Jawel Luc, maar ik zit/zat in ieder geval helemaal niet te wachten op Queen goes rockabilly en al helemaal niet op nummers vergelijkbaar met de Stray cats en Shakin' Stevens. Daar hadden we de laatstgenoemden dan weer voor.

Queen was trendsetter in hun eigen muziek, voorvechter van de betere rockmuziek, maar inmiddels geheel gekleed in het leer, petjes en aangepast aan een treurig genre, schiet dat uitgangspunt z'n doel volledig voorbij.

Het mag van mij, dezelfde muziek maken als Shakin' Stevens, maar dan krijgt het ook dezelfde beoordeling.

YouTube - Herman Brood & his Wild Romance:"Saturday night" (TOP POP 1978)

Een drummer die bijna z'n been breekt, een gitarist die op een subtiele manier de bassist laat weten om op te rotten als deze aan z'n tuners zit te kloten...

Koud of niet:

De Top 30 van 10 november 1979

01 01 Message in a bottle * The Police
02 02 Tusk * Fleetwood mac
03 05 Video killed the radio star * Buggles
04 14 Making plans for Nigel * Xtc
05 03 The devil went down to Georgia * Charlie Daniels band
06 16 Laugh and walk away * Shirts
07 04 Them heavy people (live) * Kate Bush
08 17 Goodbye stranger * Supertramp
09 06 Whatever you want * Status quo
10 08 Bird song * Lene Lovich
11 13 Star * Earth, wind & fire
12 07 Cars * Gary Numan
13 20 I love you like I love myself * Herman Brood
14 11 Rumour at the honky tonk * Walkers
15 18 Crazy little thing called love * Queen
16 09 We belong to the night * Ellen Foley
17 19 Falling * Gerald Masters
18 10 Dreaming * Blondie
19 12 Heartache tonight * Eagles
20 25 Gimme gimme gimme * Abba
21 24 Shine silently * Nils Lofgren
22 29 No more tears * Streisand/Summer
23 --- Please don’t go * Kc & the sunshine band
24 --- Weekend * Earth & fire
[img][/img]

25 26 Every day hurts * Sad café
26 --- Aline * Christophe
27 15 Street life * Crusaders
28 --- Let me know * Gloria Gaynor
29 --- You treated me wrong * Maywood
30 27 A wiggle and a giggle all night * Cory Daye

Er zit eindelijk schot in; deels door de Buggles maar vooral ook door de nieuwe singles van Xtc, The Shirts en Supertramp.

Een aantal grappige nieuwe binnenkomers. Om eens onderaan te beginnen: wat te denken van Maywood? Geloof je me als ik zeg dat de dames hier heel aardig rocken en zowaar zelfs een behoorlijke single hebben gemaakt? Nee, natuurlijk niet, de zussen staan natuurlijk vooral bekend om Late at night en Rio. Toch vertel ik geen fabeltjes (dat doe ik nooit) en heb ik me verder prima vermaakt bij het nog weer eens beluisteren van You treated me wrong.

Gloria Gaynors' Let me know klinkt daarentegen een beetje 'gewoontjes', het nummer gaat in de richting van I will survive maar duurt vooral erg lang (meer dan 8 minuten). Helemaal uitgespeeld zal de rol van Gaynor overigens nog niet zijn, hoewel volgend nieuw werk in 1983 en 1984 niet veel verder zal komen dan de tipparade. Alleen I will survive zou in 1988 weer een hitje worden en die was toen al weer 10 jaar oud.

Christophe wist de Tipparade te behalen en daardoor ook weer mijn lijst met het nummer Aline. Er is hier sprake van een herhalingsoefening: oorspronkelijk komt het uit 1965 en werd het nog niet eens zo'n enorme klassieker. De reden van de heruitgave ontgaat mij dan ook volledig, hoewel het wel leuk klinkt als 1965.

Weekend van Earth & fire is voor de symfo-liefhebbers van deze band waarschijnlijk een gruwel, een ware nachtmerrie. Eerlijk is eerlijk, hier wordt een slag van 180 graden gemaakt met nummers als Love of life. Ik denk overigens dat Earth & fire niet eens bewust een knieval heeft gemaakt voor commercieel succes, dat kenden ze namelijk al sinds 1970. Met hun symfonische hits.

Maar Weekend is uiterst dansbaar en bleek uiteindelijk de (tijdelijke) redding van de band. Want eigenlijk zaten ze al enige tijd op dood spoor (songmatig bekeken) en was er sprake van een grote creatieve bloedarmoede. De belangstelling voor symfonische rock was toch al aan het wegebben. Dus heeft de melodie van Weekend en de verschijning van Jerney Kaagman de band gered van de ondergang. Maar geef mij maar Wild and exciting.

