Inmiddels weer terug van vakantie en het is goed om te zien dat dit topic nog steeds alive and kicking is. Leuk ook om te zien dat er een reactie is gekomen naar aanleiding van je vragen over die Ice-single. Ik proef er ook een beetje verbazing van die Charl Peeters uit, dat mensen dertig jaar na dato nog over zo'n oud en onbekend nummer beginnen.
Moet toch leuk voor 'm zijn, al ben ik het met hem eens dat het onvermijdelijk is dat het nummer in de vergetelheid is geraakt en daar ongetwijfeld zal blijven.

Wat de Sparks betreft: ook ik was destijds blij met een nieuw levensteken van de broertjes Mael, maar ik had er geen enkele moeite mee om het nummer meteen goed te vinden, Natuurlijk is Beat the clock van een ander (lager) niveau dan hun eerste twee grote hits, maar ik vond dit een heel aanstekelijk disconummer waarin op creatieve wijze gebruik gemaakt wordt van synthesizers en electronische drums, die pas een paar jaar later gemeengoed zouden worden.

Eigenlijk waren ze dus ook hier hun tijd een beetje vooruit, al klinkt het nummer anno nu een stuk gedateerder dan This town en Amateur hour. Die klinken namelijk nog steeds fris en zouden zó mee kunnen komen in het geluid van de huidige popmuziek.

Dat nummer van Rainbow had natuurlijk een hit moeten worden, maar was kennelijk toch net iets te heavy voor de top 40. Maar de meeste fans kochten destijds meteen het album, al ben ik het met musician eens dat de single-kopers in die jaren af en toe ook wel eens overstag gingen voor een stevig rocknummer.
Maar met uitzondering van AC/DC (Whole lotta Rosie) moest je dan wel wat water bij de wijn doen. Hardrockbands scoorden vooral met de onvermiijdelijke rockballads, en anders moest het meezinggehalte wel erg hoog zijn.

Dat laatste was het geval bij Since you´ve been gone, en het was dan eigenlijk ook een commerciele knieval van Ritchie Blackmore. Want het bijbehorende album Down to earth had een veel commercieler geluid dan de voorgaande platen. Kortere songs en natuurlijk ook een andere zanger - Graham Bonnet in de plaats van Ronnie James Dio.

En een nummer van een buitenstaander, want het is geschreven door Russ Ballard, ooit bandlid van de groepen The Zombies en Argent. Die wist wel hoe je goeie hitsongs voor anderen moest schrijven. Hij schreef bijvoorbeeld ook There´s something going on (Frida), So you win again (Hot Chocolate), You can do magic (America), I don´t believe in miracles (van zijn oude bandmaatje Colin Blunstone), New York Groove van Ace Frehley en nog een paar andere bekende nummers. Gek eigenlijk dat hij met zijn eigen nummers en albums nooit hits gescoord heeft.

Ja en dat lijkt me de essentie. Liefhebbers van Rainbow - Blackmore vonden het maar niets, herinner ik mij. Ik was ook toen al Rainbowliefhebber (On Stage staat vrij vast in mijn top 10), en eigenlijk vond ik ook dat dit een beetje te ver ging. Wel dus in even mijn lijst, maar wel met een gevoel van 'toe maar'. Echt een klapper wordt het niet, en het album heb ik ook niet gekocht.

Ik vind Down to earth eigenlijk best een prima plaat, maar ik ben ook nooit vies geweest van een commercieel rockgeluid a la bijvoorbeeld Journey of Foreigner.

Op latere platen maakte Rainbow het nog bonter. Een album als Bent out of shape is gewoon een pure AOR-plaat, geknipt voor de Amerikaanse radio. Destijds verketterd door de echte hardrockfans, maar op een bepaalde manier vind ik ook die plaat prima te genieten. In zijn genre was het een goed gemaakt album. Al geef ik direct toe dat-ie niet in de schaduw kan staan van hardrock-mijlpalen als Rising en On stage.

Overigens sq, in een heel andere uithoek van het muzikale spectrum - leuke noteringen voor The Spinners, Diana Ross en A taste of honey. Allebel nummers die ik pas jaren later ontdekte. Waren dat nou nummers die ook op de radio gedraaid werden of alleen in de disco. Ik kan me nl. niet herinneren dat die nummers op de radio langskwamen, maar misschien heb ik er destiijds gewoon geen aandacht aan geschonken.

