Dank daarvoor. Dat is dus de originele single. Mijn single (ook 'made in Holland') heeft precies dezelfde hoes als de afgebeelde single, maar dat is dan ook gewoon de hoes van het bijbehorende album Into the music. Maar bij mij vermeldt-ie Full force gale én Bright side of the road allebei rechts bovenin. Ik vermoed dat dit een latere uitgave is (Full Force gale haalde later ook nog de tipparade). Toch leuk, twee 'hits' voor één prijs.

Dat nummer van Spyro Gyra was in de VS een soort 'evergreen', die daar jarenlang op de smooth jazz-zenders gedraaid werd. Je zou Morning dance zelfs een soort prototype van het genre kunnen noemen. Het gelijknamige album was een echte 'sleeper': haalde nooit grote verkopen, maar bleef wel heel lang in de albumlijsten staan. Dus wat ranboy zegt, klopt wel.

In '79 had ik ze nog niet in de gaten; ik begon pas halverwege de jaren tachtig met smooth jazz. Ik heb die LP later wel gekocht, en later nog enkele CD's van ze.
Ik mag er op zijn tijd graag naar luisteren, want er wordt goed en smaakvol gemusiceerd. Maar ik heb er hetzelfde gevoel bij als bij 'smooth jazz' in het algemeen: overdaad schaadt. Na verloop van een paar albums geloof ik het wel, en ik zie me dan ook niet zo snel nóg een album van SG aanschaffen.

Zal ik dat dan maar doen? Ik ben toch wel een redelijk grote A&S fan. Hun naamsbekendheid is niet zo groot (wij kennen ze voornamelijk van hun jarentachtig-hit Solid), maar dit echtpaar behoort toch wel degelijk tot de grootheden uit de soulmuziek. Ze begonnen als schrijversduo en hebben een groot aantal klassieke Motown-hits op hun naam staan, zoals You're all I need to get by en Reach out and touch.

Vanaf begin jaren zeventig mochten ze het als uitvoerend artiesten proberen, aanvankelijk met beperkt succes, maar 'Found a cure' werd hun doorbraak, in elk geval in de VS. Net als veel andere soul- en funkartiesten hadden A&S in de loop van de jaren zeventig behoorlijkj wat disco-water bij de soul-wijn gedaan. Kennelijk kon je als soul-artiest in die jaren alleen een grote hit scoren als je er flink wat disco bij deed, want dan kocht ook het blanke publiek je plaatje.

Found a cure is dus pure disco. Vooral leuk in de 12" uitvoering. En ja, Valerie Simpson mocht er zijn in die dagen, zoals het hoesje bewijst...

Daar was ze vroeg mee, want dat fenomeen ken ik eigenlijk voornamelijk uit de jaren tachtig. Vanaf midden jaren tachtig zag je die af en toe. Ik heb er twee: een van Paul Young en een van ABC. Leuke, aparte hebbedingetjes, maar ze zijn nooit op grote schaal gemaakt, Jammer eigenlijk, want het idee erachter is best leuk: je brengt één nummer onder de aandacht van het publiek, maar je kunt er meer muziek op kwijt.

In feite boden de latere CD-singles vaak evenveel muziek. Maar daarvan vond ik de verpakking weinig spectaculair.

Dat idee is ook gebleven, maar dan als één persing: de maxi-single.

Hmm, ben ik niet helemaal met je eens. Ik zie de maxi-single (ook wel 12 inch single) toch vooral als een mogelijkheid om een extra lang nummer (6 à 7 minuten of meer) de ruimte te geven op één plaatkant (bredere groeven = beter geluid).

Al heb je natuurlijk in zoverre gelijk dat er ook veel rock-acts zijn en waren die de maxi-single gebruiken om er vier of vijf nummers op kwijt te kunnen. En dan is het net zoiets als die dubbel-single, zij het met een betere geluidskwaliteit.

Het gaat bij een dubbel-single ook echt om 2 singletjes op 45 toeren in een dubbele hoes.

Dat is toch wat anders dan EP of 12".

