Typisch weer iets voor mij om juist zoveel van die single te houden...
Heerlijk loom met een jazzy feel en een heerlijke sax.





Tja, en dit vind ik ook een fantastisch nummer. Men neme wat excentrieke gekte en new wave in post-punk kinderschoenen en je krijgt dit juweeltje:





Dit blijft ook een heerlijk nummertje, al vind ik het wat minder urgent dan de voorgaande clipjes. Hij heeft hier ook een leuke (lees: betere) versie van gemaakt met Fear Factory, dat na hun album Obsolete nog op single verscheen:

Mooi! Een tijd niet gezien, Lene Lovich, maar dit was haar helemaal.

Ik vind Night owl als album nauwelijks onderdoen voor City to city. Maar het is duidelijk dat dat album een sterke hitsingle ontbeert. Ik hou ook van Get it right next time, maar als single vind ik het geen geweldig nummer. Ik geloof dat ik eerder voor Night owl (het titelnummer dus) gekozen zou hebben. Maar vermoedelijk zou die ook weinig hebben gedaan.

Lene Lovich was in 1979 heel even echt bijzonder, vooral dankzij Lucky number. Say when heb ik ook nog op single, maar deze kan ik me eigenlijk nauwelijks herinneren. Ikweet nog wel dat ze een eigen versie opnam van It's you, only you van The Meteors, maar dat zal wel later geweest zijn (in '80 of '81 ofzo). En ze speelde toch ook met Brood en Hagen in de film Cha Cha?

En tja, Gary Numan, ik heb het al eerder gezegd: ik heb zijn muziek eigenlijk nooit zo zien zitten. En waarom hij besloot om op eigen kracht door te gaan en de naam Tubeway Army overboord te gooien? Tja, commercieel gezien niet handig, maar ik kan me voorstellen dat hij daar zelf niet zo mee bezig was. Hij zal er ook niet van wakker gelegen hebben, want het nummer werd wel # 1 in Engeland. En al die aandacht, daar kon Gary eigenlijk niet zo goed tegen. Hij stond bekend als introvert en mensenschuw, weet ik nog.

Trouwens, was Tubeway Army echt een band en schoof hij die mede-muzikanten aan de kant, of was het gewoon de naam van zijn eenmansproject?

Dat nummer van Sad Cafe vind ik trouwens prachtig. Ook járen niet gehoord, al heb ik de single nog wel. Was volgens mij ook een grote hit in Engeland (daar wel...)

Aan mij de taak om, als Dazzler van de clips, wat 'oudjes' er door te drukken om de topic completer te maken.

Een Lene Lovich-blokje:






(Hoe vaak zou zij al wel niet gaan trouwen?)





Als Zappa-fanaat vind ik dat deze niet mág ontbreken:



(God, he's good! )


Verder nog wat andere lekkere pre-oktober-1979-clipjes:




Dr. House's interpretatie:









(Geen echte clip, maar hoort hier wel thuis)






























Twee self-made clips:






En als laatste een clip die gewoon niet mag ontbreken:

De clips zijn prachtig maarre, het zijn er zoveel, je ziet door de bomen het bos én het topic niet meer......

Ik zal het voortaan iets gedoseerder doen (binnenkomers in lijstjes), maar dan gooi ik er nog wel wat eerdere nummertjes door, zoals Bowie, Kiss, Jacksons of The Police, die belangrijk waren voor 1979.

U ziet, er zijn er alweer een aantal bij me opgekomen...

Mooi hoe Lucky Number de tand des tijds glansrijk heeft doorstaan en nog steeds een onweerstaanbaar dansnummer is...

