Ach, wat kan het je schelen , ze hebben ongetwijfeld ook hun eigen voorkeuren. Het is alleen wel jammer dat in 1979 de charme van Jerney Kaagman Weekend moest verkopen en niet meer de muziek.

Ik heb het singletje Spacer van Sheila & the black devotion niet dus het valt me nog mee dat ik in de buurt kwam van Chic, alleen op basis van luisteren.

In die zin een compliment aan de heren Rodgers en Edwards: het lijkt mij het bewijs dat ze er ontegenzeggelijk in zijn geslaagd om een zeer eigen en herkenbaar geluid te maken, zelfs als er sprake is van een opname door een andere band en er wordt geoordeeld door leken als ik.

Discovery had inderdaad vele singles, niet in de laatste plaats doordat (blijkbaar) het per land nog kon verschillen, wat er werd uitgebracht. Volgens mij gaan we rond deze tijd ook meemaken dat het niet meer logisch is dat er elk jaar een nieuw album verschijnt en dat daardoor er in tijd ook ruimte ontstaat voor het uitbrengen van meerdere singles. Tusk en Sara zijn bekende Fleetwood mac singles, maar ik geloof dat er met gemak nog vier opvolgers zijn uitgebracht: daar was men niet zo moeilijk in.

We gaan het ook meemaken bij The Secret life of plants van Stevie Wonder en het album Duke van Genesis in 1980.

Van dat onderscheid tussen A en B kant heb ik eigenlijk nog nooit gehoord, misschien dat de 'ribbeltjes' inderdaad wat hoger of lager liggen. Maar dat onderzoek zal ik nog eens proefondervindelijk moeten uitvoeren.

Het valt mij nogal op dat veel gevestigde namen rond deze tijd het experiment of een mate van verandering niet schuwden.

Bowie was al een hele tijd grensverleggend bezig en kwam nu met de avant-rock van Lodger, dat een sterk verdeelde waardering kent onder fans, Fleetwood Mac kwam dus met Tusk, kort geleden nog uitgebreid besproken, Paul McCartney gooide muzikaal het roer om en kwam achtereenvolgens met de rock-aanpak van Back To The Egg en het weirde McCartney 2, Queen veranderden hun aanpak en de synths deden hun intrede, bij Yes, Genesis en Led Zeppelin gebeurde iets soortgelijks en hier Stevie Wonder dus.

Ik kan het me haast niet voorstellen dat zoiets nu gebeurd. Artiesten volgden toendertijd blijkbaar meer hun muze dan hun bankrekening.

Ik heb net als kaztor ook de indruk dat er - met name door de populaire artiesten - destijds creatiever met muziek werd omgesprongen dan nu. David Bowie, Queen, Stevie Wonder, Roxy Music, Fleetwood Mac ... voorbeelden te over van artiesten die ondanks hun populariteit vaak een andere richting insloegen. Zelf een band als Abba wat destijds commercieel werd genoemd is vele malen inventiever dan eender welke huidige top 40-act.

Ja, de bands wilden wat anders dan het geluid waar ze net zo'n succes mee hadden gehad in de jaren '70. En de nog relatief jonge leeftijd van de artiesten leidde vervolgens tot creatieve probeersels, andere richtingen. Bovendien wilden ze onmiskenbaar ook de concurrentie aan met nieuwe stromingen, variërend van disco tot new wave.

Daar is de één beter in geslaagd dan de ander. ELO zakt toch wel wat door het ijs, The Eagles en in de huidige hitlijst van 1979 Earth & fire en Queen.
Je weet ook niet of er altijd sprake is geweest van een bewuste keuze of creatieve bloedarmoede.

Maar des te boeiender was het allemaal wel, in die jaren...

Dank Gaucho voor de research naar de Boogie Down Soulsisters. De link Sheila B Devotion en Chic ken ik natuurlijk. Ik heb Sheila B. Devotion later wel gekocht, maar vond het niet zo goed als de eigen platen van Chic.

