1075. The Velvet Underground – Pale Blue Eyes (1969)

Album: The Velvet Underground
Genre: voortkabbelende liefdesliedjes



Eigenlijk vind ik de nummers van Lou Reed vaak nogal op het randje van het zeurderige. Het is een van de redenen dat de soloplaten van de man het bij mij maar matig doen. Ook dit is eigenlijk best een vervelend nummer. Het duurt maar, zonder dat het veel progressie maakt. Of het de invloed van de VU-verpakking is, ik weet het niet, maar toch kan ik dat soort nummers in bandvorm blijkbaar beter hebben. Het gitaartje (dat overigens best wel doet denken aan In My Life van The Beatles) is bijvoorbeeld onweerstaanbaar.

1074. Duran Duran – Union of the Snake (1983)

Album: Seven and the Ragged Tiger
Genre: tv-showwave
Youtube

Duran Duran wordt nogal eens weggezet aan de foute kant van de jaren tachtig. Ik wil best geloven dat hun albums over de hele lengte nogal matig zijn, maar ik ken zelf eigenlijk maar weinig slechts van ze. Rio is namelijk in zijn geheel wél een sterke plaat en de latere singles kan ik stuk voor stuk goed aanhoren. Ja, zelfs The Reflex. Het eveneens vrij pompeuze Union of the Snake roept weliswaar visioenen op van tv-programma’s waarbij Carlo Boszhard betrokken is,maar wordt niettemin nooit echt vervelend. Lekker om tijdens een uurtje radioplay langs te horen komen.

1073. Massive Attack – Unfinished Sympathy (1991)

Album: Blue Lines
Genre: voor in van die chill-outrooms
Youtube

Herbert Dijkstra zou zeggen dat dit nummer eigenlijk geen introductie behoeft. Het is typisch zo’n klassieker van de MTV-generatie. Populair op de dansvloer (of eigenlijk vooral als rustpunt na een uitgaansavond), maar ook bij het rockpubliek. Massive Attack heette trouwens ten tijde van dit nummer even geen Massive Attack, omdat dat vanwege de Golfoorlog controversieel was. Op de hoes deze single staat als bandnaam slechts Massive.

1072. …And You Will Know Us By the Trail of Dead – Another Morning Stoner (2002)

Album: Source Tags & Codes
Genre: hooivorkindie
Youtube

Source Tages & Codes van …And You Will Know Us By the Trail of Dead heeft de eer een van de weinige albums te zijn die een 10/10 krijgt op de beruchte muzieksite Pitchfork. Dat overkomt zo weinig platen dat je kan stellen dat die plaat de top 10 van Pitchfork zou halen als de site zich hier op MuMe zou hebben ingeschreven. Ik hoor persoonlijk nog niet helemaal waarom dit tot zo’n exclusief gezelschap zou moeten behoren. Wel staat de plaat vol met lekkere post-hardcore die regelmatig aan At the Drive-in doet denken. Dit nummer is dan ook een beetje te zien als het ‘One Armed Scissor’ van Source Tags & Codes.

1071. Inspiral Carpets – This Is How It Feels to Be Lonely (1990)

Album: Life
Genre: voetbalplagerijtjes
Youtube

Dat er rond 1990 veel muziek uit Manchester kwam, drong ook tot de voetbalstadions van de Britse stad door. Deze sympathieke Britpophit werd al snel gekaapt door fans van Manchester United, die het er graag inwrijven dat stadsgenoot City een stuk minder prijzen wint. Sindsdien is This Is How It Feels to Be City een United-clublied, en dat klinkt ongeveer zo:

Inspiral Carpets – This Is How It Feels to Be Lonely

ah... het nummer dat op de dansvloer van mijn studentenbar altijd de overgang van een goede naar een slechte fase markeerde

1070. The Alan Parsons Project – Pyramania (1978)

Album: Pyramid
Genre: stiekeme psychedelica



Alan Parsons staat bij velen bekend om zijn toch wat muffige en klinische prognummers, maar heeft toch wel meer te bieden. Op het als album niet zo heel sterke Pyramid staat bijvoorbeeld dit korte popnummertje. Geen prog te bekennen: dit is eerder prettig gestoorde Beatlespop met een psychedelisch randje. Mede door de zang doet dit ook wel aan tijdgenoot ELO denken.

1069. Marillion – Pseudo Silk Kimono (1985)

Album: Misplaced Childhood
Genre: intromuziekjes
Youtube

Nu we toch in de categorie korte nummers van progbands zijn aanbeland, kunnen we meteen verder met Marillion. Pseudo Silk Kimono is de openingstrack van Marillions bekendste plaat Misplaced Childhood. Het nummer sluit naadloos aan op de grootste hit van de band, het welbekende Kayleigh. Ik hoor deze twee minuten spanningsopbouw echter liever dan het vermeende magnum opus zelf. Dat is toch al iets wat me bij progplaten vaak overkomt. Ik vind de melodieuze intro’s, outro’s en intermezzo’s vaak beter dan de eindeloze instrumentale jams die het genre kenmerken.