Ja, of het idee nieuw was weet ik niet maar ik ken ook maar weinig voorbeelden. Die van Paul Young heb ik ook, zou van ABC ook hebben gemoeten, maar daar gaat geen belletje rinkelen.

Die van Paul Young is Tomb of memories, met op het tweede singletje een paar live-opnamen. Die van ABC is Be near me, een geflopte single, die op de tweede single een paar interessante remixen had van The look of love en Poison Arrow. De eigenlijke single vind ik niks bijzonders, maar ik kocht 'm vooral voor die bonus-single.

En toch is die laatste nou juist een voorbeeld van hoe het níet moet, vind ik. Niet alleen vielen die nieuwe mixen tegen (respectievelijk een scratch- en een jazz-versie), maar ze duren allebei tussen de 6 en 7 minuten. En zulke nummers komen op 7" singles weer minder tot hun recht. Teveel groeven op een klein oppervlak = matig geluid en eerder tikken en krassen.

Lene Lovich heeft toch nog een variant die ik mij uit mijn hoofd niet bedacht had: een normale single en een live EP (want 4 nummers op 33 toeren).

Kate Bush heeft met Them heavy people natuurlijk ook een live EP, gaat ook naar 33 toeren. Nieuw was ook de klaphoes halverwege de jaren '80: Running up that hill van dezelfde Kate Bush en bijvoorbeeld Loving the alien van David Bowie doen het net lijken of ze een dubbel single zijn, maar het is er slechts één met een uitklaphoes.

Overigens heb ik een normale single van Paul Young's Tomb of memories maar wel een dubbele van Tim Finn bij het nummer In a minor key: 2 x studio + 2 x live op allebei 45 toeren.

Ik kan mij niet direkt meer heugen of die dubbele singles duurder waren, het was in ieder geval niet zo voor de singles met uitklaphoezen.

Ik zag laatst een dubbel-single van Wham met op de ene single The Edge Of Heaven op de a-kant en op de andere single stond, geloof ik, de hit van daarna: Where Did Your Heart Go.

Misschien gaat er een belletje rinkelen..?

Nou deze was wel wat duurder dan normaal..

The Jesus and Mary Chain - Some Candy Talking EP (1986)

De Top 30 van 6 oktober 1979

01 01 Tusk * Fleetwood mac
02 07 The devil went down to Georgia * Charlie Daniels band
03 --- Message in a bottle * The Police
04 02 The worker * Fischer Z
05 03 Give up your guns * Buoys
06 06 Sail on * Commodores
07 16 Them heavy people * Kate Bush
[img][/img]

08 13 We belong to the night * Ellen Foley
09 05 Lucifer * The Alan Parsons project
10 09 Gangsters * Specials
11 04 Can’t stand losing you * The Police
12 12 Arumbai * Massada
13 15 Street life * Crusaders
14 --- Whatever you want * Status quo
15 10 Lonesome loser * Little river band
16 14 Leaving home * Jo Jo Bennett
17 21 Sure know something * Kiss
18 --- Dreaming * Blondie
19 08 Angel eyes * Roxy music
20 20 Bright side of the road * Van Morrison
21 --- Heartache tonight * Eagles
22 18 Little sister * Ry Cooder
23 25 Worlds apart * Sinceros
24 23 Rolling * Kaz Lux
25 24 Don’t stop ‘till you get enough * Michael Jackson
26 30 Shine silently * Nils Lofgren
27 29 Precious angel * Bob Dylan
28 11 Since you’ve been gone * Rainbow
29 27 Bag of my hand * The Jags
30 --- Going through the motions * Hot chocolate

Dat wordt nog wat volgende week, de huidige top 3 aanschouwende. Vlak de nieuwe binnenkomers niet uit. Boeiend.

The Police was met een eerste nummer van een nieuwe cd waarschijnlijk in normale omstandigheden op de eerste plek terecht gekomen maar vorige week was natuurlijk geen normale week. Wat zij konden was ook: optimaal in de belangstelling blijven staan. Prachtige singles van een prima debuut album (Outlandos d'amour) en daar dan overheen een nieuw album, beter uitgebalanceerd nog, ijzersterke songs.

