alle opmerkingen idem voor mij.

Mijn lijst volgt nog later.

De Top 30 van 8 december 1979

01 (01) Making plans for Nigel * Xtc
02 (05) Come on * New adventures
03 (02) Laugh and walk away * Shirts
04 (07) Damned if I do * The Alan Parsons project
05 (04) Last train to London * Electric light orchestra
06 (03) Goodbye stranger * Supertramp
07 (10) I’m the man * Joe Jackson
08 (21) One step beyond * Madness
09 (08) Send one your love * Stevie Wonder
10 (---) Another brick in the wall * Pink floyd
[img][/img]

11 (14) The shape of things to come * The Headboys
12 (---) Walking on the moon * The Police
13 (18) Can we still be friends * Robert Palmer
14 (06) Video killed the radio star * Buggles
15 (09) I love you like I love myself * Herman Brood
16 (13) Weekend * Earth, wind & fire
17 (15) Still * Commodores
18 (17) Please don’t go * Kc & the Sunshine band
19 (---) Living on an island * Status quo
20 (26) Is it love you’re after * Rose Royce
21 (20) Rock sugar * Rob Grill
22 (24) The ballad of Lucy Jordan * Marianne Faithfull
23 (---) A message to you Rudy * Specials
24 (16) Crazy little thing called love * Queen
25 (27) Wonderful Christmas time * Paul McCartney
26 (---) Off the wall * Michael Jackson
27 (11) Message in a bottle * The Police
28 (30) Get up and boogie * Freddie James
29 (---) Lock yourself up * The Buddy Odor stop
30 (---) I do rock and roll * Golden earring

Laat ik eerlijk zijn: op het moment van verschijnen vond ik het het meest geweldige nummer van Pink floyd dat ooit was verschenen, Another brick in the wall pt 2. Dat was ook niet zo moeilijk, van daarvoor had ik nog nauwelijks Pink floyd albums (alleen Relics) en had de band eigenlijk ook nauwelijks singles uitgebracht die ook nog eens hits werden. Ooit heb ik nog veel geld neergelegd voor het singletje Have a cigar van Wish you were here en later ook nog een remake van Money gekocht. Pink floyd was, toen ik 16 was, al muziek voor gevorderden.

Of eigenlijk moet ik zeggen, het begon voor mij officieel allemaal met Another brick in the wall en daarna werd heb ik in aanschaf van Pink floyd LP's een inhaalslag geslagen. Want met The Wall ben ik daarna snel begonnen met alles wat daarvóór nog zat.

En dat is helemaal niet erg. Ik draai vanavond anno 2010 toevallig net een cd uit 1967 die ik ook nog nooit eerder had gehoord.

Pink floyd wint het, niet onbelangrijk, van The Police terwijl 1979 toch het jaar van The Police was. Maar Walking on the moon is toch wel minder dan Message in a bottle, veel trager en bedachtzamer ook. Zou The Police ook gedacht hebben dat het bijna Kerst was en dat het dus wat rustiger aan kon? Het lijken mij eerder marketing gedachten die thuis horen bij de platenmaatschappij van The Police, A&M.

Maar ja het is toch waar, Kerst nadert met rasse schreven en zelfs Status quo neemt gas terug met een hardrock ballad, jawel, zo kun je Living on an island wel noemen. We hadden laatst de Confusion/Last train to London van ELO discussie, hier is er weer één. Ook hier is sprake van een dubbele A-kant, samen met het nummer Runaway. Dat laatste nummer is dan weer wat steviger en voor veel liefhebbers waarschijnlijk aantrekkelijker. Er is daarom een tendens gaande dat Runaway wordt uitgeroepen tot de werkelijke A-kant. Pure geschiedvervalsing. Degenen die het singletje in huis hebben, kijk het ter controle nog even na. Op het label rechts is toch duidelijk af te lezen dat Living on an island het serienummer plus een ééntje er achter krijgt, Runaway een twee.

Niet alles in de hoek van het genre van Madness is even leuk: de Specials zijn wel aardig maar minder spectaculair. Minder nadrukkelijk aanwezig ook dan Madness. Toch is A message to you Rudy zeker niet onaardig, uiteindelijk ook één van de grotere hits van de Specials.

Off the wall een prima tweede single van het gelijknamige album van Michael Jackson. Ik heb een kleine voorliefde voor zijn eerste solo-album vanwege de ongecompliceerdheid, totaal gebrek aan pretenties en dus oprechte puurheid. Ook al had het uiteraard wel degelijk al heel wat dansinvloeden. Maar zoals gezegd, deze tweede single is ook prima en wat mij betreft had er iets meer eer en glorie van Thriller mogen worden toegekend aan Off the wall.