1068. Andrew Bird – Sovay (2005)

Album: Andrew Bird & The Mysterious Production of Eggs
Genre: solo-orkestpop
Youtube

Al doet hij steeds hetzelfde kunstje, Andrew Bird is met zijn kenmerkende popliedjes een van de meest herkenbare muzikanten van de laatste jaren. Hij zoekt steevast een plaats om zijn kunstfluittalent en te etaleren, bespeelt de viool zowel met strijkstok als met zijn vingers en gooit daar af en toe nog een pianoriedeltje tussendoor. Live doet hij precies hetzelfde, maar bespeelt hij ook nog eens een opnameapparaat waarmee hij zijn eigen riedeltjes loept. Leuk concept, al is een album soms wat aan de lange kant. Al zijn platen bevatten toch zeker een aantal gezellige popnummers, zoals deze dus.

1067. Madness – Baggy Trousers (1980)

Album: Absolutely
Genre: gekanaliseerde meligheid
Youtube

Is Madness eigenlijk serieus te nemen? Of is dit gewoon een hoop meligheid die muzikaal niet veel om het lijf heeft? Ik weet het niet, maar dat maakt eigenlijk weinig uit. Er zijn genoeg bands die zichzelf bovenmatig serieus nemen en juist daarom op de lachspieren werken. Bij Madness is het omgekeerde het geval: het mag dan allemaal een soort van slapstick zijn, dat maakt het niet minder ingenieus. Vooral het ‘Oh what fun we had’-loopje is van grote klasse.

1066. Chris Isaak – Blue Hotel (1988)

Album: Chris Isaak
Genre: zuidenwindpop
Youtube

Al klinkt Chris Isaak wel heel veilig binnen de lijntjes, zijn unieke warme stemgeluid geeft Blue Hotel en Wicked Game toch wel een zetje omhoog. In de albums heb ik me juist vanwege het eerste deel van de vorige zin nooit verdiept, en ik denk ook niet dat dat snel gaat gebeuren. Vooralsnog koester ik die twee lome hitsingles die mij aan benauwde, tropische dagen met veel muggen doen denken. Een beetje ongemakkelijk klam dus. Maar de muziek overstemt gelukkig het irritante gezoem bij je oor, en dat vergoedt veel.

Ik vind Pseudo Silk Kimono zonder Kayleigh net zoiets als Brain Damage zonder Eclipse. Niet af dus.

Ik hoop overigens dat Wicked Game ook nog langskomt.

1065. In Gowan Ring – Morning’s Waking Dream (2002)

Album: Hazel Steps Through a Weathered Home
Genre: slangenfolk



In Gowan Ring is een neofolkproject dat enigszins in dezelfde hoek is te plaatsen als Current 93 en Coil. Dit is niet direct geliëerd aan de engemenerenkliek in Engeland; achter In Gowan Ring zit een Amerikaan die zich B’eirth noemt. Het werk dat ik van hem ken zit vooral in de verstilde folkhoek en voert nogal terug naar de Middeleeuwen. Dat pakt soms wat saai uit, maar soms ook bloedmooi, zoals op deze melancholische sfeerschets.

1064. Minutemen – Corona (1984)

Album: Double Nickles on a Dime
Genre: punkrockabilly
Youtube

Je moet maar het lef hebben om 73 minuten aan fragmentarische (post)punk en rock ‘n’ roll op één album te zetten, en die tijd dan ook nog eens in liefst 43 nummers te verdelen. Double Nickles on a Dime van Minutemen is een gewaagd werkstuk, dat zeker. De klasse druipt ook wel van een groot deel van de songs af, al vind ik het er bij dit soort platen niet beter op worden als ze over de drie kwartier aan speelduur gaan. De lengte houdt me vooralsnog tegen om deze van Minutemen in de categorie meesterwerken te scharen, maar een lekkere, bonte en rauwe verzameling punksongs is het zeker. Corona is de bekendste, maar net niet de beste…

1063. Within Temptation – Ice Queen (2000)

Album: Mother Earth
Genre: het hoogste lied
Youtube

Eentje uit de categorie ‘mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen.’ Ik vind Ice Queen een gaaf nummer. Over de top, bombastisch, als je het een heel album opzet (nooit geprobeerd) krijg je er ongetwijfeld best wel hoofdpijn van. Maar dit deugt best. Lekker stormachtig sfeertje, goede melodie en zij heeft als zangeres natuurlijk ook best wel wat in haar mars. ’t Is, kortom, niet iets waar je de hele dag naar moet gaan zitten luisteren, maar wel gewoon een uitstekende single. Er zijn exportproducten waarvoor we ons harder moeten schamen dan Within Temptation.