TOP 40 VAN ROB nr 173, 17-10-1979
dw vw aw
1 2 4 Tusk - Fleetwood Mac
2 3 6 The devil went down to Georgia - Charlie Daniels Band
3 1 9 Sail on - The Commodores
4 7 4 Streetlife - The Crusaders
5 4 6 Worlds apart - The Sinceros
6 12 3 Whatever you want - Status Quo
7 5 6 Arumbai - Massada
8 16 3 Message in a bottle - The Police
9 10 5 Lost in music - Sister Sledge
10 13 3 Them heavy people - Kate Bush
11 6 11 Give up your guns - The Buoys
12 8 8 A brand new day - The Wiz Stars
13 19 3 The bird song - Lene Lovich
14 14 4 Don't stop till you get enough - Michael Jackson
15 9 7 Bang bang - B.A. Robertson
16 17 5 We belong to the night - Ellen Foley
17 18 4 Shine silently - Nils Lofgren
18 27 3 Dreaming - Blondie
19 11 6 Gangsters - The Specials
20 25 2 Everyday hurts - Sad Café
21 32 2 Heartache tonight - The Eagles
22 15 8 Marching on - BZN
23 23 4 Bright side of the road - Van Morrison
24 29 2 Nothing to lose - UK
25 -- 1 Laugh and walk away - The Shirts
26 -- 1 Rolling - Kaz Lux
27 20 7 The story of a rock 'n roll band - Randy Newman
28 -- 1 Making plans for Nigel - XTC
29 31 3 Sure know something - Kiss
30 33 4 Money - Flying Lizards
31 36 2 Radio - Dolly Dots
32 35 2 Weekend - Wet Willie
33 -- 1 My forbidden lover - Chic
34 -- 1 Video killed the radio star - The Buggles
35 22 8 Surf city - Jan & Dean
36 21 11 Reasons to be cheerful, part 3 - Ian Dury
37 24 9 Angel eyes - Roxy Music
38 23 6 Moskau - Dschinghis Khan
39 28 13 Sorry, I love you - Murray Head
40 30 11 I don't like Mondays - The Boomtown Rats

Tusk is de nieuwe nummer 1, met Charlie Daniels Bands hete adem in de nek... Verder niet zo veel opzienbarende verschuivingen deze week, behalve misschien het aparte gegeven dat er zes platen verdwenen zijn en vijf nieuwe binnenkomers... (zie vorige week voor uitleg).

Bij de binnenkomers zijn wel weer wat opmerkelijke singles te bewonderen.

Op 25 The Shirts met Laugh and walk away, een jaar na hun eerste succes Tell me your plans. Een New Yorkse band waarvan de Engelstalig wiki meldt dat deze band met beide singles het meeste succes had in Nederland. Ook bij mij hebben The Shirts een uniek (?) resultaat behaald: twee nummer 1 singles en geen enkele andere chart entry. (Heb ik ook al verklapt waar deze single bij mij gaat eindigen...) Ik herinner me destijds gelezen te hebben dat het begin van deze single 'gejat' is van een Queen-song, maar ik ken die niet en misschien weet een van de MuMers welke song dat is?

Op 26 Kaz Lux, bij anderen al (veel) eerder genoemd. Misschien dat musician er veel sneller bij was omdat hij wist wie Kaz Lux was, terwijl ik geen idee had? Dit wist overigens nog net de top 40 te bereiken.

Op 28 het eerste succes van de new wave band XTC (ik neem aan dat de drug toen nog niet bestond en deze band dus de woordspeling/letterspeling ecstasy bedacht heeft). Een single met opvallende drumpartij en gitaar, en een duidelijke protesttekst. Engelsen die toen bij British Steel werkten, zullen misschien wat achter hun hoofd gekrabd hebben, of zij wel een mooie baan hadden...

Op 33 weer een single van Chic, maar niet één die nog vaak gedraaid wordt.

Ten slotte op 34 de debuutsingle van The Buggles, dat direct over de hele wereld een groot succes werd. In Nederland kwam hij slechts tot 17, maar in 16 landen werd het een nummer 1-hit. De tekst kondigt de komst van de videoclip aan die de radio gaat verdrijven, des te opmerkelijker omdat dat toen nog lang niet aan de orde was. MTV startte pas in 1981 (en inderdaad, de eerste clip die ze draaiden was Video killed the radio star). The Buggles als band had hierna nog maar kort succes, maar beide leden zijn nog altijd actief, Geoff Downes in Asia en Trevor Horn als topproducer.

Je loopt voor op mij, met The Shirts, Xtc en de Buggles

Maar zo geen idee welk Queen nummer het intro voor Laugh and walk away heeft opgeleverd. Sterker nog, had Queen (het is bijna Crazy little thing called love tijd) maar gebruik gemaakt van het intro van The Shirts......

Ik wist overigens ook helemaal niet wie Kaz Lux was maar vond het gewoon een aardige single uit de tipparade.

Nou, ik heb het antwoord op jouw Shirts-vraag: Het intro lijkt sprekend op Queen's Fairy Feller's Master Stroke van het album Queen II. So there! Lekker new wave-nummertje trouwens, compleet anders dan voorganger Tell Me Your Plans, dat een typische 70's-sound heeft.
YouTube - The Shirts Laugh And Walk Away

Van Kaz Lux heb ik geen bruikbare video kunnen vinden, helaas.