Ik ben dit jaar toch regelmatig positief gestemd geweest over Nederlandse bands in 1979. Maar het is niet allemaal rozengeur en manenschijn. De twee onderste platen zijn voor Lock yourself up van The Buddy Odor stop en, helemaal onderaan, I do rock and roll van de Golden earring.

Om bij de laatste te beginnen: superlatieven schieten mij te kort als we het over de Golden earring hebben over de periode 1969-1979. Tot en met Weekend love in 1979 was het, ook singlematig bekeken, alleen maar genieten. Tot deze I do rock and roll werd uitgebracht. Daarmee is gelijk één van de allerslechtste Earring singles óóit ten gehore gebracht en eigenlijk mogen ze zich daar, 31 jaar na dato best nog wel een beetje voor schamen. Het leidde tot een enorme vrije val van onze Nationale Trots, die ook in 1980 nog effecten zou hebben, toen de Golden earring nog meer dramatische singles uit zou brengen.

Het was zo slecht dat de Golden earring in 1981 nog heeft overwogen er het bijltje neer te gooien, tot de geweldig vondst met Twilight zone in 1982. Dat heeft de band toen gered.

Hans van den Burgh is al eerder genoemd als enfant terrible en iedereen liet de Buddy Odor stop vallen als een baksteen, in vervolg op het 'ontbinden' van 'zijn' Gruppo sportivo. Terecht ook in muzikale zin, getuige deze Lock yourself up. Nee, het is inderdaad niet geheel iets anders dan Gruppo sportivo (dat was aanvankelijk wel de bedoeling) maar afgemeten tegen Gruppo sportivo kwaliteit is Lock yourself up als uitermate matig (en dan laat ik mij vriendelijk uit) te bestempelen. Uithuilen en opnieuw beginnen zou ik adviseren. Maar het succes van Gruppo sportivo zou Van den Burgh niet meer weten te evenaren, weten wij allen inmiddels.

Bij mij ging het ongeveer net zo. Another brick in the wall was ook voor mij de single van het jaar. Korte tijd later kocht ik ook de dubbel-LP. Met Pink Floyd en singles is het verder nooit zoveel geworden met mij, maar een jaar of twee later kocht ik, ter nadere kennismaking, wel de verzamel-LP A collection of great dance songs (later zelfs nog op CD aangeschaft).
Als je daar nu op terugkijkt, is dat een tamelijk overbodige release, want ingekorte versies van die lange album-nummers, dat werkt niet zo goed (zeg ik nu). Maar het was voor mij wel een introductie tot het eigenlijke geluid van Pink Floyd. Die remake van Money komt hier vandaan; ik herinner mij dat het toen (in '81) ook een single was, al heb ik die nooit gekocht.
Ergens rond 1983 volgde Dark side of the moon, daarna het toen net uitgebrachte A momentary lapse of reason (waarvan ik ook nog twee singles heb!) en daarna stapsgewijs de andere platen.

Ik denk dat ik als tiener wel eens ben blootgesteld aan oudere Pink Floyd-platen, bij oudere broers van vrienden van me. Maar in 1979 - en zéker in de jaren daarvoor - was dat echt nog niet aan mij besteed. Wat je zegt: muziek voor gevorderden.

Klopt helemaal, ik heb de single ook nog. Runaway is best een behoorlijk nummer, maar Living on an island is eigenlijk altijd een favoriet Quo-nummer van me geweest, waarschijnlijk omdat het zo afwijkt van hun kenmerkende geluid. Ik vind het zelfs geen hardrock-ballad; het is meer een standaard jaren zeventig popnummer, zoals dat gemaakt had kunnen worden door (ik noem maar een dwarsstraat) the Sutherland Brothers.
Je kon merken dat de Quo hier zocht naar een verbreding van hun geluid. Vooral die elektrische piano treedt hier veel meer op de voorgrond dan in hun hardrocknummers. Die stilistische verbreding zou zich hierna voortzetten, al leidde dat wat mij betreft niet tot interessantere muziek. De songs die ze hierna zouden uitbrengen waren gewoon minder sterk dan hun jaren zeventig werk.

En als we het hebben over het ontbreken van goede liedjes, komen we automatisch uit bij de Golden Earring. Want nu je dit zo schrijft, komt het bij mij ook weer boven: ik heb dit precies zo ervaren. Alles wat ze tot pakweg het eerste live-album deden (1977) was geweldig, maar daarna kwam de klad erin. En niet zo'n beetje: dit is echt een nummer waarvan ik vermoed dat ze het op een balorige achternamiddag even in elkaar geflanst hebben. Waarschijnlijk om het gat te vullen tussen twee LP's,want bij mijn weten is I do rock & roll alleen op single uitgebracht en niet op een reguliere LP verschenen.