1062. Blur – For Tomorrow (1993)

Album: Modern Life Is Rubbish
Genre: Britse blijheid
Youtube

Met zo veel blijheid zou bijna geen enkele band wegkomen, maar Blur wel. Na hun shoegaze-achtige debuutplaat Leisure toerde de band door Amerika, waar ze de handen van het (grunge)publiek maar matig op elkaar kregen. Mede daardoor zou de band het juist over een extreem Britse boeg zijn gaan gooien, zoals op Modern Life Is Rubbish en Parklife goed te horen is. Sterkste punt van For Tomorrow is wat mij betreft het einde, waarbij Damon Albarn een heerlijk outrozanglijntje introduceert over het alom aanwezige ge-lalala.

1061. CCCP - Fedeli Alla Linea – Curami (1985)
Album: Affinità - Divergenze Fra Il Compagno Togliatti E Noi - Del Conseguimento Della Maggiore Età
Genre: punk communisti
Youtube

Italië mag dan op muziekgebied vooral bekend staan zijn Eros Ramazotti’s en Zucchero Fornaciari’s, maar verzengende postpunk maken kunnen ze ook. Deze bijna tribale, verzengende maatschappijwoede is afkomstig van de nogal communistisch ingestelde band CCCP – Fedeli Alla Linea. Hun ‘eigen genre’ noemen ze ook wel ‘punk filosovietico’, de betekenis daarvan laat zich raden. Met het Russische communisme ging overigens ook de band ter ziele. Grappig is dat de band ermee ophield op de dag dat West- en Oost-Duitsland weer samensmolten. Hun boodschap zal toen wel een tikje achterhaald zijn geweest…

Ah, For Tomorrow, mijn favoriet van Blur, staat genoteerd

Beetje laat, maar ik moet Arrie toch rectificeren: kwam vanmiddag door de Burgsteeg in Leiden en de winkel is nog steeds stampvol, alive en kicking. Voor het geval hij de volgende keer toch dicht is, heb ik er maar meteen mijn slag geslagen:

1060. Bat for Lashes – Daniel (2008)

Album: Two Suns
Genre: post-triphop



Alweer een bandje waarmee ik in Barcelona voor het eerst kennis maakte. Dat was toen meer als ongedwongen tussendoortje bij het hoofdpodium, omdat er verder op dat moment niet veel boeiends speelde. Echt memorabel was het optreden niet, maar de combinatie van triphop, een beetje folk en een Stranglers-orgeltje wekte op zich wel wat nieuwsgierigheid naar de plaat. Die bleek een beetje als het optreden te zijn: een aantal leuke momenten, maar over de hele linie toch net niet. Gelukkig staat er wel een memorabel nummer op, namelijk het wat zweverige Daniel.

1059. Bis – Eurodisco (1999)

Album: Social Dancing
Genre: eurodisco
Youtube

Het wordt eentonig, maar ook dit stond al eens op het Primavera-podium. Verschil met Bat for Lashes is dat ik Bis al voor het festival (her)ontdekt had. Bij het inluisteren voor het festival, dacht ik: ‘hee, verrek, dat Eurodisco’, want dat was juist tijdens mijn Top 40-jaren een klein hitje. Al is Bis verder niet zo hoogstaand - niemand die na afloop van het optreden de bandnaam riep… - het herontdekte liedje is toch erg leuk en sympathiek.

1058. Tears for Fears – Shout (1985)

Album: Songs from the Big Chair
Genre: meeschreeuwers
Youtube

Een van mijn favoriete nummers om spontaan in te zetten tijdens de afwas. Door velen verguisd bovendien, maar voor mij toch gewoon een van de beste nummers van Tears for Fears. Want los van dat meezingrefrein bevat Shout een constante afwisseling van de heerlijkste instrumentale melodielijntjes. De kritiek op dit nummer snap ik daarom niet zo goed. Of is het dan toch die afkeer van radiohits?

1057. Spacemen 3 – Walking with Jesus (1987)

Album: The Perfect Prescription
Genre: psychedelische noisegospel
Youtube

Spacemen 3 is een in kleinere kring behoorlijk legendarische band die een soort psychedelische spacerock maakt. Hun sound borduurt enerzijds voort op de debuutplaten van Pink Floyd en Suicide, maar werpt ook zijn schaduw vooruit naar de wat vagere bands van de laatste twintig jaar; zowel in Massive Attack als in Animal Collective is wat mij betreft een scheutje Spacemen 3 te horen. Hun twee eerste platen verschillen flink van elkaar; Sound of Confusion bevat meer noise, The Perfect Prescription is wat zweveriger. Walking with Jesus is er dan ook in twee versies: als gedreven bonustrack (en EP-versie) op de eerste plaat en in een wat slepender en violiger uitvoering op de tweede.

