The Commodores op één? Jawel, en misschien ook wel terecht. Het was toch een goede plaat en ik geloof dat het nummer bij mij ook een zeer aardige notering gaat krijgen.

Wat is het verschil tussen de Commodores en disco? Hoewel Sail on toch valt onder de categorie soul-ballad. Of trekt het toch hetzelfde publiek aan?

Blijkbaar zijn de Commodores, net als bijvoorbeeld Earth, wind & fire, voor níet specifieke disco-liefhbbers een heel goed alternatief om een deel van het genre toch goed te kunnen vinden. Misschien raken wij hier ook de kern van de oude discussie foute en goede disco.

Sinceros vind ik ook heel sterk (ik heb er van de week nog naar geluisterd) en het blijkt dat ze precies tegelijkertijd nog een soort van evenknie, een broertje, in de tiplijsten zouden krijgen. Die meld ik wel aanstaande dinsdag.

Voor het overige zéér bekende nieuwe binnenkomers, daar hoef ik alvast geen woorden meer aan vuil te maken (hoewel..... )

De Commodores maakten FUNK, net als EW&F. En dat is voor de liefhebber iets heel anders dan disco. Als ik een nummer hóór, kan ik je meteen vertellen of het funk, soul of disco is, maar op papier is het nog best lastig om het verschil uit te leggen.

Ik ga toch een poging doen. Het verschil zit 'm vooral in de maatsoort en het tempo. Disco is vrijwel altijd in een 4/4 maatsoort, is metronomisch strak en in een (voor die tijd tenminste) vrij hoog tempo.
Bij funk ligt het tempo doorgaans lager, maar het belangrijkste verschil zit 'm in het accent op de tel: bij R&B, disco, soul en rock wordt meestal de tweede en vierde tel van een maat benadrukt, maar bij funk gebeurt dat bij de eerste tel ('On the One!'). Na die tel worden telkens andere accenten gelegd, waardoor een funkritme wat onregelmatiger, maar toch retestrak is.

Kenmerkend voor de disco is de orkestrale aanpak (veel violen enzo, denk aan de Phillysoul), tenminste tot aan pakweg 1978. Daarna drukte ook de elektronische muziek een belangrijk stempel op disco (Donna Summer - I feel love en andere Giorgio Moroder-producties). Funk is over het algemeen net iets rauwer van karakter. Bovendien spelen de slaggitaar en de blazers er een grotere rol in.
Je zou kunnen zeggen dat disco zich heeft ontwikkeld vanuit de funk. Theme from Shaft van Isaac Hayes bijvoorbeeld is een funknummer, maar heeft al veel kenmerken van wat later disco is gaan heten.

En soul? Tja, ook dat is dansbaar spul (afgezien van de ballads) en leunt toch vooral op de inbreng van de leadvocalist en harmonieën. De zanger of zangeres moet 'soul' hebben, anders is het geen soul

Ik geef direct toe dat de scheidslijnen soms moeilijk aan te geven zijn en soms zelfs gewoon door elkaar lopen. EW&F maakte bijvoorbeeld altijd funk, maar Boogie Wonderland is voor mij wel degelijk disco - goeie disco, dat wel. Chic rangschik ik ook onder disco, hoewel de slaggitaar en het baswerk het dan weer behoorlijk funky maken. Gladys Knight & the Pips zijn zonder twijfel soul, maar een nummer als Baby don't change your mind is dan weer disco (nou, vooruit, disco-soul).
Net als in de rock en de jazz begonnen ook veel funk- en soulartiesten in de loop van de jaren zeventig steeds meer disco-invloeden in hun muziek te stoppen, vandaar.

Lastig hè? Het is niet voor niets dat de meeste mensen dit soort muziek doorgaans op één hoop gooien en het allemaal als disco bestempelen. Ook wel begijpelijk.
Interessant leesvoer voor als je meer wilt weten: de Wiki-entry's van disco en funk, en een hoofdstuk uit dit boekje (doorscrollen naar hoofdstuk 9 - de revanche van de zwarte dansmuziek).

Tja, en dan hebben we het nog niet eens gehad over het verschil tussen goede en foute disco. Dat is namelijk een heel andere discussie. Kom ik bij gelegenheid ook nog op terug...

De scheidingslijn tussen funk en disco is inderdaad niet gemakkelijk te trekken maar ik ben het eens met gaucho.