Ze wijken niet echt af van het bekende geluid, maar het is gewoon een erg slecht nummer. Waar het precies misging weet ik niet. In feite vond ik Movin' down life van een jaar eerder ook al behoorlijk onder de maat naar Earring-maatstaven, maar deze was echt om te huilen. De groep bevond zich duidelijk in een creatieve impasse, al vond ik de volgende single Long blond animal alweer een teken van herstel.
Maar inderdaad, het is dat ze in '82 met Twilight zone op de proppen kwamen, maar anders had het hier al afgelopen kunnen zijn. En dan zouden we per saldo toch nog heel wat aardige muziek gemist hebben.

Ook hier ben ik het met je eens: op Off the wall (het album) hoor ik Michael Jackson zoals ik me hem het liefst herinner: ongecompliceerde, maar uitstekende dansmuziek zonder die fanatieke drang om te willen scoren. Op Thriller had hij dat onbevangene ook nog wel enigszins, maar als ik Bad hoor, dan zie ik als het ware de verbeten koppen van Michael en Quincy Jones al voor me, als ze tijdens de opnamen bezig zijn met het idee: 'Deze plaat moet nóg meer hits bevatten dan de vorige'. Het spontane, dat Michael hier nog zo kenmerkt, is tegen die tijd echt verdwenen.

Overigens bevat de B-kant van de Off the wall-single naar mijn smaak een van de beste Michael Jackson-nummers ooit: Working day and night. Mocht je de single hebben, leg hem dan maar eens op zijn ruggetje...

Nog even nitpicken: dit was niet de eerste solo-LP van Michael; hij had er bij Motown ook al een paar gemaakt. Maar over het algemeen wordt deze wel als de echte start van Michaels solo-carrière gezien.

En - heel opmerkelijk - Off the wall was niet de tweede, maar de derde single van dit album. De opvolger van Don't stop till you get enough was Rock with you. Wel een grote hit in Amerika, en wel degelijk op single uitgebracht in Nederland, maar hier gek genoeg helemaal tussen wal en schip gevallen. Je kunt het je haast niet voorstellen, maar de populariteit van Michael was in '79 nog niet zo groot dat elke single automatisch een hit werd.

Nounou, de Earring-single dramatisch...

Er wordt wel erg met de bijl gehakt hier. Misschien heeft het niet de klassieker-status van een Twilight Zone, maar slecht is toch anders.
Ik mag de onbevangen sfeer van het nummer wel. Het voorafgaande album No Promises, No Debts klinkt vergelijkbaar.

Ik doe niet zo mee met de bejubelingen van Another Brick in the wall. Ik weet nog dat ik het wél tof vond dat Pink Floyd in de hitparade kwam met een hit, omdat er daarvóór weinig nummers waren die als song erg populair waren. Het enige nummer dat in de top 100 allertijden stond was al jaren One of these Days en dat was niet eens een single geweest. Ik kende de oude PF dus al wel. Ik kocht Meddle in 1977, Relics in 1978 en kende verder Ummagumma en Obscured by Clouds van cassette.

Ik kan me goed herinneren dat ik het snel zat was met het nummer en dat was toch ook een beetje om de wat goedkope tekst. Jaren later zou ik het nummer live horen (concert Roger Waters 2006) en pas toen heb ik er voor het eerst weer van genoten.

Maar.. in mijn lijst dus voorlopig ook, al wordt het daar geen grote:

De SQ top 15 van week 49 - 1979




1 (1) Diana Ross - No One Gets the Prize (3 wk)
2 (-) Rose Royce - Is it Love You're After (re-enter 2 wk)
3 (11) Fern Kinney - Groove Me (8 wk)
4 (2) Chic - My Feet Keep Dancing (2 wk)
5 (-) Joe Bataan - Rap-o Clap-o
6 (5) The Shirts - Laugh & Walk Away (7 wk)
7 (-) Pink Floyd - Another Brick in the Wall
8 (6) Jackie Moore- How´s Your Lovelife (4 wk)
9 (12) Jefferson Starship - Jane (3 wk)
10 (9) Buddy Odor Stop - Buddy Odor is a Gas (2 wk)
11 (8) Patti Smith Group - Rock ´n Roll star (2 wk)
12 (4) Viola Wills - Gonna Get Along Wihout You Now (4 wk)
13 (3) Kool and the Gang - Ladies Night (3 wk)
14 (-) Genius - The Muscle
15 (13) Sheila B. Devotion - Spacer (2 wk)

Bijzonder is misschien nummer 14. Ik kan het nummer zo snel niet vinden op t net. Maar het is dus een Nederlandse productie. Uit mijn hoofd was het redelijk snel en een beetje funky.

