Verdienstelijke single van Ice en Musician: Dank u zeer!

Leuk om op zo'n manier vergeten pareltjes af te stoffen.

Waarom geen hit geworden: Waarschijnlijk iets te stekelig voor wassen oortjes.
En de DJ's? Die horen het liefst zichzelf lullen.

met de kennis van toen..

http://www.muzieklijstjes.nl 1979.

Joy D op 9, Cure op 97

Ook ontvangen, waarvoor eveneens dank, musician!

Verdienstelijk is inderdaad het juiste woord. Twee heel behoorlijke, licht symfonische nummers van Nederlandse bodem. Aan de ene kant al licht gedateerd voor 1979, maar aan de andere kant doet het mij een beetje denken aan de meer poppy nummers van neo-progbands als IQ en Pendragon. Maar die werden pas bekend in de jaren tachtig, dus in die zin was Ice zijn tijd misschien wel wat vooruit. Of ze maakten gewoon symfo in een tijd dat daar weinig belangstelling voor was en vielen ze gewoon tussen wal en schip.

Daarnaast is het, hoe goed gespeeld ook, gewoon niet echt hitgevoelig, dus dat het nummer uiteindelijk niets gedaan heeft, begrijp ik dan wel weer. Niettemin een leuke aanwinst voor mijn collectie - hij staat al tussen Janis Ian en Icehouse...

En wat Joy Division en The Cure betreft: tja, ze staan in de jaarlijstjes van Oor over 1979, dus de echte muziekkenners zullen van meet af aan wel in de gaten gehad hebben dat er wat bijzonders aan de hand was.
Maar de gemiddelde hitparadeliefhebber van 14 à 15 jaar had daar toen nog geen oog voor. En je moet in het achterhoofd houden dat dit topic vanuit dát perspectief is opgezet. De lijsten weerspiegelen de voorkeuren en de verwondering van de tieners van toen.

Ik kreeg pas begin jaren tachtig in de gaten dat er zoiets als een 'onderstroom' in de popmuziek bestond, een hele wereld van alternatieve popgroepen en -artiesten, die op de radio niet aan bod kwam. Ik begon vanaf '84 ook de Oor te lezen, daardoor kreeg ik een beeld van de alternatieve scene, met bands als R.E.M., Sonic Youth, the Pixies etc.
Sommige van die bands, zoals R.E.M. en The Smiths kan ik wel waarderen vanwege het melodieuze karakter van hun muziek. Andere dingen, zoals Sonic Youth, daar kan ik zelf niet veel mee. Maar dat blijft allemaal een kwestie van smaak natuurlijk.

Wat niet wegneemt dat het in een topic als dit wel leuk is om die alternatieve onderstroom aan te stippen. Het geeft toch een beter totaalbeeld van het jaar 1979. Al blijft die tegenstelling tussen hitparade en alternatieve muziek natuurlijk van alle tijden.
Ik ben het met musician eens dat de hitlijsten uit deze periode weliswaar ook de nodige pulp bevatten, maar dat er oms ook bands en artiesten uit het alternatieve circuit doordrongen tot de top 40. Voor punk en new wave was rond deze tijd best veel ruimte in de hitlijst, vermoedelijk meer dan nu het geval is.

Helemaal eens met bovenstaand. Het was ook niet mijn bedoeling om met het lijstje aan te geven dat je het ´wel had moeten kennen´. Voor mij was het gewoon leuk om even terug te zien. Ik héb de Oor met dat lijstje erin destijds ook gehad; ik las m zo heel af en toe.

Van de eerste 10 van het jaarlijstje van Oor kende ik er meestal maar een paar. Van die ´niet-hitparade-artiesten´ heb ik er best wel een aantal pas via zo´n jaarlijstje ontdekt. Artiestennamen kende je vaak ook veel eerder dan dat je de muziek kende. Joy Division kende ik waarschijnlijk van naam in 1979, ik weet in elk geval dat toen ´Closer´ uitkwam, dat dat een nieuw album was van de veelbesproken band waarvan ik de naam al wel kende (maar de muziek dus niet).

Zeker de Cure was in 1979 echt nog een obscuur groepje waar ook veel echte liefhebbers van nu toen nog niet van zullen hebben gehoord. Ze tourden in 1979 langdurig met Siouxsie & the Banshees en daarbij speelde Robert Smith ook gitaar in de banshees. Dat feit heb ik zelf in 1980 pas ontdekt toen ik mijn eerste Siouxsie plaat kocht en dat was er ook een uit 1979 Siouxsie & The Banshees - Join Hands (1979); toch nog ontopic!

