De McCartney-versie is te vinden op een Noël Gallagher tribute-cd.

Zou eigenlijk leuk zijn als hier meer videos geplaatst zouden worden.
Misschien dat ik die taak eens op me neem...

Lijkt mij een prima aanvulling, vooral zeldzame, maar Toppop beelden zijn natuurlijk ook (nog) geweldig!

Ik had even elders op de site nog enige discussie, daarom iets later....

De Top 30 van 29 september 1979

01 --- Tusk * Fleetwood mac
02 01 The worker * Fischer z
03 02 Give up your guns * The Buoys
04 03 Can’t stand losing you * The Police
05 05 Lucifer * The Alan Parsons project
06 08 Sail on * Commodores
07 --- The devil went down to Georgia * Charlie Daniels band
[img][/img]

08 04 Angel eyes * Roxy music
09 12 Gangsters * Specials
10 10 Lonesome loser * Little river band
11 06 Since you’ve been gone * Rainbow
12 15 Arumbai * Massada
13 --- We belong to the night * Ellen Foley
14 14 Leaving home * Jo Jo Bennett
15 21 Street life * Crusaders
16 --- Them heavy people (live) * Kate Bush
17 11 People of the southwind * Kansas
18 18 Little sister * Ry Cooder
19 16 Ca commence comme un réve d’enfant * Julien Clerc
20 --- Bright side of the road * Van Morrison
21 --- Sure know something * Kiss
22 07 Don’t bring me down * E.L.O.
23 25 Rolling * Kaz Lux
24 23 Don’t stop ‘till you get enough * Michael Jackson
25 30 Worlds apart * Sinceros
26 09 Reasons to be cheerful * Ian Dury
27 28 Bag of my hand * The Jags
28 13 I don’t like mondays * Boomtown rats
29 --- Precious angel * Bob Dylan
30 --- Shine silently * Nils Lofgren

Hier dan een toch wel bijzondere lijst.

Fleetwood mac komt nieuw binnen op 1. Een buitengewoon te verwachten evenement, 'beste band ter wereld' komt voor het eerst na 2,5 jaar weer met een nieuw album, Tusk. De opluchting was groot, de woorden 'van een leien dakje' zijn nergens gevallen.

Er ontstond aanvankelijk veel kritiek op het album. Ik hoorde Ferry Maat in het Popjournaal (jawel!) van de Tros Top 50 zeggen dat het album (met al die kartonnen hoezen) door de platenhandel in de VS met bakken weer terug werden gestuurd naar de platenmaatschappij. De kopers, die op Rumours 2 zaten te wachten vonden het maar niks.

Daarna kreeg het toch ook wel redelijke kritieken en er kwam ook, na een enorme aanloop, een periode dat de plaat werd gezien als een geweldige alternatieve plaat, volledig anti Rumours, heel apart, creatief, kortom een hoogtepunt.

Ik vind het ook geen onaardig album maar ik ben mij later wel gaan afvragen waarom er, door de eigen band, zo tegen Rumours moest worden geageerd. Tusk is vrij sfeervol en mij eigenlijk een beetje te tam. Maar het viel mij nog niet zo op omdat later Mirage en ook Tango in the night geen betere albums bleken.

Maar vanaf Tango in the night is Lindsey Buckingham steeds beter en steviger gitaar gaan spelen (solo en met band) en toen Say you will verscheen kreeg ik zoiets van: waarom nu wel al dit prachtige gitaargeweld, akoestisch en elektrisch? Toen voelde ik mij alsnog wat bekocht met Tusk, waar het behoorlijk zoeken is, naar een beetje solo.....

De vele en vooral hoge binnenkomers zorgen voor botsingen in de lijst, de meeste nieuwe entrees zijn ook al gemeld in de lijst van Ranboy natuurlijk.

Ik vind The Devil went down to Georgia van de Charlie Daniels band nog steeds geweldig en ben hem weer veelvuldig gaan draaien. Ik heb geen cd's van Charlie Daniels maar eigenlijk zou ik hem alsnog met de aanschaf moeten vereren, je bent uiteindelijk nooit te laat en nu leeft hij, geloof ik, nog.

De LP van Ellen Foley die ik altijd had is nog maar recent vervangen op cd. Nooit begrepen waarom zij, na Meatloaf en haar uiterst succesvolle debuut Nightout (waarvan We belong to the night is getrokken) niet heeft doorgezet.