Funk, dat ontstaan is eind jaren '60 met James Brown, Sly & Family Stone en George Clinton als pioniers is rauwer en heftiger en daar spelen blazers ook vaak een belangrijke rol. Bij disco (ongetwijfeld beïnvloed door funk) is de vierkwartsmaat essentieel (dat is overgenomen van de Motown-soul uit de jaren '60) en wordt er meer accent gelegd op de beat (met handgeklap of tamboerijn). Earth, Wind & Fire en ook Kool & the Gang waren aanvankelijk funkgroepen maar verlegden de bakens richting disco.

Bij disco speelt de introductie van elektronica ook een belangrijke rol met Georgio Moroder (onder invloed van Kraftwerk), waar dat funk (bas)gitaar georiënteerd is en blijft. In de jaren '80 is disco vrijwel geheel elektronisch (met synths en ritmeboxen) om te muteren in house. Disco manifesteert zich al vanaf het begin (rond 1975) vooral op 12 inch-platen wat ook typisch is voor dit genre.

Gedurende de jaren '70 ging soul ook hoe langer hoe meer op in disco. Theme from Shaft van Isaac Hayes kun je inderdaad de voorloper van disco noemen, de Philly-sound (Three Degrees, Trammps, Barry White) klinkt gladder (door toevoeging van violen) en is wat meer op de dansvloer gericht en artiesten als George McCrae of Tavares kun je zowel soul als disco noemen. Gevestigde waarden als Michael Jackson, Diana Ross en Marvin Gaye voorzagen hun soul ook van een discobeat.

Disco had in de jaren '70 trouwens ook een underground-stroming waarbij geëxperimenteerd werd met ritmes (rap), elektronica, geluidseffecten en scratch om in de jaren '80 naar boven te komen.

Van de drie ligt funk me toch het meest. De aardse groove beslist het voor mij en de baslijntjes.

Soul is bij vlagen fantastisch (Temptations, Isley Brothers) maar klinkt me net iets te vaak te 'gezellig'.

Disco ligt me van de drie het minst vanwege het huppeldepup-karakter, maar sommige platen hebben wel memorabele hooks.

De SQ top 15 van week 38 - 1979




1 (1) Crusaders - Street Life (3 wk)
2 (7) B.A. Robertson - Bang Bang (4 wk)
3 (8) Wiz Stars - Brand New Day (2 wk)
4 (4) Gene Chandler - When You´re Number One (3 wk)
5 (3) The Spinners - Are You Ready For Love (5 wk)
6 (10) Rainbow - Since You´ve Been Gone (3 wk)
7 (6) Donna Summer - Dim All the Lights (3 wk)
8 (9) Peaches & Herb - We´ve Got Love (8 wk)
9 (12) The Real Thing - Boogie Down (Get Funky Now) (2 wk)
10 (-) Five Special - Why leave Us Alone
11 (11) A Taste Of Honey - Do It Good (5 wk)
12 (5) Chic - My Forbidden Lover (6 wk)
13 (13) Judy Tzuke - Stay With Me Till Dawn (3 wk)
14 (-) Vitesse - Rock n Roll Band
15 (2) American Gypsy - I´m O.k. You´Re O.k. (3 wk)

Mooie discussies hierboven over funk vs disco. Ik was zelf nooit zo van het harde onderscheid, en veel typische funkartiesten heben soms ontzettende disconummers op repertoire en omgekeerd (goede voorbeelden van gaucho). Bij alles wat hierboven al is gezegd wil ik nog wel even aanstippen dat bij funk de hoofdrol van de ritmesectie vaak meer bij de bas ligt dan bij disco waar de beat meer de hoofdrol heeft. Bij mijn gevoelsbeoordeling van de scheiding disco-funk heeft dat vaak de doorslag. Neem bijvoorbeeld de nummer 10 van deze lijst; in veel opzichten disco, maar ik vind het toch net iets meer funk, ondanks het strakke ritme en de violen.

YouTube - Five Special - Why Leave Us Alone (1979)

Maar een echte scheidslijn is toch lastig. In die tijd waren er wel mensen die heel gemakkelijk alle disco massaal als slecht terzijde schoven, en als er dan een nummer was dat wel in de smaak viel was het ineens ´funk´ of ´soul´

De laatste uitspraak van Sq snijdt behoorlijk wat hout.

Na de eerder gedane uitspraak inzake de Commodores, stel ik mij geheel bescheiden op

Ik stelde eigenlijk meer een vraag, het was ook geen stelling.

Voor mijn gevoel werden in 1979 de stromingen soul, disco en funk gedrieën broederlijk naast elkaar in één ruimte gedraaid: de discotheek.

Daar kwam ik welliswaar niet maar er was voldoende van op de radio (en in de top 40), hoewel het, als ik alle onbekende fraaie nummers in de lijst van Sq zie het afgelopen jaar, slechts het topje van de ijsberg was (in aantallen gerekend).