Waarom zijn oude, primitievere clips altijd veel en veel leuker om naar te kijken dan de drek van tegenwoordig? De boodschap van de song wordt ook een stuk duidelijker bij het kijken hiernaar.
YouTube - XTC - Making Plans For Nigel

Lekker disco-nummertje, net als de andere Chic-nummers. Lijkt trouwens ontzettend veel op It's A Shame van The Spinners.
YouTube - CHIC - My forbidden lover

De laatste mag natuurlijk niet ontbreken:
YouTube - First Music Video on MTV- Video Killed the Radio Star

Precies hetzelfde intro, en toch weer niet.
Waarschijnlijk toeval trouwens, The Shirts leken me geen Queen-kenners

De SQ top 15 van week 42 - 1979




1 (-) The Ring - Savage Lover
2 (4) Van Morrison - Bright Side of the Road (3 wk)
3 (8) Fleetwood Mac - Tusk (3 wk)
4 (6) The Police - Message in a Bottle (4 wk)
5 (2) Charlie Daniels Band - The Devil Went Down to Georgia (3 wk)
6 (-) Love DeLuxe - Here Comes that Sound Again
7 (-) Fern Kinney - Groove Me
8 (14) Violinski - Clog Dance (2 wk)
9 (15) Spyro Gyra - Morning Dance (3 wk)
10 (12) Flying Lizards - Money (2 wk)
11 (1) Al Hudson & the Partners - You Can Do It (3 wk)
12 (5) Ashford & Simpson - Found a Cure (4 wk)
13 (13) Earth, Wind & Fire - Star (2 wk)
14 (-) ABBA - Gimme Gimme Gimme
15 (11) Blood Sisters - Ring My Bell (2 wk)

Grote opschoning bij mijn lijst. My Forbidden Lover eruit na 9 weken, Streetlife al na 6. Heeft te maken met dringende binnenkomst van de hardere discoplaten van The Ring en LoveDeluxe. En ABBA, wat met terugwerkende kracht door Madonna´s Hung Up ook tot de disco gerekend mag worden.

The Ring (de hoes is die van de 12") kwam ik nooit meer ergens tegen. Heeft geen status, maar ik was erg getroffen door de loeistrakke productie en tempo (140 BPM), en met de kale break met hijgscene was het een plaat waar je indruk mee kon maken. Typerend evenwel voor de trend in Italiaanse disco, die destijds nog geen Italo heette. Ik ken nog iemand die de LP heeft (nog niet op de MuMe site, eens kijken of ik dat nog kan regelen).

Love DeLuxe is een soort standaardwerk geworden, berucht vanwege zijn lengte (zie album). Het 7´ singletje ging niet goed over de toonbank. Ik kocht er 3 in de uitverkoop voor een gulden per stuk of zo.




Fern Kinney werd wel een klein hitje in de reguliere hitparade ook. Hele langzame disco, verleidelijk en swingend.

YouTube - The Ring - Savage Lover (12" Version) 1979
YouTube - Love Deluxe - Here Comes that Sound
YouTube - Fern Kinney - Groove Me (hi quality sound)

Hier gelijk een linkje naar ABBA: YouTube - Abba - Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight)

De gil bij The Ring (1:27) doet me denken aan Zep's Immigrant Song...

Erg grappig. Nooit zo gezien maar het zit inderdaad dicht bij elkaar. Ik dacht dat The Ring veel platter geïnspireerd was door deze . Maar misschien geldt dat voor Led Zeppelin ook wel?

Inderdaad, de gelijkenis betreft zo weinig, dat het ook wel zelfstandig bedacht kan zijn. Ik had altijd gedacht dat het 'jatten' veel erger was, maar dit valt erg mee. Bedankt voor het oplossen van de vraag!

same here en alledrie klappers in de SQ top 15 hoor!

Wat een hoes ook, van The Ring (!).

Vroeger kon je mij er snel voor op de loop krijgen met een dergelijk nummer maar nu heb ik braaf de zit van 6 en een halve minuut uitgezeten.

Dat was voor mij echt geen muziek in die tijd maar, eerlijk is eerlijk, met zoveel variatie kun je gewoon niet ontkennen dat hele gebieden met betrekking tot disco best goede nummers heeft opgeleverd.