Hierbij linkje naar de maxi van Joe Bataan (nr 5), vanwege het intro ´El´ Rap-o-Clap-o geheten
YouTube - Joe Bataan - El rap-o clap-o 1979

Meteen die Sugarhill eruit gegooid; dít was pas echt een lekkere plaat met rap. Er zouden er nog vele volgen.

Nee, I do rock and roll is echt slecht. Het album No promises no debts heeft op musicmeter trouwens ook nauwelijks een gemiddelde van drie....

Prachtige plaat, kan mij er helemaal in vinden. Ik heb hem al een paar keer beluisterd maar hij blijft leuk. Rose royce heeft weliswaar geen grote aantallen succesvolle singles gehad maar wel over een langere periode, 1977 tot 1982 of zo iets. En altijd smaakvol, Car wash, Wishin' on a star (!!), Love don't live here anymore, RR express en deze Is it love you're after.

Een album heb ik er nog nooit van gehoord, misschien is dat dan weer teveel van het goede.

Rose Royce is wel een beetje een singlesgroep. Maar als je toch wil proberen is In Full Bloom wel een prima album; leuk als dwarsdoorsnede, met én het mooie Wishing on a Star én funk à la Carwash, al staat dat nummer er zelf dus niet op. Ik maakte het ooit tot Soulalbum van de week op de site en zie dus aldaar voor zinvol commentaar ook: Rose Royce - In Full Bloom (1977)

Het lijkt mij een goed advies. Jammer dat de cd bij de reguliere verkooppunten niet was te vinden of anders tegen schrikbarende prijzen. Gelukkig vond ik nog een 2e hands exemplaar bij Amazon.com!

Hoe dan ook, het geeft gelijk ook de mogelijkheid om de paar grote hits die Rose royce nog meer heeft gehad er leuk mee te mengen (als het album zich daar voor leent).

Overigens heb ik nog wel de live-cd




Destijds niet zo'n dure aanschaf, het staat niet eens op musicmeter.

M´n vrouwtje en ik hebben een zeer eclectische muzieksmaak, misschien dat dat het is.
Presence is bv. mijn favoriete Led Zeppelin-album terwijl zeer weinigen die mening delen.
Iets soortgelijks heb ik bij Black Sabbath, The Rolling Stones, Pink Floyd, Pearl Jam, U2 en Paul McCartney. Gevoelsmatig ga ik vaak voor minder populaire platen en luister ik zowel naar pop/rock, klassiek, jazz, krautrock en metal

Dat zou heel goed kunnen! Ik trek mij meestal ook niet veel aan van de gangbare mening maar het (later bekend geworden) feit dat de Golden earring begin jaren '80 zelf ook overwoog om er maar mee te stoppen is natuurlijk wel een teken aan de wand...

Wat Rose Royce betreft: In full bloom is een mooie instapplaat, als geheel wel een van hun beste albums. Zelf beschouw ik deze groep als méér dan zomaar een singles-band, en ik was dan ook erg blij dat hun originele albums uit hun toptijd ('77-'81) eerder dit jaar eindelijk op CD werden uitgebracht - momenteel allemaal € 8,99 bij CD-Wow.
Maar ik geef toe dat dit soort muziek niet voor iedereen is. Als mensen het beschouwen als vrij anonieme disco-funk, kan ik me daar wel iets bij voorstellen. Om te beginnen moet je de stem van zangeres Gwen Dickey meer dan gemiddeld kunnen waarderen, en verder ben ik nogal een liefhebber van het soort 'handgemaakte' disco en funk van bands met een uitgebreide bezetting, inclusief een blazerssectie, een string-sectie en percussie.

Een alternatief zou deze kunnen zijn: The very best of Rose Royce. Dan heb je zo'n beetje hun beste nummers, alleen ontbreken daar de Nederlandse hits RR Express en Best love weer op. Die nummers sloegen in de VS kennelijk niet aan.
Een betere verzamelaar is helaas niet voorhanden; en vermijd alsjeblieft alle leverbare CD's op obscure labeltjes: meestal zijn het remixen, nieuwe opnames of live-uitvoeringen. Alleen de CD's op Warner Brothers zijn de moeite waard (en die heruitgaven op Wounded Bird natuurlijk).

Wel grappig trouwens, zo'n re-entry in de lijst van sq, die meteen op 2 binnenkomt. Was daar nog een aanwijsbare reden voor?