1056. Voicst – Dazzled Kids (2004)

Album: 11-11
Genre: vogelgeluidenpop
Youtube

Onweerstaanbaar liedje van eigen bodem. Waar Voicst over het algemeen net te druk en te weinig onderscheidend klinkt, is deze single juist een voltreffer. Ze klinken hier als de perfecte middenweg tussen Blur en The Shins. Vrolijk, melodieus en toch niet plat. Het intro, waarbij de band invalt na een sample van gakkende ganzen, mag er ook wezen. Jammer dat ze niet wat meer van dit soort kunstwerkjes hebben weten te maken.

Dat is een mooie uitbreiding van je collectie.

Ook een diepe buiging voor Walking With Jesus, Daniel en Eurodisco .

Ja, je hebt het nu ineens over een andere winkel, zo kan ik het ook.



Eerst had je het dus over de vrouwensteeg en nu over de burgsteeg. Er zat inderdaad een platenzaak in de vrouwensteeg en die is gestopt. In de burgsteeg zit óók een platenzaak, en die is er inderdaad nog steeds.

Mooi gevarieerde lijst, Lukas.

Oh ja, dan zat daar de verwarring. Gelukkig maar, want die in de Vrouwensteeg was een stuk minder wat mij betreft. Veel te duur voor tweedehands (vaak zelfs duurder dan nieuw...). Die in de Burgsteeg is echter onovertroffen

Oké, in dat geval zijn we het met elkaar eens. Vond die in de vrouwensteeg ook een stuk minder. Die in de burgsteeg is trouwens wel heel chaotisch en onoverzichtelijk...

Overigens: Bat for Lashes maar één memorabel nummer? Daniel is niet eens haar beste, hier kan ik het echt niet met je eens zijn. Twee prachtige albums.

1200. Split Enz – I Got You (1980)
Aardig deuntje, maar voor mij geen reden om veel dieper in de betreffende back catalogue te gaan duiken.

1199. The Waterboys – Some of My Best Friends Are Trains (1984)
Leuk, funky nummer met verhalende vocalen die de aandacht vasthouden. Weet niet of ik hier fan van zou kunnen worden, maar er lopen volgens mij genoeg fans van The Waterboys op dit forum rond om te zorgen dat ik dit nog een paar keer tegen ga komen. Vooralsnog prima voor op de zondagmiddag.

1198. The Cars – Just What I Needed (1978)
Niet mijn genre, niet mijn soort nummer.

1197. Laïs – (Houd uw) Kanneke (2001)
Zeer mooi gespeeld en gezongen! Ik was al bekend met andere versies van deze folkstandard, en de middeleeuwse Nedersharia-logica waar dit nummer van is doordrenkt heb ik altijd een beetje walgelijk gevonden.

1196. The Beach Boys – I Get Around (1964)
Wederom een goede keuze uit het pakket doodgedraaide klassiekers. Blijft nog steeds goed overeind staan.

1055. Blondie – 11:59 (1978)

Album: Parallel Lines
Genre: vandaag-moet-het-gebeurenpop



Parallel Lines van Blondie is een plaat zoals er maar weinig bestaan. Een populaire, goed in de markt gezette act die toch de handen van recensenten op elkaar krijgt. De punky popnummers zijn nog steeds rijp voor de hitparade. En dan niet eentje: nee, allemaal. Een ongecompliceerde popplaat heeft vaak als nadeel dat hij relatief snel gaat vervelen. Blondie trapt zelfs niet in die valkuil. Different Class is derhalve een monument in de muziekgeschiedenis. En vooral een geweldige plaat.

1054. The Zombies – Beechwood Park (1968)

Album: Odessey & Oracle
Genre: hippiepop
Youtube

Waar Blondie nog altijd tintelfris klinkt, zijn The Zombies juist duidelijk een geluid uit het verleden. Neem nou dit nummer Beechwood Park: het heeft een beetje een muffig, loom hippiegeluid. Maar is dat erg? Natuurlijk niet! De hele plaat Odessey & Oracle ademt een licht psychedelische en zwaar Britse summer-of-lovesfeer. Het album is daarmee moeilijk te vergelijken met de twee bekendste hitsingles She’s Not There en Time of the Seasons. Die laatste staat overigens wel op deze plaat, maar is daar een beetje de vreemde eend in de bijt.