Prima dat Kate Bush live nog eens de aandacht vestigt op háár debuutalbum The Kick inside met de EP Them heavy people. Ik heb dat EP-tje nog en jarenlang was dat volgens mij het enige live-werk dat er van Kate Bush officieel is verschenen. Dat concert in Hammersmith Odeon uit 1979, werd dat niet pas begin jaren 90 op cd uitgebracht?

De vrolijkheid van Van Morrison (dat we dat ook nog eens mochten meemaken) had uiteindelijk gewoon een hit moet worden, maar okay. Kiss een zeer voorspelbare nieuwe binnenkomer.

Wat misschien verassend is, is de binnenkomst van Precious angel van Bob Dylan. Van de LP Slow train comin'. Een nummer uit de uitverkoopbak, het heeft natuurlijk alleen de tipparade of top 40 nooit gehaald.

Ik vond het nummer alleraardigst (en nog, je zeult je verleden uiteraard met je mee) maar het heeft een hele tijd geduurd voordat ik doorhad dat Bob Dylan inmiddels 'in de Here' was en dat Slow train comin' en dus ook het bijbehorende Precious angel de muzikale getuigenis was van dit feit........

Reden zou kunnen zijn dat het album enkel en alleen uiterst succesvol was in Nederland. In de Verenigde Staten deed de plaat het matig. En de twee opvolgers leverden in het geheel geen hits op. Ze heeft toen gekozen voor haar - wel succesvolle - acteercarrière. Maar goed nieuws musician! Ze is inmiddels 59, de kinderen zijn de deur uit en ze treedt weer op als Ellen Foley & the Dirty Old Men.

Ah, dank!
59, dat hoeft geen reden te zijn om niet nog eens met een stampend rockalbum te komen, de teksten kunnen wat minder hitserig inmiddels. Maar laten we het in de gaten houden!

Het heeft vrij lang geduurd voordat ik het album aanschafte (pas toen-ie goedkoop genoeg in de uitverkoopbakken lag), maar ook ik kan me nog herinneren dat de kritieken destijds niet mals waren. Veel mensen die Rumours hadden gekocht, vonden Tusk zwaar tegenvallen.

In de Amerikaanse muziekindustrie ontstond hierdoor de gevleugelde uitdrukking 'shipped gold, returned platinum' - voor platen die in de voorbestelling al goud waren, maar die met bakken tegelijk terugkwamen omdat ze uiteindelijk niet verkocht werden.
Gevolg, ook in Nederland: heel veel cut-outs voor heel lage prijzen. Ik geloof dat ik destijds 7,95 gulden voor betaald heb voor zo'n cut-out. Koopje natuurlijk voor een dubbel-LP.

Maar het was inderdaad een heel ander soort plaat dan Rumours. Al hadden mensen gewaarschuwd kunnen zijn door de single die eraan vooraf ging. En hoewel het experiment niet geschuwd wordt, staan er toch ook wel aardig wat nummers op (met name van Christine McVie en Stevie Nicks) die ook op Rumours hadden kunnen staan.

Het gitaarwerk van Lindsey Buckingham is in de loop der jaren inderdaad steeds beter geworden, dat ben ik met je eens. Helaas heeft het niet geleid tot steeds beter wordende FM-albums. LB solo is een ander verhaal.

Die Ellen Foley-LP heb ik ook nog niet zo lang op CD. Ik ben lang op zoek geweest naar de CBS-versie, maar die heb ik nooit gezien voor een prijs die ik redelijk vond. De CD is jarenlang 'out of print' geweest totdat het piepkleine label Wounded Bird hem oppakte en opnieuw uitbracht. Matige geluidskwaliteit overigens. Ik ben zeker niet anti-CD, maar dit is typisch zo'n album dat op LP beter klinkt.

Nightout is wel een heel goede en heftig rockende plaat, vooral door de inbrengt van Ian Hunter en Mick Ronson, ooit de drijvende krachten achter Mott the Hoople. Op haar volgende plaat ging ze met Mick Jones van The Clash in zee, die destijds haar vriendje was. Maar de bombast van Foley werkte niet met de punk-attitude van Jones.
Toch leverde de samenwerking tenminste één klassieker op: Wikipedia meldt dat Jones 'Should I stay or should I go' schreef naar aanleiding van zijn turbulente relatie met Foley.