Please don't go van Kc and the sunshine band is ook al geen Get down tonight. Single volledig ontdaan van al het spetterende werk en tempo dat Kc ons eerder presenteerde. Ok, een gevoelige ballad (of een poging daartoe) mag uiteraard altijd en in die zin mag er wat mij betreft zelfs gesproken worden van een redelijk succes. Er speelt trouwens een man in de Sunshine band die erg goed bas kan spelen, blijkt op Please don't go...

Wat (of wie?) bedoel je met deze raadselachtige opmerking?

Nee geen raadsel, ik heb alleen geen flauw idee wie er bas speelde in de Sunshine band. Maar hij doet het in ieder geval met verve op Please don't go, echt een compliment waard. Méér bedoelde ik er niet mee te zeggen. Heb jij geen idee wie er bas speelde op dit nummer?

Toen ik het nummer beluisterde, viel mij de bas ook wel op (omdat jij me erop gewezen had). Volgens Wiki is het Richard Finch, die met Casey de band oprichtte en co-writer is van de meeste grote hits. Geen kleintje dus.

Nee, dat verklaart dan veel!

Ik had m al goeddeels staan, maar er kwam steeds wat tussen! - hier is-tie dan:


De SQ top 15 van week 45 - 1979


nr. 3 - 12'' single


1 (9) Fern Kinney - Groove Me (4 wk)
2 (3) Freddie James - Get up and Boogie (3 wk)
3 (-) Poussez - Never Gonna Say Goodbye
4 (2) The Buggles - Video Killed the Radiostar (3 wk)
5 (1) Fleetwood Mac - Tusk (6 wk)
6 (-) Emotions - I Should Be Dancing
7 (-) High Inergy - Shoulda Gone Dancing
8 (6) XTC - Making Plans for Nigel (3 wk)
9 (12) The Motels - Closets & Bullets (2 wk)
10 (8) The Shirts - Laugh & Walk Away (4 wk)
11 (5) The Ring - Savage Lover (4 wk)
12 (4) Nils Lofgren - Shine Silently (2 wk)
13 (10) Kate Bush - Them Heavy People (2 wk)
14 (-) Tony Banks - A Curious Feeling
15 (13) Cheyenne - Get Jogging (2 wk)


Linkjes van de nieuwe binnenkomers:
YouTube - Poussez - Never gonna say goodbye - Remix De remix is van later, maar ligt dicht bij het origineel.
YouTube - High Inergy - Shoulda Gone Dancin' (Extended Mix) 1979
YouTube - The Emotions - I Should Be Dancing (1979)
YouTube - Tony Banks - Forever Morning


Het is wel weer erg veel disco deze week. Groove Me gaat naar nummer 1, en dat zal zijn omdat ik toen de LP kocht. Poussez is de hoge binnenkomer, zal niet aan vele MuMe ers bekend zijn, maar het album, Poussez! - Poussez (1979) geldt als classic, met daarop de hijgschene uit Come on and Do It die, uitgefilterd en versterkt, tot diep in de 80s werd gesampled in allerlei mixen.
Emotions, bekend geworden bij de hit Boogie Wonderland van EW&F eerder dit jaar had een eigen single die in Nederland niet veel deed. High Ingergy (onlangs door mij pas toegevoegd aan de site), haalde als toch Motown-disco de soulshow niet eens en bleef nog onbekender.
Tony Banks (toetsenman van het door mij zeer geliefde Genesis) moest ik opzoeken, en het zegt me eerlijk gezegd niet veel meer.

Doe ik Musician's binnenkomers wel even...

Ik herken Maywood's liedje zeker nog, al was ik toen 5. Dit klinkt een pak beter dan de genoemde zomerhits. Ze hebben goed naar Heart geluisterd, blijkbaar...
YouTube - Maywood - You treated me wrong

Ik ken dit niet, maar het is geen gemis. Zwak zusje van Survive, waarmee ik ook al niet veel heb.
YouTube - Gloria Gaynor ....Let me know [I have the right]

Grote griebels, ik weet niet wat ik hiervan moet vinden, maar ik ken slechtere Franse chansons. Ik herken het liedje wel. Daar is dan wel alles mee gezegd, ben ik bang...
YouTube - Aline - Christophe

Vroege jeugdsentiment. Ik vind het nog steeds een leuk liedje, hoe fout het ook is. Beter dit dan als een gereanimeerde lijk deelnemen aan een jury van een talentloze talentenjacht.
YouTube - Earth & Fire - Weekend

Ja zeg, wat een vergelijk.......

En waarom de zusjes Maywood ooit van hun ingeslagen pad zijn afgestapt. Hoewel onze eigen Ann & Nancy Wilson... dat lijkt me dan net even te gortig.

Maar mijn binnenkomers waren nog niet half zo verrassend als die van Sq! Dat nummer van Tony Banks kende ik niet eens (meer solo van Tony Banks is langs mij heen gegaan overigens) maar dit is toch wel aardig. Zeldzaam ongetwijfeld, ik heb het singletje nooit gezien, helaas. Maar voor verzamelaars zeker van waarde.