De Soulshow van Ferry Maat was natuurlijk een belangrijk baken.

Maar voor deze nummers geldt tevens dat het alle drie artiesten zijn die al bekend wáren en die ik volgde; ik was vooral behoorlijk gek van Diana Ross toen en heb toen zo´n beetje alles beluisterd wat ze gemaakt had. Ik beperkte me zeker niet tot radio; kamde ook de platenbibliotheek uit. Verder zat ik ook gewoon wel te luisteren in de platenzaak en lette goed op in de disco. Veel vragen ook en praten met DJs.

The Spinners (althans dit nummer) is wel heel onbekend gebleven, en zal nauwelijks op de radio zijn geweest (in de platenzaak leren kennen). Van Diana Ross was een nieuwe release altijd wel even in de aandacht maar zo´n beetje alles wat ze uitbracht kreeg een slechte kritiek: die dame van de supremes die geen echte soul deed blablabla.
A Taste of Honey was ook in die tijd alleen aan de fijnproevers bekend en werd buiten de Soulshow niet gedraaid.

Ben blij dat je ook weer terug bent van vakantie!

Ja, de radio. Misschien draaide de VARA of de KRO op Hilversum 3 een enkel keertje Kansas.

Maar dáár heeft Kansas de notering in ieder geval niet aan te danken. Het singletje is destijds door mij gekocht, waarschijnlijk redelijk nieuw uit een uitverkoopbak. Voor weinig, omdat het natuurlijk gevaarlijk was veel geld te steken in onbekende nummers.

Hoewel onbekend, Kansas had een jaar eerder natuurlijk Dust in the wind gehad, dus het zal zijn gekocht op basis van goede naam.

En vervolgens alsnog opgenomen in de Top 30.

Ik heb nog een reactie gekregen van Charl Peters, zanger van Ice en medecomponist van het nummer Spring.

Hij heeft onze site even opgezocht (!) en reageert daarom ook nog even op een eerdere vraag van Gaucho:

Zou leuk zijn, MuMeërs met een professionele muzikale achtergrond die meediscussiëren.

Dat is zeker waar. Een boeiende aanvulling waarbij het gaat om interessante, feitelijke informatie over bands, motieven en wat er wordt bedoeld. Want over 'de smaak' valt natuurlijk moeilijk te discussiëren.

TOP 40 VAN ROB nr 167, 5-9-1979
dw vw aw
1 1 5 Give up your guns - The Buoys
2 4 5 Reasons to be cheerful, part 3 - Ian Dury
3 3 7 Sorry, I love you - Murray Head
4 2 9 Are 'friends' electric? - Tubeway Army
5 6 3 Sail on - The Commodores
6 5 6 Don't bring me down - ELO
7 7 5 I don't like Mondays - The Boomtown Rats
8 8 5 My Sharona - The Knack
9 32 2 A brand new day - The Wiz Stars
10 10 5 After the love has gone - Earth, Wind & Fire
11 11 4 Yassassin - David Bowie
12 12 4 Driver's seat - Sniff 'n the Tears
13 21 3 Angel eyes - Roxy Music
14 -- 1 Wanted - The Dooleys
15 9 8 Mary Mary - Inner Circle
16 14 4 Lady Lynda - The Beach Boys
17 15 7 Chuck E's in love - Rickie Lee Jones
18 -- 1 Bang bang - B.A. Robertson
19 27 2 Marching on - BZN
20 25 2 Ain't that a shame - Cheap Trick
21 17 5 We've got love - Peaches & Herb
22 23 3 Uit elkaar - Herman van Veen & M. vd Ven
23 30 2 Surf city - Jan & Dean
24 -- 1 The story of a rock 'n roll band - Randy Newman
25 13 9 Bad girls - Donna Summer
26 16 5 Stay with me till dawn - Judy Tzuke
27 33 2 Beat the clock - The Sparks
28 -- 1 You make it all right - Jacques Kloes & Patricia Paay
29 37 3 Willem - Willem Duyn
30 26 3 Marie - Normaal
31 -- 1 Gloria - Umberto Tozzi
32 18 8 Ladywriter - Dire Straits
33 31 3 We don't talk anymore - Cliff Richard
34 22 10 Gold - John Stewart
35 -- 1 Quiereme mucho - Julio Iglesias
36 19 4 Can't stand losing you - The Police
37 36 3 Bouzouki player - Babe
38 24 9 Voulez-vous? - Abba
39 -- 9 Theme from 'The Deerhunter' - The Shadows
40 20 4 Highway to hell - AC/DC

Een lijst die bovenin redelijk stabiel is, maar verderop veel binnenkomers telt en ook erg harde zakkers. Topsprinter is duidelijk A brand new day, dat 23 plaatsen stijgt.