De moeilijke verkrijgbaarheid van Nightout heeft inderdaad alles te maken met het feit dat Amerikanen het album nauwelijks kennen. Het is echt alleen in Nederland een overdonderend succes geweest. En dát zou wel weer eens te maken kunnen hebben met het gegeven dat Paradise by the dashboard light (waar zij op zong, zoals jullie ongetwijfeld weten) ook alleen in Nederland zo'n joekel van een hit geweest is, zoals we eerder in dit topic zagen.

Overigens - leuk om te lezen dat ze weer toert. Heur haar is wat korter, maar ik herken haar uit duizenden op die foto. Ze ziet er goed uit voor iemand van achterin de vijftig...

Is dat zo, van die CD? Dat heb ik dan even gemist. Ik heb het EP'tje ook en heb altijd gedacht dat het nooit op CD is verschenen. Volgens mij was dat trouwens zo'n beetje de enige live-toernee die Kate Bush ooit heeft ondernomen.

EDIT: Wiki geeft weer antwoord: De CD is onderdeel van een boxset met een videoband die in '94 is uitgebracht. Zal wel lastig aan te komen zijn. Die videoband geloof ik wel, maar die CD zou ik maar wát graag willen hebben. Zal wel moeilijk aan te komen zijn. Wordt het niet tijd voor een heruitgave met de video-opname op een DVD'tje?

Hiermee toon je je toch wel van een verrassende kant, vind ik. Je voorkeur voor kwaliteitsrock kennen we, maar de gemiddelde tiener was in die tijd volgens mij niet erg bezig met Bob Dylan. Dat werd tóen al gezien als muziek voor oudere mannen, meen ik.
Toch leuk dat je het nummer in de smiezen had, want achteraf is Slow train coming natuurlijk wél een van de betere albums van Dylan uit die tijd, of het nou een reli-plaat is of niet. Opvallend trouwens dat zowel Van Morrison als Bob Dylan rond deze tijd zwaar 'in de Here' waren. Want Full force gale gaat daar natuurlijk óók over...

Zelf heb ik Bob Dylan pas jaren later echt leren waarderen. Desire had ik altijd al op LP (en Hurrican op single!) omdat dat nummer op school tijdens de Engelse les werd doorgenomen. Maar ik heb hem lang gezien als iemand die uitstekende liedjes kan schrijven en daarom van grote waarde is voor de popmuziek, maar die verder absoluut niet kan zingen. Ik geloof dat ik pas in de late jaren negentig mijn tweede Bob Dylan-album aanschafte.

Het kwartje viel pas echt ten tijde van Time out of mind, weet ik nog. Toen werd ik pas echt gegrepen door die doorrookte bluesy stem die hij toen had. Van daaruit ben ik terug gaan werken. Inmiddels heb ik zo'n vijftien albums van hem, niet in de laatste plaats dankzij CD Wow, die een groot aantal Dylan-albums heel goedkoop aanbood...

Een kleine ode aan een van de onwaarschijnlijkste 'helden' uit de jaren zeventig...

Dat cd-tje zou ik ook wel graag willen hebben (ik had er nog nooit naar gezocht) maar mijn info, dat het live concert bestaat, heb ik gewoon van musicmeter.... 't lijkt me een betrouwbare club.....

Jawel, dat begrijp ik ook en dat was natuurlijk ook zo. Maar het antwoord is niet zo moeilijk. Als je zocht in uitverkoopbakken en je vond niet een oud hitparade singletje o.i.d. werd daarna het criterium: wat is er bekend van naam? Bob Dylan viel dan uiteraard al snel door de mand.

Dan is het niet zozeer een bewuste muzikale keuze maar een soort van 'garantie'-aankoop: een dergelijke artiest kon sowieso niet snel tegenvallen. In de paar jaren daarvoor had hij natuurlijk ook prima albums en hits gehad, inderdaad o.a. Hurricane.

Maar bij nader inzien zou ik alsnog wel weer eens willen snuffelen in de uitverkoopbakken van toen, met de kennis van nu. Maar ja.

Hitsville U.K. van The Clash mag hier wat mij betreft ook bij aansluiten. Met Foley op backing vocals.

Belachelijk trouwens, die massa-aversie tegen Tusk toendertijd. Oftewel: Kuddegedrag.