De belangstelling voor The Police nam enorme proporties aan en lange tijd stonden Outlandos d'amour en opvolger Regatta de blanc samen in de albumlijsten, menig hart veroverend. Om in 1980 vervolgens te komen met.... enz.

Het constant in de belangstelling staan, komen met nieuw werk dat door velen wordt omarmd, het beheersen van het nieuws, de bladen en de hitlijsten, het is iets dat we eigenlijk nu niet meer tegenkomen. Een nieuw album lijkt eerder op een bevalling waar in ieder geval jaren over is nagedacht. Het verdwijnen van deze vorm van interactie tussen band(s) en publiek is natuurlijke mede debet aan de malaise in de huidige muziekindustrie, uitzonderingen daargelaten, uiteraard. Maar Sting plukt er nog wel de vruchten van.

Status quo was in ieder geval ook een band dat (vanaf 1964 of zoiets) jaarlijks met nieuw platenwerk kwam, alleen begon er qua vernieuwing, verrassing en sterke melodieën er een beetje de klad in te komen. Whatever you want is nog een prima single, zeker vergeleken met wat later nog zou volgen; daarentegen komt het tekort ten opzichte van nummers als Rain en Mystery song van een paar jaar eerder.

Blondie domineert met opwindende singles de hitlijsten sinds februari 1978 Denis voor het eerst door de ether klonk. Ook Dreaming vind ik daarin prima maar het is ook weer iets minder dan Hanging on the telephone van eerder in 1979. Of zeur ik?

Net als Fleetwood mac begonnen de Eagles ook aan een soort experiment met het album The Long run en de single Heartache tonight. Ook de Eagles kregen er flink van langs, gezien toch de afwijkende benadering van de oude Eagles muziek. Anders dan Fleetwood mac besloten de Eagles het na The Long run en een uitvoerige concertreeks dan ook voor gezien te houden. Nieuw studiowerk zou pas volgen in 2007 (!)

Heartache tonight, de hele LP The Long run, beiden wordt een beetje onrecht aangedaan, ook al was het dan het derde album van The Eagles dat in Nederland toch nog de eerste plaats zou weten te halen. Maar van de Eagles heb ik altijd ook begrepen dat ze inmiddels op elkaar waren uitgekeken. En dat is waarschijnlijk dodelijker dan gewoon hooglopende ruzie....

Voor singles van Hot chocolate heb ik altijd een beetje een zwak gehad. Eerlijk is eerlijk, je kunt veel zeggen van deze band maar hun singles waren, in al hun somberheid in den beginne, zeer goed verzorgd, in alle opzichten. Toen het later een meer vrolijkere boel werd (Girl crazy) nam het succes weliswaar nog verder toe, ik vond het toen minder worden. Maar Going through the motions is nog een sterk voorbeeld van de oude school.

Herkenbaar verhaal over The Police dat inderdaad groter dan groot werd in 1979. En ik zeur gezellig mee over Blondie, Dreaming is toch een vrij slappe compositie en kan voor mij niet tippen aan de energie van Hanging on the Telephone . Als Blondie-fan van het eerste uur dacht ik even dat het hiermee voorbij was.

Helemaal ongelijk had je daarmee niet. In 1980 zou Blondie, nog na Atomic en Call me, ons gaan verrassen met The tide is high

Ja, ook ik vond Eat to the beat nog wel een leuke LP, en van Dreaming vind ik met name het drumwerk fantastisch, maar als liedje is het een beetje mager.

Van The Police weet ik me uit mijn middelbare schooltijd ook nog wel te herinneren dat ze 'huge' waren in de zomer van '79. Precies wat je schrijft: de drie singles van hun debuut Outlandos bouwden het momentum voor de nieuwe plaat, die iedereen meteen aanschafte. Message in a bottle werd daarom ook veruit de grootste hit tot dan toe. Er liepen er heel wat rond op school die The Police op hun schooltas hadden gekalkt, ikzelf incluis...