De SQ top 15 van week 37 - 1979




1 (5) Crusaders - Street Life (2 wk)
2 (3) American Gypsy - I´m O.k. You´Re O.k. (2 wk)
3 (1) The Spinners - Are You Ready For Love (4 wk)
4 (9) Gene Chandler - When You´re Number One (2 wk)
5 (2) Chic - My Forbidden Lover (5 wk)
6 (10) Donna Summer - Dim All the Lights (2 wk)
7 (6) B.A. Robertson - Bang Bang (3 wk)
8 (-) Wiz Stars - Brand New Day
9 (11) Peaches & Herb - We´ve Got Love (7 wk)
10 (-) Rainbow - Since You´ve Been Gone (re-enter; 2 wk)
11 (13) A Taste Of Honey - Do It Good (4 wk)
12 (-) The Real Thing - Boogie Down (Get Funky Now)
13 (8) Judy Tzuke - Stay With Me Till Dawn (2 wk)
14 (12) JJ Cale - Don´t Cry Sister (5 wk)
15 (4) Fischer Z - The Worker (3 wk)

Na al het geweld van vorige week nu wat rustiger met de nieuwe binnenkomers. Ik was laat met de Wiz Stars, maar achteraf gezien vind ik dat ook wel goed; uiteindelijk heeft het weinig te bieden qua compositie en ik houd ook niet zo van de gratis blijde boodschap met de Amerikaanse kindercultuur die eraan lijkt te kleven; gewoon aan die kant van de plas laten, samen met Mickey Mouse en Ronald McDonald.

Real Thing heb ik zelf niet, maar zojuist weer eens na lange tijd gehoord: goede maxi waar ik beslist nog een achter heen moet; mooi gitaartje en de break met dat herkenbare Woh-Woow! erin.

Misschien is A brand new day geen complexe compositie, maar het is wel een aanstekelijke enthousiaste wervelende feelgood-song en dat heeft toch ook zijn charmes?

TOP 40 VAN ROB nr 168, 12-9-1979
dw vw aw
1 1 6 Give up your guns - The Buoys
2 2 6 Reasons to be cheerful, part 3 - Ian Dury
3 5 4 Sail on - The Commodores
4 3 8 Sorry, I love you - Murray Head
5 9 3 A brand new day - The Wiz Stars
6 18 2 Bang bang - B.A. Robertson
7 7 6 I don't like Mondays - The Boomtown Rats
8 6 7 Don't bring me down - ELO
9 13 4 Angel eyes - Roxy Music
10 14 2 Wanted - The Dooleys
11 12 5 Driver's seat - Sniff 'n the Tears
12 8 6 My Sharona - The Knack
13 19 3 Marching on - BZN
14 20 3 Ain't that a shame - Cheap Trick
15 4 10 Are 'friends' electric? - Tubeway Army
16 10 6 After the love has gone - Earth, Wind & Fire
17 11 5 Yassassin - David Bowie
18 24 2 The story of a rock 'n roll band - Randy Newman
19 22 4 Uit elkaar - Herman van Veen & M. vd Ven
20 23 3 Surf city - Jan & Dean
21 28 2 You make it all right - Jacques Kloes & Patricia Paay
22 -- 1 Worlds apart - The Sinceros
23 27 3 Beat the clock - The Sparks
24 16 5 Lady Lynda - The Beach Boys
25 -- 1 Arumbai - Massada
26 -- 1 Moskau - Dschinghis Khan
27 15 9 Mary Mary - Inner Circle
28 17 8 Chuck E's in love - Rickie Lee Jones
29 31 2 Gloria - Umberto Tozzi
30 21 6 We've got love - Peaches & Herb
31 -- 1 Gangsters - The Specials
32 29 4 Willem - Willem Duyn
33 26 6 Stay with me till dawn - Judy Tzuke
34 25 10 Bad girls - Donna Summer
35 35 2 Quiereme mucho - Julio Iglesias
36 -- 1 Eeny meeny miny moe - Luv'
37 -- 1 Black Jack - Champagne
38 -- 1 Lonesome loser - Little River Band
39 33 4 We don't talk anymore - Cliff Richard
40 -- 1 The devil went down to Georgia - Charlie Daniels Band

The Buoys staan al voor de vierde week op 1; de dreiging komt nu van The Commodores, The Wiz Stars en verrassend van B.A. Robertson die van 18 naar 6 stijgt. Are friends electric? maakt een ongelofelijke duikeling van 4 naar 15. Mogelijk vergat ik hem eventjes toen ik in 1979 mijn lijst maakte, dat kwam heel soms voor...

