Omdat ik morgen op vakantie ben, hier mijn top 40 een dagje eerder dan gewoonlijk.

TOP 40 VAN ROB nr 174, 24-10-1979
dw vw aw
1 2 7 The devil went down to Georgia - Charlie Daniels Band
2 1 5 Tusk - Fleetwood Mac
3 4 5 Streetlife - The Crusaders
4 6 4 Whatever you want - Status Quo
5 3 10 Sail on - The Commodores
6 8 4 Message in a bottle - The Police
7 5 7 Worlds apart - The Sinceros
8 10 4 Them heavy people - Kate Bush
9 13 4 The bird song - Lene Lovich
10 7 7 Arumbai - Massada
11 9 6 Lost in music - Sister Sledge
12 25 2 Laugh and walk away - The Shirts
13 17 5 Shine silently - Nils Lofgren
14 20 3 Everyday hurts - Sad Café
15 26 2 Rolling - Kaz Lux
16 11 12 Give up your guns - The Buoys
17 16 6 We belong to the night - Ellen Foley
18 18 4 Dreaming - Blondie
19 21 3 Heartache tonight - The Eagles
20 12 9 A brand new day - The Wiz Stars
21 23 5 Bright side of the road - Van Morrison
22 14 5 Don't stop till you get enough - Michael Jackson
23 24 3 Nothing to lose - UK
24 28 2 Making plans for Nigel - XTC
25 -- 1 Crazy little thing called love - Queen
26 34 2 Video killed the radio star - The Buggles
27 15 8 Bang bang - B.A. Robertson
28 -- 1 Dream police - Cheap Trick
29 22 9 Marching on - BZN
30 30 5 Money - Flying Lizards
31 19 7 Gangsters - The Specials
32 33 2 My forbidden lover - Chic
33 -- 1 Falling - Gerald Masters
34 -- 1 Gimme gimme gimme - Abba
35 -- 1 Dim all the lights - Donna Summer
36 -- 1 Cars - Gary Numan
37 31 3 Radio - Dolly Dots
38 27 8 The story of a rock 'n roll band - Randy Newman
39 32 3 Weekend - Wet Willie
40 29 4 Sure know something - Kiss

De strijd aan de top wordt hard gestreden. Leek 'Tusk' vaste voet aan de grond te hebben op nummer 1, wordt het nu toch verslagen door The Charlie Daniels Band, dat NB al twee langer genoteerd staat (erg zeldzaam). Liever had ik een 1a en een 1b gemaakt, maar dat mag nu eenmaal niet...

Zoals impliciet al verklapt, stijgen The Shirts rap door; verder is de lijst opvallend onopvallend...

Op 25 Queen met een heel afwijkend geluid. Geen (hard)rock zoals we dat al bijna 10 jaar van ze kennen, maar ouderwetse rock and roll. Ik zou bij deze single ook de cesuur (excusez le mot) willen leggen tussen de oude Queen en de moderne Queen. De moderne Queen eigent zich alle muziekstijlen toe en legt er een Queen-sausje overheen. Natuurlijk is dat voorheel ook al gebeurd en bleven ze ook nog wel eens 'ouderwetse' rock maken, maar hier is toch wat veranderd. Ook het lange haar ging eraf (behalve bij Brian May natuurlijk). Voor mij persoonlijk is Crazy little thing called love geen sterke single, erg clichématig rockabilly, niet mijn stijl. Maar het werd wel een van hun grootste successen.

Op 28 Cheap Trick dat nu dankzij het livesucces ook studio-albums in de lijsten zag verschijnen. Ik vond dit een goed opwindend nummer, maar een groot succes werd het niet.

Op 33 Gerald Masters, een verder niet zo bekende zanger en componist uit Engeland. Toch bleef hij nog tot recent actief in de popmuziek. Dit liedje is een typisch 1979-song, erg lekker: YouTube - Gerald Masters - Falling

Op 34 Abba, nog meer disco dan met Does your mother know, en idd dankzij de sample ook verlenger van de carrière van Madonna. Wel een goede song, maar niet meer de hoge Abba-kwaliteit van de afgelopen jaren (naar mijn bescheiden mening).

Op 35 Donna Summer met een minder bekende discosong, door sq al genoemd. Standaard-kwaliteit.

En op 36 bij mij ook Cars van Gary Numan, de opvolger van Are 'friends' electric? van Tubeway Army en al een paar weken bij musician in de lijst. In Nederland geen hit, en daardoor ook bij mij niet zo'n groot succes, hoewel het zeker een sterke song is.

Dat is grappig. De volstrekt onbekende Gerald Masters heb ik in mijn lijst ook bijna binnen en ik dacht nog dat niemand daar van had gehoord. Leuk dat je nog een filmpje hebt gevonden, daar ga ik eens naar kijken het is namelijk helemaal geen slecht nummer.

Prettige vakantie, by the way!

Ik heb ook even geluisterd. Had wel iets bekends, maar dat kan ook gewoon de sound zijn.

Op de een of andere manier moest ik ook aan het nummer van Ice denken, waarover ik btw nog helemaal niets had gemeld na de toegewijde distributie van musician: dank alsnog!
Dat ik nog niet had gereageerd zal zijn oorzaak hebben in dat ik er eerlijk gezegd niet veel bijzonders over te melden had: ik vond het niet zo speciaal. Leuk evenwel waren de associaties die onwillekeurig in de richting gaan van Kayak, en de stem die een beetje op die van Jon Anderson lijkt. Weet nu even niet of dat al door anderen is gezegd, maar als dat zo is heb ik t in elk geval niet afgekeken. Bijzonder is nog wel dat de track een klein beetje ´uit het midden ligt´ als je begrijpt wat ik bedoel; een echte vinyl-rip zeg maar (en dat met medeweten van de makers ). Moet toch ook maar op de virtuele verzamelCD van vergeten nummers uit 1979.