Ik schutter misschien in de onderscheiden maar als artiesten als Earth, wind & fire zelf ook al balanceren tussen funk enerzijds en disco anderzijds wordt het er niet gemakkelijker op.

Ook de Commodores hebben een heel duidelijke verschuiving meegemaakt. In begin 1978 nog het prachtige Brickhouse naar (het eveneens prachtige) Three times a lady, dat is toch ook een onderscheid van pure funk naar een commerciële soul-ballad? Daar tussenin zat dan nog een andere ballad, Easy.

Sail on is een logisch vervolg op Three times a lady, het nummer werd opgevolgd door het wel heel rustige Still aan het einde van 1979. Maar zijn de Commodores in dat jaar dan nog wel een funk-band te noemen? Van origine ja, maar inmiddels?

Misschien zijn sommige artiesten wel een genre op zich. Wat bijvoorbeeld te denken van Stevie Wonder.

Al met al, het loopt behoorlijk door elkaar heen, die conclusie wil ik zeker wel delen. Boute (of boude, 't mag allebei) uitspraken zul je er van mij niet over horen: de drie stromingen kennen, net als elke andere stroming, uitschieters en draken.

Mee eens met sq, de scheidingslijn tussen funk/disco en soms zelfs soul/disco is moeilijk te leggen.
De stijl van KC & the Sunshine Band bv. ligt tussen funk en disco (voor mij is het meer funk). Nice and Slow van Jesse Green kun je zowel soul als funk als disco noemen.
Zelf hou ik het meeste van soul (vooral die in de jaren '60 met Sam Cooke, Otis Redding, Marvin Gaye, Temptations ...) maar funk en verschillende disco-nummers hoor ik ook graag.

Ik herinner mij ook goed dat eind jaren '70 of jaren '80 in de discotheken funk en disco te samen werden gedraaid alsook vele soul uit de jaren '60 (met name de Motown-soul, dat paste er naadloos bij).

Brickhouse is nog steeds een van mijn alltime favoriete funknummers, Maar bij de ontwikkeling van Lionel Richie naar de hoogste smoothregionen van de mainstreampop ben ik vrij snel afgehaakt en dat begon eigenlijk al bij Three times a Lady .

Ik heb eens een paar van die 60s ´disco´ opgezocht die LucM misschien bedoelt met die ´bij disco passende motown´. Leuke filmpjes!

YouTube - The Flirtations - Nothing But A Heartache - il.youtube.com

YouTube - Martha and The Vandellas - Heat wave HQ - il.youtube.com

YouTube - The Supremes: You Keep Me Hangin On w/ Lyrics - il.youtube.com

Die van de Flirtations is trouwens een van mijn favoriete nummers uberhaupt (ik stem m ook altijd voor de top 2000 enzo). Pas nu realiseer ik me hoe disco dat wel niet is.

Je lijst is overigens prachtig Sq, ik mag een daler van 2 naar 15 (ongeacht wie) altijd graag waarderen.

Donna Summer zou overigens de hitlijsten niet halen, alleen de tipparade. Volgens mij mist de plaat net wat finesses die andere Donna Summer platen wél hadden en tot grote hoogten wisten te stuwen.

Vergelijk het inderdaad eens met MacArthur park.

Ik heb overigens nog deze niet onverdienstelijke cd van The Commodores:
[img][/img]

Ik kom hem helemaal niet tegen op musicmeter, hoewel het toch geen onverdienstelijk album is. En, ondanks de aanwezigheid van Sail on en Still,: bijna alles funk! Slippery when wet lijkt zelfs als twee druppels water op Play that funky music van Wild cherry!

De top 30 van 22 september 1979

01 02 The worker * Fischer Z
02 01 Give up your guns * The Buoys
03 03 Can't stand losing you * The Police
04 04 Angel eyes * Roxy music
05 06 Lucifer * The Alan Parsons Project
06 08 Since you’ve been gone * Rainbow
07 05 Don’t bring me down * E.L.O.
08 19 Sail on * Commodores
09 07 Reasons to be cheerful pt 3 * Ian Dury
10 20 Lonesome loser * Little river band
11 12 People of the southwind * Kansas
12 22 Gangsters * The Specials
[img][/img]