Genesis was bezig met de opnames voor Duke, hij had zeker nog wat tijd vrij gevonden. Duke gaat natuurlijk nummers opleveren voor 1980....

TOP 40 VAN ROB nr 177, 14-11-1979
dw vw aw
1 5 5 Laugh and walk away - The Shirts
2 1 10 The devil went down to Georgia - Charlie Daniels Band
3 2 8 Tusk - Fleetwood Mac
4 3 7 Whatever you want - Status Quo
5 4 7 The bird song - Lene Lovich
6 6 4 Dream police - Cheap Trick
7 9 3 Goodbye stranger - Supertramp
8 15 3 Please don't go - KC & the Sunshine Band
9 8 8 Streetlife - The Crusaders
10 10 8 Shine silently - Nils Lofgren
11 11 6 Everyday hurts - Sad Café
12 12 4 Crazy little thing called love - Queen
13 7 7 Them heavy people - Kate Bush
14 13 4 Cars - Gary Numan
15 38 8 Money - Flying Lizards
16 24 9 We belong to the night - Ellen Foley
17 26 2 A walk in the park - Nick Straker Band
18 27 2 Weekend - Earth & Fire
19 14 7 Message in a bottle - The Police
20 21 5 Making plans for Nigel - XTC
21 22 4 Gimme gimme gimme - Abba
22 20 5 Video killed the radio star - The Buggles
23 16 10 Arumbai - Massada
24 -- 1 No more tears - Barbra Streisand & Donna Summer
25 17 5 Rolling - Kaz Lux
26 33 2 She's in love with you - Suzy Quatro
27 32 2 Star - Earth, Wind & Fire
28 37 2 Lines - The Planets
29 25 4 Falling - Gerald Masters
30 18 10 Worlds apart - The Sinceros
31 -- 1 Send one your love - Stevie Wonder
32 28 3 You can do it - Al Hudson & Partners
33 19 13 Sail on - The Commodores
34 -- 1 Still - The Commodores
35 23 6 Heartache tonight - The Eagles
36 31 3 Schuhlied - Friedrich Hlawatsch
37 -- 1 Ik zie mezelf als superster - The Bananas
38 35 3 Punky reggae - Tony Ellis
39 29 9 Lost in music - Sister Sledge
40 -- 1 Knock on wood - Amii Stewart

Ja, daar hebben Charlie Daniels, Fleetwood Mac, Status Quo en Lene Lovich het nakijken: The Shirts gaat ze allemaal lachend voorbij! (ja, dat is een woordspeling op de titel). Verder vallen twee stijgers erg op: Money van The Flying Lizzards hing al 7 weken in de onderste regionen rond, en schiet nu ineens van 38 naar 15! En ook Ellen Foley is aan een tweede opmars bezig: van 24 naar 16 in de negende week.

De hoogste binnenkomer is van twee diva's die uit totaal verschillende hoeken komen: Donna Summer en Barbra Streisand. Erg knap gedaan is dat het begin van de song in de stijl van Barbra is, en daarna typisch Donna. Een geslaagd duet.

Op 31 een minder bekende single van Stevie Wonder, maar wel weer wonderschoon (haha). Zijn ballads vind ik vaak het sterkst; later volgen nog Lately en Overjoyed: ook geweldige songs.

Op 34 ook een ballad, nu van The Commodores, Still. In Nederland een wat kleinere hit, in Amerika weer groot. En zelf vind ik dit ook een van Lionel Richie's fijnste songs; lekker meegalmen (als niemand erbij is).

Op 37 het totaal onbekende Bananas met Ik zie mezelf als superster. Dit is een medley in de traditie van The best disco in town en Stars on 45 (maar dat moet nog komen), alleen hebben de heren (uit Leiden, aan het accent te horen) 3 bekende singles (Boomtown Rats, Kiss en Jan & Dean) vertaald naar het Nederlands. Leuk om eens terug te horen (de clip had al 12 views op Youtube), maar meer ook niet. YouTube - Bananas - Ik Zie Mezelf Als Superster

En op 40 (waar zelden een plaat binnenkomt) de discostamper van Amii Stewart, Knock on wood. Erg vet geproduceerd, en ook de clip schiet door de effecten alle kanten op, als ik mij goed herinner. Betreft toch een cover van een heel oud liedje... (Eddie Floyd uit 1966).

Ik vind Send one your love, als onderdeel van het enorme epos The Secret Life of plants, toch van een andere orde als Lately en Overjoyed. Wel eens dat het een mooi nummer is. Maar het ontbeert volstrekt de commerciële achtergrond die nodig is. Dat blijkt ook wel: Send one your love kwam, als eerste nummer van The Secret Life of plants niet verder dan de Tipparade. De volgende singles haalden zelfs dat niet. Het nieuwe album van Stevie Wonder, de eerste in drie jaar, zou zwaar bekritiseerd worden. Maar we gaan er nog veel plezier aan beleven, in 1980!

