1190. Beth Hart - L.A. Song (1998)
Ken deze dame alleen van naam. Simpel nummer, die blaat op haar vocalen is er waarschijnlijk ook wel een beetje over, maar verder: mooi hoor.

1189. MARS - Helen Forsdale (1978)
Toch 1:20 minuut volgehouden dit. Vind ik best knap van mezelf.

1188. Hüsker Dü - Don't Want to Know If You're Lonely (1986)
Dit is ook het enige nummer dat ik ken van Hüsker Dü. Eigenlijk vind ik er geen klap aan, maar ik zal hier wel weer een heilig huisje omver trappen ofzo. Die zang is wel aardig maar het liedje vind ik echt karig.

1187. The Dukes of Stratosphear - Vanishing Girl (1987)
Ik heb wel een enorm zwak voor dit soort luchtige beatpop, moet ik zeggen.

1186. The Search - Through the Walls of Ice (2004)
Nederlandse band dus? Ben nauwelijks een waveliefhebber, maar dit klinkt wel erg mooi en goed uitgewerkt. Mooie gitaren vooral!

1185. Electric Light Orchestra - Livin’ Thing (1976)
Oh, dit nummer? Is dit dus van ELO? Mmm... (pardon my ignorance). Fucking geniaal liedje, natuurlijk, maar de zang vind ik niet zo geweldig gedaan.

1184. The Chills - Purple Girl (1986)
Dit is enorm leuk, maar waarom eigenlijk? Hier zetten we een sterretje bij: goedgekeurd door sandokan (ahum).

1183. Neutral Milk Hotel - Song Against Sex (1996)
Eigenlijk nooit naar hun eerste plaat geluisterd. Dit is duidelijk minder wurgend intens dan de meeste nummers van de Ultieme Mume Hypeplaat, maar dat hoeft ook niet altijd. Geinig en lekker tegendraads nummer.

1182. Donovan - The Season of the Witch (1966)
Goed liedje, aardig refrein, prima gezongen, maar ik merkte wel dat ik snel afgeleid raakte tijdens het luisteren.

1181. Steven Wilson - Harmony Korine (2008)
De muziek van de duizend projecten van Steven Wilson komt op mij altijd een beetje bedacht over. Maar dit is wel een fijn en sfeervol nummer inderdaad.

Deze fraaie update bewijst dat het maar weer eens tijd wordt dat Lukas zelf iets in dit topic plaatst, wat jullie?

Ga dit ook eens volgen, Lukas is toch iemand met een fijne smaak.
Ben benieuwd of er nog meer Spacemen 3 in de lijst staat.
Transparent Radiation !

1180. Neil Young - Only Love Can Break Your Heart (1970)
Ik ben het niet eens met je mening over Neil en zijn langere gitaarstukken, en ik vind dit ook het meest vervelende liedje op After The Gold Rush.

1179. Boney M. - Ma Baker (1977)
Flauw, melig, swingend, leuk, fout.

1178. Rory Block - Lovin’ Whiskey (1988)
Als liedje vind ik het niet zo heel bijzonder, maar met haar stem tilt ze het wel naar een hoger plan.

1177. The Kinks - A Well Respected Man (1965)
Ook niet bepaald mijn favoriete Kinks-single. Op hun beste momenten konden de Kinks, door alle lagen ironie, echt ontroeren en treffen. Hier hangt eerder een soort George and Mildred-sfeertje omheen dat het niet echt doet voor mij.

1176. The Police - Spirits in the Material World (1981)
The Police kan ik altijd wel goed hebben, dit nummer vind ik als productie wel beter gelukt dan als liedje.

Komt er nog wat van, Lukas?

Lukas is 2 september het laatst ingelogd. Als het nou maar goed met hem gaat

Volgens mij is ie vooral druk met werk en atletiek, momenteel. Zijn Twitter is in ieder geval nog actief.

Lukas zit momenteel vooral in de sportmodus en niet in de muziekmodus. Ik heb hem vorige week nog in levende lijve gezien.