De SQ top 15 van week 43 - 1979




1 (1) The Ring - Savage Lover (2 wk)
2 (3) Fleetwood Mac - Tusk (4 wk)
3 (14) ABBA - Gimme Gimme Gimme (2 wk)
4 (2) Van Morrison - Bright Side of the Road (4 wk)
5 (5) Charlie Daniels Band - The Devil Went Down to Georgia (4 wk)
6 (6) Love DeLuxe - Here Comes that Sound Again (2 wk)
7 (-) Raydio - More Than One Way to Love a Woman
8 (-) Freddie James - Get up and Boogie
9 (7) Fern Kinney - Groove Me (2 wk)
10 (12) Flying Lizards - Money (2 wk)
11 (-) The Buggles - Video Killed the Radiostar
12 (-) XTC - Making Plans for Nigel
13 (-) The Shirts - Laugh & Walk Away
14 (11) Al Hudson & the Partners - You Can Do It (4 wk)
15 (8) Violinski - Clog Dance (3 wk)

11, 12, en 13 zijn de erkende ´79 hits, eigenlijk alledrie relevante classics, die ook al zijn langsgekomen in t topic. The Buggles is daarbij van de drie historisch het interessantst, maar qua feel is toch wel the Shirts waar ik me nu nog het meest aan verbonden voel, niet in het minst vanwege de betoverende werking van zangeres Annie Golden, een van de stoerste voorbeelden van beroemdheden die ik ooit kort gesproken heb (bij een optreden van gelegenheidsduo Golden Carillo, 1994).

Freddie James gold een tijd als absolute topper in de disco. De singleversie kreeg een soort skihut status, maar de maxi vind ik nog steeds wel in orde.

Raydio tenslotte met een minder bekende track van het sterke album. Mooi intro:

YouTube - Raydio - More than one way to love a woman.avi

Hier weer wat clipjes.

De Queen-single vind ik eigenlijk een doorvoering van de diversiteit zoals die zich op de laatste 2 albums meer manifesteerden (Sleeping On The Sidewalk vind ik hier een soort van voorloper van, Fun It is dat weer van Another One...). Ik heb het altijd wel een heel aardig nummer gevonden. Het was een losse single dat volgens mij gelijk verscheen aan het Live Killers-album (De snelle versie van We Will Rock You van dat album was de b-kant). Helaas werd het een opvullertje op het The Game-album, dat veel later verscheen.
YouTube - Queen - 'Crazy Little Thing Called Love'

Hier een alleraardigste single van Cheap Trick, alhoewel ik betere op kan noemen.
Het leukste aan deze band vind ik dat ze zichzelf nooit serieus namen en dat komt ook terug in deze clip.
YouTube - Dream Police - Cheap Trick - 1979 Promo

Dit blijft wat mij betreft wel een leuk Abba-nummer. Ik hoor het verschil tussen het 'oude' en 'nieuwe' geluid van hun niet zozeer, maar dat komt misschien omdat ik toen nog erg jong was. Mijn beleving was misschien anders.
YouTube - Abba - Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight)

Ik ken dit niet echt. Klinkt best aardig (sorry voor het slechte geluid).
YouTube - Donna Summer - Dim All the Lights

Hier dan dus de maxi van Freddie James. Lekker disco-stampertje, maar een groot fan van het genre zal ik nooit worden.
YouTube - Freddie James Everybody Get Up Boogie

------------------------------------------------------------------------------

Tenslotte een paar must-be's die eerder dit jaar al langs kwamen:

YouTube - David Bowie - Boys Keep Swinging

YouTube - David Bowie - DJ

YouTube - DAVID BOWIE - YASSASSIN

YouTube - The Police - So Lonely

YouTube - The Police - Roxanne

YouTube - The Police - Can't Stand Losing You

YouTube - Andy Bown- Another Shipwreck

YouTube - Kiss - I was made for loving you

YouTube - now that we found love

Dat nummer van Gerald Masters kan ik me niet herinneren, maar spreekt me wel aan. Typisch kindje van zijn tijd, dat wel: zo'n typische dikke jaren-zeventig sound, beetje Billy Joel-achtig.

Ik heb toevallig zondagavond die LP van Cory Daye er nog eens bij gepakt. Wiggle and a-giggle all night blijft een leuk nummer, dat ook weer op onze virtuele verzamel-CD mag. Want enig internet-speurwerk leert mij dat ook dít nummer alleen in Nederland een hit was.

En er viel me nog iets anders op: de LP-versie (3'08 volgens het label) is een stuk korter dan de single, die volgens mij richting de 4'30 gaat (tijdsaanduiding staat niet op het label). En als ik goed luister, is het ook nog een iets andere mix, hoewel het verschil op het eerste gehoor te verwaarlozen is.

Opmerkelijk. En het roept vragen op natuurlijk. Zou deze single-mix alleen voor de Nederlandse markt gemaakt zijn? Want volgens mij is het nummer sowieso alleen in Nederland op single verschenen. Elders kozen ze voor andere nummers (Pow wow en Green light). En hoe komen ze dan aan die extra anderhalve minuut muziek? Van de originele geluidsband uit Amerika? Raadselachtig allemaal - en internet geeft dit keer geen antwoord.