Hier overigens nog wat clipjes:










Heb helaas geen clipjes voor Van Morrison en Bob Dylan kunnen vinden.

Hier nog een leuk filmpje betreft Tusk:

De waardering voor Rumours lag bij het publiek zo onmeetbaar hoog, de band had zich er vervolgens zó van afgekeerd, dat moest wel leiden tot spanningen.

Ook binnen de band, niet iedereen was even blij met het eindresultaat. Het wordt ook wel gezien als eerste solo-project van Lindsey Buckingham maar niet zonder de volledige instemming van (en in overleg met) manager/drummer/oprichter Mick Fleetwood. Het heeft geleid tot een onderlinge verwijdering, soloprojecten en pas weer een nieuw album (Mirage) nadat iedereen daar overeenstemming met elkaar over had bereikt. In dat jaar (1982) dacht men dat de verkoopcijfers van Rumours nog te benaderen waren. (We kenden nog steeds alleen de LP en musicassette).

Opvallend dat Mirage juist zo'n plaat is die wél de indruk wekt alsof ze een Rumours II wilden maken. Dat lukte bij lange na niet, al is het altijd nog een heel behoorlijk album.

Tusk verkocht merkelijk minder goed dan Rumours wegens te experimenteel voor het grote publiek, al vind ik dat nauwelijks onderdoen voor Rumours. Moest Fleetwood Mac veiligheidshalve een Rumours ll hebben uitgebracht zouden ze beslist perskritieken hebben gekregen. Mirage lijkt dan wel op Rumours ll maar verkocht nog minder dan Tusk.
Tango in the Night is dan weer een mengeling van meer experimentele (Buckingham)songs en hitgevoelige nummers en werd een groot verkoopsucces.

Mick stond er inderdaad achter.
De dames waren waarschijnlijk wat minder blij, alhoewel ze wat mij betreft hier op hun best klinken.



Mirage klinkt vertrouwd maar heeft verder niets te bieden.
Alsof de band er eigenlijk weinig zin in had, maar toch omzet wilden.
Tango In The Night lijkt daarnaast meer op een compromis tussen Lindsey en de rest van de band dat toevallig weer wél gunstig uitpakte voor alle partijen, al klinkt het veels te klinisch.

Ja, het is ook zeker niet slecht, maar het gaat misschien ook over de dosering. Stevie Nicks heeft, oneerbiedig gezegd, bijvoorbeeld 5 x 5 minuten balladachtige nummers en had misschien een wat gevarieerder aanbod van zichzelf willen zien. Ik moet ook wel toegeven: de band is nu eenmaal op z'n sterkst als een mooie mengeling van rock/ballads electrisch/akoestisch en afwisselende vocalisten een mooi geheel vormen. Die benadering is ver te zoeken hoewel ik nummers als Brown eyes van Christine McVie toch ook erg mooi vind gedaan.

Om eerlijk te zijn: eigenwijs als ik ben heb ik een prachtige compilatie van de 11 mooiste nummers van Tusk gemaakt. Misschien vloeken in de kerk maar ik weet zeker dat de band het in 1979 met deze vezameling, dus op een enkel album, het beter had gedaan dan met de oorspronkelijke Tusk.

Bij dat laatste kan ik me inderdaad wel iets voorstellen: pak de elf meest Rumours-georienteerde nummers (en dus ook de meest 'commerciële') van dat album en maak er een enkele CD van. Je hebt dan een album dat a) een stuk beter in het gehoor ligt en aan de hooggespannen verwachtingen voldoet, en b) die een stuk betaalbaarder is. Voor een hoop mensen was/is de prijs van een dubbelalbum toch een extra drempel voordat ze tot aanschaf overgaan, vandaar dat platenmaatschappijen daar ook nooit zo'n voorstander van zijn.

Het zou de weg van de minste weerstand zijn geweest, maar zo'n album zou een stuk beter gescoord hebben dan Tusk destijds, denk ik. Zelf zou ik hem toen als tiener ongetwijfeld ook beter hebben kunnen pruimen.

Aan de andere kant is dat wel weer de charme van Fleetwood Mac (en van muziek/artiesten in het algemeen): ze gaan hun eigen gang, nemen risico's en komen met een album dat totaal niet aan de verwachtingen beantwoordt, ondanks de kans op een commerciële flop.