Je noemde nog Alcazar die het nummer gebruikte vor hun eigen hit Crying at the discotheque. En het waren zeker liefhebbers van de sound getuige hun Sexual guarantee
die uit My Forbidden Lover is genomen. Ik heb dit al wel meer gepost op het forum, maar dan andersom (in de context van kenners van Alcazar die niet bekend waren met het origineel).

Hier dan de Boogie Down Soulsisters.
Eerst even door een commercial heenbijten...

Ha! Als je 'Soulsisters' aan elkaar schrijft (en niet los, zoals ik eerder deed), geeft Google nog twee 'hits' voor de Boogie Down Soulsisters. De ene is een vermelding van het singletje op discogs, maar die voegt verder niet veel toe (in 1979 uitgegeven op CBS Grammofoonplaten, zo te zien ook het enige nummer dat ze hebben gemaakt).
De tweede link (doorscrollen tot bijna helemaal onderaan) betreft een zoektocht van iemand die op zoek is naar ene Kimm Hekker, een zangeres die eind jaren zeventig ook wat solo-singletjes maakte (oa. What's his name, what's his number), die volgens mij niet verder kwamen dan de tipparade. Maar zij maakte dus kennelijk ook deel uit van die groep. Ik kan me vaag haar naam herinneren uit de tipparade-lijsten van die tijd, maar verder ook niet. Iemand anders misschien?

Hmm, zit wat in. Kennelijk zat er in 1979 veel verandering in de lucht. Al kan ik me in en aantal gevallen ook niet aan de indruk onttrekken dat het voortkwam uit óf creatieve armoede óf het besef dat doorgaan op de ingeslagen weg het begin van het einde zou betekenen.
We hebben het al vaker geconstateerd in deze rubriek: de opkomst van enerzijds punk/new wave en anderzijds disco btekende dat de muzikanten van de 'gevestigde orde' er een concurrent bij hadden gekregen. Prog (toen nog 'symfo' geheten als ik het goed heb) en standaard popmuziek werden minder populair, dus je móest die nieuwe stromingen bijna wel omarmen als je niet buiten de boot wilde vallen.

Ongeacht de motieven durfden veel bands eind jaren '70 het experiment wel aan en dat is op zich positief. Toch valt me terugkijkend op dat veel 'gevestigde' artiesten uit deze periode hun beste platen in de eerste helft van de jaren zeventig maakten en dat hun experimenteerdrift niet altijd in dank werd afgenomen.
Destijds al niet (denk maar eens aan de vernietigende kritiek op Abacab (Genesis) of op McCartney II) en in het perspectief van de tijd ook niet. Wat niet wegneemt dat ik albums als Discovery, Manifesto, Duke, The Game en Back to the Egg best kon en kan waarderen. De waardering voor Tusk en Drama kwam bij mij pas veel later. Alleen McCartney II vind ik echt een mislukte draak, maar daar komen we in 1980 ongetwijfeld nog op terug.

Inmiddels Journey though the secret life of plants besteld voor € 10,99. Ik zal jullie t.z.t laten weten wat ik ervan vind (bij het desbetreffende album waarschijnlijk).

Amsterdam singer Kimm Hekker (ex-Mush). In 1978, she participated in the Dutch Song Contest. She worked primarily under guidance of American orchestral arranger Tom Salisbury, with whom she made a single under the name Bridge in 1981.

1976
Only You Know And I Know/Hey Boy CBS 4697

1977
What's His Name, What's His Number/Will I See You Anymore CBS 5546

1978
Jamie/Love You Are The One CBS 6147
Gimme A Break/Love's Destination CBS 6448
LP Gimme A Break CBS 82131

1979
It's Not Easy/As Long As It Holds You CBS 7247
Game Of Chance/This Is My Day CBS 7249

1980
Love Comes But Once/Love Is The Answer [& Louis de Vries] CBS 8799

1981
Little Darling/ WEA WEAN 18450


Hitnoteringen in Nederland:

als KIMM
15-1-77 SINGLE Tip Only You Know and I Know
5-11-77 SINGLE Tip What's His Name, What's His Number
11-3-78 SINGLE Tip Jaimie

als KIMM HEKKER
7-7-79 SINGLE Tip It's Not Easy

Ze werd vooral bekend omdat ze in Toppop in 1978 playbackte naast Kenny Loggins op de hit Whenever I call you friend.