Het verhaal van The long run van The Eagles loopt inderdaad een beetje parallel aan Rumours: de opvolger van een van de best verkochte albums uit de popgeschiedenis. Je kon aan die plaat afhoren dat hij moeizaam tot stand gekomen was, en iedereen vond hem ook tegenvallen, weet ik nog. Ook de singles waren lang niet zo succesvol. Heartachte tonight werd nog wel nummer 1 in de Amerikaanse Billboard-lijsten, maar dat was vooral op basis van de torenhoge verwachtingen. Bij ons deed-ie niet veel, en de daaropvolgende singles nog minder.

Ik vond HT destijds ook een beetje een doorsnee rocknummer. Toch kan ik het album inmiddels wel waarderen, vooral dankzij de 'deep cuts', zeg maar de albumtracks die je niet op de radio hoorde.
Nummers als King of Hollywood, In the city en The sad cafe bewezen in elk geval dat ze het schrijven van goede liedjes niet helemaal verleerd waren. Maar de verhoudingen binnen de groep waren inmiddels dusdanig verstoord dat het nooit meer helemaal goed zou komen. Ook 28 jaar later niet...

Ik heb precies hetzelfde: albums van Hot Chocolate kun je beter mijden, maat hun singles waren doorgaans ijzersterk. Commercieel en hitparade-gericht, zeker, maartoch altijd met die mistroostige stem van de kale zanger Errol Brown, die er toch een speciaal en herkenbaar tintje aan meegaf.
Typisch een groep waarbij een goed gekozen Greatest Hits voldoende is voor de collectie. Maar ik mag ze graag horen. Nummers als Emma, Brother Louie, So you win again en Every one's a winner zijn wat mij betreft zelfs bescheiden popklassiekertjes.

En ze zijn bij elkaar toch zo'n tien jaar succesvol geweest, wat aanzienlijk langer is dan de gemiddelde hitparadegroep uit die tijd.

Ja, dat dacht ik ook altijd maar dat laatste weet ik dus niet meer zo zeker, want, zal ik toegeven, ik heb ook helemaal geen cd's van Hot chocolate (behalve Greatest hitsen). Het kan, dat je gelijk hebt. Maar omdat ik dus geen albums heb van Hot chocolate heb ik juist recent Cicero Park eens aangeschaft. Uit 1974, Met Emma en Brother Louie.

Albums van Hot chocolate krijgen hier, en ook in het algemeen, een heel redelijke waardering en die jaren '70 studio-albums zijn op zich geen goedkope albums. Prijzig zelfs, maar wel (weer) overal te koop en volgens mij in 2009 volledig geremasterd (zijn naar 2 cd's per album gegaan). Ik ben er wel benieuwd naar.

Ik vind het erg vreemd dat Union City Blue, van dezelfde cd, hier helemaal niets deed. Vele malen sterker dan Dreaming.

Union city blue was de opvolger van Dreaming. Chronologisch hoort hij thuis in december 79, januari 1980, vóór Atomic, die was van april 1980. Maar Union city blue werd geen hit, zelfs geen tipparade. En helaas ben ik het destijds ook niet als singletje tegengekomen. Bijzonder inderdaad, want alles vanaf februari 1978 leidde tot vrij grote hitparadesuccessen voor Blondie.

Ik dacht even dat de 'mindere' Dreaming lag aan producer Mike Chapman maar die had Parallel lines ook al geproduceerd. Dat is toch dezelfde Chapman van het duo Chinn/Chapman, de oude schrijvers voor The Sweet, Mud, Racey, Smokie enz.?

Toch typisch dat Blondie bij zo'n producer terecht kwam, maar misschien was hij wel gewoon goed in zijn vak. Hij heeft zich in ieder geval niet bemoeid met de songwriting op deze albums...

Dat is dezelfde, ja. Het was een Engelse producer, dus eigenlijk is die combinatie wel opmerkelijk. Een dominant baasje, maar kennelijk wel goed in zijn vak, zo blijkt uit de Wiki-entry over de man. Daarin staat ook hoe het kennelijk gegaan is:

Chapman was a fan of their music, but was dissatisfied with the production of their albums.[6] He told the band bluntly he would make them a hit record and he was right: Parallel Lines turned the band into an international success and became arguably the pinnacle of his own career.