Toch wel een behoorlijke hit geweest, van The Charlie Daniels band....

Ja, ben het met je eens dat Lately en Overjoyed veel sterker zijn dan Send one your love. En inderdaad zeer opmerkelijk hoe zo'n 'long awaited' album zo (commercieel) tegenvalt...

Nee, maar ik heb het vast niet goed opgeschreven, ik vind Send one your love juist veel beter , met echt prachtige transparante klanken. Dinsdag komt de plaat ook redelijk hoog in mijn lijst binnen...
Alleen, het is juist mooier als onderdeel van The Secret Life of plants.

Send one your love is een van de weinige Stevie-hits uit de jaren zeventig en begin tachtig die ik niet meteen woordelijk kan meezingen. Ik heb dat 'Plants' album ook niet, maar nu ik erover nadenk zou het best eens een interessante aanschaf kunnen zijn.

Ik heb me destijds - en zelfs vele jaren later - ongetwijfeld laten weerhouden door de negatieve kritieken. Al vind ik het heden ten dage juist wel weer spannend als een artiest die een aantal millionsellers heeft afgeleverd, gewoon zijn eigen weg gaat en volstrekt niet wenst te beantwoorden aan wat platenmaatschappij & kopers van hem verwachten.

Want dat is natuurlijk precies wat hier gebeurd is. Stevie deed gewoon zijn eigen ding; als ik het goed heb onthouden, is die dubbel-LP zelfs voor een groot gedeelte instrumentaal, is het niet? In feite deden Fleetwood Mac cq. Lindsey Buckingham met Tusk min of meer hetzelfde. Dat was toch ook een album dat niet beantwoordde aan het verwachtingspatroon en daarom in de verkoop nogal tegenviel.

Als je bedenkt dat 'Plants' drie jaar na de millionseller Songs in the key of life uitkwam, is het eigenlijk onvoorstelbaar dat het album zo gigantisch flopte. Send one your love (de melodie van het refrein staat me vaag bij) was volgens mij zelfs de enige single van het album. Maar geen hit, inderdaad, en in die tijd was zoiets dodelijk voor een album.

Ik ga toch eens rondkijken of ik 'Plants' ergens voordelig op de kop kan tikken. Hoewel, toch eerst maar eens wat samples luisteren...

Leuk dat sq's lijstje ruimte biedt aan zowel Tony Banks als aan obscure disco. Ook ik beschouw Poussez als een disco-klassieker. Het was een wel héél opmerkelijke zijsprong van Alphonse Mouzon, ooit drummer bij Weather Report en later een gelouterd muzikant in de jazz-rock scene.

Dat wist ik destijds ook niet hoor, daar kwam ik pas jaren later achter. Niet te geloven dat dit van dezelfde muzikant afkomstig is als degene die ons ooit verblijdde met de fantastische jazzrockplaat Mind transplant, waarop ook Deep Purple-gitarist Tommy Bolin een belangrijk aandeel heeft.

Later maakte Ben Liebrand nog een remix van Never gonna say goodbye. Ik vind het voornamelijk interessant als tijdsdocument, al ben ik wel geïnteresseerd in de aanschaf van de CD, die alle hits en remixen bevat. Volgens mij zijn alle vier de nummers van het 'album' afzonderlijk op 12"' single uitgegeven.

Nog wat andere kanttekeningen: die clip van Herman Brood in de Toppop-studio is inderdaad hilarisch - een bewuste persiflage van het playback-filmpje dat bij de meeste artiesten zo gebruikelijk was in die dagen.

Die Gloria Gaynor-single is destijds helemaal aan me voorbijgegaan en nu ik 'm beluister, begrijp ik ook waarom: een nogal zwak nummer, inderdaad. Dat liedje van Christophe herinner ik me vaag, al heb ik geen idee waarom dat nummer uit midden jaren zestig eind '79 opeens in de heruitgave moest. Het klinkt volkomen uit de tijd, ook al voor die jaren. Ik vind er eerlijk gezegd ook niet veel aan, terwijl ik toch best een (zij het oppervlakkig) liefhebber van het Franse chanson ben.

Dat duet van Donna Summer en Barbra Streisand vond en vind ik dan weer fantastisch: het beste van die twee werelden verenigd in een uitstekend dansnummer, dat in het uptempo-gedeelte toch weer helemaal Donna Summer is. Een van de laatste Moroder-producties voor Donna Summer, die hierna besloot haar vleugels verder uit te slaan. Verveelt zelfs niet in de 12" versie die de tien-minutengrens ruimschoots passeert.