Wel antwoord kreeg ik op de vraag of dit album al eens op CD verschenen was: nóg niet dus. Maar als ik deze vermelding op amazon.com mag geloven, zit er kennelijk wel iets aan te komen. Ik heb me maar vast aangemeld via het linkje 'sign up to be notified when this item becomes available'.
Tegelijkertijd zie ik ook dat dat album van Dr. Buzzard nog gewoon op CD verkrijgbaar is. Die ga ik dus maar bestellen. En dat is niet de eerste keer dat dit topic me geld gaat kosten...

Nog wat algemene opmerkingen n.a.v. de recente lijsten:

- Crazy little thing called love vond ik destijds een zware tegenvaller als nieuwe single van Queen. Maar het past wel in de stijlverbreding waar de band op dat moment nogal mee bezig was, zoals Kaztor terecht opmerkt. En ik kan me ook herinneren dat dat nummer zowat een half jaar eerder uitkwam dan het album waar het op terecht kwam (The game). Ook de opvolger Save me kwam een paar maanden vóór dat album op single uit. Waardoor The game meer een verzameling losse nummers is geworden en daardoor ook een wat stuurloze indruk maakt.

- Making plans for Nigel vond ik destijds niet onaardig, maar dat drumgeluid irriteerde me enorm. Zóveel dat ik er destijds niet echt goed naar kon luisteren. Ik heb XTC pas later op waarde leren schatten met Senses working overtime en de LP English Settlement. Inmiddels diverse albums van de groep in mijn bezit, maar aan de aanschaf van Drums and wires (waar Nigel op staat) heb ik me nooit gewaagd. Staan daar meer nummers op waar dat lichtelijk irritante drumgeluid doorheen klinkt?

- Van The Shirts heb ik allebei de singles die in NL de hitparade haalden, maar méér ook niet. Ik herinner me de clips met de altijd kauwgom kauwende zangeres Annie Golden, maar ik heb geen idee of hun albums een beetje de moeite waard zijn. Iemand daar een mening over?

Tsja, bij mij tzelfde. Ik heb ook die twee singles, en voor de rest het (enige?) album van Golden Carillo. Dus: geen kennis en dus ook geen mening.

Dr Buzzard lijkt me iets om geen spijt van te hebben. Echt zo'n plaat met tijdloosheidswaarde, vind ik zelf.

Voor zeer weinig via het Disky label de verzamelaar Tell me your plans gekocht van the Shirts (is terug te vinden op Musicmeter) en zéér tot mijn tevredenheid. Leuke, spannende pop met een beetje rock, veelal een redelijk tempo van spelen. Ik ga er niet over in discussie, maar omdat het 'nieuw' was al snel bestempeld als newwave. Larie. Maar wel leuk en fris.

Wíe deze cd weet te bemachtigen heeft gelijk ook de hele eerste cd in zijn bezit. Alle nummers daarvan zijn opgenomen in de verzamelaar, naast Laugh and walk away.

Dat is inderdaad wel boeiend. Ik heb twee verzamelaars met dit nummer maar die duren allebei 3.08. Maar het is bekend, dat artiesten in die jaren nog wel eens iets extra's willen doen met een single.
Ik had iets vergelijkbaars met het singletje The Turn of a friendly card van The Alan Parsons project. Drie minuut 20 volgens het label, vier minuten en vijftig seconden toen ik het ging controleren!

Je zou het eens met de hand moeten klokken!

De Top 30 van 27 oktober 1979


01 01 Message in a bottle * The Police
02 02 Tusk * Fleetwood mac
03 03 The devil went down to Georgia * Charlie Daniels band
04 04 Them heavy people (live) * Kate Bush
05 06 Whatever you want * Status quo
06 07 Cars * Gary Numan
07 17 Video killed the radio star * Buggles
08 05 We belong to the night * Ellen Foley
09 15 Bird song * Lene Lovich
10 10 Dreaming * Blondie
11 09 Street life * Crusaders
12 13 Heartache tonight * Eagles
13 20 Rumour at the honky tonk * Walkers
14 08 The worker * Fischer z
15 14 Sure know something * Kiss
16 18 Get it right next time * Gerry Rafferty
17 12 Arumbai * Massada
18 -- Star * Earth, wind & fire
19 23 Dream police * Cheap trick
20 --- Crazy little thing called love * Queen
[img][/img]

21 11 Sail on * Commodores
22 --- Falling * Gerald Masters
23 19 Shine silently * Nils lofgren
24 28 A wiggle and a giggle all night * Cory Daye
25 16 Give up your guns * The Buoys
26 25 Punk reggae * Tony Ellis
27 --- Every day hurts * Sad café
28 --- Gimme gimme gimme * Abba
29 22 Bright side of the road * Van Morrison
30 21 Gangsters * Specials

Er stijgen wel platen naar de top 10, maar die bijten zich dan weer allemaal stuk op de top 5. Zie Gary Numan met Cars, Status quo met Whatever you want. De top 4 lijkt niet te kraken en vooral helemaal vast te liggen voor weken.

Misschien weten de Buggles nog een bres te slaan.

Zoals Gaucho ook al opmerkte, voor de Queen liefhebber van de eerste uren (en ik was dat vanaf Killer queen) was Crazy little thing called love wel even slikken. Ja, tja, dan kun je het wel stijlverbreding noemen, maar wat heb ik daar aan als het hierin uitmondt? Je kunt ook zeggen dat er gewoon sprake is van creatieve armoede, mede veroorzaakt door het feit dat de band te weinig tijd gegund was om te werken aan een écht goed album.