Zoals bekend werd dit duet officieel gezongen door Kenny Loggins en Stevie Nicks maar de laatste had even geen tijd. Ja, je pikte ook heel wat, in die dagen...

Die singletjes van Kim Hekker in 1979 zeggen mij zo ook niet veel, ik had ze tegen moeten komen. Maar waarschijnlijk hebben ze ook de Tipparade niet eens gehaald.

Nog steeds wel leuk. Boel soul voor zo´n blanke groep.

TOP 40 VAN ROB nr 178, 21-11-1979
dw vw aw
1 1 6 Laugh and walk away - The Shirts
2 2 11 The devil went down to Georgia - Charlie Daniels Band
3 3 9 Tusk - Fleetwood Mac
4 4 8 Whatever you want - Status Quo
5 8 4 Please don't go - KC & the Sunshine Band
6 7 4 Goodbye stranger - Supertramp
7 6 5 Dream police - Cheap Trick
8 5 8 The bird song - Lene Lovich
9 15 9 Money - Flying Lizards
10 18 3 Weekend - Earth & Fire
11 10 9 Shine silently - Nils Lofgren
12 12 5 Crazy little thing called love - Queen
13 16 10 We belong to the night - Ellen Foley
14 11 7 Everyday hurts - Sad Café
15 17 3 A walk in the park - Nick Straker Band
16 9 9 Streetlife - The Crusaders
17 -- 1 Spacer - Sheila & the Black Devotion
18 24 2 No more tears - Barbra Streisand & Donna Summer
19 34 2 Still - The Commodores
20 21 5 Gimme gimme gimme - Abba
21 20 6 Making plans for Nigel - XTC
22 31 2 Send one your love - Stevie Wonder
23 13 8 Them heavy people - Kate Bush
24 27 3 Star - Earth, Wind & Fire
25 26 3 She's in love with you - Suzy Quatro
26 14 5 Cars - Gary Numan
27 28 3 Lines - The Planets
28 19 8 Message in a bottle - The Police
29 -- 1 Lady of the dawn - Mike Batt
30 -- 1 Is it love you're after? - Rose Royce
31 37 2 Ik zie mezelf als superster - The Bananas
32 22 6 Video killed the radio star - The Buggles
33 -- 1 Gonna get along without you now - Viola Wills
34 23 11 Arumbai - Massada
35 25 6 Rolling - Kaz Lux
36 40 2 Knock on wood - Amii Stewart
37 -- 1 Rollerball - Champagne
38 -- 1 Yes I do - Luv'
39 30 11 Worlds apart - The Sinceros
40 32 4 You can do it - Al Hudson & Partners

Deze week blijft de hele top 4 staan, terwijl (voor de fijnproevers) de nummers 5 t/m 8 symmetrisch stuivertje wisselen. Money bereikt in de negende week nog de top 10, erg knap.

Op een mooie 17e plaats komt Spacer binnen, al ruim besproken in dit topic. Sheila's single van 2 jaar geleden, Singin' in the rain, had bij mij al op 1 gestaan, vandaar dat deze nieuwe een vliegende start kon maken. Bovendien vond ik toen alles met 'space' erin extra interessant en is het gewoon een heel sterk nummer (getuige ook de sample verwerkt in Alcazar).

Op 29 Mike Batt, met zijn enige hit in Nederland. Op de achtergrond is deze meneer echter zeer actief, hij schreef o.a. Bright eyes (de hit van het jaar in mijn top 40 en vermoedelijk de verklaring dat het met deze single in Nederland ook lukte), produceerde vele artiesten en is de ontdekker van Katie Melua, voor wie hij ook veel songs schreef. Lady of the dawn is zeldzaam klassiek-romantisch, een beetje 19e eeuwse sfeer.

Op 30 Rose Royce met alweer zo'n vette track die ongetwijfeld al vele malen gesampled en gecovered is. In ieder geval erg geslaagd weer, met een hoge drive, supermoderne discoplofjes (ik weet niet hoe je die geluiden moet noemen die je bv hoort na 'I wanna know I wanna know') en een expressieve warme stem (vooral dat laatste ontbreekt tegenwoordig nogal).