En dan Maywood, tja. De titel Nederlandse zusjes Wilson is natuurlijk teveel eer. Die titel verdient hier sowieso niemand, maar ja, ik beschouw Ann Wilson dan ook als een van de beste rockzangeressen die ooit op aarde rondliep. Maar ik vind You treated me wrong voor Nederlandse hitparadepop-begrippen best een aardig nummer.
Ik durf zelfs hardop te zeggen dat ik hun chart-toppers Late at night en Rio ook best het aanhoren waard vind. Niet zo gek, want als je de achterkant van de LP-hoes bekijkt (jazeker, ik heb 'm ) zie je dat de creme de la creme van de Nederlandse popmuzikanten erop meespeelt, inclusief Ton Scherpenzeel, Peter Schön, Eddie Conard, Frank Papendrecht, Mark Boon, Rob Vunderink, Pim Koopman (die ook produceerde) en zelfs Cesar Zuiderwijk (*). Toen ik dat zag, kon ik het exemplaar dat ik voor een euro bij de kringloop aantrof niet laten staan.

Je moet dit natuurlijk wel gedoseerd beluisteren; een hele LP achter elkaar houd ik ook niet vol. Maar als je bedenkt dat ze al hun nummers zelf schreven en zongen, is dat toch beslist een verdienste. Alleen hadden ze, net zoals bijvoorbeeld Pussycat, hun imago tegen: ze zagen er natuurlijk ontzettend truttig uit; een soort Engelstalige versie van Hepie en Hepie. Dat kon je als echte muziekliefhebber onmogelijk serieus nemen. En toch heb ik altijd een zwak gehad voor dit soort Abba-achtige hitparadepop, die in zijn genre gewoon goed gemaakt is.

(*) EDIT: toch de plaat er maar even bij gepakt. En wat zie ik? Cesar speelt alleen 'tambourine'. Tja, Pim Koopman deed de drums natuurlijk. Vraag me toch af hoe dat eruit gezien zal hebben in de studio. Zou Cesar toevallig met de Earring in de belendende studioruimte hebben staan opnemen en even zijn komen buurten?

Dat is het zeker, ik heb hem toen ook op dubbel-LP gekocht. Hij was al vrij snel heel goedkoop, ze hadden er dan ook nog veel van staan.


Ik eigenlijk ook, als het maar wel goed is want anders wordt het een vrijbrief voor troep. Maar The Secret Life of plants heeft wel z'n eigen schoonheid.


Ja, met nadruk op mooie transparante melodieën. Maar niet te vergelijken met het swingende Songs in the Key of life.


Dat laatste is in het geval van Stevie Wonder ook waar. Overigens, ik meen dat er toch zeker nog drie singles van The Secret Life of plants zijn getrokken, o.a. Black orchid. Allemaal beland in de onderste regionen van de Amerikaanse hitlijsten.

Dat Plants-album heeft mij ook altijd al gefascineerd. Ik had het er net nog met m'n vrouw over en binnenkort zullen we het een kans gaan geven. De besproken single vind ik in ieder geval heerlijk en het is er ook een die meteen bijblijft. Vreemd dus dat het flopte, maar het is dan ook geen funky stampertje zoals de prijsbeesten van de illustere voorganger.

Hotter Than July lijkt me een soort van 'goedmakertje' en ik vind het een stuk minder interessant dan Songs. De angel lijkt er al wat uit en we gingen op weg naar I Just Called To Say I Love You...

Morgen weer even een paar clipjes toevoegen voor de liefhebbers...

Ik lees nu pas de discussie rondom The Secret life of Plants. Mag ik deze eenieder die het niet kent nog eens van harte aanbevelen . Een van de meest miskende albums ooit. vergelijkingen met Songs in the Key zijn belachelijk. Als je het nu eens tot je neemt als een klassiek stuk, da´s al een stuk minder gek. Neem de tijd en luister m helemaal (en in een keer)! Mijn favoriete SW album, altijd al geweest. Helemaal eens ook met wat Kaztor stelt over wat erna kwam. Kwáád was ik gewoon.

.. en nu de lijst:



De SQ top 15 van week 46 - 1979


nr. 3

1 (1) Fern Kinney - Groove Me (5 wk)
2 (8) XTC - Making Plans for Nigel (4 wk)
3 (10) The Shirts - Laugh & Walk Away (4 wk)
4 (7) High Inergy - Shouda Gone Dancing (2 wk)
5 (-) Viola Wills - Gonna Get Along Wihout You Now
6 (-) Jackie Moore- How´s Your Lovelife
7 (-) Ferrara - Love Attack
8 (3) Poussez - Never Gonna Say Goodbye (2 wk)
9 (9) The Motels - Closets & Bullets (3 wk)
10 (-) Cory Daye - a Wiggle & Giggle All Night
11 (5) Fleetwood Mac - Tusk (7 wk)
12 (-) Rose Royce - Is It Love You´re After
13 (-) Boogie Down Soul Sisters - You Gonna make Me love Somebody Else
14 (2) Freddie James - Get up and Boogie (4 wk)
15 (-) Nick lowe - Cruel To Be kind

behoorlijk uitgemolken inderdaad. En ik heb eraan meegedaan hoor! Ik heb dus never Gonna say Goodbye, De legendarische heruitgegeven disconet remix van Come On And Do it, Het album Poussez, én Ben Liebrends mix van Never Gonna Say Goodbye; dat zijn dus vier 12" platen van deze 4 nummers.