1053. Bedhead – More Then Ever (1998)

Album: Transaction de Novo
Genre: ultieme spaarzaamheid
Youtube

Fans van een band als Low kunnen de platen van Bedhead bijna blind aanschaffen. De band maakt harmonieuze slowcore die ingetogen naar een bescheiden climax toewerkt. Waar Low af en toe zwaar en bevreemdend klinkt, straalt Bedhead wat meer levensgeluk uit. Ondanks het trage tempo klinkt Transaction de Novo namelijk allesbehalve depressief, maar wel vooral plechtig en tevreden. Bedhead zou overigens later incarneren in The New Year, een band die onder een andere naam bijna hetzelfde kunstje flinkt.

1052. Pet Shop Boys – I Don’t Know What You Want But I Can’t Give It Anymore (1998)

Album: Nightlife
Genre: nichtendance
Youtube

Het eerste nummer van de Pet Shop Boys dat ik in mijn leven hoorde. Erg gek is dat niet, want het was een hitje toen ik net radio begon te luisteren en MTV begon te kijken. Groot fan van de Pet Shop Boys ben ik nadien nooit geworden, maar waardering voor veel pakkende popsingles is op zijn plaats. Dit ietwat bevreemde nummer ben ik altijd een van hun beste blijven vinden. In tegenstelling overigens tot de volgende single New York City Boy, die wat mij betreft net over het randje van ‘behoorlijk fout’ ging.

1051. Pearl Jam – Black (1991)

Album: Ten
Genre: mompelrock
Youtube

Dit nummer zal ongetwijfeld bij vele MuMe’ers veel hoger genoteerd staan dan nummer 1051. Voor mij is het al heel wat dat deze band de lijst haalt. Black is (met Jeremy) de enige uitzondering op de regel dat ik Pearl Jam buitengewoon saai vind. Een pakkende melodie kan ik er zelden in ontdekken en ook anderszins wordt het voor mij nooit spannend. Behalve hier dus, met een heerlijk outro waarin Eddie Vedder zowaar zijn kopstem gebruikt.

Dit nummer had bij mij de eerste 1250 niet gehaald hoor

En er kan nog geen bedankje vanaf van Jarvis .

Scherp. Waar het hoofd vol van is... Misschien luisterde ik Pulp toen ik dit tikte.

1050. Sleeper – Sale of the Century (1996)

Album: The It Girl
Genre: Britpop-met-chick



Over het algemeen vrij middelmatig britpopbandje met een paar geweldige singles. Hoewel Sleeper in Nederland nooit voet aan de grond heeft gekregen, scoorde de band in Engeland een aantal behoorlijke hits. Sale of the Century komt van de tweede plaat The It Girl, die garant staat voor een sympathiek Brits geluid, maar slechts bij een paar uitschieters echt interessant wordt. Maar de pieken, zoals Sale of the Century, zijn gelukkig wel heel hoog.

1049. Robyn Hitchcock – Sometimes I Wish I Was a Pretty Girl (1984)

Album: I Often Dream of Trains
Genre: masturbatiemuziek
Youtube

Robyn Hitchcock was in een grijs verleden de voorman van The Soft Boys, maar begon daarna aan een inmiddels al dertig jaar durende solocarrière. Ik ken daar slechts enkele platen uit, maar genoeg om te concluderen dat hij in die jaren nooit een slechte plaat gemaakt kan hebben. Baanbrekend is het lang niet altijd, maar groot respect voor zo veel dwarse, eigenzinnige popmuziek is op zijn plaats. I Often Dream of Trains is een van zijn hoogst aangeschreven platen, hoewel de stemmen hier op MuMe maar mondjesmaat binnendruppelen. De ingrediënten zijn simpel: men neme The Stones, maar dan met een schop onder de kont van de punk. Dat leidt tot vaak puntige, korte, dwarse liedjes. Met teksten als: ‘sometimes I wish I was a pretty girl/so I can *whoop* myself in the shower’. Hitchcock op zijn best, dus.

1048. Tom Waits – Rain Dogs (1985)

Album: Rain Dogs
Genre: woef woef woef
Youtube

Nu we toch in de eigenzinnige singer/songwriters met een enorm oeuvre beland zijn, kunnen we Tom Waits ook meteen even meenemen. Het liefst hoor ik hem toch met zijn bekende dronkenmanspolka’s en –walsen. Zoals Rain Dogs, waar hij – inderdaad – bijna blaffend laat weten hoe we gedanst hebben. De trilogie uit de jaren tachtig is toch wel een monument in de muziekgeschiedenis, dat ook nog eens wars is van elke tijdsgeest. Waits is op geen enkele wijze logisch in de jaren tachtig te plaatsen, maar toch had hij er zijn grootste successen. Dat pleit voor hem.