Dan zoekt hij het maar uit

Nou mag wel een update komen nu.

Als officiële 'nabrander' van dit topic zal ik de komende tijd weer eens proberen dit topic niet helemaal dood te laten bloeden terwijl de meester van de lijst zelf zich -hopelijk tijdelijk- op andere bezigheden richt:

1175. Talk Talk - It’s My Life (1984)
Talk Talk is wel een tof bandje, al vind ik alleen die smooth jazz dingen op hun latere platen écht goed. Dit is een goed geschreven nummer, maar die eighties-galm hoeft van mij niet zo.

1174. Bel Canto - Shimmering, Warm & Bright (1992)
Wat een raar nummer, en wat een bizarre tekst...! Ergens nog wel catchy ook nog. Ik weet niet zo goed hoe ik dit moet beoordelen... ergens heel irritant en campy, maar ook wel onweerstaanbaar?

1173. You’ve Got Foetus on Your Breath - Gums Bleed (1982)
Ik heb geluisterd naar een nummer op Grooveshark dat als artiest alleen ‘Foetus’ had. Ik hoop dat het hetzelfde is? Ik heb namelijk geen Last.fm account. Het nummer in kwestie heeft wel een aardig ritme, maar gaat verder compleet aan me voorbij.

1172. Feist - 1234 (2007)
Aanstekelijk, integer geproduceerd nummer dat weer eens geldt als een ´reminder´ dat ik toch echt eens goed naar een plaat van Feist moet gaan luisteren.

1171. Current 93 - The Signs in the Stars (1998)
Current93 kende ik ook nog niet echt, de vocalen van die jongen maken het een nummer dat enige geduld vraagt, maar het geeft de muziek ook onmiddelijk iets aandoenlijks. Boeiende track.

Foetus is de algemene naam voor de projecten van Jim Thirlwell, waaronder o.a. You've Got Foetus On Your Breath

Na inderdaad een paar muziekluwe maanden (dank aan mijn woordvoerder Cygnus ) wordt het tijd om de MuMe-draad én dit topic weer op te pakken. Ik heb stiekem een stuk vooruit gewerkt, dus we kunnen er weer even tegenaan...

1030. Alcest – Les Iris (2007)

Album: Souvenirs d’un Autre Monde
Genre: zwarte schoenen



De Franse band Alcest komt uit de black metalwereld. Voor mij niet direct een aanbeveling, maar dat zegt niet altijd alles. Hun plaat Souvenirs d’un Autre Monde staat vol met dromere shoegazegitaren waarin ik geen vleugje metal terughoor. Dat schijnt aan mij te liggen, want volgens fans heb ik ongelijk. Volgens de band waarschijnlijk ook, want op hun volgende album begonnen ze ineens (weer?) te grunten. Dan hoor ik toch heel wat liever de gitaarmuren met de dromerige vocalen zoals die op een nummer als Les Iris te horen zijn.

1029. Bob Dylan – Like a Rolling Stone (1965)

Album: Highway 61 Revisited
Genre: wasknijper-op-de-neusfolk
Youtube

Een groot fan van Bob Dylan zal ik nooit worden. Daarvoor is zijn stem me net even te zeurderig. Dat houd ik een nummer lang nog wel uit, maar een hele plaat de nasale stem van deze oude rot is wat te veel van het goede. Wat dat betreft verbaast het me altijd een beetje wat een duizelingwekkende gemiddeldes de topplaten van Dylan halen. Er zullen toch zeker wel meer mensen zijn die géén groot fan zijn? Of in ieder geval tegen hetzelfde probleem aanlopen als ik? Juist door zijn stem lijkt Dylan me een beetje love-it-or-hate-it (al hoor ik zelf zeker niet tot de laatste categorie…). Of is een 1,5* bij Dylan echt vloeken in de kerk en durft niemand dat?

1028. Alanis Morissette – Thank U (1998)

Album: Supposed Former Infatuation Junkie
Genre: graag gedaan
Youtube (pas op dus!)