Op 14 al de eerste binnenkomer, Wanted van The Dooleys, een song waarvan ik het gevoel heb hem al 30 jaar niet meer gehoord te hebben. In Engeland had deze band een succesvolle carrière, in Nederland slechts 2 tipnoteringen. Dit nummer is een vlotte song met sterk refrein, in de traditie van Brotherhood of Man, Abba en onze Champagne. Bij MuMe totaal onbekend natuurlijk .

Op 18 Bang bang, een grappige gimmick-achtige song met veel historische referenties in de tekst.

Op 24 Randy Newman, die in het algemeen sterker is met albums dan met singles, maar deze werd toch aardig gedraaid (maar geen tipparade). De rock n roll band uit de titel is... ELO! Ja, het is een ironische titel, en ook de hele tekst is een ironische lofzang op ELO, die tegelijk muzikaal zwaar geparodieerd wordt. Als je hem niet kent: even luisteren. De parodie is zo geslaagd dat je ineens gaat twijfelen aan de kwaliteiten van ELO (een favoriete band van mij, toen), en tegelijk denkt: als je dit kunt, Randy, waarom maak je dan niet vaker van die goeie songs? (de meeste songs van hem vind ik weinig aan)

Op 28 een zoet liedje van Jacques Kloes, ex-zanger van de Dizzy Man's Band, en Patricia Paay, toen ook al erg bekend. Het liedje klinkt totaal niet als de Dizzy Man's Band, maar is een fraaie ballad. Ook al 30 jaar niet meer gehoord.

Op 31 Gloria van Umberto Tozzi, een sterk liedje dat nog wel hier en daar te beluisteren valt. Internationaal had Laura Branigan er in 1982 een veel grotere hit mee, maar niet in Nederland.

Op 35 Quiereme mucho, wat in de top 40 de nummer 2 van 1979 zou worden (nr 1 werd Kiss). In mijn lijst maar een erg klein hitje, al vond ik sommige songs van de ex-voetballer wel goed (met name Quiero).

Op 39 een opvallende re-entry van The Shadows, maar meer dan deze kleine oprisping wordt het niet.

De SQ top 15 van week 36 - 1979




1 (1) The Spinners - Are You Ready For Love (3 wk)
2 (2) Chic - My Forbidden Lover (4 wk)
3 (-) American Gypsy - I´m O.k. You´Re O.k.
4 (14) Fischer Z - The Worker (2 wk)
5 (-) Crusaders - Street Life
6 (6) B.A. Robertson - Bang Bang (2 wk)
7 (4) Ian Dury & the Blockheads - Reasons to Be Cheerful pt.3 (2 wk)
8 (6) Judy Tzuke - Stay With Me Till Dawn (2 wk)
9 (-) Gene Chandler - When You´re Number One
10 (-) Donna Summer - Dim All the Lights
11 (5) Peaches & Herb - We´ve Got Love (6 wk)
12 (12) JJ Cale - Don´t Cry Sister (4 wk)
13 (7) A Taste Of Honey - Do It Good (3 wk)
14 (11) T-Connection - Saturday Night (4 wk)
15 (-) Willem Duyn - Willem

Even de nieuwe binnenkomers
American Gypsy bijzonder vanwege de on-Nederlands goede disco; internationale successen met Amerkaanse remixen (die je als ´import´ moest kopen!) en een notering in de dancelijst van Billboard.
Crusaders´ Street Life is voor mij een muziekgebeurtenis van de eerste orde; mijn belangstelling voor de jazz is er mee begonnen. Ik ben het altijd een beetje als ´mijn plaatje´ blijven beschouwen omdat ik van begin af aan al voelde dat dit een blijvertje zou zijn. Geen grote hit in de top 40 geworden, maar daarmee nog niet vergeten.
Gene Chandler, soul-man van reputatie ging de disco-kant op. Deze was wat minder succesvol dan zijn Get Down die ik pas later ben gaan waarderen (in feite na dit nummer pas). Zie ook de bovenstaande posts van Gaucho en de noteringen bij Ranboy.
Donna Summer met een nummer waar haar zangkwaliteiten meer tot uiting komen; een voorbode van haar latere albums waarbij ze dat steeds vaker zou doen.
En dan hebben we Willem, Dat was toen toch wel een veelgedraaid nummer, ondanks de wat carnevaleske opzet niet vervelend om naar te luisteren; zit een stukje onverwoestbare blijheid in.