Op die manier is álles wat uitgebracht wordt goed te praten, natuurlijk. Stijlverbreding is prima, mits het juiste materiaal voor handen is. Sting die met een solo album komt dat volledig door de jazz is beïnvloed. Bruce Springsteen die een prachtig Pete Seeger album maakt.

Crazy little thing called love vind ik daar niet onder vallen. Het was destijds een zware 'belediging' dat Queen bij mij lager binnenkwam dan een nummer als Star van Earth, wind & fire. De ware puristen zullen in Star ook geen creatief hoogtepunt van Earth, wind & fire ontdekken, hoewel dat in ieder geval dichter bij z'n roots blijft dan Crazy little thing... Sterker nog, Star is weliswaar veel meer op disco geënd dan al het voorgaande van Earth, wind & fire maar hier is in ieder geval smaakvol aan stijlverbreding gedaan.

Gerald masters is al uitgebreid besproken, luister voor het muzikale gedeelte even naar het clipje dat Ranboy heeft aangedragen. Dit nummer moet echt naar het lijstje met Onbekende Grootheden van 1979.

Sad Cafe met de andere Paul Young is al besproken en zowaar Abba weer in de Top 30. "Nou en?" kun je hier niet zeggen. Abba is natuurlijk een hele tijd 'not done' geweest, misschien gezien als muziek voor mietjes of wat dan ook. Die gedachte is er denk ik rond 1977 ingeslopen en wie o.a. hield van (veel) newwave muziek moest natuurlijk helemaal niets hebben van Abba.

Dat was meer status uiteraard dan een inhoudelijke, gefundeerde mening over de muziek van Abba. Ik ben er toch wel enigszins voor gezwicht in die tijd geef ik toe. Hoewel Abba aan de andere kant naar mijn smaak, als ik er nu naar kijk, wel steeds minder interessante platen ging maken. Sos, Eagle. Dat vind ik dan toch boeiende hoogtepunten in hun oeuvre. Maar Gimme Gimme Gimme vind ik dan erg bleekjes overkomen, daarmee vergeleken. En het zou er ook niet beter meer op worden....

Laat ik dan maar de spreekwoordelijke uitzondering op de regel zijn...

Gisteravond nog even verder gezocht, en wat blijkt? Die Disky-cd is kennelijk het enige wat ooit van The Shirts op CD verschenen is, afgezien van een soort reünie-album dat de groep (zónder Annie Golden) in 2006 uitbracht. Geen wonder dat dat ding vooral onder Amerikanen nogal geliefd is. Ik zie momenteel geen exemplaar op eBay staan, maar ik zou me kunnen voorstellen dat die CD inmiddels aardig wat moet kosten.

Er staat er wel een op Marktplaats zie ik net, maar de aanbieder heeft niet gereageerd op een bod van 8 euro, dus die heeft kennelijk ook in de gaten dat-ie iets bijzonders in handen heeft.

En ik kan me nog herinneren dat ik er een jaar of tien geleden mee in m'n handen gestaan heb, en dacht: The Shirts, die hadden wel leuke singles toch? Uiteindelijk niet gekocht, met het idee dat twee nummers weinig zeggen over de rest van het materiaal. Dom, want het ding moet toen heel goedkoop geweest zijn. Disky is het budget-label van EMI.

Ik ga toch eens op zoek naar samples of downloads en overweeg een bod op dat Marktplaats-exemplaar.

Die single heb ik ook! De tijdsaanduiding van het label klopt inderdaad niet. Ik heb het ook eens nagemeten en kwam op bijna vijf minuten uit. In feite hebben ze natuurlijk gewoon part I en Part II van het gelijknamige album aan elkaar geplakt, maar wel zó dat het een heel vloeiend, natuurlijk klinkend epos geworden is.
Als je niet beter weet, zou je denken dat dat nummer zo hóórt te klinken en ik weet nog goed dat ik een beetje teleurgesteld was toen ik het album aanschafte, waar het nummer in tweeën was geknipt, als eerste en laatste nummer van plaatkant 2.

En die single-versie heb ik daarna nóóit meer kunnen vinden. Steeds als het nummer op een verzamelaar staat, blijkt het om part 1 te gaan, een versie van een schamele 2'40 minuten. Een paar jaar geleden kwam de verzamelaar 'The Dutch Collection' van APP uit en ik hoopte dat-ie dáár dan tenminste op zou staan. Maar nee hoor...

Overigens is volgens mij The turn of a friendly card alwéér een nummer dat (vrijwel?) uitsluitend in NL werd uitgebracht. In de VS en Engeland werden Time en Games people play hits. Dat zou kunnen betekenen dat dit een echte Nederlandse 'edit' is.

Maar goed., we lopen op de zaken vooruit. APP komen we ongetwijfeld volgend jaar in dit topic tegen...

Over het algemeen laten CD-compileerders van platenmaatschappijen zich weinig gelegen liggen aan bijzondere single-versies. Vaak vind je die nooit meer terug, hoewel ze de laatste jaren soms wel terugkeren als bonus op sommige remasters.

Er zijn heel veel speciale single-versies (vaak ingekort, maar soms ook volledig andere mixen of zelfs opnames) op die manier verloren gegaan in het digitale tijdperk. Bekendste voorbeeld voor mij is het nummer Everyone's agreed that everything will turn out fine van Stealers Wheel. De single was een heel andere, pittiger versie dan de LP-uitvoering, maar bij mijn weten is deze nooit op CD uitgebracht. Alle Stealers Wheel-CD's bevatten de album-versie.