Acht binnenkomers maar liefst, en opnieuw van zeer grote diversiteit.

Op 22 The Sinceros. YouTube - The Sinceros - Worlds Apart
Een geweldige aanstekelijke single die vooral door VARA en KRO veel gedraaid werden (denk ik), alternatief maar ook heel positief en vrolijk. Ze hebben maar twee albums gemaakt en dit was het enige succesje in Nederland (nr. 33 in de top 40).

Op 25 Massada, dat tot nu toe met funky Latin songs bescheiden successen wist te boeken, maar nu het op de wat softere tour gaat, een grote top 10 hit wist te scoren (later nog overtroffen door hun nummer 1 hit Sajang è). Dit vind ik ook erg mooi, erg rustgevend.

Op 26 het feestgezelschap Dschinghis Khan (genoemd naar de grootste veroveraar uit de wereldgeschiedenis). In het voorjaar hadden ze voor Duitsland deelgenomen aan het Eurovisiesongfestival met de gelijknamige song Dschinghis Khan; nu brengen ze met meer succes Moskau uit, dat uiteraard erg 'Russisch' klinkt.

Op 31 The Specials met hun eerste singlesucces, en daarmee ook het eerste ska-succes in de hitlijsten. Madness zou pas enkele maanden later volgen. En het was direct een voltreffer, superswingend.

Op 36 een minder bekende song van Luv', die achteraf gezien ook wel minder bekend mocht blijven.

Op 37 geldt hetzelfde voor Champagne.

Op 38 wel een gave plaat van The Little River Band, al bekend van hits als Home on a Monday en It's a long way there. Deze single werd in Nederland geen hit, maar is toch wel een klassieker, nog steeds redelijk gedraaid, vanwege de sterke tekst denk ik.

En op 40, sowieso al bijzonder, komt misschien de meest opmerkelijke plaat binnen, de Charlie Daniels Band met een verhalende song met de viool in de hoofdrol. Het is het aloude verhaal van de duivel die de ziel van een jongen opeist als hij beter viool kan spelen dan die jongen. Het stukje vioolspel van de duivel is eigenlijk veel spannender dan het 'betere' spel van die jongen, maar goed, het loopt gelukkig goed af en de duivel is verslagen. Tenacious D heeft met Tribute hetzelfde verhaal nog eens gebruikt, alleen ging het daar om de beste song in plaats van het beste vioolspel.

Aanvankelijk ben ik daar wel even in meegegaan (zie ook de notering in mijn lijst, volgende week nog hoger). Maar ik kreeg er vrij snel genoeg van. De feelgood ligt er zo dik bovenop dat het manipulatief aanvoelt. Dat is ook mijn associatie met de kindercultuur. Het nummer heeft daarbij ook de souplesse van een mars: het swingt gewoon niet. En toen ik het al helemaal had gehad met deze ´uitstap´ van Diana Ross (ik was heftig fan) werd de hit door steeds meer mensen omarmd en haalde het zelfs nog nummer 1.

Illustratief is het gegeven dat ik erg gelukkig werd toen ik hoorde dat in trendy disco Cartouch de dansvloer eens volledig leeg liep toen het nummer daar bij wijze van uitzondering eens werd gedraaid.

Zo daar was je ook lekker snel mee Is inderdaad een zeer bijzondere plaat en ook zeer terecht is de vergekijking met Tenacious D. Is er een verhaal waarin de platen ook daadwerkelijk aan elkaar zijn verbonden?

Niet dat ik weet. Volgens Wiki bedoelt Tenacious D met de 'best song in the world' Stairway to heaven, al zie ik geen inhoudelijke overeenkomsten. Ten slotte meldt Wiki over Tribute: Some critics described the song as being similar to the song "The Devil Went Down to Georgia" by the Charlie Daniels Band.
Ik zou denken dat het verhaal archetypisch is (eeuwenoud) en dat er wel meer associaties met andere songs (en verhalen) zullen zijn.

Het thema van de dialoog/pact met de duivel is wel van alle tijden, ja (diverse sprookjes om maar eens wat te noemen). Maar zo direct in de muziek, en allebei bekende platen, ik weet ze zo even niet. Ik heb bijna zin om er een topic over te beginnen.

Cross Road Blues is natuurlijk het meest fameuze voorbeeld, maar die teksten zijn niet zo expliciet als die van Charlie Daniels Band of van Tenacious D.