1047. Dead Boys – Sonic Reducer (1977)

Album: Young, Loud and Snotty
Genre: punk die er al was
Youtube

Sonic Reducer werd in de versie van Dead Boys gelanceerd terwijl de punkgolf de wereld overspoelde. Het nummer is echter al ouder: gitarist Cheetah Chrome speelde het al samen met David Thomas (Pere Ubu) in hun periode bij proto-punkband Rocket from the Tombs. Die formatie nam nooit een officiële plaat op, maar verdeelde netjes de buit toen de leden hun eigen weg kozen. Pere Ubu debuteerde met 30 Seconds over Tokyo, de Dead Boys gingen met een wat gedrevener versie van Sonic Reducer aan de slag. Die vind ik persoonlijk beter dan de opname van Rocket from the Tombs: het nummer is wat te rechttoe-rechtaanpunk voor de benepen zeurstem van David Thomas. Die maakte dan ook een uitstekende keuze door met Pere Ubu een genre te gaan ontwikkelen waar benepen zeurstemmen prima passen: de post-punk.

1046. Japan – Quiet Life (1979)

Album: Quiet Life
Genre: proto-dance
Youtube

Een van de meest dansbare nummers van Japan, dat afgezien van de mystieke stem van David Sylvian bijna zo catchy is dat het voor eurodance kan doorgaan. Sowieso klinkt Japan op Quiet Life nog een stuk meer up-tempo dan op de daaropvolgende platen, die steeds introspectiever worden en zich vooral ontwikkelen tot klanklandschappen. Al heb ik bij David Sylvian altijd het probleem dat ik hem na een minuut of twintig beugehoord ben, is het knap hoe veelzijdig hij zich zowel bij Japan als solo heeft getoond.

1065. Dillard & Clark – Train Leaves Here This Mornin’ (1968)

Album: The Fantastic Expedition of Dillard & Clark
Genre: er mag gelinedancet worden



Country heeft nogal eens de neiging om muf, melig en vooral voor Amerikaanse vrachtwagenchauffeurs met een borstelsnor te worden. Ik ontwijk de genre-aanduiding daarom altijd maar een beetje. Dat komt doordat ik ooit stage liep bij AD/Haagsche Courant en naar een linedancefeest in Poeldijk werd gestuurd voor een verhaal. Mijn voornaamste bevindingen: er waren inderdaad veel mensen met een cowboyhoed en iedereen was er wereldkampioen, want er waren nog meer categorieën dan bij boksen en veteranenatletiek bij elkaar. Gelukkig zijn er ook van die countryliedjes die maar een klein beetje muf zijn, maar toch vooral een prachtige melodie hebben en ook nog een fantastisch nonchalant zijn ingezongen. Waarvan akte.

1064. I Am Kloot – Storm Warning (2001)

Album: Natural History
Genre: Britpop die geen Britpop is
Youtube

Moeilijk te plaatsen band die enerzijds heel Brits klinkt, anderzijds een soort van Amerikaanse indiezijde heeft en daarbij soms nog aan het Nieuw-Zeelandse Crowded House doet denken ook. Maar vaak ook niet. De heren maken gewoon eigenzinnige popmuziek die in eerste instantie niet zo baanbrekend klinkt, maar zich toch wel in je hoofd weet te nestelen. I Am Kloot vindt daarbij een knappe balans tussen lekker in het gehoor liggend en het welbekende en broodnodige rauwrandje.

1063. The Auteurs – Lenny Valentino (1994)

Album: Now I’m a Cowboy
Genre: new wave of British pop
Youtube

We blijven op de Britse eilanden hangen met The Auteurs, een recente ontdekking van mijn kant. Ik schaar ze maar meteen bij de leukste bandjes in de marge van de Britpopgolf. Bij deze single Lenny Valentino is bovendien goed te horen waarom hun vorige plaat New Wave heet. Het gitaargebruik op dit nummer grijpt nogal terug naar de jaren tachtig. Wat dat betreft is het nummer niet direct representatief voor de verder uitstekend in 1994 passende bandgeluid.

1062. The Sound – Counting the Days (1984)

Album: Shock of Daylight [EP]
Genre: proto-Twisterella
Youtube

Voor de verandering eens geen verhaaltje, maar het verzoek om dit nummer en Twisterella van Ride eens na elkaar af te spelen.







1061. The Normal – Warm Leatherette (1978)

Album: Warm Leatherette [single]
Genre: elektrische vliegenmeppermuziek
Youtube

The Normal kwamen we een stukje lager ook al tegen met T.V.O.D., de B-kant van deze single. Dat is meteen ook de hele directe bijdrage van deze act aan de muziekwereld. Toch reikt de invloed van Daniel Miller veel verder dan twee pioniersnummertjes op electronicgebied. Zijn single was meteen de eerste release op zijn Mute-label, dat door onder meer Depeche Mode, Yazoo en Nick Cave uiteindelijk faam verwierf. Voorts is hij de enige artiest die met zijn hele oeuvre in deze lijst vertegenwoordigd is. En dat terwijl ik me niet eens fan zou willen noemen…

Mooi nummer! En Twisterella van Ride is inderdaad een enorme ripoff!