Jullie hebben weer goede lijsten.

Om bij de lijst van Ranboy te beginnen: De nummer één blijft natuurlijk leuk, logisch dat hij er blijft staan.

De nieuwe binnenkomer van Randy Newman is inderdaad verrassend. Ik kende het nummer niet (ik heb slechts twee studioalbums van hem) en mijn Greatest hits cd Lonely at the top wil ook niet aan The Greatest rock and roll band in the world. Gezien de connectie met ELO ga ik er zeker naar op zoek.

Wanted van The Dooleys zal mijn lijst niet halen.

Dat geldt ook voor American Gypsy in de lijst van Sq. Ik kreeg een beetje een déja vu gevoel bij I'm O.K. you're O.K. omdat ook bij American Gypsy, net als bij de Sparks, mijn eerste kennismaking met deze band in 1974 was. En ook hier wint dat 'oude' jaar. Angel eyes is voor mij ook echt weer heel wat anders dan I'm OK, you're Ok. Maar gezien alle noteringen (ook internationaal) zal het nummer toch zijn gewaardeerd.

The Crusaders hebben een prachtige plaat gemaakt met Randy Crawford en helemaal eens inzake Willem Duijn ("een bek met gouden tanden, geen stuiver meer op zak"!)

Heb net ook dat nummer van The Dooleys beluisterd.
Sorry, maar kitscheriger heb ik ze zelden gehoord...

Jullie lijsten heb ik bekeken, in 1979 volgde ik soms ook de hitlijsten. De nummers van bv. The Buoys (wel een re-release), Tubeway Army, ELO, David Bowie, Sniff 'n the Tears, Roxy Music, Jan & Dean (ook een re-release, zie Greatest Hits of 1963 !),The Police en Abba vind ik nog steeds uitstekend.

Sommige nummers heb ik sinds die tijd niet meer gehoord of zijn mij zelfs onbekend, soms beluister ik eens vergeten hits op YouTube.

The Dooleys - Wanted : vind ik ook te kitscherig vooral vanwege die gedateerde synths.
American Gypsy - I´m O.k. You´Re O.k.: vind ik een flauw en te langdradig aftreksel van Village People.
Gene Chandler - When You´re Number One : niet slecht maar duurt mij te lang, ik verkies toch zijn vroegere soulnummers als Duke of Earl (zie Greatest Hits of 1962 !).

Je moet er natuurlijk wel rekening mee houden dat het vanuit het perspectief van 1979 moet worden bekeken.

Maar goed, in vergelijking met andere discoplaten in die tijd. Ik moet zeggen dat de disco in 1979 mij nog heilig is in vergelijking met het begin van de jaren '80.

Er staat echt een geweldig hilarisch filmpje op Youtube van dit nummer, afkomstig van beelden van de VARA uit 1979. Ze hebben waarschijnlijk een concert van Randy Newman in Rotterdam uit dat jaar opgenomen en uitgezonden.

Het is inderdaad grappig gedaan, hij benoemt ook ELO in zijn tekst, net als Mr. blue sky en Turn to stone. Hij heeft zelf ook een heel leger aan strijkers en violisten zitten.....

Ja, inderdaad hilarisch, maar ondanks de batterij violisten vind ik het een erg kale versie, de singleversie heeft veel meer 'gewone' instrumenten en vooral veel meer koortjes, waarmee ELO natuurlijk ook bekend geworden is. Vooral het eind, wat het einde van Mr. Blue Sky parodieert, komt er hier maar bekaaid vanaf...

Ja, dat nummer van Randy Newman kan ik mij ook nog wel herinneren, ook al is het geen hit geworden. Al tiener vond ik het niet leuk, omdat ik het toen zag als een rechtstreekse aanval op een van mijn favoriete groepen. Maar ik kan er nu wel om lachen. Vind het zelfs een van de aardigste nummers van Randy Newman. Tja, dankzij de ELO-invloeden natuurlijk....