Op 33 weer een discoproduct, maar nu in een wat rustiger, relaxed tempo. Niks aan de hand muziek in de goede zin van het woord.

Op 37 een van de laatste hits van Champagne. Hij haakte in op de rage van het rolschaatsen (zie ook Rollerskatin' van de Dolly Dots). In mijn lijst hield hij het maar een weekje vol.

En op 38 Luv', ook al wat op de terugweg, maar dit haalde nog nummer 5 in de top 40.

Volgende week komt één van de grootste popklassiekers aller tijden binnen. Welke zou dat zijn?

Iets over een muur?

Ja, het zal ongetwijfeld gaan over de muur en kinderen die met rust moeten worden gelaten door hun leraar.

Ik moet zeggen dat Rob heel trouw blijft aan veel platen, met regelmaat worden 10 weken (ruimschoots) overschreden. Wat te denken van de wederopstanding van Ellen Foley? Ik heb het vaak toch wel gehad met een nummer en ontstaat vaker een vrije val. Ook omdat het aanbod in die tijd natuurlijk lekker groot was. Er was veel om te ontdekken.

Een top 40 noopt tot binnenkomst van groepen als Luv' en Champagne. Ik noem het maar even de 'bubbling under', ook daar was heel wat van te vinden. Zondag is net mijn dag dat ik heel wat hits (of niet) uit 1979 de revue laat passeren, ook Nederlandstalig. Zo hoorde ik Tranen heb ik om jou gelaten' van de Wiko's en 'Petroliekar' van het Börger trio voorbij komen, nou, daar wil je ook niet dood mee gevonden worden.

Hoe dan ook, er komen inderdaad mooie nieuwe binnenkomers aan, daar heeft Ranboy gelijk in.

De SQ top 15 van week 47 - 1979


nr1 (12" versie )

1 (5) Viola Wills - Gonna Get Along Wihout You Now (2 wk)
2 (-) Diana Ross - No One Gets Tthe Prize
3 (3) The Shirts - Laugh & Walk Away (5 wk)
4 (1) Fern Kinney - Groove Me (6 wk)
5 (-) Kool and the Gang - Ladies Night
6 (6) Jackie Moore- How´s Your Lovelife (2 wk)
7 (-) Jefferson Starship - Jane
8 (10) Cory Daye - a Wiggle & Giggle All Night (2 wk)
9 (7) Ferrara - Love Attack (2 wk)
10 (2) XTC - Making Plans for Nigel (5 wk)
11 (11) Fleetwood Mac - Tusk (8 wk)
12 (-) Funkadelic - (Not Just) Knee Deep
13 (13) Boogie Down Soul Sisters - You Gonna make Me love Somebody Else (2 wk)
14 (4) High Inergy - Shouda Gone Dancing (3 wk)
15 (-) The Alan Parsons Project - Damned if I Do

En clipjes van de nieuwe:

Merkwaardig onbekend gebleven Diana Ross. Na Love Hangover m.i. haar beste nummer
YouTube - Diana Ross - "No One Gets The Prize" (Original 12" Version) - 1979
stukje leuk live: YouTube - Diana Ross - No One Gets The Prize

YouTube - Kool and the Gang Ladies night
Heerlijke discoplaat. Bijzonder in zijn tempoversnelling. Einde/refrein is veel sneller dan het begin, en geeft een originele aantrekkelijkheid. Bij de 12inch is dat effect nog groter. Plaat is daardoor niet te mixen en raakte ook daardoor wat in de vergetelheid in vergelijking met de (toch?) veel mindere Celebration die hierna kwam.

De niet-discosectie :
De groep nu zonder Grace Slick maakte een lekker rocknummer. Pas op: de LP is geen aanrader...
YouTube - Jefferson Starship - Jane
En de APP, al een paar keer langsgekomen in dit topic. Ik moest deze opzoeken, en hij valt me nu toch wel tegen.
YouTube - Alan Parsons Project - Damned If I Do

En dit is ook een verhaal apart: een van de allermooiste funkgrooves ooit, een paar laar later behoorlijk succesvol opgepakt door het m.i. sterk overgewaardeerde De La Soul
YouTube - Funkadelic-(Not Just) Knee Deep

Pink Floyd?