Een producer met een duidelijk andere werkwijze, dat, werd de bandleden al snel duidelijk. Dit zegt Debbie Harry:
It was diametrically opposite from working with (former producer) Richard Gottehrer. He's very laid back and Mike is a real hot chili pepper and very energetic and enthusiastic. Mike would strive for the technically impeccable take so we would do take after take whereas Richard always went for the inspired take.

Toch waren ze erg tevreden over hem, zoals ook blijkt uit de woorden van toetsenist Jimmy Destri in dat Wiki-verhaal.
En wat de songwriting betreft: het waren inderdaad allemaal eigen nummers van de band, maar Chapman had wel duidelijk de hand in de disco-remake van Heart of glass, het nummer waarmee de groep wereldwijd doorbrak. Tenminste, dat zegt-ie zelf, maar de bandleden verschillen erover van mening:

Chapman claimed he had created the sound after the band had presented it as a slower, reggae-style song; band members insist it had always been known as their 'disco song' and that they had arrived at the sound by combining the influences of Kraftwerk and Saturday Night Fever.

De remaster van Parallel lines bevat een vroege versie van Heart of glass, die toen nog Once I had a love heette. Daar zit dat disco-ritme al in. Maar ik weet natuurlijk niet in hoeverre Chapman er toen al bij betrokken was...

En back on topic: ook ik vind Union city blue het beste nummer van Eat to the beat. Atomic was me teveel een herhaling van Heart of glass.

Eat To The Beat is trouwens een onderhoudende opvolger van Parallel Lines met lekker in het gehoor liggende nummers en hier en daar een bizar uitstapje.

Maar goed, hier een paar clips voor de fans:

TOP 40 VAN ROB nr 172, 10-10-1979
dw vw aw
1 1 8 Sail on - The Commodores
2 7 3 Tusk - Fleetwood Mac
3 11 5 The devil went down to Georgia - Charlie Daniels Band
4 2 5 Worlds apart - The Sinceros
5 4 5 Arumbai - Massada
6 3 10 Give up your guns - The Buoys
7 8 3 Streetlife - The Crusaders
8 6 7 A brand new day - The Wiz Stars
9 5 6 Bang bang - B.A. Robertson
10 14 4 Lost in music - Sister Sledge
11 9 5 Gangsters - The Specials
12 24 2 Whatever you want - Status Quo
13 26 2 Them heavy people - Kate Bush
14 18 3 Don't stop till you get enough - Michael Jackson
15 10 7 Marching on - BZN
16 29 2 Message in a bottle - The Police
17 21 4 We belong to the night - Ellen Foley
18 22 3 Shine silently - Nils Lofgren
19 35 2 The bird song - Lene Lovich
20 20 6 The story of a rock 'n roll band - Randy Newman
21 12 10 Reasons to be cheerful, part 3 - Ian Dury
22 16 7 Surf city - Jan & Dean
23 13 5 Moskau - Dschinghis Khan
23 28 3 Bright side of the road - Van Morrison
24 15 8 Angel eyes - Roxy Music
25 -- 1 Everyday hurts - Sad Café
26 17 6 Wanted - The Dooleys
27 34 2 Dreaming - Blondie
28 19 12 Sorry, I love you - Murray Head
29 -- 1 Nothing to lose - UK
30 27 10 I don't like Mondays - The Boomtown Rats
31 33 2 Sure know something - Kiss
32 -- 1 Heartache tonight - The Eagles
33 38 3 Money - Flying Lizards
34 23 9 Driver's seat - Sniff 'n the Tears
35 -- 1 Weekend - Wet Willie
36 -- 1 Radio - Dolly Dots
37 25 7 Ain't that a shame - Cheap Trick
38 31 7 The worker - Fischer Z
39 30 6 You make it all right - Jacques Kloes & Patricia Paay
40 32 11 Don't bring me down - ELO

Een spannende lijst deze week, want The Commodores, voor de vierde week op 1, worden bedreigd door Tusk dat naar 2 springt, en zeer verrassend door The Charlie Daniels Band dat van 11 naar 3 gaat (in de vijfde week).