Ik had er wel erg graag een album van willen horen. Het is duidelijk te horen dat deze band ook in langere nummers had kunnen schijnen.
Ik blijf het, eerlijk gezegd, een beetje oneerlijk vinden dat deze band niet werd 'opgepikt' door de radio. Bands als Styx en U.K. konden toch ook?



Nu mag iets dat enigszins alternatieve muziek is soms een beetje meedobbelen onderaan in de Top 40 met het leeuwendeel der bling-bling, vocoders, gastbijdrages, bijna naakte stoephoeren en David Guetta.

Gelukkig zijn er nog jaren als deze om over te keuvelen.



Ik heb het altijd een wat kleurloos schreeuwnummer gevonden.
Die opvolger met Wacko Jacko, Ease On Down The Road, vind ik een stuk beter.



Precies hetzelfde kan gezegd worden over Reminiscing, dat een jaar eerder verscheen en ook bleef steken in de tipparade. Iedereen kent het.

Waarbij maar aangetekend, dat er óók speeltruimte was voor andere prachtige muziek in de hitlijsten, de Southern rock van de Charlie Daniels band. The Devil went down to Georgia is wel een extreem staaltje van goede muziek maar in '80 volgde nog Reflections, was ook aardig.

Weer terug van een korte vakantie, ik ben blij dat alles gewoon blijft doorlopen! Nog even de cd's van Robert Plant en Phil Collins ophalen en dan meld ik mij vanavond met de nieuwe lijst!

De Top 30 van 15 september 1979

01 01 Give up your guns * The Buoys
02 05 The worker * Fischer Z
03 02 Can't stand losing you * The Police
04 04 Angel eyes * Roxy music
05 03 Don't bring me down * E.L.O.
06 08 Lucifer * The Alan Parsons project
07 06 Reasons to be cheerful * Ian Dury
08 12 Since you've been gone * Rainbow
09 07 I don't like mondays * Boomtown rats
10 09 We don't talk anymore * Cliff Richard
11 11 After the love has gone * Earth, wind & fire
12 15 People of the Southwind * Kansas
13 10 My Sharona * The Knack
14 16 Beat the clock * Sparks
15 14 Back on the road * Joe Egan
16 21 Leaving home * Jo Jo Bennett
17 25 A brand new day * The Wiz stars
18 18 Hit and miss Judy * Wreckless Eric
19 --- Sail on * Commodores
20 --- Lonesome loser * Little river band
[img][/img]

21 22 If I said you had a beautiful body * Bellamy brothers
22 --- Gangsters * Specials
23 --- Arumbai * Massada
24 20 Ain't that a shame * Cheap trick
25 --- Ca commence comme un rêve d'enfant * Julien Clerc
26 17 Surf city * Jan & Dean
27 --- Little sister * Ry Cooder
28 24 Duke of earl * Darts
29 --- Hold on I'm coming * Precious Wilson
30 30 Een beetje vent wordt geen agent * Ton v.d. Meer

Hoe later op de avond.....

Een aantal binnenkomers die hier al eerder zijn genoemd.
De Commodores hadden toch wel een prachtig nummer met Sail on, inclusief tempo versnelling. Eindelijk begon de band, vanaf 1978 zo'n beetje, grote hits in Europa te krijgen.

Lonesome loser van de Little river band sloeg ik ook hoog aan, de band had nog veel krediet vanwege prima hits in '76, '77 en '78 maar de waarheid was dat het single succes gestaag aan het teruglopen was en de Little river band zich meer en meer (ook muzikaal) ging richten op de Amerikaanse markt.

Voor Gangsters van de Specials heb ik altijd een zwak gehad, prima dat een zo goed ska nummer als dit ook in onze hitlijsten is terug te vinden.

Arumbai van Massada heb ik, samen met Sajang é altijd de mindere nummers van deze prima Nederlandse latin rock band gevonden. Ook op de Greatest hits cd die ik heb van Massada vind ik dat of de cd Pukul tifa. Te traag. Ik moet wel bekennen dat ik, met de nieuwste geluidsmethodieken en opgefriste opnames ik meer waardering heb gekregen voor met name het kraakheldere geluid van Arumbai. Het bevat meer muzikale hoogstandjes dan ik aanvankelijk bevroedde.

Dan onbekender werk. Julien Clerc heeft met Ca commence comme un réve d'enfant een prima single afgeleverd maar Franstalig. Er is veel gebeurd in 1979 maar als er iets steeds minder in de belangstelling kwam te staan, dan het Franse chanson. Tot en met 1977 stonden er nog veel Franse artiesten in de belangstelling. Binnen een paar jaar was dat eigenlijk afgelopen. Julien Clerc heeft een prima nummer maar vecht tegen de gangbare opinie in die tijd.