Die clipjes heb ik beluisterd en daarvan vind ik het volgende:

Maywood - You treated me wrong
De eerste hits van Maywood (ook Late at Night en Rio vind ik nog steeds fris klinken en ze konden ook prima zingen. Ze hadden echter het imago van een meidengroepje, vaak werden ze vergeleken met Luv', Dolly Dots, Babe etc.

Gloria Gaynor ....Let me know [I have the right]
Een nummer dat in de vergetelheid is geraakt en terecht. Vrij zwak nummer.

Aline - Christophe
Dat nummer kende ik eerder, vreemd dat dit opnieuw werd uitgebracht. Mag ik (weliswaar als liefhebber van Franse chansons) nog steeds graag horen maar een topsong is het nu ook weer niet.

Diverse clipjes van de nieuwe binnenkomers:

YouTube - jackie Moore How's your love Life 1979
Heerlijke discoplaat, een cover bleek later. Ik heb heel lang niet geweten wie de uitvoerende was.

YouTube - Viola Wills Gonna get along without y
Grote hit geworden, en ik wist ook van deze toen niet dat het een cover was

YouTube - Ferrara - Love Attack (1979)
Eindeloos vaak heruitgebrachte en veelgezochte discoplaat. Instumentaal, Italiaans, stuwend ritme. Album wil ik nog eens hebben, alleen al omdat het ´Wuthering Heights´ heet.

YouTube - Cory Daye - Wiggle A Giggle All Night (1979)
Was al eerder genoemd, de zangeres van Dr. Buzzard´s Or. Savannah band.

YouTube - Rose Royce-is it love you're after
Ook een hit geworden, en zal ook bekend zijn hier aan allen. Mooi voorbeeld van toch superstrakke dance met veel soul - geweldige zangeres!

YouTube - Nick Lowe-Cruel To Be Kind -1979 #155.*T*O*T*Ps*70s*
Nooit een plaat van gekocht, en eigenlijk deugt dat niet helemaal. Is toch een van de grote namen uit die tijd, al was dit geen grote hit.

De Boogie Down Soul Sisters heb ik NIET gevonden op Youtube. Niet in top 40 geweest ook. En nota bene Nederlands product. Als ik mij goed herinner met Lisa Boray als een van de zangeressen, maar dat staat niet in haar bio op wikipedia, dus ik twijfel.
Het nummer is trouwens ook een cover (en van deze wist ik het toen al wel) Van souldamesgezelschap The Jones Girls. Ik vond het indertijd een van de weinige voorbeelden van goede soulzang uit Nederland. Dit is dus allemaal uit mijn hoofd, kan er weinig over vinden.

Nooit van gehoord, maar klinkt interessant. Ik vond dit linkje ('volledige biografie' aanklikken), dat aangeeft dat het inderdaad een band is die door Lisa Boray gevormd is. Maar méér kom ik ook niet tegen op internet, dus dat nummer is echt helemaal in de vergetelheid geraakt (als het daar al ooit uitgekomen was ). Ook op haar eigen website staat er niks over. Wel een uitstekende zangeres trouwens.

Maar het klinkt interessant, zeker als de muzikale begeleiding van de Houseband of van American Gypsy afkomstig zou zijn. Van beide bands maakte Lisa Boray rond diezelfde periode korte tijd deel uit, dus dat zóu kunnen. Het nummer van de Jones Girls ken ik natuurlijk wel. Dat is ijzersterk. Die versie is ook in Nederland uitgebracht en ik heb nooit begrepen waarom het geen hit is geworden of zelfs geen tipparade-notering heeft behaald.

Het lijkt wel een replica van mijn Laugh and walk away.....