Gelukkig heeft de geschiedenis hen gelijk gegeven en is de waardering voor het ingebouwde risico er in de loop der jaren op gegroeid. Inmiddels beschouw ik Tusk voor de plaat die hij is, met al zijn weirde trekjes - sommige platen leer je pas later waarderen.

Ik kan me wel vinden in de ambivalente meningen rondom ´Tusk´. Ik was het ook niet eens met de negatieve kritieken destijds, maar moet toch erkennen dat ik ´Tusk´ veel minder heb gedraaid dan zijn voorgangers, inclusief het veelgezochte album Buckingham Nicks - Buckingham Nicks (1973). Kon nog best wel eens zijn dat dat anders was als het album ´enkel´ was geweest zoals musician bedacht. Toch zou Tusk niet graag missen, alleen al voor het titelnummer én de ballads.

Voor een groep die zich manifesteert in de mainstream is het toch geweldig hoe de favoriete tracks van Fleetwood Mac per persoon enorm uiteenlopen. Ik was zelf altijd behoorlijk Stevie Nicks fan, maar kennissen van mij zweerden bij Christine die immers uit de legendarische The Chicken Chack kwam: YouTube - Chicken Shack - I'd Rather Go Blind , of bij de uitgesponnen live versie van YouTube - Fleetwood Mac/Lindsey Buckingham ~ I'm So Afraid ~ Live 1982 . En natuurlijk zijn er ook die vinden dat FM eigenlijk Buckingham en Nicks maar beter nooit had opgenomen.

Kate Bush´s Them Heavy People komt bij mij niet in de lijst. Hoewel ik een van de allereerste KB fanaten moet zijn geweest bij Wuthering Heights werd mijn enthousiasme minder met het Lionheart-album en ik vond de Live EP een beetje een zoethoudertje. Later heb ik dat weer ruim goedgemaakt en ik héb ik die Live EP (op 12¨) wel nog gekocht. Ik heb zo´n beetje alles wel van haar, en ze staat bovenaan mijn lijst van artiesten ´ooit nog eens te zien´.

Die stelling is grappig: zowel Fleetwood mac als het duo Buckingham Nicks zaten volledig aan de grond, artistiek/financieel (contract bij Polydor was na het album Buckingham/Nicks opgezegd) en de vooruitzichten waren voor FM al helemaal treurig, met de rechtzaken tegen hun manager en het vertrek van Bob Welch.

Het is puur toeval dat Mick Fleetwood Frozen love (van Buckingham Nicks) in de studio kreeg te horen van een technicus en onder de indruk was van het gitaarspel van Lindsey Buckingham. En hem in een 'God zegene de Greep' actie maar heeft benaderd. En het is, dat in dat gesprek Lindsey afdwong dat ook Stevie Nicks mee mocht komen (alles was toen nog koek en ei).

Anders was er toch echt niets van gekomen.......

Ja, daar zit een mooi verhaal achter, zeker als je bedenkt hoe ongelooflijk succesvol ze daarna werden. Dat vind ik, naast hun muziek, ook een van de mooie dingen van Fleetwood Mac: de verhalen die achter de muziek schuilgaan. Ik bedoel: je kunt Rumours gewoon beluisteren als een uitstekende popplaat, maar hij krijgt toch wel wat meer diepgang als je weet welke persoonlijke drama's zich op dat moment binnen de groep afspeelden.

En de jaren daarna - dus ook tijdens de Tusk-periode - was het naast de gecompliceerde persoonlijkheden natuurlijk ook vooral de strijd tegen de cocaïne waar de meeste groepsleden in verwikkeld raakten. Want er ging wat wit spul om bij de band in die dagen. Tja, als het geld met bakken tegelijk binnenstroomt, ga je kennelijk rare dingen doen.

Voor wie 'm nog niet heeft, is de DVD uit de 'Classic Albums' serie over de totstandkoming van Rumours een aanrader.

Overigens: wanneer verschijnt die Buckingham/Nicks plaat nou eindelijk eens op CD? Volgens mij gaan we dat niet meer meemaken.

Ik hem hem ooit voor 25 euro via e-bay vanuit Australië laten komen.

Van een obscuur label, Anthem. Ik kon gewoon niet langer wachten.