Ry Cooder had een sterk nummer met Little sister, hij was ook geen man die vele hits uit zijn hoge hoed toverde. Hoewel hij natuurlijk veel uitstekende albums heeft gemaakt, er zijn in ieder geval veel liefhebbers van.

En dan Precious Wilson! Ik dacht dat het nummer wel de potentie zou hebben (gehad) om ook de lijsten van SQ en Ranboy binnen te stormen maar blijkbaar niet. Het zei mij even helemaal niets maar bij opnieuw afspelen blijkt het nummer verre van onbekend. Uiteraard is het origineel van Sam & Dave maar ik ken het ook van het album The bride stripped bare van Bryan Ferry.

Het lijkt mij verder prima disco, maar wie ben ik.....

Ik vind dit ook een prima nummer, al ben ik het met sq eens dat de opvolger Ease on down the road een stuk swingender is. En ik kan me wel een beetje voorstellen dat iemand vindt dat de uitbundigheid er te dik bovenop ligt. Al past dat ook wel weer in de context van de (overigens matige) film.

Aan de andere kant: A brand new day is natuurlijk wél geschreven door de toen nog onbekende Luther Vandross, die in de jaren tachtig zou uitgroeien tot een van de grootste soulzangers van zijn tijd. Ik ben een groot fan van deze zanger en heb het altijd intrigerend gevonden hoe hij stap voor stap in de muziekbusiness omhoog klom met allerlei sessiewerk totdat hij begin jaren tachtig zijn eerste eigen album mocht uitbrengen. Van achtergrondvocalen op Bowie's Young Americans en de studiogroepen Bionic Boogie en Change (leadvocals op o.a. The glow of love) tot het schrijven van deze compositie voor de film The Wiz.

Ik moet zeggen dat ik destijds wel verrast was dat dit nummer zo'n grote hit werd: zowel in Nederland als in Belgie werd het een nummer-1 hit. En daarmee hebben we opnieuw een nummer te pakken dat alleen hier succesvol was en nergens anders. In Engeland en de VS is het niet eens op single uitgebracht.

De Engelstalige Wiki-entry meldt dat alleen Ease on down the road een notering (#41) behaalde in de Billboard hot 100 lijst. Gek eigenlijk dat zo'n nummer dan juist in Nederland zo aanslaat. Ik heb het al meer gezegd: je kunt zeggen wat je wilt over de afhankelijkheid van de Engelse en Amerikaanse markt, maar in deze jaren had het Nederlandse publiek toch ook echt zijn eigen voorkeuren.

Vandaar dat ik het nummer ook nooit ben tegengekomen op een compilatie. Al heeft dat natuurlijk ook alles te maken met het afbetalen van de rechten die dat met zich mee zou brengen. Want in dit geval zou je zowel Ross en Jackson als producer Quincy Jones (én natuurlijk Luther Vandross) moeten afbetalen. Het zou veel te veel geld kosten om zo'n nummer op een compilatie te zetten.

Weer een paar leuke binnenkomers die dankzij dit topic aan de vergetelheid ontrukt zijn.

The Little River Band heeft altijd tot mijn favorieten behoord: ietwat gezapige, maar wel perfect uitgevoerde muziek, inclusief prachtige vocale harmonieën. Lonesome loser is daar een perfect voorbeeld van, net als de opvolger Cool change. Beide nummers werden, zoals musician aanstipt, grote Amerikaanse hits, maar na enkele hitsuccessen in Nederland haalden deze nummers hier niet meer de top-40.

Jammer, want het zijn voor mij bescheiden klassiekers, allebei afkomstig van wat misschien wel hun beste album is: First under the wire. Ik heb begrepen dat die Litte River Band CD's tegenwoordig op eBay en dergelijke aardig wat geld opbrengen, omdat ze al jaren niet meer te krijgen zijn. Blij dat ik ze destijds in een vroeg stadium van mijn CD-collectie allemaal aangeschaft heb.

Van Julien Clerc heb ik onlangs een verzamel-LP gekocht (een euro bij de kringloopwinkel), omdat ik dat toch eigenlijk ook wel heel aardige muziek vond. Ca commence... staat daar niet eens op volgens mij, maar toen ik dat album pas een keer draaide, viel het me op dat die muziek toch redelijk tijdloos is gebleven.
Venise en Le coeur trop grand pour moi zijn mijn favoriete JC-nummers. Leuk om te zien dat er anno 1979 nog steeds een Franstalig nummer kan doorbreken in de hitlijsten, in elk geval van die van musician.