Wanted van The Dooleys herinnerde ik me weer toen ik het op YouTube hoorde (en zag). Tja, van die typische jaren zeventig-pop zoals die ook door bijv. Brotherhood of Man en (begin jaren tachtig) door the Nolan Sisters gemaakt werd. Leuk om weer eens terug te horen, maar dat-ie zo hoog nieuw binnen komt in de lijst van Ranboy... Maar iedereen heeft recht op zijn eigen 'guilty pleasures'.

Bij Street life overkwam mij ongeveer hetzelfde als sq: terugkijkend was dit eigenlijk gewoon mijn allereerste kennismaking met muziek die je als jazz zou kunnen betitelen. Vooral de 12" en de extended album versie maakten op mij grote indruk, al kocht ik die LP pas een paar jaar later.
Niet dat ik nou heel diep in de jazz ben gedoken, maar die funky Crusaders-jazz heeft duidelijk een stempel op mijn muzikale voorkeuren in die richting gedrukt. Ik heb bijvoorbeeld vrij veel fusion-achtige dingen in mijn collectie: Lee Ritenour, Stanley Clarke, Herbie Hancock, Weather Report, dat soort werk. Ik denk dat dat hiermee begonnen is.

Ik heb het al eerder gezegd: ik denk dat mijn muzikale smaak (en uiteenlopende voorkeuren) voor een belangrijk deel gevormd zijn door de hitparademuziek van de jaren zeventig. Aan de ene kant kun je zeggen dat dat zijn beperkingen heeft, anderzijds vond ik het in de loop der jaren toch wel een geweldige goudmijn.

Leuk dat er nog een reactie van Charl Peeters kwam, musician. Blijkt het toch om dé Guus Willemse te gaan, en dat had ik eigenlijk niet gedacht. Ik schreef het al eerder: aan goede contacten in 'het wereldje' had de band kennelijk geen gebrek. Toch jammer dat die doorbraak er nooit gekomen is. Ik zal die site even in de gaten houden in de hoop dat ze er nog eens een geluidsclip van Ice op zetten. Dan laat ik mijn reactie uiteraard nog even horen.

Over guilty pleasures gesproken. Geloof het of niet, maar ik vind dit dus een te gek nummer. Het is in feite pure bluesrock (want een cover van Darling van Frankie Miller, dat een jaar eerder een grote hit in Engeland was). Er zit een mooi stukkie mondharmonica in en Willem Duyn heeft er ook de juiste stem voor. Tekstueel is dit, zoals sq terecht opmerkt, een nummer dat de optimistische kant van het leven belicht, ondanks de tegenslagen. Veel puurder kun je het niet hebben.

Maar ik heb altijd de indruk gehad dat ik op een heel andere manier naar dit nummer luisterde dan de meeste andere mensen. Want die zagen het waarschijnlijk gewoon als een wat flauwe, carnavaleske Nederlandstalige meezinger. En dat Willem Duyn op latere singles precies dát pad zou bewandelen, droeg natuurlijk ook niet bij aan een bredere waardering van 'serieuze' popliefhebbers.

Mensen die dit waarderen, houden over het algemeen waarschijnlijk ook van Guus Meeuwis en André Hazes, en die twee vind ik werkelijk afschuwelijke muziek maken. Gek eigenlijk, zo'n verschil in perceptie.
Ik heb dat wel vaker; ik heb wel eens een hele discussie gevoerd met een andere rockliefhebber over een fantastische gitaarsolo die ik ooit eens hoorde in een nummer van de meidengroep Babe. Ik weet alleen niet meer welk nummer dat was...

... dat 'Willem' een cover was van Frankie Miller.. ook weer typisch zo'n stukje kennis waarvan ik denk: is het nou zo logisch dat ik het kan verzinnen (Ik hóor het Frankie Miller gewoon bijna zingen), of is dit iets wat ik toch nog onbewust wel ergens had gehoord.

Aan de vocalen van Willem Duyn (De Mouth in Mouth & MacNeal)was weinig mis maar om een mooie cover te maken van Darling van Frankie Miller hadden ze er wel eens een betere tekst van mogen maken.

De vraag is altijd (en dat is gevoelsmatig), is er sprake van een serieuze poging een goed rocknummer een nieuw gestalte te geven of is het juist de bedoeling om te eindigen bij Feesten en Partijen, zoals ik dat dan altijd noem.

De tekst die Willem Duyn moet zingen laat daar weinig twijfel over bestaan. Dat doet hem helaas een beetje afbraak want over zo'n status kom je dan nooit meer heen.