13 09 I don't like mondays * Boomtown rats
14 16 Leaving home * Jo Jo Bennett
15 23 Arumbai * Massada
16 25 Ca commence comme un réve d'enfant * Julien Clerc
17 11 After the love has gone * Earth, wind & fire
18 27 Little sister * Ry Cooder
19 14 Beat the clock * Sparks
20 17 A brand new day * The Wiz stars
21 --- Street life * Crusaders
22 10 We don't talk anymore * Cliff Richard
23 --- Don't stop 'till you get enough * Michael Jackson
24 21 If I said you had a beautiful body * Bellamy brothers
25 --- Rolling * Kaz Lux
26 --- Rock and roll band * Vitesse
27 26 Surf city * Jan & Dean
28 --- Back of my hands * The Jags
29 --- Lost in music * Sister sledge
30 --- Worlds apart * Sinceros

Een nieuwe nummer één, zeven nieuwe binnenkomers en nog is het allemaal peanuts bij wat er volgende week gaat gebeuren.

De concurrentie is hevig, laten we dat vaststellen. Fijne stijgers, de binnenkomers van vorige week. De Commodores zowaar op 8 als stijger van de week. En met de binnenkomers van The Crusaders en Michael Jackson herwinnen de stromingen funk/soul/disco (ik hou het breed ) heel wat verloren terrein.

Mocht je Michael Jackson nu wel of juist niet leuk vinden? Om de waarheid te zeggen kan ik, na het Koninkrijk Jackson, inmiddels wel opbiechten dat Off the wall waarschijnlijk toch mijn meest gedraaide Michael Jackson plaat is. Meestal wat later op de avond.

Ik probeer mij te herinneren of ten tijde van Off the wall hij ook al veel weerstand opriep maar volgens mij werden hij en het album op zich, in 1979, redelijk gewaardeerd. Zo'n grote hit werd het album Off the wall trouwens nu ook weer niet. Het zal toch waarschijnlijk ten tijde van Thriller zijn geweest dat men voor het eerst Jackson-moe begon te worden. Over de opvolgers daarvan nog maar niet gesproken.

De vrolijke nederpoprock van Vitesse was de eerste top 40 hit van die band in Nederland. In 1977 hadden ze al een tipnotering (You can't beat me). Het was allemaal wat serieuzer nog dan de kwinkslag die later aan de muziek van Van Boeyen e.a. nog werd toegevoegd. Maar hij is toch zeker een tiental jaren populair geweest.

The Sinceros komen binnen op 30 en zijn al eerder geïntroduceerd door Ranboy. Ik kondigde een soort van evenknie van deze groep aan en dat zijn dan de (nog onbekendere) band The Jags, met op 28 Back of my hand. Eveneens Engels, hun muziek wordt ook new wave power pop genoemd (jawel!) maar inmiddels vind ik rockband ook een acceptabele omschrijving.

Van beide groepen staan albums op musicmeter die niet zijn beoordeeld of beschreven, ze hebben op zich ook maar kort bestaan. Maar, eerlijk is eerlijk, zowel Worlds apart als Back of my hand zijn prima singles, helemaal passend in die tijd.

Over Sister sledge hoef ik natuurlijk nog weinig te zeggen. Maar één van de mooiste singles van 1979 (zeg ik nu) kwam ook binnen in mijn lijst op 22 september: Rolling van Kaz Lux. Zelfs dus een prachtig nummer van een Nederlandse rasartiest. Geweldige blues (en stem) van Kaz Lux, de man die natuurlijk daarvoor bekend was van Brainbox.

Ik hoop maar dat hij zich staande weet te houden tussen alle hitgeweld van de komende weken. Maar de kwaliteit van de single staat geheel buiten kijf.

Nog even over de disco: wat je schrijft, klopt wel, musician. Zowel de Commodores als Earth Wind & Fire hadden in 1979 de funk grotendeels achter zich gelaten. EW&F viel terug op disco-invloeden en de Commodores scoorden vooral met ballads, die zó glad zijn dat je ze best het predikaat 'pop' kunt meegeven. Een voorbode van de solo-carrière van Lionel Richie natuurlijk, die toch vooral erg 'blanke' muziek zou gaan maken.

Door naar je nieuwe lijst: leuk, Fischer Z op één. In een rechtvaardiger wereld zou dat mogelijk geweest zijn. The worker is dan ook een heel aantrekkelijke single, met dat keyboard-riedeltje en dat reggae-achtige ritme. Steeds meer blanke pop- en rockbands begonnen rond deze tijd reggae in hun muziek te integreren.