Franse chansons die hits werden, de jaren zeventig niet ongewoon in Nederland, maar nu komt het praktisch niet meer voor. Jammer eigenlijk, ik vind het op zijn tijd best prettig om naar een Frans chanson te luisteren.

Little Sister was mijn allereerste kennismaking met Ry Cooder (of nee, dat was de hit He'll have to go van een paar jaar eerder, denk ik). Allebei covers, maar eigenlijk heb ik de muziek van Ry Cooder in de breedte pas rond de eeuwwisseling echt ontdekt. Dat komt misschien mede omdat hij het nu eenmaal niet van single-successen moest hebben. Op zijn albums hoor je pas echt wat een geweldige slide-gitarist hij is.

Precious Wilson was volgens mij de zangeres van Eruption, bekend van I can't stand the rain en One way ticket, die het met dit nummer op eigen kracht probeerde. Allemaal covers, zowel deze hit als die nummers van Eruption, maar daar kwam ik pas jaren later achter...

Mijn kennismaking met Ry Cooder was ook (eind) 1979, vanwege het al eerder genoemde OOR-jaarlijstje want daar stond hij immers als nummer 1. Mooie bijdrage van (bij mij ook toen al favoriete) Chaka Khan daarop ook nog trouwens.
He'll have to go vind ik nu bijzonder, maar was destijds niet aan me besteed.

Precious Wilson/Eruption vond ik ook toen al wel erg 'op het randje' en daarmee niet helemaal prima disco (sorry musician ). Hold on I'm Coming vond ik ook toen al niet kunnen als cover. One Way Ticket ben ik later wel iets meer gaan waarderen.

Dit is inderdaad wel heel jammer; het onbewuste 'Engelstalige filter' in de popmuziek is iets waar ik me ook vaak aan stoor. Ik heb zelf vrij veel Frans, al is het meeste inderdaad uit de 70's.

Leuk is dat áls er dan iets Franstaligs doordringt op MTV, dat je eigenlijk meteen ook kan verwachten dat het iets heel bijzonders is. Misschien niet helemaal meer voor te stellen maar ik was helemaal overdonderd toen ik van de zomer voor het eerst 'Alors On Danse' hoorde van Stromae.

Zo had je ook, al weer wat jaren terug ineens Manau. Dat is toch ook een nummer dat bijna iedereen wel mooi vindt:
YouTube - la tribu de dana - manau
Hiphop nota bene!

Gaucho slaat weer eens toe

En deze wist ik ECHT niet!

Ik heb First under the wire ook op cd maar vind hem eigenlijk minder dan bijvoorbeeld Diamantina cocktail. Waanzinnig eigenlijk, dat er albums bestaan die gewoon niet meer op cd worden uitgegeven. Ik heb zelf helaas ook een aantal voobeelden van cd's die ik niet meer kan vinden.


Dit jaar in Frankrijk maar weer eens een cd van Michel Fugain uit 1972 gekocht.....

Ik ook niet, hoewel ik overigens wel een mooie opname heb van A brand new day.

Helemaal eens met de conclusie over eigen voorkeuren. Ik heb ook geen flauw idee welk systeem er achter zit dat blijkbaar hele volkstammen A brand new day hebben gekocht (nr 1 in België en Nederland) terwijl in ons land Ease on down the road niet verder kwam dan de tiplijst. Misschien omdat bij het uitbrengen van de 2e single er inmiddels ook veel LP's waren verkocht. Dat remt een grote groep kopers natuurlijk dan weer af.

Hoewel, toen ik ooit tegen mijn vaste singleleverancier zei dat het aanschaffen van albums het kopen van singles eigenlijk overbodig maakt sprak hij de legendarische woorden: "Hoezo? Koop je dan ook alleen nog maar dikke boeken"? Met dat in mijn achterhoofd heeft het hem dat nog jarenlang klandizie opgeleverd...

Mijn plaatselijke muziekverkoper stelde ooit dat een gerichte aankoop van 3 à 4 singles (en zeker 5 à 7 uit de uitverkoopbakken) nuttiger en effectiever kan zijn dan één volledige LP. Ik was dat, zeker in die tijd, met hem eens, omdat een album nog wel eens kon tegenvallen en singles toch vaak een zekere verzamelwaarde hebben.