Ik weet niet of hij het ook erg heeft gevonden overigens, How do you do ging natuurlijk ook helemaal nergens over maar hier wordt dan nog in het Engels gezongen.....

...en in het Engels valt het ons Nederlanders nu eenmaal minder op als een tekst volslagen onzinnig is.

Gisteravond het originele singletje maar weer eens op de draaitafel gelegd, om de tekst terug te halen in mijn herinnering. En je hebt wel gelijk: die tekst is er duidelijk op gericht om er een platte meezinger van te maken, hoewel de muziek wat mij betreft overeind blijft. En ondanks alles blijft het een nummer dat een onverwoestbare blijheid uitstraalt, zoals sq terecht opmerkte.

Ondertussen zit de melodie van Willem alweer uren in mijn kop...

Ruilen met How do you do?

De Top 30 van 8 september 1979

01 02 Give up your guns * The Buoys
02 01 Can't stand losing you * The Police
03 03 Don't bring me down * E.L.O.
04 06 Angel eyes * Roxy music
05 --- The worker * Fischer Z



06 04 Reasons to be cheerful * Ian Dury
07 05 I don't like mondays * Boomtown rats
08 10 Lucifer * The Alan Parsons project
09 08 We don't talk anymore * Cliff Richard
10 09 My Sharona * The Knack
11 11 After the love has gone * Earth, wind & fire
12 19 Since you've been gone * Rainbow
13 07 Are friend electric? * Tubeway army
14 15 Back on the road * Joe Egan
15 20 People of the southwind * Kansas
16 16 Beat the clock * Sparks
17 14 Surf city * Jan & Dean
18 23 Hit and miss Judy * Wreckless Eric
19 12 Hot summernights * The Night
20 24 Ain't that a shame * Cheap trick
21 29 Leaving home * Jo Jo Bennett
22 30 If I said you had a beautiful body * Bellamy brothers
23 13 Gold * John Stewart
24 27 Duke of Earl * Darts
25 --- A brand new day * Wiz stars
26 21 Stay with me 'till dawn * Judie Tzuke
27 --- Bang bang * B.A. Robertson
28 17 Mary Mary * Inner circle
29 28 Marie * Normaal
30 --- Een beetje vent * Ton v.d. Meer

En eigenlijk al met een verborgen vermoeden aangekondigd: beiden zijn tegelijkertijd binnengekomen (4 weken terug) maar The Police is inmiddels dan toch achterhaald door The Buoys. Dat maakt dan dezelfde nummer één als bij Ranboy. En dat, tussen al dat nieuws, voor een single uit 1972!

Sq had hem al, maar bij mij voor het eerst in de lijst: Fischer Z. Goed ook, met een eerste single binnengekomen op 5. Ik kan gelijk al mijn clichés over Fischer Z weer van stal halen: nooit meer beter geworden na het debuut Word salad. Drie succesvolle albums in twee jaar en vlak voor de langverwachte grote doorbraak bij onze westerburen en in de VS opgeheven.

Het was een foutje van een paar jaar maar een reünie heeft de tijden van weleer nooit meer doen herleven, ook niet meer op het vasteland van het Europese continent. Nu leidt de band rond John Watts nog een wat zieltogend bestaan, ondanks een aantal manmoedige pogingen. En met het geluid van Word salad had ook voor Fischer Z wellicht een carriére als dat van de Simple minds, The Cure of zelfs U2 in de toekomst mogelijk geweest. Eigen schuld, dikke bult? Gelukkig hadden we rond The Worker daar allemaal nog geen last van en waren er louter positieve reacties op alweer een nieuwe succesvolle band.

Het nummer steekt ook behoorlijk uit boven de rest van de nieuwe binnenkomers. Al is A brand new day van The Wiz stars natuurlijk een prachtig toonbeeld van Amerikaans optimisme en feel good, professioneel ingekleurd door de aanwezigheid van Michael Jackson en Diana Ross. Ik kan er geen hekel aan hebben, het kreeg uiteindelijk ook zelfs een plaatsje in de top 10 van de top 100 van het jaar 1979 van de Veronica Top 40 (ben ik het altijd blijven noemen).