Wat MJ betreft: volgens mij verkocht de LP Off the wall prima, vooral dankzij de hits, maar ontstond er in Nederland nog geen Jackson-mania. Dat gebeurde pas tegen de tijd van Thriller. Hier was Michael gewoon een van de vele zwarte artiesten die goeie muziek maakten. Disco die je goed mocht vinden, zullen we maar zeggen, want dat vooroordeel waar sq het over heeft (goede disco = funk of soul), dat herken ik ook wel. Ik kom het nog steeds regelmatig tegen. Als je zegt dat je disco leuk vindt, ben je bij voorbaat muzikaal incorrect. Noem je de Commodes en EW&F als voorbeelden, dan draait men weer bij.

Dat nummer van The Jags is me niet bijgebleven, tot ik een jaar of twee geleden ergens een dubbel-CD vol punk en new wave uit die tijd tegenkwam waar het nummer op stond. Perfecte single, pure poprock. Het doet me een beetje aan de Cars denken, dat zal wel komen door dat slaggitaar-introotje.
Meteen The Sinceros ook maar even opgezocht, want daar kon ik me ook niets bij voorstellen. Achteraf besef ik dat ik dat nummer destijds wel gehoord heb. Lekker upbeat nummer met een lekkere drive, al vind ik dat wow-oh-oh-oh refreintje iets te gemakkelijk. Het keyboard-solootje is dan wel weer erg apart.
Bij dat soort bands vraag ik me altijd af: zouden de albums van die groepen nou ook nog een beetje de moeite waard zijn? Helaas kom je die vrijwel nooit tegen (nou ja, op eBay vermoedelijk wel, maar dit zijn typisch van die platen die leuk zich om eens te proberen voor 1 of 2 euro).

En ja, Kaz Lux. Ik was deze single helemaal vergeten, maar heb 'm destijds wél gekocht, weet ik nog. Lekker loom nummer voor een zonnige zaterdagmiddag op de veranda. Geschreven door Randy Newman trouwens.

Ik zie niet wat een commode met disco te maken heeft, maar hopelijk hebben we er hier binnen een paar jaar een nodig.

Dat kan zijn, maar in de discotheken (funkotheken? soultheken?), op feestjes en tijdens de klasse-avonden was het dus not done om niet Don't Stop 'Til You Get Enough te draaien.

Dat weet ik dus niet, vooral niet met betrekking tot feestjes en klasse-avonden, dat hing misschien ook van de leeftijd af.

Off the wall heeft 13 weken in de LP top 50 gestaan, met als hoogste positie de 7e. Dat deed mij eerder schrijven dat het album nu ook weer niet zo'n grote hit werd. Zeker in vergelijking met Thriller niet.

Don't stop 'till you get enough stond 10 weken in de Top 40, de hoogste positie werd de 2e plek. Leuk, maar verder ook niet schokkend.

Dat doet dan ook vermoeden dat er nog op 'normale' wijze gekeken werd naar Michael Jackson. Hij had ook nog zijn eigen neus, haar, huid en uiterlijk en nog weinig 'kapsones'. Hij had ook nog geen eigen dierentuin, pretpark enz., kortom, een normale muzikale jongen.

De echte Michael Jackson hype ontstond denk ik toch met Thriller, waarbij de weg geplaveid werd door het Jacksons album Triumph waar de wereldhit Can you feel it (1981) op staat. Dat laatste wordt nog wel eens vergeten hoewel Michael Jackson het niveau van zijn broers ver wist te overtreffen, uiteraard.

Ten tijde van Don't stop 'till you get enough werd er vast nog naar hem gekeken als een paar jaar eerder bijvoorbeeld de Jacksons hit Show you the way to go (77), Blame it on the boogie (78) en Shake your body van begin 1979.

Ik zal ze voor je apart houden. Houd er wel rekening mee dat de hier bedoelde Commodes - in tegenstelling tot de meeste andere - dus wél swingen. Dat kán onpraktisch zijn als je op je rust gesteld bent thuis...

Wat MJ betreft: Ik heb het altijd verbazingwekkend gevonden dat de tweede single van Off the wall nooit een hit is geweest in Nederland. Rock with you was internationaal een vrij grote hit, maar kennelijk zag het single-kopend publiek het nummer over het hoofd. Ook de twee navolgende singles, Off the wall en She's out of my life, waren hier te lande slechts middelgrote hits.

In die tijd was Michaels populariteit dus nog niet zo groot dat elke nieuwe single automatisch een hit werd. Toch werd er al wél toegewerkt naar mega-succes, vooral omdat zijn platen met The Jacksons (Destiny en Triumph) in die jaren ook heel succesvol waren. Singles als Blame it on the boogie, Shake your body en Can you feel it - waarop Michael steeds lead zong - hielpen hem in die jaren eveneens stevig in het zadel.

Dit is wel zoals ik het mij herinner; 'Off the Wall' was logisch als gevolg van de Jacksons en met Thriller was het meer MJ zelf als personality.