Bij mij volgende week ook een bijzondere gebeurtenis: een geheel nieuw genre!

Ska? Country?

Ik zeg nu niets over Alan Parsons, die had ik dinsdag als verrassing (dacht ik), maar goed

Dat nummer van Jefferson airplane ken ik helemaal niet maar is zeker sterk. De band stond in Nederland in het geheel niet in de belangstelling, in 1979 en het nummer is dan ook geheel langs me heen gegaan. Jammer.

Niemand in voor Get up and boogie van Freddie James?

Bij mij is die dus al weer een paar weken geleden langsgeweest. Of is dit nog steeds het gokken op de popklassieker die Ranboy bedoelt

Nee, ik zie niet deze week maar alweer die week daarop een derdigste plaats naderen in mijn lijst voor Freddie James. Het is goed dat je schrijft dat je hem al had in je eigen lijst, dan kan ik opgelucht adem halen.

Ik heb namelijk het nummer gisteren weer eens uitgebreid beluisterd maar kon het verder niet echt slecht vinden. Misschien kun je in zo'n tijd soms ook vallen voor het feit dat zo'n Freddie James in 1979 ongeveer dezelfde leeftijd had.

Voor eenieder die FJ's Get Up and Boogie leuk vindt:

France Joli - France Joli (1979)

Zelfde producer, sterkere songs, langere breaks. Een van de meest overrompelende disco-albums uit 1979.

Mooi liedje inderdaad. Ik was het al bijna vergeten, maar dit is toch wel een bescheiden pareltje in het rustige genre. De bijbehorende LP Tarot suite is ook een aanrader als je dit mooi vindt. Veel semi-klassieke instrumentale passages met de London Symphony Orchestra, maar af en toe ook lekker stevig werk. In één nummer hoor je zelfs de allesverscheurende strot van Roger Chapman (zanger van Family en hier te lande o.a. bekend van Mike Oldfield's Shadow on the wall).

Beetje 'nette' muziek, maar toch wel met een eigen stijl, die je ook terughoort op de productionele 'touch' van Bright eyes. In zijn geboorteland Engeland is meneer Batt overigens vooral bekend als schrijver van de muziek van de aldaar bijna legendarische kinder-tv-serie The Wombles.

Het zal jullie niet verbazen - dit is helemaal mijn muziek. Ik vind veel nummers van Rose Royce zó prachtig uitgebalanceerd, met de juiste doseringen bas, ritmegitaar, percussie, blazers en andere instrumentaties. Én de soulvolle zang van Gwen Dickey natuurlijk.
Ook qua productie vind ik dit om van te watertanden. Met dank aan de befaamde ex-Motown-producer Norman Whitfield, die bij vrijwel al zijn producties een prachtig ruimtelijk geluid creëerde. Heel erg ondergewaardeerd, als je het mij vraagt. Ik was dan ook maar wát blij toen de afzonderlijke albums van Rose Royce eerder dit jaar eindelijk op CD verschenen.

Dat 'pieuw'-geluid - die disco-plofjes, zoals ranboy het noemt (goed gevonden omschrijving trouwens) - was eventjes een modeverschijnsel in de late jaren zeventig, maar het verdween ook weer vrij snel. Het is volgens mij zo'n beetj de vroege voorloper van de elektronische drums die we in de jaren tachtig zouden terughoren. Je hoort die 'pieuws' bijvoorbeeld ook in Ring my bell van Anita Ward en de discoplaten van Herbie Hancock uit die tijd (Tell everybody bijvoorbeeld, neemt iemand die nog mee in zijn hitlijst? Was toch ook rond deze tijd?)

En natuurlijk had Rose Royce er gedurende twee à drie albums ook patent op. Denk bijvoorbeeld aan Love don't live here anymore. Het was even leuk, maar achteraf klinken die nummers wel duidelijk als behorende bij een bepaald tijdvak in de muziekgeschiedenis.