Verder is deze lijst uniek (ik schrik er zelf het meest van) doordat ik bij het maken van de lijst in 1979 kennelijk 'Moskau' vergat te noteren (ging van 18 naar 13) en hem toen op 23b heb gezet! Op 23a staat Van Morrison. Een doodzonde voor een hitparade, ik had gewoon de noteringen moeten hernummeren. Er staan dus 41 platen in deze top 40!

Op 25 de eerste single van Sad Café, een Engelse band die later nog scoorde met My oh my. De zanger van deze band was Paul Young, niet de gelijknamige latere zanger van Love of the common people, maar wel de latere zanger van Mike & the Mechanics (o.a. Word of mouth en Over my shoulder), naast Paul Carrack. In 2000 overleed hij. Dit is een zeer stemmig lied met 'gewone' coupletten maar een refrein als een wals.

Op 29 de tweede single van UK, Nothing to lose. Ook zeer de moeite waard, een stuk feller van toon, maar geen hit helaas.

Op 32 Heartache tonight, de zoals gememoreerd eerste single van het nieuwe Eagles album The long run, en zowel commercieel als artistiek zwaar tegenvallend (met een zware typisch Amerikaanse drum en handgeklap).

Op 35 Weekend van Wet Willie, volslagen vergeten inmiddels. Het was een zgn southern rock band met soulfulle invloeden, altijd vrolijke muziek. Ik heb hem net even gedraaid en alweer vergeten...

Op 36 de tweede van de Dolly Dots, Radio (Everybody listens to), en opnieuw een vrolijk niets aan de hand deuntje waarin vele muziekstromingen worden opgesomd (I like punk - I'm in love with disco - I like funk! - Things that you are in to).

Ik kan Nothing to lose van UK inmiddels vanaf cd draaien maar inderdaad helaas, geen hitnotering van deze band en dus ook niet in mijn lijst. De single ook nooit tegengekomen, ook niet als verzamelobject op een tweedehands beurs.

Sad cafe moet ik nog weer eens afluisteren, ik heb in de verte de plaat (maximaal Tipparade) wel voorbij zien komen.

Maar Wet Willie zegt mij helemaal niets, ook dat 'zoeken we op'.

Ik kende Wet Willie toen alleen vanuit ´The Album Cover Album´; boekwerk met de meest bijzondere platen hoezen ´aller tijden´ wat dus betekende tot aan de mid-seventies.
Amazon.com: Album Cover Album (9780061626951): Roger Dean, Storm Thorgerson: Books

Wet Willie stond daar in met ´The Wetter the Better´ en dat is een titel die is blijven hangen. Met opvallende hoes uiteraard.. Wet Willie - The Wetter the Better (1976)

Het was voor het eerst dat ik echt iets van m hoorde in 1979. Vond er niets veel bijzonders aan maar ik zou het weer eens moeten beluisteren.


Erg aardig is het verder van Ranboy de gevolgen terug te lezen van administratieve worstelingen die je kan hebben als je lijsten maakt in een tijd zonder tektsverwerkers en computers. Moeilijkheden waar veel jongeren zich weinig meer bij kunnen voorstellen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik mijn eigenllijsten wel ´censureer´ in de betekenis dat ik spelfouten en fouten in titels, soms ook onbekende namen, vervang door de juiste.

De SQ top 15 van week 41 - 1979




1 (5) Al Hudson & the Partners - You Can Do It (2 wk)
2 (2) Charlie Daniels Band - The Devil Went Down to Georgia (2 wk)
3 (1) Crusaders - Street Life (5 wk)
4 (6) Van Morrison - Bright Side of the Road (2 wk)
5 (3) Ashford & Simpson - Found a Cure (3 wk)
6 (4) The Police - Message in a Bottle (3 wk)
7 (7) Sister Sledge - Lost in Music (5 wk)
8 (11) Fleetwood mac - Tusk (2 wk)
9 (-) Hugo - I See a Light
10 (9) Chic - My Forbidden Lover (9 wk)
11 (-) Blood Sisters - Ring My Bell
12 (-) Flying Lizards - Money
13 (-) Earth, Wind & Fire - Star
14 (-) Violinski - Clog Dance
15 (14) Spyro Gyra - Morning Dance (2 wk)



Jammer van die beschadiging van The Flying Lizards - hij was maar n gulden, maar het prijsje ging er niet af.