Bovendien kwam het in de jaren zestig en zeventig met grote regelmaat voor dat artiesten een single uitbrachten die niet op een album terug te vinden was. Paul McCartney & Wings hadden daar bijvoorbeeld een handje van (Goodnight tonight, Hi hi hi, Helen wheels, Mull of Kintyre etc.).
En dan hebben we het nog niet eens over interessante B-kantjes die verder nergens terug te vinden zijn. Daar waren artiesten als Prince en Bruce Springsteen bijvoorbeeld erg goed in. Vaak staan dat soort nummers tegenwoordig gelukkig wél als bonus tracks op CD's van albums uit die tijd.

En hoe het mechanisme werkt dat bepaalt dat sommige nummers op het ene continent wél en op het andere géén hit worden (of er zelfs maar op single worden uitgebracht)...tja, ik ben er nog altijd niet achter.
Vaak is het een combinatie van factoren: een dj of plugger die inschat dat Nederlanders soms een andere smaak hebben dan Engelsen, Duitsers of Amerikanen. Soms is het bij ons de aandacht van één DJ die bepalend is voor een hitnotering (Frits Spits!), soms is de videoclip doorslaggevend (Meat Loaf, Duncan Browne), soms is een groep toevallig op toernee door ons land, kortom het zijn vaak toevalstreffers. Maar in het geval van The Wiz zou ik het echt niet weten. Bij mijn weten was de film in elk geval geen groot kassucces, dus dáár kan het niet aan gelegen hebben.

Toch zijn er heel wat bijzondere singles (en soms zelfs klassiekers) alleen in Nederland (en België) een hit geweest. Ik heb er ooit eens een topic over gestart; het leverde best interessante wetenswaardigheden op.

Staat op de geflopte debuut-LP van de band Luther, die Vandross midden jaren zeventig rond zichzelf formeerde. Hier heet het nummer nog Everybody rejoice, maar voor The Wiz kreeg het een andere titel. Maar het is hetzelfde nummer.

Tja, ik heb een hoofd vol met dit soort grappige weetjes. Ik vind het altijd wel interessant om te weten waar mijn favoriete artiesten nog meer aan meegewerkt hebben. Vaak zijn er heel leuke dwarsverbanden te leggen, omdat artiesten het meestal gewoon leuk vinden om bij te dragen aan andermans albums (als ze tenminste toestemming krijgen van hun platenmaatschappij).

Ik was vroeger ook zo'n vreselijke binnenhoezen-bestudeerder; dan keek ik bij een nieuw album altijd bij de componisten of bij de bezetting van een nummer of er nog interessante namen bij stonden. Ik ben die tic later, in het CD-tijdperk, een beetje kwijtgeraakt. Misschien maar goed ook...

Tegenwoordig zoek ik meestal op internet voor dit soort dingen - en ook dát levert verbazingwekkende feiten op. Doorklikkend op die YouTube-link kom ik er bijvoorbeeld nét achter dat dat Luther-album nog een andere bekende track heeft: Funky music. Duidelijk de basis voor het nummer Fascination van Bowie's album Young Americans. Luther Vandross staat op die plaat ook als mede-componist vermeld. Zo ontdek je steeds wat nieuws...

Maar dat herken ik wel; zowel dat bestuderen als het kwijtraken van de tic bij CD's geldt voor mij ook.

En ik zet ze ook hier wel neer. De eerdere post van mij over de link tussen Sparks en Noel is in feite zo'n platenhoezenwijsheid.

Maar jij kent weer andere dan ik, hebt ze beter onthouden of alsnog weer nagespeurd/geactualiseerd en het zijn er vooral ook meer! Mooi voor dit topic dus.

Zo moet ik ineens denken aan Wouter Levenbach aka Dave, in die jaren toch de droom van elke huisvrouw. Maar in '79 zaten zijn Hollandse succesjaren er geloof ik al op.

Ja, al een aantal jaren want Dansez maintenant was van eind 1975, opvolger Du cote de chez swan van begin 1976.

Daarna was, behoudens een tipje in april van dat jaar (Ophelie) de koek op.

Lag dat aan Dave of het Franstalige lied? Ik denk het laatste, het raakte gewoon uit de mode, ondanks Gerard Lenorman in 1977. Alleen als je een héél bijzonder nummer had (het epos Les lacs du connemara van Michel Sardou uit 1982) wilde het bij hoge uitzondering nog wel eens lukken.

Ik heb het ook niet bijgehouden, de evolutie van het Franse lied. Tot en met de jaren '70 vond ik het veelal aardig, ik bezit ook bijvoorbeeld de verzamelaars in de Vive La France serie. Toen er een soort 'jongerenpunk' lied kwam van de Belg Plastic Bertrand (Ca plane pour moi, 1978) stond de taal ook niemand in de weg.