Nog een drukke dag vandaag.. even snel maar vast neergezet.

De SQ top 15 van week 39 - 1979





1 (1) Crusaders - Street Life (4 wk)
2 (7) B.A. Robertson - Bang Bang (5 wk)
3 (-) Ashford & Simpson - Found a Cure
4 (6) Rainbow - Since You´ve Been Gone (4 wk)
5 (12) Chic - My Forbidden Lover (7 wk)
6 (8) Peaches & Herb - We´ve Got Love (9 wk)
7 (-) The Specials - Gangsters
8 (10) Five Special - Why leave Us Alone (2 wk)
9 (14) Vitesse - Rock n Roll Band (2 wk)
10 (-) The Police - Message in a Bottle
11 (-) Sister sledge - Lost in Music (re-enter, 3 wk)
12 (7) Donna Summer - Dim All the Lights (4 wk)
13 (11) A Taste Of Honey - Do It Good (6 wk)
14 (3) Wiz Stars - Brand New Day (3 wk)
15 (4) Gene Chandler - When You´re Number One (4 wk)

Lekker vroeg!

Ik kan me ook al weken vinden in je nummer 1, ik vind met terugwerkende kracht, dat de Crusaders destijds niet voldoende credits hebben gekregen, die eigenlijk wel hadden gemoeten.

Maar ja, berouw komt altijd na de zonde..... Ik heb als 'boetedoening' in de avonduurtjes een Greatest hits cd van Randy Crawford (inclusief Streetlife) al een paar keer gedraaid hoewel het overigens bepaald geen straf is: de vrouw kan fenomenaal zingen.

Hadden de Crusaders eigenlijk geen aardig album, rond dit nummer?

Michael Jackson was begin jaren '70 al enorm populair in de VS met Jackson-5 (hysterische tieners tijdens hun concerten, te vergelijken met the Beatles). Zijn solo-album Off The Wall leverde reeds een aantal grote hits in de VS. In Europa heeft Michael Jackson pas de superstatus bereikt met Thriller al scoorde hij ook hier eerder hits.

TOP 40 VAN ROB nr 170, 26-9-1979
dw vw aw
1 1 6 Sail on - The Commodores
2 2 8 Give up your guns - The Buoys
3 11 3 Worlds apart - The Sinceros
4 4 4 Bang bang - B.A. Robertson
5 5 5 A brand new day - The Wiz Stars
6 3 8 Reasons to be cheerful, part 3 - Ian Dury
7 7 5 Marching on - BZN
8 14 3 Arumbai - Massada
9 8 6 Angel eyes - Roxy Music
10 9 4 Wanted - The Dooleys
11 22 3 Gangsters - The Specials
12 6 10 Sorry, I love you - Murray Head
13 -- 1 Tusk - Fleetwood Mac
14 10 7 Driver's seat - Sniff 'n the Tears
15 -- 1 Streetlife - The Crusaders
16 18 5 Surf city - Jan & Dean
17 12 5 Ain't that a shame - Cheap Trick
18 23 3 Moskau - Dschinghis Khan
19 17 4 The story of a rock 'n roll band - Randy Newman
20 27 3 The devil went down to Georgia - Charlie Daniels Band
21 13 8 I don't like Mondays - The Boomtown Rats
22 19 4 You make it all right - Jacques Kloes & Patricia Paay
23 29 2 Lost in music - Sister Sledge
24 15 9 Don't bring me down - ELO
25 -- 1 Don't stop till you get enough - Michael Jackson
26 33 2 We belong to the night - Ellen Foley
27 -- 1 Shine silently - Nils Lofgren
28 21 5 Beat the clock - The Sparks
29 28 5 The worker - Fischer Z
30 16 12 Are 'friends' electric? - Tubeway Army
31 30 3 Lonesome loser - Little River Band
32 -- 1 Bright side of the road - Van Morrison
33 20 8 After the love has gone - Earth, Wind & Fire
34 37 2 Rock and roll band - Vitesse
35 24 7 Yassassin - David Bowie
36 26 6 Uit elkaar - Herman van Veen & M. vd Ven
37 25 8 My Sharona - The Knack
38 36 8 We've got love - Peaches & Herb
39 32 10 Chuck E's in love - Rickie Lee Jones
40 -- 1 Money - Flying Lizards

Oei, als ik geweten had dat mijn nummer 1 positie voor The Commodores zo veel stof zou doen op waaien, dan ... ehh zou ik het zeker weer doen . Aan de wijze woorden van gaucho, musician, kaztor en LucM over funk, disco en soul heb ik niets toe te voegen. Ik vind Sail on gewoon een lekker plaatje (en vraag me stiekem af of dit überhaupt nog onder soul valt).