Ik heb Money van The Flying Lizards trouwens uitvoerig beluisterd: wat een draak van een zangeres was daar aan het zingen. Ik begreep gelijk waarom het 31 jaar geleden ook al afstootte....

@ Kaztor: zeer sympatieke linkjes inzake de videos , veel beter. Scheelt een hoop ruimte.

Er zitten trouwens best leuke tussen, daar zie je ook écht in beelden 1979 weer voor je......

.. behalve dan My Forbidden Lover, want dat is van een paar jaar geleden.

Ik heb Chic in die concertreeks zelf ook live gezien (in 2005 en in 2009). En hoewel het nummer mooi blijft, is het juist de nostalgie die ik dan mis. Voorbeeld: als aan het einde 'Forbidden' rijmt op 'We keep Our Love Hidden' wordt op de plaat '-bidden' met veel meer beklemtoning gezongen dan 'hidden', dat net iets te snel wordt uitgesproken om binnen de maat te passen. Dat is niet per ongeluk; het wordt iets van 8 keer herhaald en geeft een extra subtiel effect aan het nummer. Bij het live optreden, met andere zangeressen gaan de twee rijmwoorden juist precies gelijk alsof dat zo hoort en altijd al zo geweest is. De schijnbare achteloosheid waarmee de zang indertijd op de plaat is gezet is imo van een ongekende virtuositeit. Luci Martin in het bijzonder, is onvervangbaar.

Dank je. Een kwestie van leren through trial and error.
De andere manier leek me aanvankelijk leuk, maar dit is inderdaad een stuk leesbaarder.

Ik vind het ook beter zo, die linkjes. Mijn computer is waarschijnlijk wat trager dan gemiddeld en hij heeft er redelijk wat tijd voor nodig om deze pagina op te bouwen.

Verder leuke clips en leuke lijstjes weer. Sq geeft blijk van een bijzonder uiteenlopende smaak, met The Ring op 1 en Van Morrison op 2. Er zijn waarschijnlijk niet zoveel mensen die beide muziekjes evenredig kunnen waarderen.

Mij lukt het redelijk, en al vind ik Savage lover per saldo nogal doorsnee, het was voor die tijd denk ik best een bijzonder nummer: opmerkelijk hoge BPM (beats per minute) en een voorloper van wat later Italo disco en High energy zou gaan heten. Het doet me, met die percussiebreak, ook een beetje denken aan de muziek van Lime.

Ik ken het nummer overigens pas sinds kort. Het staat op een van die acht Disco Discharge CD's die vorig jaar werden uitgebracht. Leuke serie, die een heleboel onbekend werk en vergeten pareltjes bevat, o.a. ook Nighttime fantasy van Vicki Sue Robinson, die sq eerder dit jaar ook in zijn lijst had staan.

Maar dit is echt allemaal hele obscure disco, net als die van Love Deluxe. Die ken ik ook pas sinds een paar jaar. Volgens mij werden dit soort dingen echt niet of nauwelijks op de radio gedraaid in die tijd. En waarschijnlijk ging je ook naar een andere disco dan ik...

Ik zal ervoor zorgen dat het voor iedereen prettiger browsen wordt.

Ik ging nogal naar Cartouch, Utrecht





Het is trouwens verbazend hoe weinig er op het internet is terug te vinden over Cartouch. Dit plaatje is een soort heropgemaakte versie van het oude logo (dertijds zonder 3D effect).

Ik heb ook nog eens even gezocht naar de tracklist van die bewuste verzamelCD, en gevonden:

http://www.disco-discharge.com/diggindeeper.php

Inderdaad staan daar nog drie nummers op die ook nog in mijn lijst komen (Poussez, Ferrara, Charlie Calello)

De top 30 van 20 oktober 1979

01 01 Message in a bottle * The Police
02 02 Tusk * Fleetwood mac
03 03 The devil went down to Georgia * Charlie Daniels band
04 04 Them heavy people (live) * Kate Bush
05 06 We belong to the night * Ellen Foley
06 09 Whatever you want * Status quo
07 16 Cars * Gary Numan
08 05 The worker * Fischer z
09 10 Street life * Crusaders
10 12 Dreaming * Blondie
11 07 Sail on * Commodores
12 11 Arumbai * Massada
13 15 Heartache tonight * Eagles
14 14 Sure know something * Kiss
15 25 Bird song * Lene Lovich
16 08 Give up your guns * Buoys
17 --- Video killed the radio star * Buggles
[img][/img]