Wow, Presence de beste Led Zeppelin-LP? Dat is in mijn ogen inderdaad wel héél opmerkelijk. Naar mijn idee vertoont dat album alle kenmerken van een te snel in elkaar gezette plaat, die ronduit verpletterd wordt door zijn voorganger Physical graffiti. Want dat vind ík dan weer de beste Zeppelin.

Maar het kán - ik heb soms ook voorkeuren voor albums die bijna niemand ziet zitten. Bent out of shape vind ik bijvoorbeeld een van de beste Rainbow LP's en Magnification een van de beste Yes-albums. Bij de Stones heb ik dan weer een merkwaardige (door jeugdsentiment gekleurde) voorkeur voor Black & blue en Emotional rescue en van Black Sabbath vind ik alleen de eerste twee Dio-albums echt goed.

Maar die Golden Earring-single, tja. Misschien zijn het de tekst en de nogal dreinerige melodie die me erg tegenstaan: You're sorry you met me, tomorrow you miss me, tomorrow I'll kiss you goodbye. Het komt allemaal erg inspiratieloos en clichématig op mij over; alsof ze het op dat moment zelf ook niet meer wisten. Ik heb echt zelden een nummer gehoord waaruit zó duidelijk blijkt dat een groep in een creatieve impasse zat. En dan vind ik No promises no debts nog niet eens onaardig...

Maar goed, verschillende smaken enzo. Geeft niet, zolang je er maar lekker over kunt discussiëren. Dan is dit topic er ook mee gediend.

Haha, ja die tekst...
Het is dan ook maar goed dat ik amper op teksten let.

Wat ook enigszins een verklaring kan zijn is de beleving van de muziek los van de tijd waaruit het komt. Nogal wat singles die in die tijd niet goed scoorden ervaar ik nu als goed en ondergewaardeerd. De Wings-singles uit dit jaar schieten me zo te binnen en ook die van Stevie Wonder en Toto.

Ik vind het ook leuk om verschillende meningen te lezen. Waar het op andere sites tot welles-nietes-discussies leidt, wordt het hier (met een enkele uitzondering bij album-recencies) een interessante discussie, niet in de laatste plaats omdat het hoofdzakelijk personen betreft die bewust die periode meemaakten.

TOP 40 VAN ROB nr 181, 12-12-1979
dw vw aw
1 3 3 Another brick in the wall, part 2 - Pink Floyd
2 1 4 Spacer - Sheila & the Black Devotion
3 6 5 Still - The Commodores
4 2 7 Please don't go - KC & the Sunshine Band
5 5 7 Goodbye stranger - Supertramp
6 17 2 Thema uit 'De verlaten mijn' - Gheorghe Zamfir
7 8 4 Lady of the dawn - Mike Batt
8 4 9 Laugh and walk away - The Shirts
9 12 4 Is it love you're after? - Rose Royce
10 16 3 The ballad of Lucy Jordan - Marianne Faithful
11 7 14 The devil went down to Georgia - Charlie Daniels Band
12 11 5 No more tears - Barbra Streisand & Donna Summer
13 21 3 Wonderful Christmas time - Paul McCartney
14 18 4 Gonna get along without you now - Viola Wills
15 9 6 Weekend - Earth & Fire
16 13 5 Send one your love - Stevie Wonder
17 22 2 Gentleman street - The Train
18 24 2 Walking on the moon - The Police
19 10 12 Tusk - Fleetwood Mac
20 -- 1 David's song - The Kelly Family
21 25 2 Ease on down the road - The Wiz Stars
22 29 2 Come on - The New Adventures
23 -- 1 I have a dream - Abba
24 15 8 Crazy little thing called love - Queen
25 14 11 Whatever you want - Status Quo
26 -- 1 Last train to London/Confusion - ELO
27 -- 1 I do rock 'n roll - Golden Earring
28 39 2 Rollerskating - Dolly Dots
29 -- 1 Babe - Styx
30 -- 1 Sara - Fleetwood Mac
31 19 8 Dream police - Cheap Trick
32 -- 1 Rapper's delight - The Sugarhill Gang
33 23 13 We belong to the night - Ellen Foley
34 -- 1 Runaway/Living on an island - Status Quo
35 31 8 Gimme gimme gimme - Abba
36 33 4 Yes I do - Luv'
37 20 12 Money - Flying Lizards
38 26 9 Making plans for Nigel - XTC
39 30 6 A walk in the park - Nick Straker Band
40 27 11 The bird song - Lene Lovich

Onontkoombaar natuurlijk, Pink Floyd neemt de eerste plaats over, en Spacer moet in zijn vierde week al aan de terugtocht beginnen. Gheorghe Zamfir stijgt snel door naar 6. Bij zo'n plaat moet ik denken: wat zou die in mijn top 40 (die ik nog steeds wekelijks maak) doen als-ie nu voor het eerst werd uitgebracht? Ik denk toch ook een dikke top 10 hit, al is-ie totaal niet 'cool'. Maar het is een academische vraag, want zulke songs worden tegenwoordig niet meer gemaakt...