The Sinceros stormen van 11 naar 3, ook Massada en The Specials rukken op. The worker overigens had vorige week een mooie re-entry/herkansing op 28, maar zakt nu toch weer naar 29. Het lijkt er toch niet in te zitten...

Van de zes binnenkomers zijn er vijf zonder meer popklassiekers te noemen. Op 13 een zeer hoge entry van Fleetwood Mac. Na het gigantische succes van Rumours was het ruim 2 jaar wachten op de opvolger, wat in die tijd erg lang was (nu eerder vrij kort). Ik heb ooit het verhaal gehoord dat Fleetwood Mac wilde aantonen dat ze niet op hun superstatus platen verkochten, maar op kwaliteit, en dat ze de single Tusk anoniem aan Amerikaanse radiostations stuurden, die dus niet wisten dat het Fleetwood Mac was maar het wel graag draaiden. Kan waar zijn, want Tusk klinkt niet direct als doorsnee-FM. Je kunt het zelfs licht experimenteel noemen. Veel drums en getoeter, maar wat een fantastische sound! Met een clip met zo'n grote (drum)band in zo'n Amerikaanse baseballstadion is het helemaal af. Commercieel was dit dan ook een flinke stap terug, maar persoonlijk vind ik Tusk één van hun beste.

Op 15 The Crusaders, al vaker genoemd. Een erg lekker plaatje, en inderdaad heeft Randy Crawford één van de mooiste stemmen uit de popgeschiedenis (wat we in haar latere solosingles nog duidelijker kunnen horen).

Op 25 dan Michael Jackson. De enige grote hit van zijn album Off the wall in Nederland, en voor mijn top 40 geldt dat ook. Disco in topvorm.

Nils Lofgren scoort op 27. Dit was zijn eerste hit in NL, maar onbekend was hij niet, hij speelde o.a. op albums van Neil Young, en later ook in de E Street Band met Bruce Springsteen. Dit nummer is een liefdesliedje van het liefste soort, dat gelukkig nog steeds op menig radiostation langskomt.

Op 32 de grote Van Morrison, die een wat minder succesvolle periode achter de rug heeft maar met dit vrolijke lied een redelijke comeback maakt. Hij werd in NL vooral erg gesteund door de NCRV, die zijn singles steeds NCRV-schijf (ben de juiste term vergeten) maakte omdat hij steeds meer opereerde vanuit christelijke visie. Echte hits scoorde hij niet meer, dat duurde nog zo'n 9 jaar (Have I told you lately).

En op 40 een niet klassieker: Money van The Flying Lizards. Een wat bizarre cover van het aloude Money bekend van The Beatles, wel uit de ska/new wave hoek maar ook erg eigenzinnig. In Wiki lees ik nu dat ze een one hit wonder-band waren, al maakten ze wel een drietal albums.

Ik kom op FM dinsdag nog terug, maar voor het overige niets dan vooral herkenbare binnenkomers.

Ik voorzie ook het binnenkomen van Van Morrison, terwijl hij er bij de officiële lijsten er uiteindelijk niet in is geslaagd om de top 40 te bereiken.

En dat is jammer, omdat ik ook graag had gezien dat dit soort muziek eveneens deel had uitgemaakt van de invloedrijke stromingen in 1979. Het hangt er een beetje tegen aan maar slaagt er niet in een groot succes te boeken, net als bijvoorbeeld Rolling van Kaz Lux.

Money van de Flying Lizards moet ik eerst weer eens horen, het zegt me zo inderdaad weinig. Ik hoop niet dat ze alleen door dit nummer een one hit wonderband waren, dan lijkt het mij een treurig bestaan!

(mopper mopper, mijn bericht verdwenen na het aanpassen van een spelfout)

Mooi rijtje binnenkomers van Ranboy.

Flying Lizards is wat mij betreft dan toch ook een klassieker. Bij nogal wat liefhebbers van alternatieve /non commerciele popmuziek een geliefde plaat als het gaat om de aanpak; wat ik me herinner is dat het plaatje werd opgenomen met een minimum aan budget. Het voorbeeld van de grote hit die ook kan ontstaan zonder dure technieken als je maar creatief bent.

Van Morrison opgepakt door ons alle drie ook zonder notering in de top 40. Bijzondere observatie op de dansschool : het is de ideale quickstep!