Het synthesizer-riffje uit het intro vormde de basis voor de latere hit S-Express uit de jaren tachtig. Gek genoeg is dat intro ook heel kenmerkend voor de late jaren zeventig. Ik hoor bijna precies hetzelfde geluid terug in bijvoorbeeld Love on the telephone van Foreigner en The hanging tree van Uriah Heep (al zijn die platen verder natuurlijk wel érg verschillend van RR).

Jazeker wel was dat rond deze tijd. Voor week 51 had ik m opgeschreven. Maar hij komt niet in mijn lijst. Ik vond m uiteindelijk toch niet goed genoeg. Ik heb m ook nog steeds niet. Ik denk dat het komt door die vocoder, heeft me altijd wat tegengestaan.

@sq: ben ik wel met je eens. Muzikaal gezien vind ik het een fantastisch nummer, maar die vocoder verpest het. Je hoort zelfs door die vocoder heen dat hij gewoon niet kan zingen. Dat een gelauwerd muzikant als Hancock dat nou zelf niet in de gaten gehad heeft. Op latere (disco-)platen van hemzelf huurde hij echte zangers in, onder wie Greg Walker (Santana) en Sylvester.

Nee, Herbie Hancock zou het niet redden in mijn lijst.

Is Tell everybody een poging tot een gemakkelijk scorende disco-plaat of heeft het nog vernieuwende impulsen? Die vocoder vind ik nog niet zo erg. Maar er zit voor de rest weinig origineels aan.

Greg Walker? De man die halverwegde de jaren '70 tot 1979 bij Santana zong, inclusief de vocalen op Moonflower? Dat lijkt mij haast niet te combineren stijlen, als ik Herbie Hancock zo hoor. Maar misschien had Walker er wel even genoeg van, na te zijn gedumpt door Carlos Santana.

Ja, voor iemand van het statuur van Herbie Hancock was het inderdaad een kwestie van gemakkelijk scoren. Hoewel...hij maakte in de tweede helft van de jaren zeventig en begin jaren tachtig een aantal disco/funkplaten die wel aansloegen in de discotheken, maar die toch tot het minder goed verkopende deel van zijn werk behoren.
Jazz-puristen verfoeien die albums, maar persoonlijk vind ik het goed gemaakte disco, met prima instrumentaties. Maar erg vernieuwend is het allemaal niet. Sterker nog, voor iemand als Hancock is het zelfs allemaal tamelijk doorsnee. Het zou allemaal uitmonden in zijn ontdekking van scratch-, electro- en hiphop-elementen, en dat resulteerde in 1983 in zijn hit Rockit. Die was voor die dagen weer wél vernieuwend.

Enfin, oordeel zelf hoe Hancock klinkt met Greg Walker:

YouTube - herbie hancock saturday night disco jazz funk 1980

Zoveel verschilt het niet met de muziek van Santana, maar die speelt dan ook zelf mee op dit nummer

Ik maakte zelf geen toplijsten in 1979, maar ik vermoed dat Tell everybody bij mij wel de top-10 gehaald zou hebben. Ik was er een tijdje helemaal weg van in die periode. Vooral vanwege die electrodrums. Piew-piew-pieuwpieuwpieuwpieuw...

Tja, ik heb Santana liever in een minder dansbare setting maar ja, ik zal hem nageven dat hij zich niet laat leiden in dit soort zaken.

De Top 30 van 24 november 1979

01 01 Making plans for Nigel * Xtc
02 04 Laugh and walk away * The Shirts
03 03 Video killed the radio star * Buggles
04 06 Goodbye stranger * Supertramp
05 02 Message in a bottle * The Police
06 12 Last train to London * Electric light orchestra
07 08 I love you like I love myself * Herman Brood
08 15 Come on * New adventures
09 14 Send one your love * Stevie Wonder
10 09 Star * Earth, wind & fire
11 05 Tusk * Fleetwood mac
12 13 Crazy little thing called love * Queen
13 07 The devil went down to Georgia * Charlie Daniels band
14 --- Damned if I do * The Alan Parsons project
15 10 Bird song * Lene Lovich
16 22 Weekend * Earth & fire
17 --- I'm the man * Joe Jackson
[img][/img]