Lenny Valentino, een van de betere nummers uit de jaren 90 met dat dreigende gitaargeluid , mooi dat ie er in staat, Lukas.

Ben je ook al bekend met Black Box Recorder - England Made Me (1998), de andere band van Luke Haines? Past denk ik wel in jouw straatje .

En vergeet ook deze niet van Luke Haines:
Baader Meinhof - Baader Meinhof (1997)

Oeh, daar had ik ook nog nooit van gehoord, snel achteraan .

Deze smaakt mij trouwens prima: The Auteurs Vs µ-Ziq - The Auteurs Vs µ-Ziq (1994)

Foutje in de nummering gemaakt bij de laatste 5 nummers. We gaan verder met 1040...

1040. The Stranglers – No More Heroes (1977)

Album: No More Heroes
Genre: jengelpunkpop



Naar een album van The Stranglers zal ik niet zo heel snel grijpen, maar de singles zijn vaak onweerstaanbaar. Ik kan me bovendien niet aan de indruk onttrekken dat ene Mark E. Smith van The Fall vrij goed naar deze band heeft geluisterd. Dat is op een nummer als Peaches overigens nog duidelijker te merken dan bij No More Heroes. Lekker jengelorgeltje ook, natuurlijk. Daar staan ze toch ook om bekend.

1039. Prefab Sprout – Machine Gun Ibiza (1990)

Album: Jordan: The Comeback
Genre: suikerspinnensoulpop
Youtube

Het is moeilijk om je aan een maximum van twee nummers per album te houden als je met zo’n briljante conceptplaat als Jordan: The Comeback te maken hebt. Ik hoor u denken: waarom zet-ie deze dan zo laag in zijn lijst? Dit is typisch zo’n album waarvan elk nummer een plezier is, maar waarbij het moeilijk is om absolute hoogtepunten aan te wijzen. De poppareltjes van Paddy McAloon kunnen bovendien bijna niet zonder elkaar. Op een nóg positievere uitschieter na dan, maar die volgt nog véél hoger…

1038. Buzzcocks – Orgasm Addict (1977)

Album: -
Genre: klaarkompunk
Youtube

En zo zijn we alweer in 1977, ditmaal met een van de meest poppy bands uit de punkscene. De Buzzcocks zijn het bekendst vanwege het onweerstaanbare Ever Fallen in Love, maar ze hebben meer in hun mars. Zoals het wat punkier klaarkomnummer Orgasm Addict, dat we mooi in het rijtje kunnen plaatsen met het reeds in deze lijst gepasseerde Je T’Aime… Moi Non Plus en Sometimes I Wish I Was a Pretty Girl van Robyn Hitchcock. Buzzcocks is trouwens ook de oude band van Howard Devoto (Magazine), maar die deed hier al niet meer mee.

1037. Michael Jackson – Beat It (1982)

Album: Thriller
Genre: toen-nog-zwarte-muziek
Youtube

Ook voor wijlen Michael Jackson is een plaatsje ingeruimd. Een reeks monumentale singles en een neusje voor goede popmuziek kun je de man toch niet ontzeggen; dit is zowel dansbaar als gedreven als een beetje creepy. Het bijbehorende album Thriller is wat mij betreft met recht gebombardeerd tot Hoogtepunt In De Muziekgeschiedenis, al kunnen we het titelnummer dan weer beter afschaffen.

1036. Haydamaky – Yikhav Kozak (2008)

Album: Kobzar
Genre: Kozakken Boys
Last.fm

Dan weer eens een bandje dat ik op een festival leerde kennen, Sziget 2009 in dit geval. Deze Oekraïeners maakten er op het hoofdpodium een verrassend leuk feestje van met een mix van punk, ska, Oost-Europese folklore en af en toe een metalriff. Typisch iets wat op plaat zwaar tegenvalt, dus. Dat bleek gelukkig behoorlijk mee te vallen. Je moet het niet te veel luisteren, maar voor mij werkt dit een stuk beter dan pakweg Mano Negra.

1035. Blonde Redhead – Misery Is a Butterfly (2004)

Album: Misery Is a Butterfly
Genre: zuchtshoegaze



Blonde Redhead heeft als band een flinke ontwikkeling doorgemaakt. Het Amerikaans/Japanse begon als een soort Sonic Youthkloon, maar is in de loop der jaren een soort sensuele shoegaze gaan maken. Het fantastische album Misery Is a Butterfly is daarbij hun magnum opus. Ondanks de nogal depressieve teksten straalt de plaat vooral een vreemd soort hoop uit; het maakt het album tot een bijzonder werkstuk. Het titelnummer brengt die twee kanten bij uitstek samen. Het bezingt ellende, maar dan wel verpakt in een vlinder.