Thank U van Alanis Morissette is in 1998 toch zeker een maand lang mijn lievelingsliedje geweest. Tot ik de clip op TV zag. Alanis heeft nog best een leuk, sprekend hoofd, al is haar kaaklijn wat mannelijk. Wat daaronder schuil gaat, is niet dusdanig woest aantrekkelijk dat je het naakt in een clip wil zien rondlopen. Zeker niet als er een flinke hoeveelheid te lang haar over de tieten hangt en de onderkant in nevelen is gehuld. Deze clip is echt zo verschrikkelijk onbeholpen gefilmd dat Alanis er volgens mij veel slechter uitziet dan strikt noodzakelijk. Dat deed op een of andere manier toch afbreuk aan het nummer, al ben ik daar inmiddels wel weer overheen gegroeid.

1027. The 13th Floor Elevators – Slip Inside This House (1967)

Album: Easter Everywhere
Genre: voor al uw bontgekleurde LSD-paaseieren
Youtube

Al zijn dat soort betitelingen altijd discutabel, The 13th Floor Elevators zijn volgens velen de eersten die zich aan de psychedelische rock waagden. Hun baanbrekende ‘Psychedelic Sounds of…’ dateert inderdaad al van 1966, een jaar voor de grote golf dus. Veel psychedelischer kan de hoes niet zijn en kan een band niet klinken, dus aan de criteria voldoen ze zeker. Slip Inside This House komt van hun tweede plaat, die ik eigenlijk nog steeds niet ken. Mede door de Primal Screamcover is dat wel hun bekendste nummer geworden. Ongetwijfeld terecht, want het kan zich meten met het beste werk van hun debuut.

1026. Soap&Skin – Spiracle (2009)

Album: Lovetune for Vacuüm
Genre: Björk mët een exträ umlaut
Youtube

We springen weer even 42 jaar vooruit, naar de piepjonge Oostenrijkse Anja Plaschg. Onder de naam Soap&Skin debuteerde zij al op haar 19de met de intense en volwassen plaat Lovetune for Vacuüm. Daarop is een prachtig samenspel te horen van piano en viool, klassieke passages, af en toe wat electronica en de dramatische stem van Anja. Het doet denken aan Lisa Germano of Joan as Police Woman, maar ook aan Dead Can Dance of Björk. Oostenrijk is een van mijn minst favoriete landen in de wereld, maar Anja maakt dat toch een beetje goed…

Late reactie dus, maar dit spoilerliedje laat nog héél lang op zich wachten...

1025. A Silver Mt. Zion – Movie (Never Made) (2000)

Album: He Has Left Us Alone, But Shafts of Light Sometimes Grace the Corner of Our Rooms...
Genre: zo uit de film



Een paar jaar geleden heb ik me een tijdlang behoorlijk in de postrock verdiept, maar kwam ik tot de conclusie dat van ware liefde geen sprake kan zijn. Ik ben toch iets te veel van het liedje en wat minder van de lang uitgesponnen structuur. Ik hield er enkele favorieten aan over – GY!BE kan me zeker bekoren – maar veel van wat ik toen draaide, ben ik inmiddels weer vergeten. Ook A Silver Mt. Zion klinkt mooi, maar gaat me op een gegeven moment vervelend. Maar gelukkig staat er op die plaat vol klanken toch een liedje, dus dat komt nog wel eens terug in de playlist.

1024. The Impressions – People Get Ready (1965)

People Get Ready
Genre: vioolsoul
Youtube

Met een beetje zoete soul op zijn tijd is niets mis. Dit is een mooi gearrangeerd, smaakvol gedoseerd en met gevoel gezongen nummertje uit de jaren zestig. Doet het ook altijd goed in met name de Amerikaanse lijstjes van invloedrijkste/belanrijkste/leukste/etc. nummers aller tijden. The Impressions is verder vooral de gospel/soulgroep waar Curtis Mayfield bekend mee werd. Hij zou later solo nog tot een aantal hoog gewaardeerde soul/funkalbums komen.