Maar eerlijk gezegd hoop ik nog eens op een geweldige remake van het album door Fleetwood mac. Dat lijkt mij ook heel bijzonder.

Ik kocht m (nog dit jaar) tweedehands van Reptile71. Daarvóór had ik m alleen op bandje en dus ook al jaren niet gehoord. Maar indertijd heb ik m dus wel veel gedraaid.

TOP 40 VAN ROB nr 171, 3-10-1979
dw vw aw
1 1 7 Sail on - The Commodores
2 3 4 Worlds apart - The Sinceros
3 2 9 Give up your guns - The Buoys
4 8 4 Arumbai - Massada
5 4 5 Bang bang - B.A. Robertson
6 5 6 A brand new day - The Wiz Stars
7 13 2 Tusk - Fleetwood Mac
8 15 2 Streetlife - The Crusaders
9 11 4 Gangsters - The Specials
10 7 6 Marching on - BZN
11 20 4 The devil went down to Georgia - Charlie Daniels Band
12 6 9 Reasons to be cheerful, part 3 - Ian Dury
13 18 4 Moskau - Dschinghis Khan
14 23 3 Lost in music - Sister Sledge
15 9 7 Angel eyes - Roxy Music
16 16 6 Surf city - Jan & Dean
17 10 5 Wanted - The Dooleys
18 25 2 Don't stop till you get enough - Michael Jackson
19 12 11 Sorry, I love you - Murray Head
20 19 5 The story of a rock 'n roll band - Randy Newman
21 26 3 We belong to the night - Ellen Foley
22 27 2 Shine silently - Nils Lofgren
23 14 8 Driver's seat - Sniff 'n the Tears
24 -- 1 Whatever you want - Status Quo
25 17 6 Ain't that a shame - Cheap Trick
26 -- 1 Them heavy people - Kate Bush
27 21 9 I don't like Mondays - The Boomtown Rats
28 32 2 Bright side of the road - Van Morrison
29 -- 1 Message in a bottle - The Police
30 22 5 You make it all right - Jacques Kloes & Patricia Paay
31 29 6 The worker - Fischer Z
32 24 10 Don't bring me down - ELO
33 -- 1 Sure know something - Kiss
34 -- 1 Dreaming - Blondie
35 -- 1 The bird song - Lene Lovich
36 34 3 Rock and roll band - Vitesse
37 31 4 Lonesome loser - Little River Band
38 40 2 Money - Flying Lizards
39 30 13 Are 'friends' electric? - Tubeway Army
40 28 6 Beat the clock - The Sparks

Een lijst zonder al te schokkende verschuivingen deze week. Tusk en Streetlife klimmen flink, en ook The devil went down to Georgia gaat in een versnelling, na een start NB op nummer 40.

De binnenkomers zijn weer een staalkaart van 1979, allemaal (erg) bekende artiesten.

Op 24 de hitmachine Status Quo, die weer één van hun onweerstaanbare rockers produceren. Opvallend aan deze single is wel het lang opgebouwde intro (1 minuut 12).

Op 26 mijn favoriete zangeres Kate Bush. Dat dit een live EP betrof is mij als kind geheel ontgaan. Een standaard Kate Bush-track, zij het niet één van haar sterkste (de lat ligt ook wel erg hoog bij haar).

Op 29 alweer de vierde hitsingle dit jaar van The Police, en nu ook commercieel een groot succes (nummer 2 in de top 40). Ook één van hun lekkerste singles, moet ik zeggen.

Op 33 de opvolger van I was made for loving you, en ook Sure know something werd een erg grote hit, al wordt hij tegenwoordig minder gedraaid. In dezelfde stijl maar iets minder disco dan de voorganger.

Op 34 Blondie met zelfs de zevende hit in ruim anderhalf jaar tijd! Een prima popsong, maar niet erg opvallend.

Op 35 ten slotte de minst bekende artiest in dit gezelschap, Lene Lovich, met toch ook al haar derde hit(je), na Lucky number en Say when. Op The bird song zingt ze zelf bijna als een vogel, en is er wat meer spanning en sfeer, en wat minder vrolijkheid die haar eerste twee nummers kenmerkte. Wat mij betreft zeer geslaagd!