Nou, ik sta bij deze dan even in voor Stevie Wonder met dit wonderschone liedje dat geheel onterecht geen hit werd. Dankzij sq staat de cd nu op ons verlanglijstje!
YouTube - Stevie Wonder - Send one your love (1979)

Lionel Richie klinkt hier nog alsof hij het meent. Later lag het er echt te dik bovenop en van nummers als Dancing On The Ceiling ga ik absoluut over m'n nek.
YouTube - The Commodores Still

Bowie maakte wat mij betreft de beste versie, maar dit blijft ook gewoon erg leuk. Volgens mij stond het al eerder in de lijstjes. Het is tweemaal uitgebracht waarbij het eerst in de Tipparade bleef steken en later alsnog een grote hit werd.
YouTube - amii stewart - knock on wood

Weer eens met haken:

De Top 30 van 17 november 1979

01 (04) Making plans for Nigel * Xtc
[img][/img]

02 (01) Message in a bottle * The Police
03 (03) Video killed the radio star * Buggles
04 (06) Laugh and walk away * The Shirts
05 (02) Tusk * Fleetwood mac
06 (08) Goodbye stranger * Supertramp
07 (05) The devil went down to Georgia * Charlie Daniels band
08 (13) I love you like I love myself * Herman Brood
09 (11) Star * Earth, wind & fire
10 (10) Bird song * Lene Lovich
11 (07) Them heavy people (live) * Kate Bush
12 (---) Last train to London * E.L.O.
13 (15) Crazy little thing called love * Queen
14 (---) Send one your love * Stevie Wonder
15 (---) Come on * New adventures
16 (14) Rumour at the honky tonk * The Walkers
17 (09) Whatever you want * Status quo
18 (17) Falling * Gerald Masters
19 (12) Cars * Gary Numan
20 (23) Please don’t go * Kc & The Sunshine band
21 (16) We belong to the night * Ellen Foley
22 (24) Weekend * Earth & fire
23 (22) No more tears * Streisand & Summer
24 (21) Shine silently * Nils Lofgren
25 (---) Still * Commodores
26 (---) Lines * Planet
27 (20) Gimme gimme gimme * Abba
28 (---) Diamond smiles * Boomtown rats
29 (---) Spacer * Sheila & The Black devotion
30 (26) Aline * Christophe

Er komt eindelijk weer eens een beetje schot in. De 'oude' knarren beginnen wat terrein te verliezen en nieuw binnengekomen jong bloed begint de hitparade te bevolken. Met Xtc als een terechte nieuwe nummer één.

Hoewel, wat heet jong bloed. Jeff Lynne dendert met ELO de top 30 binnen, de nieuwste (en derde) single van Discovery zou in Nederland helemaal niets presteren en ik kocht het singletje voor weinig.

Lange tijd heb ik nog gedacht dat ik in mijn lijst gekozen had voor het verkeerde nummer. Immers, deze 7" heeft een dubbele A-kant zoals dat heet, Last train to London én Confusion. Maar ik kom Confusion vaker tegen als 'leider' van de twee, met name in de Angelsaksische landen. De encyclopedie voor beide landen vermeldt Confusion als A-kant, de opvolger van Don't bring me down. In de VS werd Poker de B-kant, in Engeland Last train to London.

Last train to London werd vervolgens in de VS nogmaals, en dan wel als A-kant uitgebracht, in januari van 1980. De onbekende B-kant daarop is Down home town.
Het Engelse hitlijstenboek erkent dat het gaat om een dubbele A-kant en noemt het nummer vervolgens Confusion/Last train to London.
En waarom koos ik dan voor het binnenkomen van Last train to London. Hiervoor is het singletje en een vergrootglas benodigd.

Allereerst moet onderop aan de achterzijde van de hoes natuurlijk vermeld staan Manufactured in Holland, dan heb je in ieder geval de juiste persing. De lezers zien vervolgens tevens
[img][/img]

Confusion bovenaan staan, dat zou toch kunnen pleiten voor Confusion als A-kant. Maar nee, wie het singletje uit z'n hoes haalt (beide nummers worden A-kant genoemd) en het label met het vergrootglas doorneemt ziet links van het gat in het midden boven het woord stereo bij Last train to London een minuscule 1 staan, bij Confusion is dat een 2. En daar blijkt onmiskenbaar uit dat Last train to London de daadwerkelijke A-kant is. Ik vond het nummer toen ook beter, dus de wens is de vader van de gedachte kwam ook nog mooi uit. Ik weet uiteindelijk niet waarom want eigenlijk is Last train to London één van de grootste voorbeelden van Discovery waaruit blijkt hoe dansbaar het album van ELO wel niet is.

Send one your love is de volgende boeiende nieuwe binnenkomer maar is inmiddels al besproken. Op 15 komt nieuw binnen het debuut (althans in de hitlijsten) van de New adventures. In aanvang zeer getalenteerde Nederlandse rockband rond zanger/gitarist Peter Bootsman. Aanstekelijke en vooral uitstekende rock maar de band heeft slechts veel te kort in de schijnwerpers gestaan. Chuck Berry zal goedkeurend hebben geknikt bij deze spetterende versie van Come on. Helaas zat er geen internationale, zelfs geen nationale doorbraak in (behalve dan de eerste paar jaar) voor de New adventures. Maar ze bestaan nog steeds, met lange pauzes van niet actief zijn, dat wel.