1023. Bel Canto – A Shoulder to the Wheel (1990)

Album: Birds of Passage
Genre: pooldagpop
Youtube

Dan maar weer eens wat van deze synthpoppers uit het hoge noorden. In het geval van Bel Canto is die noordelijkheid trouwens meer dan een cliché voor ‘iets Scandinavisch’: in hun thuisbasis Tromso gaat de zon in juni namelijk niet onder. De geïsoleerde poolstad vormt overigens wel een vruchtbare bodem voor muziek: ook Royksopp en zangeres Lene Marlin komen er vandaan. A Shoulder to the Wheel staat op Birds of Passage, het tweede album van dit – toen nog - synthpoptrio. Die plaat straalt op een of andere manier ook heel veel noordelijkheid uit, en dat is een lust voor het oor.

1022. The Fall – Bingo Master (1978)

Album: Bingo-Master’s Break-out!
Genre: Alle ballen op Mark E. Smith
Youtube

Als ik het goed heb, is dit het eerste teken van leven dat Mark E. Smith ooit gaf. Al heeft de man achter The Fall zo zijn eigenaardigheden en is het woord ‘enthousiasme’ niet echt op hem van toepassing, dit nummer vind ik toch ergens wel enthousiast klinken. Fris bijna, zelfs. Wie werk van The Fall kent, weet dat dat een boude stelling is. Bingo Master is een beetje wat This Charming Man is voor The Smiths. Een nummer waarmee de band van plan lijkt op geheel eigen wijze de wereld te gaan veroveren.

1021. Yello – Daily Disco (1981)

Album: Claro Que Si
Genre: Zwitsersuurwerkdance
Youtube

We waren toch in de categorie vreemde vogels beland, dus dan kan het Zwitserse Yello er ook nog wel bij. Als je bij een krant werkt, kun je nog eens je oor te luisteren leggen bij collega’s die het allemaal al meegemaakt hebben. Zo is onze politieverslaggever een oud-muziekjournalist die met nogal wat rock-‘n’-roll in aanraking is gekomen. Over Yello vertelde hij niet alleen het bekende verhaal dat ze nogal belachelijke zaken uithaalden om de ideale samples op te nemen. Nog verbazingwekkender is dat Boris Blank ergens begin jaren tachtig op een tegel schijnt te hebben gekerfd dat hij daar in 1994 op een bepaald tijdstip vijf minuten zou gaan staan. Hetgeen hij deed. Je reinste kunst, zeg ik u.

Je had bij Bel Canto overigens wel kunnen vermelden dat Geir Jensen in 1990 nog deel uitmaakt van de band. Hierna ging hij solo de electronische diepte in en noemde zich Biosphere. De zangeres van Bel Canto, Anneli Drecker, is vandaag de dag vooral bekend van haar veelvuldige samenwerkingen met Royksopp, waar ze ook geregeld mee tourt.

Een gedeelte van die uitleg had ik dan ook al bij het vorige Bel Cantonummer geplaatst

Tja, zelfs al was dat in je vorige update is dat nog altijd maanden geleden

1020. Split Enz – Message to My Girl (1983)

Album: Conflicting Emotions
Genre: pop



Vaak genoemd door mensen die hun ‘favoriete drie-minuten-popliedje’ moeten noemen, en dat terwijl de speelduur toch ruim vier minuten is. Toch begrijp ik de opmerking wel, want dit is typisch zo’n couplet-refreinliedje met mooie melodie, een dito arrangement en een bridge op de koop toe. ’t Is voor mij een lekkere meezinger zoals de gebroeders Finn er wel meer gemaakt hebben. Niet hun beste, maar wel een markante. Want nog meer dan het archetypische popliedje is dit een single die de overgang van Split Enz naar Crowded House markeert.