18 24 Get it right next time * Gerry Rafferty
19 22 Shine silently * Nils Lofgren
20 --- Rumour at the honky tonk * Walkers
21 13 Gangsters * Specials
22 20 Bright side of the road * Van Morrison
23 --- Dream police * Cheap trick
24 23 Going through the motions * Hot chocolate
25 --- Punk reggae * Tony Ellis
26 17 Lucifer * Alan Parsons project
27 18 Lonesome loser * Little river band
28 --- A wiggle and a giggle all day * Cory Day
29 21 Leaving home * Jo Jo Bennett
30 19 Can’t stand losing you * The Police

Behalve de stijger van Gary Numan, verder nog steeds weinig sensatie in de top 10. De kaarten lijken voorlopig geschud.

Toch komt er met Video killed the radio star in ieder geval een kleine klassieker binnen in de lijst. Als allereerste video van MTV ooit natuurlijk, maar we maakten ook voor het eerst kennis met Trevor Horn en Geof Downes en hun (toen nog) synthesizer rock met bubblegum smaak,

Nieuwe muziek, maar je kon het direct omarmen. Bijpassend album The Plastic age vind ik ook heel aardig, de meningen zijn er wat verdeeld over. Raar idee eigenlijk: dit debuut net uitgebracht of de beide heren holden naar de 'oudjes' van Yes om daar in te vallen voor de vertrokken leden Anderson en Wakeman, om halverwege 1980 het Yes album Drama te kunnen presenteren.

En weer terug: The Walkers. Jawel, de Nederlandse band die eerder in mijn lijst scoorden met Woman, nu met een sterke opvolger en gelijk op 20. Prima single ook, ik weet niet wat de beweegredenen voor de band waren om te stoppen. Althans, waarom de Walkers er niet meer in zullen slagen om ooit nog de Nederlandse hitlijsten na Rumour at the honky tonk te bestormen.

Dat wil zeggen, de heren kwamen er nog mee in de tipparade, maar ondanks grote Nederpop kwaliteiten bleef het daarbij.

Bij Dream police van Cheap Trick wil ik zo min mogelijk stil blijven staan. De eerste twee live singles van At Budokan waren leuk, daarna werd de spoeling te dun en slaagde Cheap trick voor mij er in ieder geval niet meer in iets leuks of vergelijkbaars te brengen.

Er zijn nog wel twee andere leuke en verder onbekend gebleven artiesten die binnen komen.

Eerst Tony Ellis. die een soort reggae in de vijfde versnelling speelt en verder de electrische gitaar niet schuwt. De muziek die dat oplevert moet leiden tot een soort van punkachtige reggae maar hoewel het erg grappig klinkt schiet dat het doel volledig voorbij. De stem van Tony Ellis is wel heel goed geschikt voor reggae. Het is uiteindelijk ook niets geworden, maar dit ene singletje is leuk. Méér noteringen heeft hij niet gehaald in Nederland.

Cory Day is daar dan weer een keurige tegenpool van. Zij zit ook in de buurt van Caraïbische klanken en weet daar een soort van retro-sausje uit de jaren '40 overheen te gooien zodat je uitkomt bij de Andrew sisters in een modern jasje. Het moet een soort gevoel oproepen zoals de Manhattan transfer dat een paar jaar eerder had gedaan met Chanson d'amour.

Cory Day had overigens best succes met deze single (uiteindelijk plek nummer 110 in de eindlijst van 1979). En ze kan ook best zingen, daar ligt het niet aan. Maar behalve dat zij ook nooit een succesvolle opvolger heeft gehad, kan ik vooral eigenlijk niets over haar vinden op het internet. Met de Noorderzon en met stille trom snel weer vertrokken....

Het liedje heet natuurlijk A Wiggle and a Giggle All Night (in plaats van All Day) . Toch is Cory Daye geen onbekende! Zij was de leadsinger van Cherchez la Femme, een grote hit in 1977 voor Dr. Buzzard's Original 'Savannah' Band. Deze band viel rond 1979 uiteen in Kid Creole & the Coconuts, Elbow Bones & the Racketeers, en dus Cory Daye solo. Inderdaad was dit wel het enige solosucces van deze zangeres.

Zoals The Kinks al zongen: All Day and all of the Night

Nu je het zegt inderdaad: Cherchez la femme en A wiggle and a giggle all night, dat moet dezelfde zangeres zijn. De nummers zitten ook in dezelde hoek, zo'n beetje. Het is jammer dat ze in dit genre meer heeft kunnen doen, wat gezien de successen van beide nummers, Cherchez la femme was een grote hit in 1977, was er wel degelijk een redelijk grote achterban voor te vinden.