Bij mij dus nu pas Hugo van Haastert. The Flying Lizards ook al voldoende over gezegd. Twee misschien wat minder bekende binnenkomers bij mij.

YouTube - Blood Sisters - Ring My Bell
Uiteraard de cover van geruchtmakende discoplaat van Anita Ward, maar deze in een lange disco-reggae versie.

En dan deze.. let ook op de aankondiging ..
YouTube - Violinski - Clog Dance [totp2]
Niet een geweldig nummer dus, maar eindeloos veel nostalgie wel want in Nederland zullen er leefijdsgenoten zijn die deze kennen als de Tune van ´praatpaal 15´, puber-radioprogramma gepresenteerd door Birgit Ganzert. Kon je zomaar een beetje verliefd op zijn, zonder haar ooit gezien te hebben. De video bij Top of the Pops zag ik zojuist ook voor het eerst, en misschien ook wel voor het laatst ..

Voilinski heeft relaties met ELO, lees ik net, en eigenlijk had ik dat ook wel kunnen weten bij luisteren alleen.

Grappig idd, nu pas Hugo van Haastert. Misschien dat je toen pas het singletje had gekocht.

Violinsky had ik ook nog nooit gehoord, maar ver weg wel ergens herkenbaar.

Nergens Nick Straker met A walk in the park. Is dit geen goede disco??

Oh ja zeker wel. Maar die ben ik pas later echt gaan waarderen. Ik had naast de top 15 nog wel een discolijst met daarin nog platen die niet in de top 15 pasten, maar die heb ik helaas niet meer allemaal. Daarin stonden vooral ook nummers/aantekeningen van artiesten waarvan ik soms de naam ook niet (goed) wist of van nummers die ik me niet goed meer herinnerde na 1 keer horen (soort van tipparade, zeg maar) en dit was er zo een. Ik heb zo een tijd gedacht dat ´A walk in the park´ de artiestnaam was. Van Nick Straker heb ik wel later Leaving on the Midnight Train gekocht en de commercieel geflopte discomaxi van A little bit of Jazz wat nog steeds mijn favoriete nummer is van hem. Met een top 30 of 40 had-ie er zeker ingestaan.

Ik had het niet zo met deze periode in 1979 geassocieerd, maar inderdaad, dat was toen/nu heb ik inmiddels nagekeken

Hier weer een worp 'nieuwere' en iets 'oudere' clipjes.
Handzaam, maar vooral leuk.

Onvervalste progrock op de Nederlandse TV... Dan zet je toch wat vraagtekens bij het 'niveau' van nu.












(Geweldige kleren... )







En nu iets extreem kazigs...

Misschien wel leuker dan Nederland - Zweden....


De Top 30 van 13 oktober 1979


01 03 Message in a bottle * The Police
[img][/img]

02 01 Tusk * Fleetwood mac
03 02 The devil went down to Georgia * Charlie Daniels band
04 07 Them heavy people (live) * Kate Bush
05 04 The worker * Fischer z
06 08 We belong to the night * Ellen Foley
07 06 Sail on * Commodores
08 05 Give up your guns * The Buoys
09 14 Whatever you want * Status quo
10 13 Street life * Crusaders
11 12 Arumbai * Massada
12 18 Dreaming * Blondie
13 10 Gangsters * Specials
14 17 Sure know something * Kiss
15 21 Heartache tonight * Eagles
16 --- Cars * Gary Numan
17 09 Lucifer * Alan Parsons project
18 15 Lonesome loser * Little river band
19 11 Can’t stand losing you * The Police
20 20 Bright side of the road * Van Morrison
21 16 Leaving home * Jo Jo Bennett
22 26 Shine silently * Nils Lofgren
23 30 Going through the motions * Hot chocolate
24 --- Get it right next time * Gerry Rafferty
25 --- Bird song * Lene Lovich
26 23 Worlds apart * Sinceros
27 27 Precious angel * Bob Dylan
28 24 Rolling * Kaz Lux
29 25 Don’t stop ‘till you get enough * Michael Jackson
30 19 Angel eyes * Roxy music

Slechts drie nieuwe binnenkomers, het lijkt wel of er sprake is van een windstilte, hergroepering of gewoon een status quo, na het vervangen van de halve hitparade in twee weken. Dat houdt een mens niet vol!

