girls talk * Dave Edmunds
19 --- Since you've been gone * Rainbow
20 --- People of the southwind * Kansas
21 21 Stay with me 'till dawn * Judie Tzuke
22 16 Radio girl * John Hiatt
23 --- Hit and miss Judy * Wreckless Eric
24 --- Ain't that a shame * Cheap trick
25 15 Bad case of lovin' you * Robert Palmer
26 18 This is my life * Shirley Bassey
27 --- Duke of earl * Darts
28 28 Marie * Normaal
29 --- Leaving Rome * Jojo Bennett
30 --- If I said you had a beautiful body * Bellamy brothers

Begrijpelijke winst voor Roxy music, The Alan Parsons Project en, verrassend, nog steeds Joe Egan.

De zeven binnenkomers zijn voor een deel al eerder genoemd in onze 'soap'.

Since you've been gone van Rainbow is een single die de top 40 helaas niet zou halen. Rainbow heeft een bekende naam maar niet van grote hits in onze vaderlandse hitlijsten. De schamele oogst van twee tipnoteringen steekt overigens nog gunstig af tegen de gebruikelijke zeer slechte oogst voor hardrock-bands. Toch heeft Since you've been gone naar mijn smaak voldoende hitpotentie en, toegegeven, eind jaren '70, begin jaren '80 was er nog een redelijk platform voor acts als Ac//dc en Van Halen.

Na Lucifer van The Alan Parsons Project breekt een volgende single door in mijn hitlijst, zonder officiele tip- of hitnotering. Ik had graag het fotohoesje willen laten zien, maar ik kan de Nederlandse persing niet vinden op het internet. Wel de buitenlandse maar daar heeft de singlehoes de voorkant van het album Monolith overgenomen.

Bij de Nederlandse single staat een vrouw in Indiaanse kleren met haar handen omhoog tegen de wand aan van een soort grot aan, andere indianen zitten er rond een kampvuur omheen, ééntje staat. Het b-kantje is Stay out of trouble, ook van Monolith. De stevige single is een nummer dus van Kansas, een ver achterneefje van Styx. Vooral bekend van het niet zo representatieve Dust in the wind.

Ze maakten aanstekelijke symfo, misten alleen de aantrekkelijkheid, persoonlijkheid en bravoure van Styx. Tot voor kort kende ik er weinig van, behalve een Greatest hits en deze single. Inmiddels heb ik de eerste vijf albums in huis die ik allemaal nog eens goed moet beluisteren.

Ik bedacht mij daarnet opeens al op jeugdige leeftijd een 'oudere jongere' te moeten zijn geweest, met de aanschaf van singles van The Alan Parsons Project en Kansas. Aan de andere kant: The Alan Parsons Project bestond in 1979 drie jaar, Kansas vijf. Zo bekeken valt het dan nog wel mee.

Wreckless Eric (vrolijke Newwave, een beetje Dave Edmunds) is via Hit and miss Judy natuurlijk ook een enorme Eendagsvlieg. Een tip nog, in 1978.
Aan de andere kant, in Nederland was hij nog goed af. Hij heeft welliswaar een eigen Wikipedia pagina maar in de Engelse hitlijsten heeft de oude punker nooit gestaan. Hij kreeg al gauw ruzie met de wereldberoemde platenmaatschappij Stiff (Ian Dury, Madness) en verdween in de obscuriteit van de onafhankelijke labels.

Cheap trick is besproken, maar wat te denken van Darts? In 1978 met 4 grote hits in de Top 40 nog publiekslieveling, nog geen jaar later voor Duke of earl niet meer dan één schamele tipnotering, terwijl de muziek toch volledig aansluit bij het eerder werk. Misschien vonden we het voor één keer leuk en was het daarom ook weer snel afgelopen. De tijd ging daarom óók snel. Er was nauwelijks ruimte te kiezen voor de ene band of anderen stonden al weer klaar met hun muziek. Voor liefhebbers was het net één grote snoeptrommel....

Jojo Bennett maakte een zeer smaakvolle, enigszins trage, maar met blazers en strijkorkest, instrumentale, ja reggae-achtige plaat. Ik hoop maar dat de omschrijving de lading dekt, waarbij ik niet moet vergeten dat er ook af en toe vogelgeluiden op zijn terug te vinden. Maar nogmaals, mooi gedaan.

Over The Bellamy brothers met die ongeloofelijk lange titel wilde ik het maar kort houden: de tekst is een draak, de muziek, country, erg sloom en braaf. Toch zou het romantisch aandoende nummer nog heel wat (kopers-)publiek trekken, moet ik toegeven. Maar alle verwachtingsvolle noten die nog aanwezig waren ten tijde van Let your love flow zijn hier wel verdwenen......

musican, Leftovertures van Kansas kan ik je ten zeerste aanraden(Carry On Wayward Son ), begin dus maar snel met het ontdekken van Kansas

Ik ben al bezig, maar dan chronologisch. De eerste heb ik nu een paar maal gedraaid en vervolgens moet ik het dan even laten bezinken voor ik er hier bij de betreffende cd een zinnig woordje over kan schrijven........

Die single-hoes toont een deel van de binnenhoes van de Monolith-LP. Ik heb die single destijds ook op de kop getikt en de kwaliteit van zowel de A- als de B-kant inspireerden mij een paar jaar later om ook de LP aan te schaffen. Toch vond ik die vrij wisselvallig.

Kansas is voor mij iin zekere zin altijd een soort tweelingbroertje van Styx geweest. Ze kwamen op in dezelfde periode, combineerden symfo met hardrock-invloeden en waren allebei net een klasse minder dan de absolute top van de jaren zeventig-symfo, zoals Yes en Genesis. Waarbij Kansas natuurlijk de bijzonderheid heeft van een violist die het totaalgeluid redelijk uniiek maakt.

Die eerste vijf platen bevatten over het algemeen heel behoorlijke tot zelfs uitstekende muziek, met Leftoverture (heeft zelfs een tijdje in mijn top-10 gestaan) en Point of know return als beste albums. Na het vertrek van Kerry Livgren en Steve Walsh werd het allemaal een stuk minder, al ben ik ze nog lang blijven volgen.

Een heel opmerkelijke keuze voor een single in je top-30, want iik kan me niet herinneren dat het destijds op de radio gedraaid werd. In Amerika zal het ook geen al te grote hit geweest zijn, want het nummer ontbreekt op de meeste verzamel-CD's van Kansas. Maar het is natuurlijk leuk om af en toe eens buiten de gangbare hit- en tipparadenioteringen te kijken.