Ook na diverse herbeluisteringen ben ik niet bijster enthousiast over B.A. Robertson. Ik meende dat een dergelijke oude New wave plaat haast van nature leuk gevonden zou moeten worden, dus een dergelijke beknopte notering (ik heb de lijst van volgende week ook al bekeken) wekte enige bevreemding. Maar ik kom niet terug op mijn mening over Bang Bang, het is een beetje een slome, narcistische plaat. Er bestaan uiteraard ook niet leuke wave-plaatjes en dit vind ik er dan één van.

Bij Ton v.d. Meer is de opvolger van 'k Heb niks meer aan mijn leven bepaald ook geen verbetering. Een beetje vent wordt geen agent wordt te populistisch gebracht, je hoort dat in de muziek, en dat kan Ton v.d. Meer er toch niet mee hebben bedoeld. Het was dan ook gelijk zijn laatste bijdrage aan de Nederlandse hitlijsten. Hij had ook nooit Smyle moeten verlaten.....

Als je deze lijstjes bekijkt is het toch haast niet voor te stellen dat het hetzelfde jaar is dat Joy Division aan de deur klopte.

Ik vind juist dat, zeker voor Nederlandse begrippen, er in 1979 erg veel ruimte is gecreëerd voor nieuwe muziekstromingen.

Natuurlijk blijven er ook altijd groepen die niet geïnteresseerd zijn in het uitbrengen van singles of nummers maken die door het grote publiek niet toegankelijk genoeg worden geacht.

JD heeft twee singles uitgebracht van Unknown pleasures, Transmission en Atmosphere. De nummers zijn natuurlijk niet geschikt voor de grote schare platenkopers en het werden dan ook geen hits.

Maar dat geldt niet alleen voor Nederland en de VS, waar Joy division helemaal nooit enige lijst heeft bereikt met singles, maar zo'n beetje ook voor Engeland. Daar werd alleen het veel commerciëlere Love will tear us apart een bescheiden hitje in 1980. In 1988 kwam Atmosphere in de Engelse top 75, toen Substance werd uitgebracht.

Joy division werd/wordt door een relatief zeer kleine groep liefhebbers op handen gedragen. Dat het geen hitlijstfenomenen werden ligt niet aan de hitlijsten maar toch echt eerder aan de uitgesproken muziek en het aantal fans van Joy division.....

Willem vind ik ook een goed nummer. Het wekt tenminste nog enig indruk dat het serieus gebracht is. De nummers erna gingen helaas wel erg de André Van Duin-kant op.

Je hebt gelijk, ik bedoelde ook helemaal niet dat JD in deze lijstjes thuishoort, maar het maakt 1979 toch tot een interessant jaar. The Bellamy Brothers vs Joy Division, veel verder kan muziekbeleving niet uit elkaar komen te liggen geloof ik.

Voor mij is de uitschieter in deze lijstjes My Sharona. Was toen 16, op vakantie in Zuid-Engeland met ouders, broers en zus en dit nummer werd bijna non-stop gedraaid op de radio. Vreemd genoeg is dit nummer voor mij altijd onlosmakelijk verbonden geweest met What I Like About You van The Romantics, maar ik zie nu dat deze laatste uit 1980 stamt.

1979 vind ik een interessant muziekjaar, enerzijds vanwege de new wave-boom, anderzijds omdat de gevestigde jaren '70-waarden (Abba, Pink Floyd, Supertramp, David Bowie, ELO ...) nog met sterk materiaal voor de dag kwamen (in de jaren '80 was dat helaas niet meer het geval).

Joy Division was destijds een cultband die pas echt bekendheid kreeg met de dood van Ian Curtis en de single Love Will Tear Us Apart maar intussen zijn hun albums legendarisch en invloedrijk geworden.

1979 was tevens het jaar dat rock en disco/dance elkaar omarmen (voordien stonden ze lijnrecht tegenover elkaar), dat merk je aan nummers als Don't bring me down * E.L.O., Angel eyes * Roxy Music, We don't talk anymore * Cliff Richard en Beat the clock * Sparks. Talking Heads was het schoolvoorbeeld van een band die new wave koppelde aan dansritmes.

In de lijst van musician staan er ook een aantal interessante nummers, enkele daaruit :

Give up your guns * The Buoys
Dit fantastische nummer leerde ik pas toen kennen, oorspronkelijk dateert het van 1971.

The worker * Fischer Z
Ik had een zwak voor dat nummer vanwege het reggaeritme, die synths die hier goed bij passen en de aparte en scherpe stem van John Watts. Wat Fisher Z en the Police gemeen hadden is dat ze reggae in hun sound verwerkten.