Ranboy was me voor, maar ook ik kende de connectie. Dr. Buzzard en ook Cory Daye maakten voor die tijd best bijzondere muziek. Zoals musician schrijft: disco met een vleugje bigbandmuziek. Het intro van 'Cherchez la femme' is gebaseerd op het nummer 'Whispering', dat zo'n beetje de eerste jazz-millionseller was (uit 1916 ofzo!).

Ik ben eigenlijk best wel dol op dit soort muziek. Heb naast de singles (ook die van Elbow Bones) ook de eerste LP van Dr. Buzzard én die LP van Cory Daye, getiteld Cory and me (staat niet eens op MuMe, zie ik net). Ik weet dat dat album nog twee andere singles opleverde: Pow wow en Green light, die allebei best hitgevoelig zijn, maar het nooit hebben gered. Bij mijn weten is die alleraardigste LP van Cory Daye nooit op CD verschenen; ik zou 'm best in die vorm willen hebben.

Maar inderdaad, na dit album lijkt mevrouw Daye van het muzikale toneel te zijn verdwenen.

The Buggles, tja, je zou kunnen zeggen dat ik ze met terugwerkende kracht heb ontdekt. Destijds vond ik Video killed the radio star wel een grappig nummer, maar teveel lichtgewicht om aan te schaffen. En toen ik hoorde dat ze bij Yes kwamen om Jon Anderson en Rick Wakeman te vervangen, was ik met stomheid geslagen.
Ik heb, als groot Yes-fan, dat bijbehorende album Drama destijds dan ook nooit beluisterd. Ik wist gewoon zeker dat dat nooit iets kon worden. En volgens mij dachten een hoop mensen er net zo over, want het album flopte gigantisch naar Yes-maatstaven.

Ik kocht nog wel de latere singles Lenny en I am a camera, die ik best goed vond, maar daar bleef het bij. Trevor Horn en Geoffrey Downes zouden later ieder op hun manier natuurlijk beroemd worden (de een als topproducer en geluidsmagiër, de ander als oprichter en spil van Asia), en toen ik het tweede Buggles-album later eens bij een vriend beluisterde, ging ik toch langzaam maar zeker om.

Ik heb zelfs Drama onlangs aan mijn Yes-collectie toegevoegd, al ben ik er nog niet helemaal uit van ik ervan moet vinden. In elk geval beter dan ik altijd heb gedacht, dat is zeker. Ik vind die twee Buggles-albums nu best leuk (de tweede zelfs behoorlijk goed), al blijven het kindertjes van hun tijd qua geluid en productie.

Natuurlijk toch nog even gegoogled op The Buggles, en de Wiki-entry bevat heel veel informatie. Leuk om te lezen dat de oorspronkelijke demo voor Video killed the radio star werd opgenomen met Tina Charles (!), bij wie ze ooit in de backing-band hadden gezeten. Ook leuk: Lenny en I am a camera zijn alleen in Nederland hits geweest.

Die single van The Walkers heb ik in dit topic al eens voorgedragen als een vergeten pareltje. Een perfecte pop-single, en het zou een hit geworden kunnen zijn als het vijf jaar eerder was uitgebracht. Maar het geluid, met die blazers en een Eagles-achtige sound, klonk in '79 al behoorlijk gedateerd.

Dream Police is de enige studio-LP van Cheap Trick die ik ooit heb aangeschaft. In de slipstream van Live at Budokan natuurlijk. Best een aardige plaat, maar ook bij mij wist Cheap Trick daarna geen potten meer te breken. Met uitzonderling van die ene briljante single van een paar jaar later: If you want my love. Een betere Beatles-adaptatie heb ik zelden gehoord.

Tja, daar kon mijn dorps-disco natuurlijk niet tegenop. Die draaide vooral de disco-hits van het moment, en soms een enkel nummer dat het niet haalde. Maar Cartouche groef ongetwijfeld dieper. Dat soort disco's hadden vaak de nieuwste import-platen.

Ik ben het trouwens ook eens met je opmerking aangaande Chic: die zangeressen (Luci Martin en Alfa Anderson) van toen legden een soort achteloosheid in hun vocale presentatie die door latere zangeressen nooit geëvenaard werd. Ook in vocaal opzicht was het Chic van toen een unicum.