Maar dat een single lánger duurt dan de LP-versie, dat komt toch maar zelden voor. We hebben er nu twee genoemd, en een derde die mij te binnen schiet is het nummer Chance van Big Country, waar de single eindigt met een mooi gitaarstukje dat op de LP niet voorkomt. Maar verder zou ik het zo gauw niet weten.

Bestaat dat in het huidige download-tijdperk eigenlijk nog wel, de single-mix? Of downloaden mensen nu standaard de album-versie en word dat dan automatisch de hit? Ik weet het niet, maar het lijkt me toch een beetje een verarming.

Hier nog een. Ik trok me in die tijd sowieso nooit veel aan van muzikale modes enzo. Een goed liedje is een goed liedje, wist ik toen al. Al klopt het beeld dat musician schetst wel: op de middelbare school zei je niet dat je Abba goed vond; dat hield je vóór je.

Ik ben het in zoverre met musician eens dat de singles van Abba uit '79 van een wat minder niveau waren dan we van ze gewend waren. Goed, ze integreerden disco in hun muziek (en nog goed ook) en dat kun je stijlverbreding noemen, maar ze hadden ook een paar van die ballad-achtige draken. Chiquitita vond ik nog wel te pruimen vanwege het pianospel, maar I have a dream vond ik tamelijk vreselijk. Die hele Voulez-vous-periode is allemaal net een fractie minder dan het voorgaande werk.

En of het niet meer goed zou komen? Tja, ik vond The winner takes it all, The day before you came en Lay all your love on me opnieuw ijzersterke singles, behorende tot het beste dat ze ooit gemaakt hebben. Maar ze brachten aan het eind ook nummers uit waarvan ik dacht: mwah...

...Inderdaad. Vandaag The Best of Lene Lovich binnengekregen. Alleraardigst zoals eerder geconstateerd en helaas kan ik wel de eerste maar niet de tweede cd van haar vinden. Dan maar eerst een Greatest hits, ik zag hem onlangs toevalligerwijs goedkoop bij cdwow....

TOP 40 VAN ROB nr 175, 31-10-1979
dw vw aw
1 1 8 The devil went down to Georgia - Charlie Daniels Band
2 2 6 Tusk - Fleetwood Mac
3 4 5 Whatever you want - Status Quo
4 3 6 Streetlife - The Crusaders
5 8 5 Them heavy people - Kate Bush
6 9 5 The bird song - Lene Lovich
7 12 3 Laugh and walk away - The Shirts
8 6 5 Message in a bottle - The Police
9 28 2 Dream police - Cheap Trick
10 5 11 Sail on - The Commodores
11 7 8 Worlds apart - The Sinceros
12 14 4 Everyday hurts - Sad Café
13 13 6 Shine silently - Nils Lofgren
14 15 3 Rolling - Kaz Lux
15 10 8 Arumbai - Massada
16 25 2 Crazy little thing called love - Queen
17 36 2 Cars - Gary Numan
18 11 7 Lost in music - Sister Sledge
19 19 4 Heartache tonight - The Eagles
20 18 5 Dreaming - Blondie
21 26 3 Video killed the radio star - The Buggles
22 24 3 Making plans for Nigel - XTC
23 34 2 Gimme gimme gimme - Abba
24 21 6 Bright side of the road - Van Morrison
25 -- 1 Goodbye stranger - Supertramp
26 16 13 Give up your guns - The Buoys
27 17 7 We belong to the night - Ellen Foley
28 33 2 Falling - Gerald Masters
29 23 4 Nothing to lose - UK
30 20 10 A brand new day - The Wiz Stars
31 -- 1 Please don't go - KC & the Sunshine Band
32 30 6 Money - Flying Lizards
33 32 3 My forbidden lover - Chic
34 -- 1 You can do it - Al Hudson & Partners
35 22 6 Don't stop till you get enough - Michael Jackson
36 -- 1 Schuhlied - Friedrich Hlawatsch
37 -- 1 Punky reggae - Tony Ellis
38 29 10 Marching on - BZN
39 27 9 Bang bang - B.A. Robertson
40 35 2 Dim all the lights - Donna Summer

Eén dag na de correcte datum mijn nieuwe top 40. Het meest valt de stijging van Cheap Trick op, van 28 naar 9. Ook Gary Numan komt alsnog uit de startblokken.

Op 25 levert Supertramp de hoogste binnenkomer met de derde single van hun succesalbum Breakfast in America. Goodbye stranger is zelfs nog sterker dan de vorige twee (ook al sterk), maar zou de top 40 niet meer halen. De wisselzang tussen Rick Davies en Roger Hodgson werkt hier optimaal en in de finale gaan ze helemaal los. Klasse!

Op 31 Please don't go van KC & the Sunshine Band. Deze groep had al een lange reeks van feestnummers gemaakt, met veel top 10-nummers; dit was de eerste ballad, en ook dit was een schot in de roos. Hoe iemand weg kan gaan nadat KC dit gezongen heeft, is mij een raadsel. En voor de jonkies onder het lezerspubliek (zijn die hier ook?): ja dit is het origineel van de nummer 1 hit uit 1992 van Double You.

Op 34 het opgewekte, Barackiaanse deuntje van Al Hudson, met het kenmerkende loopje dat ook in Saddle up en Do it anyway you wanna do it zit.

Op 36 een wel heel eigenaardig buitenbeentje. De Duits/Poolsklinkende naam Friedrich Hlawatsch behoort toe aan de Nederlander Frits van Doorninck. Hij zat hiervoor in de legendarische hippieband CCC Inc en in de Slumberland Band (waar ook Ernst Jansz en Joost Belinfante in zaten). Met dit Duitstalige kinderliedje (althans, het klinkt als een kinderliedje) haalde hij in Nederland de tipparade.