1019. Catherine Wheel – Texture (1991)

Album: Ferment
Genre: stoombadshoegaze
Youtube

Uit de golf shoegazebands die rond 1990 in Engeland opkwamen, is Catherine Wheel de beste noch de meest baanbrekende. Wel memorabel zijn de eerste drie nummers van hun plaat Ferment. Texture dompelt je onder in het lome gitaarbad, de single I Want to Touch You en het bijna epische Black Metallic gaan vervolgens op dezelfde voet verder. Daarna is de koek wat Catherine Wheel betreft ook meteen een beetje op.

1018. Postmen – U Wait (1998)

Album: Documents
Genre: Rotterdam rasta
Youtube

We gaan weer even op de jeugdsentimentele toer. De zonnige reggaedeuntjes van Postmen liggen me al sinds 1998 lekker in het gehoor; Cocktail was zelfs een van de eerste singletjes uit mijn ontluikende muziekverzameling. U Wait was nog wat meer reggae en wat minder hiphop, maar daarom niet minder leuk. Sowieso viel het me jaren later enorm mee hoe goed en leuk hun album Document eigenlijk bleek. Zelfs met het meidengroepje Dignity als koortje voor het refrein van de volgende single Renaissance kwamen ze nog prima weg.

1017. Cornershop - Brimful of Asha [Fatboy Slim mix] (1997)

Album: When I Was Born for the 7th Time (= albumversie)
Genre: Indie
Youtube: Youtube

Cornershop is de band van de twee van oorsprong Indische broers Singh uit Wolverhampton. De band klinkt ongeveer zoals de voorstelling die je je daar bij maakt: als Britpop met een klap van de Indische molen. Verder is het typisch zo’n band die vooral aan dat ene nummer zal worden herinnerd. Brimful of Asha is een ode aan een Indische zangeres die de muziek achter Bollywoodproducties inzong. Het nummer sloeg pas echt aan toen Fatboy Slim ermee aan de haal ging. Die versie is ook wel een stukje beter wat mij betreft, om het simpele feit dat er net wat meer pit en tempo in zit.

1016. The Chills - I Soar (1990)

Album: Submarine Bells
Genre: chillwave
Last.fm

Een paar oceanen verder komen we The Chills tegen, een van de voorlopers in de rijke Nieuw-Zeelandse popscene van de jaren tachtig. De aanstekelijke janglepop bracht ze in eigen land behoorlijk wat roem: het album Submarine Bells bereikte daar de top van de albumhitlijsten. Die status hadden ze wat mij betreft ook wereldwijd verdiend, want de derde studioplaat (of strikt genomen tweede, als je het debuut als compilatie rekent) is met afstand hun beste. De liedjes kabbelen soms voort, dan volgt er weer eens een psychedelisch uitspattinkje. Het gevoel voor popmelodieën is bijna ongeëvenaard. Dit nummer wordt gedragen door een onweerstaanbaar fluitje.

1015. Butthole Surfers - Human Cannonball (1986)

Album: Locust Abortion Technician
Genre: ongeREMd



Na een paar betrekkelijk vredige nummertjes is het weer tijd voor wat vuigs. De noiserock van de Butthole Surfers is net zo knotsgek als hun naam doet vermoeden. Het karakter van de muzikanten trouwens ook. De band had in de jaren tachtig Athens als uitvalsbasis, net als REM. Geen toeval, zo hield de band haar publiek voor. Ze gingen er wonen vanwege REM en zouden daarom zelfs de volgende zin op hun tourbus schilderen: Michael Stipe/Despite the Hype/I'd Love to Suck/Your Big Long Pipe. Of het er ooit van gekomen is, vertelt het verhaal overigens niet.

1014. Lloyd Cole & The Commotions - Jennifer She Said (1987)

Album: Mainstream
Genre: knus bij de open haard
Youtube

Lloyd Cole is misschien wel een beetje de niet-depressieve tegenhanger van Morrissey. Ze klinken allebei een tikje verkouden, brachten allebei hun debuutplaat uit in 1984, kwamen in 1987 met hun laatste plaat-met-band en gingen daarna solo verder. Verschil is dat The Smiths vier in plaats van drie platen maakten, maar verder zijn de gelijkenissen treffend. Van de laatste bandplaat van Cole en zijn Commotions ken ik zelf eigenlijk alleen deze uitstekende single.’t Is typisch van die muziek die niet eens zo zeer vrolijk is, maar waar je toch ongemerkt een tevreden glimlach van gaat produceren.