De SQ top 15 van week 40 - 1979

1 (1) Crusaders - Street Life (5 wk)
2 (-) Charlie Daniels Band - The Devil Went Down to Georgia
3 (3) Ashford & Simpson - Found a Cure (2 wk)
4 (10) The Police - Message in a Bottle (2 wk)
5 (-) Al Hudson & the Partners - You Can Do It
6 (-) Van Morrison - Bright Side of the Road
7 (11) Sister sledge - Lost in Music (4 wk)
8 (8) Five Special - Why leave Us Alone (3 wk)
9 (5) Chic - My Forbidden Lover (8 wk)
10 (4) Rainbow - Since You´ve Been Gone (5 wk)
11 (-) Fleetwood mac - Tusk
12 (-) Kaz Lux - Rollin´
13 (6) Peaches & Herb - We´ve Got Love (10 wk)
14 (-) Spyro Gyra - Morning Dance
15 (2) B.A. Robertson - Bang Bang (6 wk)



nr 2

nr 5

nr 6


Een aantal van mijn nieuwenummersijn deze lijst is al genoemd. Voor Gaucho: de achterkant van Van Morrison is níet Full Force Gale, maar Rolling Hills.

Nummer 14 was destijds een ontdekking voor me, waar ik heel wat mensen mee heb verrast. Spyro Gyra werd een zeer gerespecteerde soft-jazz band en Morning Dance is misschien aan sommigen toch nog wel vaag bekend geworden als achtergrondmuziekje.

Al Hudson & the Partners kwam als een revolutie op de dansvloer met die verleidelijke shuffle uit dat ritmische orgeltje, dat nog veel navolging vond:
YouTube - DAVID CHRISTIE - Saddle Up (best audio)
YouTube - LEON HAYWOOD - DON'T PUSH IT, DON'T FORCE IT (1980)

Later ging Al Hudson helemaal de funk-kant op met freak-combo ´One Way´ YouTube - al hudson & one way - Push

Sq, je hebt nog niets geschreven over het (wel aardige) Found A Cure...

En daarmee het beste liedje dat Kiss ooit maakte.
Lekkere baslijn, goed meezingrefrein.
En live komen zie hieronder niet slecht voor de dag.

Zo he he. Even een dagje te L voor de 3 oktober kermis. Verder niets mis mee maar een aardig tweede hands cd handeltje tussen de grijpautomaten, zuurstokken en tassenverkopers kom je er helaas niet tegen. En over de muziek die er vanuit de botsautotenten en de aangrenzende cafés aan het feestterrein naar je toekomt nog maar gezwegen. Maar goed.

Rolling hills is ook mijn b-kant van Bright side of the road van Van Morrison maar pas op: het is helemaal niet ongebruikelijk dat er verschillende b-kantjes in omloop zijn en al helemaal als de singles uit diverse landen komen. Mijn Bright side of the road is Made in Holland, maar een Duitse, Engels of Amerikaanse persing kan hele andere resultaten opleveren.

De zes binnenkomers van Ranboy heb ik ook binnenkort te verwachten, een weekje eerder of later maakt niet uit. Helemaal eens met de conclusie over The Bird Song van Lene Lovich. Prachtige single, mooi gedaan. Maar volgens mij werd het niet zo'n grote hit als de voorgaande nummers in De Nederlandse Top 40 en dat is dan weer jammer, ze had het eigenlijk wel verdiend.

Haar eerste twee hits in 1979 (Lucky number, Say when) waren van de cd Stateless. Bird song was weer de eerste single van het album Flex, waar ook het nummer What will I do without you op staat, een nummer van begin 1980 geloof ik, dat niemand heeft gekocht, althans, het werd nooit genoteerd. Maar ik heb er een dubbele single van, met 2 x 2 nummers dus. En ik heb dat altijd één van mijn meest bijzondere 7" gevonden, vanweg de constructie "dubbel-single".

Ook Sq heeft zeer bekende binnenkomers te melden, zelfs een hoop rockers, alleen Gyro Spyra moest ik even afluisteren maar het zegt me toch weinig. Maar het is alleraardigst, zo hoor je toch elke keer ook wat nieuws over 1979...

Ik kende het muziekje van Spyro Gyra ook niet, vond het ook niet zo bijzonder. De naam Spyro Gyra kende ik wel, omdat de Hitkrant vroeger elke week de Amerikaanse album top 100 afdrukte en het album van Spyro Gyra stond daar niet hoog, maar hield het wel maanden, zo niet jaren vol...