Ten slotte op 37 de al eerder genoemde Tony Ellis.

Supertramp zou inderdaad de Top 40 niet meer halen: iedereen had inmiddels natuurlijk het album Breakfast in America in huis. Daarom zijn onze lijsten zo aardig, wij houden geen rekening met verkoopcijfers maar alleen met de vraag hoe goed we het nummer vinden.

Ik heb van de week ook het Schuhlied van de man die Hlawatch heet gedraaid. Het zei mij helemaal niets meer en dan wil ik het altijd nog wel even horen. Het is grappig dat je die informatie over Frits van Doorninck hebt weten te achterhalen. Ik kon tijdens het afluisteren een kleine lach niet onderdrukken maar had de associatie met een kinderlied niet gemaakt en vroeg me daarom af wat dat nummer in de Nederlandse hitlijsten deed.

Punky reggae blijft ook leuk. Tony Ellis is nog steeds te boeken als artiest maar een grootheid is hij er niet mee geworden....

De Top 30 van 3 november 1979

01 01 Message in a bottle * The Police
02 02 Tusk * Fleetwood mac
03 03 The devil went down to Georgia * Charlie Daniels band
04 04 Them heavy people (live) * Kate Bush
05 07 Video killed the radio star * Buggles
06 05 Whatever you want * Status quo
07 06 Cars * Gary Numan
08 09 Bird song * Lene Lovich
09 08 We belong to the night * Ellen Foley
10 10 Dreaming * Blondie
11 13 Rumour at the honky tonk * The Walkers
12 12 Heartache tonight * Eagles
13 18 Star * Earth, wind & fire
14 --- Making plans for Nigel * Xtc
15 11 Street life * Crusaders
16 --- Laugh and walk away * Shirts
17 --- Goodbye stranger * Supertramp
[img][/img]

18 20 Crazy little thing called love * Queen
19 22 Falling * Gerald Masters
20 --- I love you like I love myself * Herman Brood
21 16 Get it right next time * Gerry Rafferty
22 19 Dream police * Cheap trick
23 15 Sure know something * Kiss
24 23 Shine silently * Nils Lofgren
25 28 Gimme gimme gimme * Abba
26 27 Everyday hurts * Sad café
27 24 A wiggle and a giggle all night * Cory Daye
28 26 Punky reggae * Tony Ellis
29 --- No more tears * Donna Summer & Barbara Streisand
30 14 The worker * Fischer z

Neen is dus vooralsnog het antwoord op de vraag of dan tenminste de Buggles de Top 4 konden lek schieten.

Maar er zijn wel wat veranderingen op komst. Eerst maar eens het ijzersterke debuut (toch in ieder geval in mijn lijst) van Xtc. Making plans for Nigel heeft echt een geweldig, op de bas gebaseerd, ritme. Is (nog) lekker stevig en is op zich een prima compositie, ijzersterke plaat.

Ik heb het album van Xtc waar dit op staat niet in huis. Als ik dit weer terug hoor zou ik mij daar eigenlijk voor moeten schamen. Maar ik volg blijkbaar de algehele tendens in Nederland inzake Xtc: na Making plans for Nigel pikken we de draad bij deze band pas weer op bij het album English settlement (1982).

Is er niets gebeurd in de tussentijd? Jawel, in Engeland had de band gewoon hits, niet groot maar toch, in 1980 en 1981. Toch wonderbaarlijk. Ik kocht English settlement en opvolger Mummer in 1983 ook gelijk en daarna zakte het weer opnieuw in, vooral door de zwakke single All you pretty girls uit 1984. Ik zal mij weer eens moeten gaan verdiepen in de band. Misschien is Drums and wires toch een interessant album om aan te schaffen.

Laugh and walk away van The Shirts (heerlijk nummer) en Goodbye Stranger van Supertramp zijn misschien erg kenmerkend voor 1979 maar het zijn ook gewoon sterke nummers. The Shirts als vertegenwoordiger van een nieuwe tijd (hoewel ze al weer bijna passé waren) en Supertramp in al zijn glorie van het ijzersterk Supertramp wezen.

Herman Brood kwam met I love you like I love myself van het nieuwe album Go Nutz. Ik moet mij nog weer eens helemaal verdiepen in Brood want ik draai alleen nog maar een verzamelaar en dat doet zijn reguliere albums waarschijnlijk te kort. Go nutz heb ik op cd en dat album wordt hier maar matig beoordeeld, onder de drie***.

En ondanks drie prima singles (ook in '80 zullen we er nog veel plezier aan beleven) moet ik er dan nog bij zeggen. Tim o' Brien was volgens mij een Amerikaanse producent die met dit album Herman Brood 'Wereldberoemd en om te beginnen in de VS' wilde maken.

Maar alle Nederlandse rock and roll klei werd van Herman Brood afgespoeld en toen bleef er een naar verhouding veel te glad album over en uiteindelijk ook zonder groot succes. Bovendien.....Herman Brood was veel te Nederlands om ooit te kunnen slagen in de VS, hoewel ik hem dat succes zeker gegund zou hebben. Maar ik kan mij voorstellen dat hij van de Amerikaanse aanpak snel 'homesick' zal zijn geworden, afgezien van het feit dat hij er nergens een degelijke coffeeshop kon vinden.