1034. Roxette – Fading Like a Flower (1990)

Album: Joyride
Genre: karaokeklassiekers
Youtube

Het is weer even tijd voor een wat gelikter stuk muziek. Maar al is het een beetje cliché, ik heb altijd al een zwak gehad voor Fading Like a Flower. Het piano-intro is simpel, maar toch wel prachtig. Tel daarbij op dat zij best een aardige stem heeft en de melodie er ook wel wezen mag. Dan kan het verder nog zo gekuntseld, hitpotent of onverantwoord zijn, mij heb je te pakken. Mocht ik nog eens een karaokebar induiken (stel…), dan doe ik denk ik deze!

1033. Malicorne – Quand J’Étais Fille à Marier (1973)

Album: Pierre de Grenoble
Genre: middeleeuwsemarktenfolk
Youtube

Malicorne is de band van het toenmalige echtpaar Gabriël en Marie Yacoub. Al is hij in Nederland niet echt bekend, met name Gabriël heeft toch een flinke en interessante muziekcarrière achter de rug. Hij begon als bandlid van Alan Stivell, een Bretonse zanger/harpist die de traditional Tri Martolod opviste. Dat zal de meesten nog altijd niet heel veel zeggen, maar wie het luistert hoort meteen dat het nummer de basis vormt voor de superhit La Tribu de Dana van Manau. De platen van Malicorne uit de jaren zeventig staan stuk voor stuk vol met aardige Franse folk. Later zou hij het Vlaamse folkbandje Laïs nog aan hun beste nummer helpen. Al met al best een held dus.

1032. E-Life – More Days to Come (1998)

Album: Eleven
Genre: hiphop-met-zangeres
Youtube

Vroeger moest ik nog aan mijn vader vragen of ik misschien alstublieft een liedje mocht downloaden. Dat is best frustrerend als je de Top 40 nauwgezet wil volgen. En dus vroeg ik in 1998 een ghettoblaster voor Sinterklaas. Zo een met een cd-speler, maar vooral met radio en een station voor cassettebandjes. Want dan kon je bij elk leuk nummer vanuit je bed naar de recordknop duiken om weer een alarmschijf van Radio 538 op je tapeje te kopiëren. Daarna vergat ik de opname bijna altijd te beëindigen, waardoor ik het hele bandje terug moest spoelen en het einde van het beoogde nummer op moest zoeken. Dat lukte natuurlijk nooit precies, waardoor je volstrekt unieke bandjes kreeg met tussen de nummers een fractie van een aanzet tot een hippe jingle. Nou ja, en op dat soort bandjes figureerde dus ook E-Life. Die in tegenstelling tot veel andere stiekeme opnames de tand des tijds behoorlijk heeft doorstaan.

1031. Television – Guiding Light (1977)

Album: Marquee Moon
Genre: waar is de punk?
Youtube

Voor de derde keer in tien nummers komen we weer in 1977 terecht. Hoewel ik Television daar altijd wat moeilijker te plaatsen vind dan The Stranglers of de Buzzcocks. Men meent vaak dat Marquee Moon een revolutionaire aanzet tot de postpunk is. Ik hoor echter vooral heel veel Rolling Stones. Neemt niet weg dat Television uitstekend bevalt en dat ik er absoluut geen spijt van heb dat ik ooit mijn dubbele exemplaar van Mercury Revs Yerself Is Steam heb geruild voor GrafGantz zijn dubbele Marquee Moon .

1195. The Pogues - A Pair of Brown Eyes (1985)
Ik heb nog geen bier gedronken vandaag, dus ach.

1194. Midlake - Roscoe (2006)
Midlake maakt best mooie muziek, maar er hangt een waas van nikserigheid omheen waar ik moeilijk doorheen geluisterd kom (misschien door de apathische stem van die zanger?). Verder wel een geinig nummer.

1193. The B-52's - Planet Claire (1979)
Ik moet met schaamte toegeven van deze band alleen een paar hits te kennen. Beschouw dit als halfgeslaagde introductie tot de rest van hun werk, dit is een vrij aardig liedje.

1192. Blackfield - My Gift of Silence (2007)
Kan ik weinig mee. Gevalletje ‘geen mening’.

1191. Alela Diane - Tired Feet (2006)
Waarom heb ik eigenlijk nog nooit een plaat gekocht van deze dame? Dit ligt helemaal in mijn straatje, eigenlijk. Schitterend nummer.