Deze week een recordaantal nieuwe platen: acht. En dat vlak voor de Kerst.

Op 20 The Kelly Family met hun eerste hitsingle, duidelijk in kerstsfeer. Wat mij betreft nog steeds ontroerend mooi. Ik dacht dat het uit een film of TV-serie kwam, maar dat kan ik zo snel niet terugvinden. De band bestond uit een grote familie, waarvan het aantal kinderen in 1979 nog steeds groeide. De jongere kinderen zouden 15 jaar later opnieuw de hitlijsten onveilig maken.

Op 23 de kerstsingle van Abba. Toen ik hem voor het eerst hoorde, dacht ik dat hij dat opvallende intro van een oudere song had geleend; later vond ik dat dat Without a worry in the world van Rod McKuen was, maar ik vermoed dat het gewoon een typisch Grieks (?) geluid is dat niemand voor zich kan claimen. De titel is uiteraard naar de beroemde toespraak van Martin Luther King, maar in de tekst zitten verder geen toespelingen. Wel weer een ouderwetse nummer 1 hit voor Abba! Overigens werd na de kerst ook de b-kant (dubbele a-kant) Happy New Year gedraaid, maar op dit moment nog niet.

Op 26 ook een dubbele a-kant: Confusion en Last train to London. Volgens mij werd Confusion al snel gedropt en vooral Last train to London gedraaid, wat ook duidelijk het betere nummer is. In latere edities van mijn top 40 noemde ik Confusion al niet meer.

Op 29 Styx, een symfonische rockband uit Amerika met een zware ballad. De stem van zanger Dennis DeYoung tilt het nummer naar grote hoogten, en het is heerlijk om mee te galmen.

Op 30 de tweede single van het album Tusk, en ditmaal een meer traditionele ballad, die het ook duidelijk beter deed dan de eerste single, wat vrij zeldzaam is. Sara gaat over enkele relationele strubbelingen in de Fleetwood Mac-familie, waar ik maar niet in detail op in zal gaan. Stevie Nicks die het schreef, werd later beschuldigd van plagiaat door een dame die een zeer gelijkende song had geschreven, maar Stevie kon aantonen dat haar tekst ouder was en kreeg gelijk.

Op 32 dan The Sugarhill Gang, in mijn top 40 de eerste rapplaat. De song was meteen een doorslaand succes, bereikte makkelijk in de top 40 de nummer 1-positie en is nog steeds een klassieker. De singleversie kan ik bijna helemaal meerappen (mocht iemand dat interesseren). Opvallend is ook dat in deze song al vele elementen zaten die in latere rap/hiphop ook zaten: verbale opschepperij, een sample (al kende niemand dat woord toen in deze betekenis), namelijk van Good times van Chic, een crew met drie members die om beurten een stuk rappen en ook nog wat maatschappelijk verantwoorde teksten (I'd like to say hello to the black, the white, the red and the brown...). Wat mij betreft had de rap het ook bij deze song mogen laten . Ten slotte moet ik nog wijzen op de gigantische zomerhit The Ketchup Song van Las Ketchup uit 2002, waarvan het refrein een fonetische verhaspeling is van de openingslyrics, die NB volgens wiki de best verkochte single in Nederland is van de 21e eeuw!

Op 34 alweer een dubbele a-kant (terwijl dat toch echt zeldzaam was toen), Runaway en Living on an island. De eerste weken zou ik alleen Runaway vermelden, de traditionele Status Quo, maar later zou ik er Living on an island achter zetten, een veel softer geluid, dat uiteindelijke toch de favoriet werd.