Ten slotte, over degelijk gesproken, twee dames met een prima reputatie in een even prima duet: Streisand en Summer kenden een eigen, geheel verschillend oeuvre maar wisten elkaar te vinden in No more tears. Ik vind zo'n ongewone vondst helemaal prima, vooropgesteld uiteraard dat ze er wat van weten te maken. Dat is in ieder geval gelukt. Disco met ruimte voor het betere lied en een ballad die ook rekening houdt met een dansbaar gedeelte, zo moet je het ongeveer zien.

Maar het is smaakvol gedaan.

(Ik heb zelf trouwens toch een ander hoesje van de single Goodbye stranger, met een grijs vrijheidsstandbeeld mevrouw met een gekleurd Breakfast in America album in haar handen)

De SQ top 15 van week 44 - 1979




1 (2) Fleetwood Mac - Tusk (5 wk)
2 (11) The Buggles - Video Killed the Radiostar (2 wk)
3 (8) Freddie James - Get up and Boogie (2 wk)
4 (-) Nils Lofgren - Shine Silently
5 (1) The Ring - Savage Lover (3 wk)
6 (12) XTC - Making Plans for Nigel (2 wk)
7 (3) ABBA - Gimme Gimme Gimme (3 wk)
8 (13) The Shirts - Laugh & Walk Away (2 wk)
9 (9) Fern Kinney - Groove Me (3 wk)
10 (- ) Kate Bush - Them Heavy People
11 (5) Charlie Daniels Band - The Devil Went Down to Georgia (5 wk)
12 (-) The Motels - Closets & Bullets
13 (-) Cheyenne -Get Jogging
14 (-) Friedrich Hlawatsch -Shuhlied
15 (6) Love DeLuxe - Here Comes that Sound Again (3 wk)

Zo, nu eindelijk bij mij ook Fleetwood Mac op 1 en daarmee is het dus bij ons alle drie een nummer 1 geweest. Met al die disco in mijn lijst is het nu zelfs even zo dat de huidige top 5 van zowel Musician als van Ranboy bij mij ook allemaal zeer hoog (1, 2 of 3) zijn geweest!

Met Kate Bush was ik erg laat; ik denk dat dit samenvalt met mijn aankoop van de maxi-EP zoals die hier ook op de site staat. Friedrich Hlawatsch was al besproken door Ranboy; voor mij tot nog toe onbekende details; zeker te weten dat ik toen nog nooit van CCC inc had gehoord in elk geval.

Ben benieuwd of Get Jogging nog ergens bekend is; het eerste (?) singletje van Cheyenne, met een van mijn favoriete Nederlandse zangeressen Julia Loko. The Motels zal bij wave-liefhebbers vanuit die tijd zeker een bekende band zijn, maar was in 1979 nog niet een grote naam.

YouTube - The Motels: Closets and Bullets
YouTube - Cheyenne - Get jogging.wmv

Bedankt voor die opname van Cheyenne, ik kon hem in mijn eigen collectie niet opdiepen!

Ik ben erg benieuwd naar de resultaten van Xtc bij iedereen, ik vind het toch behoren tot één van de allerbeste werkjes van 1979.

Shine silently komt opvallend hoog binnen! Nils Lofgren houdt bij mij op merkwaardige wijze al heel lang stand, zij het onderaan in de hitlijst. Maar goed, de Kerst begon ook in 1979 te naderen, natuurlijk...

Gewoon een lekker nummertje van een band waar ik eigenlijk weinig mee heb.
YouTube - Earth, Wind & Fire 1979 Star

Hahaha, zelden zo'n ongeloofwaardig clipje gezien...
Ik heb het hier eigenlijk wat moeilijk mee: Deels jeugdsentiment, deels realiserende dat zoetsappiger haast onmogelijk is.
YouTube - KC & The Sunshine Band - Please don't go (hi quality sound)

Leuk disco-liedje met inderdaad DAT loopje.
YouTube - Al Hudson & The Partners - You can do it 1979

Nee, ik word hier spontaan onwel van. Gatver...
YouTube - FRIEDRICH HLAWATSCH - Schuhlied (1979) Piratenhits

Van het Tony Ellis-liedje heb ik geen clip kunnen vinden.

Supertramp is helemaal niet mijn band, maar dit vind ik een heerlijk nummer. Omdat ik het originele clipje niet heb kunnen vinden is hier voor de fans de recente Gelredome-versie
YouTube - Supertramp 70-10 Tour 2010 @ GelreDome Arnhem The Netherlands October 4th - Goodbye Stranger

Lekker nummertje van onze RnR-junkie. Gewoon lekker simpel rockertje.
YouTube - Herman brood & His Wild Romance - I love you like i love myself (clip)

Voor de fans, zou ik maar zeggen...
YouTube - Barbra Streisand / Donna Summer - No More Tears (Enough is Enough) (Extended Version)

Dit vind ik nog steeds een lekker nummertje van onze gitaar-acrobaat.
Nogal een MOR-nummer, maar aan de goede kant van de streep.
YouTube - Nils Lofgren - Shine Silently

Ik kan het clipje van Herman Brood hier helaas niet bekijken, maar meen me te herinneren dat het in een Amsterdamse tram is geschoten? Als 16-jarige en groot fan vond ik het toen uitermate cool dat hij volstrekt niet geïnteresseerd was in fatsoenlijk playbacken

Nou, playbacken was de meeste artiesten blijkbaar nog niet gegeven, gezien de prestaties van KC en Herman Brood.

Ik vind die clip van Nils Lofgren wel een stuk steviger (trouwens ook behoorlijk langer) dan de Kerst-status die het officiële singletje weet te bereiken. Hij zal er live wel enige schwung aan hebben willen geven......