Of wellicht lag het aan de tips van de week ervoor, om een korte inzage te geven: Donna Summer, Chic, Ami Stewart, Alan Sorrenti, Frantique, Carolyn Mas, Buckeye en jawel, de Zangeres zonder naam (In Santa Domingo).

The Police verving Fleetwood mac op één; het heeft ongetwijfeld pijn gedaan maar erkend zal moeten worden: de spectaculiare en populaire new wave klanken van de eerste band sprak jongens van 16 uiteindelijk meer aan dan de experimentele aanpak van de oude rockband.
Message in a bottle was big business. Zowaar op internet een groene single ervan aangetroffen. Leuk bedacht die gekleurde singles, armzalige kwaliteit van het materiaal. Dat mixt niet, verf en vinyl. Toch tot in de jaren '80 verschenen.

Cars van Gary Numan is natuurlijk de direkte opvolger van Are friends electric? onder de naam van Tubeway army. Ik heb weinig verstand van marketing, maar ik weet wel dit: zorg eerst voor een deugdelijke opvolger onder de groepsnaam Tubeway army na het grote succes van Are friends electric? en kom dan, na een aantal jaren, eens met iets onder je eigen naam. Als Tubeway army inmiddels gesettled is.

Want ondanks onmiskenbare kwaliteiten die nauwelijks voor het succes van Tubeway army onderdoen, hier begrijpt het grote publiek helemaal niets van. En dat blijkt ook wel. Cars onder de naam van Gary Numan zal de Tipparade niet ontstijgen. Maar als het gebracht zou zijn als tweede single van Tubeway army, dan zou de top 10 waarschijnlijk wel weer zijn bereikt.

Uiteindelijk kwam Tubeway army helemaal niet toe aan een tweede single (ondanks een tweede album, een jaar later). En Gary Numan zou met een opvolger nogmaals blijven steken in de Tipparade. Daarna was het in Nederland einde oefening voor beiden. En dat had nooit hoeven gebeuren naar mijn idee. Wat een geblunder, eigenlijk.

Gerry Rafferty was ook groot geworden, het jaar ervoor met het album City to city en de single Bakerstreet. Hij kwam toch redelijk snel met een opvolger maar trof inmiddels een ander publiek aan. Een geheel andere mode en waar Rafferty het jaar ervoor dus een grote man in de rockmuziek was, was hij nu opeens een soort van mastodont in de hitlijsten.

Het album zelf is niet eens zo afwijkend, hoewel de single Get it right next time toch wel een stuk minder spannend was dan Bakerstreet, City to city of zelfs Right down the line. Het gevolg: het platenkopende publiek liet hem behoorlijk links liggen. Get it right next time niet hoger dan de Tipparade en verder geen singles die de hitlijsten zouden halen. Na 14 weken (en geen top 10) verdween ook Night owl redelijk snel uit de LP Top 50. Dat was nog eens iets anders dan de 40 weken van City to city.

Lene Lovich is al een beetje besproken. Ik heb het nummer de afgelopen tijd meerdere malen gedraaid, het blijft echt prachtig, vier en een halve minuut lang. Maar ik vraag mij af, waren we hier óók al weer op uitgekeken met z'n allen, ook al had Lene Lovich in 1979 eerder van die mooie platen gemaakt?

Ook hier spreken de cijfers voor zich: Bird song haalt nog wel de Top 40. Maar het is het laatste van wat we ooit van haar in de hitlijsten zullen vernemen........ Het nieuwe album waar Bird song op staat, Flex (en eigenlijk alle volgende LP's) zou de LP top 50 ook niet meer halen....Een waar schandaal.