De SQ top 15 van week 50 - 1979





1 (5) Joe Bataan - Rap-o Clap-o (2 wk)
2 (2) Rose Royce - Is it Love You're After (3 wk)
3 (1) Diana Ross - No One Gets the Prize (4 wk)
4 (-) Janis Ian - Fly to High
5 (7) Pink Floyd - Another Brick in the Wall (2 wk)
6 (-) Rocky Burnette - Tired of Toein' the Line
7 (9) Jefferson Starship - Jane (4 wk)
8 (-) RK Veulpoepers BV - Den Egelantier
9 (15) Sheila B. Devotion - Spacer (3 wk)
10 (6) The Shirts - Laugh & Walk Away (8 wk)
11 (3) Fern Kinney - Groove Me (9 wk)
12 (4) Chic - My Feet Keep Dancing (3 wk)
13 (-) Kelly Family - David´s Song
14 (14) Genius - The Muscle (2 wk)
15 (-) Fleetwood Mac - Sara


YouTube - Veulpoepers egelantier
YouTube - Fly Too High
YouTube - Rocky Burnette - Tired of Toein' the Line
YouTube - The Kelly Family David´s Song - Who´ll come with me

Ik heb t nagezocht maar niets gevonden. Ik kan me nog wel herinneren dat ik het nummer aanvankelijk niet zo geweldig vond na de mooie ballads van eerdere jaren. Toch bleek de ontwapende charme van de zangeres ook op dit nummer aanwezig en dat drong pas goed door toen ik voor het eerst een (TV-) optreden (en vast wel playback) zag en misschien is dat dit moment geweest. Maar wel een herontdekking, dat zeker, ook in deze week nog op 2 namelijk.

Ik heb ze ook nog eens in het echt live gezien maar dat was volgens mij veel later. Hoe dan ook: ik ontdekte in die tijd zoveel interessants dat ik soms ook te snel was met oordelen van stukken die me niet meteen troffen; beter had ik misschien ook een top 30 of 40 gehad.

Leuk, nog nooit ergens gelezen, maar zeker op zijn plaats

He he. Sorry jongens, ik was vandaag niet online omdat ik speciaal voor dit topic mij een ongeluk heb zitten rekenen met betrekking tot de eindscore van mijn hitlijsten over 1979.

Vanaf vandaag alle 304 nummers nog eens op een rij, samengevat in de top 304 van 1979, opgediend in plukjes van 20 titels, dan blijft het te behappen.

Ik reageer straks ook nog even op de andere zaken van vandaag, uiteraard, ik waande me qua hoofdrekenen weer op de lagere school.

Grappig: de Stichting Nederlandse Top 40 hield het jaar 1979 voor gezien op 22 december 1979. De eerstvolgende hitlijst verscheen op 5 januari 1980 . Zoals zal blijken, heb ik wel gewoon een hitlijst van 29 december, alsof er geen singles verkocht werden in die periode.

Maar goed, eerst even het 'puin' van de onderste regionen van mijn hits van 1979, aangetekend dat sommige nummers uiteraard maar kort genoteerd stonden omdat ze nog uit 1978 kwamen of juist aan het eind van 1979 binnenkwamen:

304 Hot number - Foxy
303 Another band - Rainbow train
302 Knock on wood - Amii Stewart
301 Tired of toein' the line - Rocky Burnette
300 Gloria - Umberto Tozzi
299 Save me - Clout
298 Een beetje vent wordt geen agent - Ton v.d. Meer
297 Thema uit de verlaten mijn - George Zamfir
296 Hold on I'm coming - Precious Wilson
295 Lock yourself up - The Buddy Odor stop
294 Happiness - Pointer sisters
293 You treated me wrong - Maywood
292 Good times - Chic
291 Lost in music - Sister sledge
290 Y.M.C.A. - Village people
289 Let me know - Gloria Gaynor
288 I do rock and roll - Golden earring
287 Another shipwreck - Andy Bown
286 Backstage pass - McGuinn, Clark & Hillman
285 Rapper's delight - Sugar hill gang
284 Crying - Don McLean
283 Por un poco de tu amor - Julio Iglesias
282 Bang bang - B.A. Robertson
281 The Sphinx - Amanda Lear

Goh, het singletje van de RK Veulpoepers, obscuurder kan het nauwelijks. Ik moet hem ook nog ergens hebben liggen.

Het verhaal over Another Brick in The Wall is trouwens ook herkenbaar, ik vond het toen (als 14-jarige) een stoere plaat, maar achteraf is het een van de minste nummers van The Wall.

En David's Song, het is nog altijd een guilty pleasure.

Dat is tenminste pas een Kerstsingle!

De 1979 rangschikking op punten van laag naar hoog (2)

280 Born to be alive - Patrick Hernandez
279 Gonna get along without you now - Viola Wills
278 Bicycle race - Queen
277 You needed me - Anne Murray
276 Ik heb niks meer aan m'n leven - Ton v.d. Meer
275 Stumblin' in - Suzi Quatro/ Chris Norman
274 Spacer - Sheila & the Black devotion
273 Rock and roll band - Vitesse
272 Love's what I want - Cashmere
271 On the run - Vitesse
270 Mama Leone - Bino
269 Aline - Christophe
268 Throw it all away - Partner
267 Gentlemen street - The Train
266 Lay your love on me - Racey
265 In the navy - Village people
264 Get up and boogie - Freddie James
263 Lose caboose - Joe Tex
262 Come to my Island - Kc and the Sunshine band
261 Marie - Normaal

Is hier nog een zinnig verhaal bij af te steken? Misschien in het kader "eigenlijk te hoog of te laag".