18 20 Please don't go * Kc & the sunshine band
19 25 Still * Commodores
20 11 Them heavy people * Kate Bush
21 26 Lines * Planets
22 --- The shape of things to come * The Headboys
23 16 Rumour at the honky tonk * The Walkers
24 18 Falling * Gerald Masters
25 23 No more tears * Summer/Streisand
26 24 Shine silently * Nils Lofgren
27 28 Diamond smiles * Boomtown rats
28 29 Spacer * Sheila & the Black devotion
29 --- Lady of the dawn * Mike Batt
30 --- Gonna get along without you now * Viola Wills

Damned If I do is misschien een niet zo'n opzienbarend nummer van The Alan Parsons project in vergelijking met de 3 eerder verschenen albums, toch heeft het enkele boeiende fragmenten. In de eerste plaats vind ik de opening van het nummer vrij uniek, het duizelt je wat in de muziek maar het is erg mooi gedaan. Daarnaast is het in ieder geval ook een single waar het Royal Philharmonic orchestra o.l.v. Andrew Powell prachtig acte de presence mag geven.

En het is natuurlijk een niet zo bekend singletje, het heeft de Nederlandse hitlijsten niet gehaald. Het is dus vrij zeldzaam maar met als b-kant (voor de geïnteresseerden) You lie down with dogs (ook van Eve) is het verder niet zo heel erg schokkend.

Toch zijn er heel wat singles met onbekende b-kanten (en dus interessant) uitgebracht. Wat te denken van kant twee van I'm the man van Joe Jackson. Hij bracht een tweede album binnen een jaar uit maar deze single zou, net als die van Parsons, de Nederlandse lijsten ook niet binnenkomen. Dus I'm the man is zeldzaam maar dat gold dus ook zeker voor de b-kant, die lange tijd nooit ergens anders op is verschenen dan op dit singletje. Het gaat om de live versie van de Chuck Berry cover Come on die (toevallig of niet!) juist met de versie van de New adventures momenteel in de top 30 staat.

Het is dus één van de eerste live-tracks van Joe Jackson ooit, stamt dus ook al uit 1979 en is pas in 2001 als extra track aan de digital geremasterde versie van het album I'm the man toegevoegd. Daarmee een eind makend aan de illusie die ik lange tijd als single bezitter van I'm the man heb gekoesterd. Het nummer I'm the man ligt overigens geheel in het verlengde van het in 1979 eerder verschenen debuutalbum Look sharp.

Dat waren dan twee leuke albums van Joe Jackson in één jaar. Kom er nog eens om!

Verder komen dan nog binnen Viola Wills, Mike Batt en The Headboys. Om met de laatste te beginnen, er is hier sprake van powerpop uit Schotland waarbij de band vooral bekend is gebleven door dit ene nummer. Vagelijk werd het snel bij de new wave als genre ingediend. Ik vind powerpop met symfonische invloeden prima.

Ik ken dat hele album niet van de Headboys maar ook hier schuilt weer een enorme tragedie. Het album slaat aan, de single ook (hoewel hier slechts niet verder gekomen dan de tipparade), in Amerika haalt het titelloze debuut uiteindelijk de 113e plaats. Dan slaat het noodlot toe: in tegenstelling tot de afspraken om te gaan touren in de VS om het album te promoten, besluit de band terug te gaan naar Schotland om een tweede album op te nemen. Een noodlottige beslissing want dat album kwam er niet van en in de Verenigde Staten waren ze vervolgens snel vergeten. Einde verhaal, band ging uit elkaar. Maar The shape of things to come is zeker niet onaardig.

Ik ben blij dat ook in mijn lijst de nummer 1 van Sq binnenkomt, ik hoef Viola Wills natuurlijk niet aan te kondigen als één van de vele disco queenen die we toen hadden. Maar een alleraardigst nummer, Gonna get along without you now. Ik wilde eigenlijk zeggen een vriendelijke disco-single, dat lijkt mij wel een juiste typering.