Are friend electric? * Tubeway army
Dit moet één van de eerste succesvolle synthipopsingles zijn. Fantastisch nummer, nadien door Gary Numan niet meer geëvenaard.

Surf city * Jan & Dean
Weer een re-release, van een nummer uit 1963. Het viel mij op dat vele DJ's destijds (met name punk- en new wave-liefhebbers) een voorliefde hadden voor vele oldies rond die periode (begin jaren '60). Wellicht omdat de songs directer, compacter en rauwer klonken.

Hit and miss Judy * Wreckless Eric
Een erg leuk en vrolijk nummer dat helaas geen grote hit werd, nadien niets meer van Wreckless Eric gehoord.

Duke of Earl * Darts
Het origineel is van Gene Chandler (daar heb ik nog pas over gehad), één van mijn favoriete soulnummers begin jaren '60 en het nummer waarmee Gene Chandler steeds mee geassocieerd werd. Het is opmerkelijk dat Darts van dit nummer een vrolijke en feestelijke versie van hebben gemaakt (mede door de blazers) waar dat het origineel veel zwaarmoediger en serieuzer klinkt.

Mary Mary * Inner circle
Dat was nog de oorspronkelijke Inner Circle met Jacob Miller als zanger die in 1980 helaas door een auto-ongeluk stierf. Inner Circle was enorm populair in Jamaica en tevens omstreden vanwege hun teksten omdat ze druggebruik zouden promoten. Later in de jaren '80 werd Inner Circle heropgericht met een nieuwe zanger (Carlton Coffie) waar ze meer de dance hall-toer opgingen (Sweat werd een grote hit).

.
Daar heb je ook gelijk in.

Joy division is natuurlijk wel gegroeid, in de loop van de jaren. Niet alleen in aantallen liefhebbers maar ook in populariteit. Wilde ik nog zeggen, want dat bleek niet uit mijn eerste reactie. Als je het afleest van musicmeter, reageren er relatief veel mensen op albums van deze band, krijgt Joy division hoge gemiddelde waardes.

Dat kan van de Bellamy brothers niet meer worden gezegd. Natuurlijk kun je betogen dat de oude liefhebbers van die countryplaten niet op musicmeter zullen zitten. Dat is ongetwijfeld waar en geeft misschien een wat schever beeld. Toch denk ik dat Joy division waarschijnlijk tijdlozer zal blijken te zijn dan de Bellamy brothers. Kun je anno nu wel zeggen.

Andersom geldt dat dat in 1979 nog niet aan de orde was, mensen dachten anders. Onze lijstjes zijn in die zin kwetsbaar dat het onze reflectie is van die tijd. Geheel afhankelijk van de radio, de musicassette (uitwisselen met vrienden) en een paar LP's of singles die je zelf kocht.

Als iemand mij had kunnen tippen bij de aanschaf van hele bijzondere singletjes in 1979 (bijvoorbeeld ook nummers van The Cure) zou ik, met de kennis van nu, direct actie hebben ondernomen. Maar ja, ook de schare aanhangers van The Cure was die eerste paar maanden na het verschijnen van Three imaginary boys nog zeer klein.

Dat neemt niet weg, dat er wel veel andere newwave artiesten de hitlijsten wisten te bestormen. Daar moest je het dan mee doen, samen met de andere rockbands uit die tijd, vond ik wel belangrijk.

The Cure bracht in 1979 ook haar eerste album uit (werd opgericht rond 1976-1977 en begon als punkband net als Joy Division). The Cure kreeg vrij snel een grote aanhang, toch na hun tweede album 17 Seconds en de single A Forest. De muziek van Joy Division was minder toegankelijk en klonk grimmiger, daar duurde het een tijd eer dat deze band op waarde werd geschat (ik had het daar aanvankelijk ook moeilijk mee). Ik denk trouwens dat Joy Division the Cure heeft beïnvloed (en nog vele andere new wave-bands).

Bellamy Brothers? Hier kennen wij ze enkel van de hits Let Your Love Flow (vind ik wel een prima song) en het zoete If I Said You Had a Beautiful Body Would You Hold It Against Me. Ze hebben heel wat albums uitgebracht (van hen heb ik enkel een compilatie) en ik kan mij best voorstellen dat ze in de VS groot waren maar hier is country nooit echt populair geworden buiten halverwege de jaren '70.