Still van The Commodores doet mij om de een of andere reden al helemaal thuisvoelen in de kerstsfeer van 1979, het is natuurlijk niet voor niets dat Lionel Richie bedenkt om eind november met een dergelijke ballad te komen. Gladjes zeker maar ook niet onaardig. De muziek van de Commodores lijkt inmiddels wel van alle funk ontdaan uiteraard, maar de boog hoeft natuurlijk ook niet altijd gespannen te staan.

Planet bracht een aardig rocknummer met Lines, is verder niet heel erg schokkend maar ze komen toch nog hoger binnen dan The Boomtown rats. De opvolger van I don't like mondays doet het in de eerste week opmerkelijk slecht. Ik heb nooit gehouden van de stem van Bob Geldof en de muziek klinkt mij te gemaakt. Een paar aardige singles waaronder I don't like mondays. Maar ik weet wel waarom ik de New adventures nog steeds leuker vind dan de Rats.

En dan heb ik inmiddels Sheila & The Black devotion in de hitlijst staan. Vooraf kijk ik inzake dansbare platen altijd eerst in de lijst bij Sq, die altijd ongetwijfeld mooie keuzes heeft gemaakt uit de betere disco in die tijd. Ik heb/had daar natuurlijk helemaal geen kaas van gegeten en inderdaad: Spacer (ik vind het nog steeds niet zo gek klinken, maar ja) zal waarschijnlijk niet horen tot de meest memorable disco-nummers van dat moment. Ik vind het ver weg nog enigszins lijken op Chic en Sister sledge maar hier heb ik inmiddels waarschijnlijk wel heel boute uitspraken gedaan.....

Nee hoor, allerminst. Je indruk klopt zelfs helemaal. Want als je het labeltje van die Spacer-single net zo goed bekijkt als die van ELO (iets minder goed is ook voldoende ) zul je zien dat het geschreven én geproduceerd is door de heren Nile Rodgers en Bernard Edwards, het tandem van Chic dat ook verantwoordelijk was voor de productie van hits van Sister Sledge en Diana Ross.

Het is dat Sheila zingt, maar anders had het zomaar een Chic-song geweest kunnen zijn. Ik heb dit altijd een wat minder nummer uit de Chic-stal gevonden, maar het geluid van Chic zit er onmiskenbaar in. Is ook een heel andere sound dan Singing in the rain, die andere grote hit van deze Francaise. Ik weet eerlijk gezegd niet hoe ze met elkaar in contact zijn gekomen; daar zit vast ook een opmerkelijk verhaal achter.

Als ik het goed onthouden heb, is dat riffje uit Spacer ook gebruikt als sample in Crying at the discotheque van Alcazar, een nummer van een jaar of zes, zeven geleden. En over samples gesproken: Last train to London keerde weer uitgebreid en herkenbaar terug in het refrein van een hit van Atomic Kitten.

Confusion/Last train to London, dat waren inderdaad wel de meest disco-getinte nummers van het Discovery-album, samen met Shine a little love wellicht.

Ik had de Engelse persing ervan. Het was in de UK inderdaad een dubbele A-kant en zo stond-ie officieel ook in de Engelse hitlijsten. En vraag me niet waarom, maar op de een of andere manier heb ik toch altijd het idee gehad dat Confusion nog iets meer A-kant was dan Last train to London.
Naast de hoesvermelding (de Engelse persing had dezelfde hoes als die hierboven is afgebeeld) meen ik dat het puur door de persing kwam. Engelse CBS-singles (want het Jet-label werd toen gedistribueerd door CBS, het latere Sony) hadden het kenmerk dat het middenstuk van de single voor de A-kant op een andere manier geperst was als de B-kant. Ik weet niet percies hoe ik het moet uitleggen, maar daar zat in elk geval een subtiel verschil in; ik meen een extra randje of zo. Dat klinkt wel héél freakerig, bedenk ik me nu. Herkent iemand dit nog of praat ik wartaal?

Het album is trouwens wel behoorlijk uitgemolken qua hits. Ik meen dat The diary of Horace Wimp ook nog een single geweest is (en een kleine hit in Engeland), maar die heb ik zelf nooit gehad.

Ik ben geen singletjes koper of bijhouder van hitlijsten, maar ik was 14 at the time. En natuurlijk keek ik TopPop. Ik kocht de Muziek Express met een artikel over de Sex Pistols, of was dat al eerder? In hetzelfde nummer een artikel over Abba.
Onder de indruk van Mac Arthur Park van Donna Summer, kwam die niet ergens eind 79 uit? Video killed the radio star en Xtc vond ik prachtig, Herman Brood ook goed, zou ik later regelmatig zien optreden en Weekend was wel spannend met Jerney in overall. Laat mijn kinderen het niet horen...