Ik heb dat concert van Supertramp maar niet gedaan (zat qua datum te dicht op Steve Miller) maar misschien had ik dat toch moeten doen. Geen schokkende reacties gelezen op Musicmeter maar Goodbye stranger doet haast ouderwets aan, in uitvoering dan. Supertramp lijkt wel weer een beetje back to basics, terwijl ik juist gewend was aan die live cd van een paar jaar terug.

TOP 40 VAN ROB nr 176, 7-11-1979
dw vw aw
1 1 9 The devil went down to Georgia - Charlie Daniels Band
2 2 7 Tusk - Fleetwood Mac
3 3 6 Whatever you want - Status Quo
4 6 6 The bird song - Lene Lovich
5 7 4 Laugh and walk away - The Shirts
6 9 3 Dream police - Cheap Trick
7 5 6 Them heavy people - Kate Bush
8 4 7 Streetlife - The Crusaders
9 25 2 Goodbye stranger - Supertramp
10 13 7 Shine silently - Nils Lofgren
11 12 5 Everyday hurts - Sad Café
12 16 3 Crazy little thing called love - Queen
13 17 3 Cars - Gary Numan
14 8 6 Message in a bottle - The Police
15 31 2 Please don't go - KC & the Sunshine Band
16 15 9 Arumbai - Massada
17 14 4 Rolling - Kaz Lux
18 11 9 Worlds apart - The Sinceros
19 10 12 Sail on - The Commodores
20 21 4 Video killed the radio star - The Buggles
21 22 4 Making plans for Nigel - XTC
22 23 3 Gimme gimme gimme - Abba
23 19 5 Heartache tonight - The Eagles
24 27 8 We belong to the night - Ellen Foley
25 28 3 Falling - Gerald Masters
26 -- 1 A walk in the park - Nick Straker Band
27 -- 1 Weekend - Earth & Fire
28 34 2 You can do it - Al Hudson & Partners
29 18 8 Lost in music - Sister Sledge
30 20 6 Dreaming - Blondie
31 36 2 Schuhlied - Friedrich Hlawatsch
32 -- 1 Star - Earth, Wind & Fire
33 -- 1 She's in love with you - Suzy Quatro
34 24 7 Bright side of the road - Van Morrison
35 37 2 Punky reggae - Tony Ellis
36 26 14 Give up your guns - The Buoys
37 -- 1 Lines - The Planets
38 32 7 Money - Flying Lizards
39 30 11 A brand new day - The Wiz Stars
40 29 5 Nothing to lose - UK

De top 3 blijft vast staan, wat meestal kwaliteit betekent (al kan het ook zijn dat er geen concurrentie aankomt). Daarna veel stijgers, waarvan Goodbye stranger de snelste is, gevolgd door Please don't go.

Opvallend is dat Ellen Foley in de achtste week weer gaat stijgen; kennelijk bleef ze tot nu toe ondergewaardeerd in mijn top 40.

Vijf bescheiden binnenkomers, de hoogste op 26 van the Nick Straker Band, een Amerikaanse fusion popgroep die in Nederland naast deze hit niet veel deed. Een erg aanstekelijk, tegen disco aanleunend liedje met vooral een sterk refrein.

Op 27 de comeback (?) na 2 jaar van Earth & Fire. Hun symfonische geluid van Memories enz zijn ze hier wel kwijt, maar met deze song gaan ze de grootste hit uit hun geschiedenis scoren, tot ver over de Nederlandse grenzen. Ik herinner me dat Weekend nog maanden en maanden in 1980 in de Europarade bleef hangen. Naast het lekker in het gehoor liggende deuntje schijnt ook het gekronkel van Jerney Kaagman in haar strakke pakje aan het succes te hebben bijgedragen...

Op 32 Star van EWF, waarmee ze hun successenreeks moeiteloos voortzetten.

Op 33 de laatste hitsingle van Suzy Quatro, de rockchick van producersduo Chin en Chapman. Tja, wat zal ik ervan zeggen? Aardig liedje.

Op 37 een wat obscuurdere artiest, The Planets uit Engeland. YouTube - The Planets - Lines
Ze maken maatschappelijk geëngageerde reggae, in de lijn van The Specials. Een wiki-entry kon ik niet vinden.

Ik zie dat je ook niet erg onder de indruk was van Crazy little thing called love.

Ik had dat ook met Weekend van Earth & fire. Achteraf gun ik ze dat uitstapje en bijbehorend succes van harte maar het is zoals je schrijft: het is bepaald geen Memories en over Maybe tomorrow, maybe tonight nog maar gezwegen.

En er stapten er meer over naar een gewijzigde muzikale koers. Suzi Quatro was in 1978 al gezwicht met If you can't give me love en ook dat kwam natuurlijk niet meer goed: mijlenver verwijderd van Devil gate drive en Can the can....

Nee, deze Queen-single haalt mijn top 10 niet, terwijl ze geregeld op 1 terecht zijn gekomen. In deze jaren hadden ze wel meer 'missers', terwijl ze op latere albums vaak weer wel hun oude niveau haalden.

Crazy little thing called love vind ik niet tot de beste Queen-nummers behoren maar is wel een leuk uitstapje naar rockabilly. Vooruitziende blik? Het jaar nadien werd rockabilly terug populair met o.a. Stray Cats en Shakin' Stevens. Ik vind hun latere singles (Flash en vooral Body Language) veel grotere missers.

Weekend klinkt luchtiger dan het vroegere werk van Earth & Fire maar vind ik erg geslaagd met die xylofoon en ska-achtig ritme. De daaropvolgende singles vond ik het minder worden.