Er staan wat disco-klassiekers in, die eigenlijk een beter lot hadden verdiend. Viola Wills was natuurlijk pas net uit. Maar Born to be Alive van Patrick Hernandez was toch een echte kraker. Love's what I want van Cashmere een onvervalste, grote Nederpop disco hit. En de dansbare vrolijkheid van Kc & the Sunshine band en de harde werker Joe Tex...

Toch is het niet zo dat disco/soul standaard onderin mijn eindejaarsoverzicht van 1979 terecht is gekomen, er was gewoon heel veel van, in dat jaar. Ja, het was geen rockmuziek natuurlijk, maar een aantal konden uiteindelijk toch leuk meekomen.

Bicycle race van Queen stamt natuurlijk eigenlijk uit 1978, draaide in 1979 nog één weekje mee.

De eerste nummers die nu afvallen maar die wél een grote hit werden in de reguliere hitlijsten zijn In the Navy van The Village people en de eindejaars top 10 hit Lay your love on me van Racey....

Dit zijn inderdaad wel typische onderste regionen-lijstjes . Wat afval van 1978 en toekomstmuziek voor 1980, en de kleinste hits. Een paar hiervan deden het bij mij veel beter: Spacer (zelfs op nr 1 gekomen), Happiness, Lost in music, Gentlemen Street (allemaal top 10), maar opvallend ook hoeveel hier van ook bij erg tussen 20 en 40 strandden.

Weet je wat? Ik doe gewoon mee!

Omdat ik dit haal uit bestaande overzichten die op jaar geselecteerd zijn, hier de opmerking dat songs die in 1979 binnenkwamen, geheel in 1979 geteld worden, ook als ze pas eind december binnenkwamen; en songs die eind 1978 binnenkwamen zitten er dus helemaal niet in.

(positie in jaaroverzicht, aantal punten in top 40, hoogste positie)

292 2 39 'k Heb de mot in m'n lijf Paul Boey
291 3 38 Lavender blue Mac Kissoon
290 4 37 Rollerball Champagne
289 5 36 We got the whole world in our hands Nottingham Forrest
288 5 36 Eeny meeny miny moe Luv'
287 5 37 Juliana Kinderen voor Kinderen
286 6 37 Black Jack Champagne
285 7 35 Dimm all the lights Donna Summer
284 8 36 One of the president's men Carlsberg
283 10 36 Santiago lover Emly Starr
282 11 35 Come to my island KC & Sunshine Band
281 11 35 Windsurfin' time again Surfers

Even inhalen:

280 12 35 Diamond smiles Boomtown Rats
279 12 36 Bouzouki player Babe
278 12 33 I'm the toughest Peter Tosh
277 13 33 The tourist Gang of Four
276 13 35 Quiereme mucho Julio Iglesias
275 14 34 Washable ink Neville Brothers
274 14 35 One night affair Stylistics
273 15 34 Get down Gene Chandler
272 16 34 Rock and roll band Vitesse
271 17 34 How do you mend a broken heart Guys 'n Dolls
270 17 33 We got love Y.Keeley & S.Flanagan
269 17 33 Save me Clout
268 17 32 Weekend Wet Willie
267 17 33 Knock on wood Amii Stewart
266 18 33 Pops we love you St.Wonder,D.Ross,S.R
265 18 33 Yes I do Luv'
264 19 31 Radio Dolly Dots
263 20 31 Woman Walkers
262 20 31 Schuhlied Friedrich Hláwatsch
261 21 31 When you're in love Dr. Hook

Heel goed uiteraard!

Dus het is eindstand, aantal punten en hoogst gehaalde positie?
Bij de snelle afvallers valt in ieder geval Dr. Hook al snel op...

Ja, ik doe per dag ook 20 singles, dan kan het lekker door tot 27 december...

Ja, dat klopt. Ik kan ook nog een kolom aantal weken toevoegen, maar ben bang dat het een beetje overkill wordt voor de argeloze lezer.

Inderdaad, dit liedje van Dr. Hook heb ik altijd wat vervelend gevonden. Ook kan opvallen dat de grootste hit van het jaar, Quiereme mucho, helemaal onderaan geëindigd is. Bij jou waarschijnlijk geen punt gehaald?