Ik moet wel erkennen, ik heb het hier ook wel eens ergens opgeschreven, dat ik een groot voorstander ben van de Engelse taal, in een rocksong. Omdat het gewoon niet lijkt te passen, Amerikaanse/Engelse rockmuziek en dan in het Frans (of welke taal dan ook) gezongen. Maar misschien vergis ik me schromelijk en zijn er vele voorbeelden van hoe het ook kan.

TOP 40 VAN ROB nr 169, 19-9-1979
dw vw aw
1 3 5 Sail on - The Commodores
2 1 7 Give up your guns - The Buoys
3 2 7 Reasons to be cheerful, part 3 - Ian Dury
4 6 3 Bang bang - B.A. Robertson
5 5 4 A brand new day - The Wiz Stars
6 4 9 Sorry, I love you - Murray Head
7 13 4 Marching on - BZN
8 9 5 Angel eyes - Roxy Music
9 10 3 Wanted - The Dooleys
10 11 6 Driver's seat - Sniff 'n the Tears
11 22 2 Worlds apart - The Sinceros
12 14 4 Ain't that a shame - Cheap Trick
13 7 7 I don't like Mondays - The Boomtown Rats
14 25 2 Arumbai - Massada
15 8 8 Don't bring me down - ELO
16 15 11 Are 'friends' electric? - Tubeway Army
17 18 3 The story of a rock 'n roll band - Randy Newman
18 20 4 Surf city - Jan & Dean
19 21 3 You make it all right - Jacques Kloes & Patricia Paay
20 16 7 After the love has gone - Earth, Wind & Fire
21 23 4 Beat the clock - The Sparks
22 31 2 Gangsters - The Specials
23 26 2 Moskau - Dschinghis Khan
24 17 6 Yassassin - David Bowie
25 12 7 My Sharona - The Knack
26 19 5 Uit elkaar - Herman van Veen & M. vd Ven
27 40 2 The devil went down to Georgia - Charlie Daniels Band
28 -- 4 The worker - Fischer Z
29 -- 1 Lost in music - Sister Sledge
30 38 2 Lonesome loser - Little River Band
31 29 3 Gloria - Umberto Tozzi
32 28 9 Chuck E's in love - Rickie Lee Jones
33 -- 1 We belong to the night - Ellen Foley
34 33 7 Stay with me till dawn - Judy Tzuke
35 24 6 Lady Lynda - The Beach Boys
36 30 7 We've got love - Peaches & Herb
37 -- 1 Rock and roll band - Vitesse
38 27 10 Mary Mary - Inner Circle
39 37 2 Black Jack - Champagne
40 35 3 Quiereme mucho - Julio Iglesias

Misschien onverwachts voor de trouwe volgers behalen The Commodores deze week de nummer 1-positie, ten koste van The Buoys. Proficiat!

Drie snelle stijgers: BZN (!), The Sinceros en Massada.

Het aantal binnenkomers is dit keer bescheiden. En de hoogste binnenkomer, op 28, is bovendien een re-entry! The worker had het slechts drie weken in de onderste regionen volgehouden en was verdwenen, maar kennelijk was ik, onder de indruk van toegenomen airplay, van gedachten veranderd en gaf ik hem een tweede kans, die hij zeker ook verdiende.

Op 29 de derde single van Sister Sledge, derde hit op rij en misschien wel de grootste (zeker gezien het succes van de latere remix-hit). Persoonlijk vind ik dit ook zeker de sterkste Sister Sledge-single.

Op 33 Ellen Foley. De naam van deze zangeres was toen vrijwel onbekend, maar de stem kende iedereen: zij zong de vrouwelijke partijen op Paradise by the dashboard light, You took the words right out off my mouth en andere tracks op het Meatloaf-album Bat out of hell. Zij was echter niet Meatloafs tegenspeelster in de bekende clip, dat was de donkerharige Carla Devito, terwijl Ellen blond is. Deze song en de rest van het aanstaande album Night out klinken in de stijl van Meatloaf, dus dit ging erin als koek. De productie is dramatisch en topzwaar, maar de compositie en Foley's stem kunnen het hebben. We belong to the night haalde in de Nederlandse top 40 de nummer 1 positie!

Op 37 Vitesse, een Nederlands rock en roll bandje dat in deze jaren stevig aan de weg timmerde. Dit was het eerste top 40 succes(je), later volgden nog twee top 10 hits: Rosalyn en Goodlookin'. Sympathieke recht-door-zee-plaat.