Dat nummer van de Flying Lizards nog even opgezocht op YouTube. Ik kon het me wel vaag herinneren, maar nu komt het weer helemaal bovendrijven wat een apart nummer dat was. Tamelijk vernieuwend ook voor '79 - hoor ik hier al de staalpercussie die Depeche Mode vijf jaar later zou gebruiken?

Als je het origineel, of de versie van The Beatles, ook kent, zijn er maar twee opties: óf je vindt het geweldig, óf je haat het nummer. Ik vind het zelf wel goed gedaan. Als je dan tóch covert, geef er dan maar een heel eigen draai aan.
Het nummer schijnt later nog veel in films te zijn gebruikt, lees ik op Wiki. Kan ik me ook wel voorstellen - het heeft een heel kille, onderkoelde sfeer en een onderwerp dat altijd terugkeert in films.

Wiki vermeldt ook: Hun debuutalbum uit 1979 heette eveneens The Flying Lizards. Naast zelfgemaakte singles maakten ze vele covers, waaronder 'Summertime Blues' van Eddie Cochran en 'Sex Machine' van James Brown. Hun album Top Ten bestaat geheel en al uit covers, die in een opzettelijk gevoelloze, mechanische stijl gemaakt zijn en een sfeer van postmodernisme ademen.

Maakt wel nieuwsgierig natuurlijk. Verscheidene nummers zijn ook op YouTube terug te vinden. Deze vrijwel onherkenbare versie van Sex machine doet me denken aan The Art of Noise. Al vind ik 'm uiteindelijk toch minder geslaagd.

Mooie nieuwe binnenkomers weer in de diverse lijsten. Ik ben het met jullie eens: vijf van de zes uit de lijst van Ranboy zijn klassiekers.

Tusk van Fleetwood Mac was natuurlijk óók een heel aparte single voor de hitparade. Ik denk dat het nummer vooral verkocht op basis van het verwachtingspatroon dat was geschapen met Rumours. Toen ik het voor het eerst hoorde, had ik ook even een WTF-moment, al vond ik het eigenlijk wel meteen een goed nummer.

Het getuigt toch van lef om zo'n a-typisch nummer als eerste single uit te brengen nadat je twee jaar eerder de best verkochte plaat aller tijden (tot dan toe) hebt afgeleverd. Het album kent wel meer weirde momenten en is pas jaren later echt door iedereen op waarde geschat. Al lag de volgende single Sara duidelijk wel meer in de lijn der verwachtingen.

Leuk ook dat dat nummer van de Sinceros zo hoog komt bij Ranboy. Het was voor mij een totaal vergeten liedje, maar ik heb het inmiddels gedownload en vind het toch wel een erg lekker nummer. Op de een of andere manier brengt het het new wave-gevoel anno 1979 weer helemaal naar boven, al zouden we dit tegenwoordig gewoon categoriseren als poprock, denk ik.

Over Street Life is al het nodige gezegd. Ik heb ook wat platen van deze groep en dat is allemaal wel lekker jazzy en funky materiaal. Niet te ingewikkeld allemaal, maar wel goed gespeeld, met lekkere keyboard- en sax-solo's en een uitermate groovende ritmesectie. Als je er meer van wilt weten, is het album Street life best een goede instapper, en vermoedelijk goedkoop te krijgen op CD.

En dan Van Morrison - tja, ik heb 'm pas later echt ontdekt. Die vroeger jaren zeventig-hitjes waren destijds een beetje aan me voorbij gegaan en dit nummer stond in 1979 volgens mij ook niet op m'n netvlies. Leuk om te zien dat jullie hem destijds wél in de gaten hadden.

Ik heb dit nummer trouwens als de B-kant van de single Full force gale, een nummer dat volgens mij ook een tipparadenotering heeft gehaald. Was dat de single die in '79 al werd uitgebracht of heeft Bright side of the road een aparte uitgave gekregen met een andere B-kant? Weet iemand dat?

It's pretty obvious they've found a cure...

Sinceros: Leuk nummertje en meteen herkenbaar. Dit clipje uit Toppop heb ik, geloof ik, nog een tijd terug op tv gezien:




Hierbij ook gelijk maar The Flying Lizards:




New wave-klassieker, als je het mij vraagt.

Dit stond een tijd geleden nog ter discussie, en er is zowaar een Nederlands clipje van (Rock Planet):




Paul McCartney heeft het ook gecovered:

Wat een grappige muziek videos idd. Ik kan mij helemaal niet herinneren dat Paul McCartney A room with a view heeft gecoverd. Op welk album is het terug te vinden?

Overigens ook knap: Tom Mulder als zeldzame tv presentator terugvinden, als aankondiger van het nummer van Deco.....