Mike Batt is al prima beschreven door Ranboy. Toen konden we ook niet weten dat hij de stuwende kracht achter Katie Melua zou worden en hij zelf daardoor ook weer in de schijnwerpers kwam te staan. Met een recent studio-album zelfs. Maar Lady of the dawn is niet alleen romantisch, sprookjesachtig, ik vind het ook erg slaapverwekkend. We zullen het maar goed praten door te stellen dat de Kerstdagen naderen. Maar ná een rondje Mike Batt mag ik vooral de single I'm the man van Joe Jackson toch aanbevelen: voor herstel van de broodnodige balans.

Je bent er snel bij met The Headboys, musician! Bij mij zal hij ook binnenkomen, maar niet een heel grote hit worden. Toch vind ik het (achteraf) niet gewoon aardig, maar echt een geweldige single, met veel power en drive, en zoals je zegt een beetje tussen new wave en symfonisch in, eigenlijk wel vergelijkbaar met The Tubes. Voor de nieuwsgierigen: YouTube - The Headboys - The Shape Of Things To Come (1979)

Aha, dus dáár komt die live-versie van Come on door Joe Jackson oorspronkelijk vandaan. Ik ken dat nummer van deze LP, die ik ooit eens in de uitverkoopbakken vond:

18 RODAS: PROPAGANDA A Blatant Attempt to Influence Your Musical Taste (AM, 1979) - 18rodas.blogspot.com

Daardoor weet ik dat dat nummer van Joe Jackson zeer de moeite waard was. Helaas gold dat alleen voor dát nummer; de rest van de LP boeide me niet zo, vandaar dat ik 'm verkocht heb in de tijd dat ik CD's begon te kopen. Achteraf wel jammer van de zeer coole hoes, trouwens.

Lijkt me een ijzersterke single-combinatie, want I'm the man is natuurlijk ook een geweldig nummer. Zoals die eerste twee LP's van Joe Jackson over de hele linie zeer sterk zijn. Jammer dat-ie in die tijd nooit een Nederlandse hit gescoord heeft; Is she really going out kwam niet verder dan de tipparade.

Dat nummer van The Headboys is ook erg goed trouwens. Nooit op single gekocht destijds, maar wel onthouden. En later zelfs teruggevonden op deze opmerkelijke verzamel-CD: Hard to Find Classics Vol. 2 (1999).
Ik merk nu pas dat dat nummer van The Sinceros (Worlds apart) hier óók op staat. Geweldig - met dank aan Rob Stenders, die zich toen met zijn nachtelijke radioprogramma Freak-o-lympics specialiseerde in dit soort 'vergeten' nummers. Dat-ie dit soort albums erdóór kreeg bij de platenmaatschappij....Echt een verzamelalbum voor de freaks.

Lijkt me een leuk bandje, die Headboys. Typische powerpop die eind jaren zeventig even populair was, in dezelfde lijn als bands als XTC, The Motors, The Jags en The Shirts.
Ik denk dat The Headboys in Nederland nog relatief populair zijn geweest. Er staan nog een paar nummers bij de links van die YouTube video. Volgens mij is Schoolgirl destijds ook nog op de radio te horen geweest (en wellicht was het zelfs een tipparade-notering). En er staat ook nog een clipje op van een zeldzaam Nederlands tv-optreden van het evenmin onaardige Stepping Stone.

Wat een grappig verzamelalbum van A&M, die 18 Rodas, sterke artiesten. Daar had ik dan nog nooit van gehoord.

Ziet er erg aardig uit, alternatief en de hoes revolutionair. En dat bij het A&M label! Ook dat Hard to find classics album is natuurlijk geweldig, als initiatief. Dat is nu een voorbeeld waarbij compilaties een meerwaarde kunnen bieden. Waarbij wel aangetekend dat alle genres dwars door elkaar lopen, daar hadden ze iets smaakvoller te werk kunnen gaan.

Dat album van The Headboys staat overigens ook op musicmeter. Zonder commentaar maar de twee stemmers geven het een gemiddelde van 4,25....