1013. Arab Strap - Screaming in the Trees (2001)

Album: The Red Thread
Genre: zo droog dat je er dorst van krijgt
Youtube

De muziek van Arab Strap is hier op MusicMeter bekender dan velen vermoeden. Het is immers de band waarmee Jason Molina zijn Songs: Ohiaplaat The Lioness opnam. Dat broeierige slowcoregeluid klinkt ook door op het eerstvolgende album van de band zelf. Zij het dat Arab Strap nog wat kaler en desolater klinkt. Een nummer als Screaming in the Trees doet dan ook meer denken aan bands als Slint en Seam dan aan de toch wat ‘mooiere’ productie bij Songs: Ohia.

1012. Marissa Nadler - Lily, Henry and the Willow Trees (2005)

Album: The Saga of Mayflower May
Genre: sirenenfolk
Youtube

Met namen als Joanna Newsom, Sufjan Stevens en Devendra Banhart is de folk na 2000 aan een nieuwe bloeiperiode is begonnen. Waar veel van dat soort acts nog net even wat vager zijn dan hun (groot)ouders uit de jaren zestig en zeventig, geldt dat niet voor Marissa Nadler. Zij maakt, vooral op haar beste album The Saga of Mayflower May, gewoon spaarzame, pure folkverhaaltjes met gitaargetokkel, een mooie mineurmelodie en verleidelijke zang. Meer is voor goede muziek natuurlijk ook niet nodig.

1011. The Verve - Lucky Man (1997)

Album: Urban Hymns
Genre: orkestbritpop
Youtube

Ik vind het veelgeprezen Urban Hymns nogal een wisselvallige plaat. Bittersweet Symphony heb ik wel een beetje gehoord en een groot deel van de andere nummers staat bij mij in het hokje ‘saai/beklijft niet’ geparkeerd. Op drie uitzonderingen, die zich waarschijnlijk laten raden. The Drugs Don’t Work, Sonnet en dit Lucky Man zijn heerlijke, gedragen britpopnummers. Niet al te verfijnd, eerder bombastisch, maar ze staan. Het valt me bovendien ook dat Robbie Williams goed naar de succesnummers van The Verve heeft geluisterd toen hij zich aan een solocarrière waagde. Meer mensen die dat idee hebben?

Monumentaal nummer, de beste van Arab Strap. Mooie keuze. De betere snij-je-polsen-door muziek.

1010. Bill Callahan - Eid Ma Clack Shaw (2009)

Album: Sometimes I Wish We Were an Eagle
Genre: niet zo lo-fi meer



In het kader van de opleving van de folk in deze eeuw is Bill Callahan misschien ook wel een aardig voorbeeld. Jarenlang rommelde hij onder de naam Smog in de betrekkelijke marge (onderwijl mooie dingen achterlatend, overigens). Tot hij twee jaar geleden onder zijn eigen naam ‘Sometimes I Wish I Were an Eagle’ uitbracht, dat ineens veel meer voet aan de grond kreeg. En dat terwijl hij toch niet heel veel anders doet dan op zijn laatste Smog-platen. Iets meer violen misschien, dat wel. Zijn vroege werk is overigens wel van een heel andere orde: experimenteler en meer lo-fi.

1009. The Nits - Shadow of a Doubt (1983)

Album: Omsk
Genre: lekker Nederlands
Youtube

Een van mijn favoriete miniatuurliedjes. De nog geen twee minuten durende afsluiter van de Nits’ eerste echte succesplaat Omsk is gemakkelijk over het hoofd te zien. Godzijdank bracht de band jaren later de liveplaat Urk uit, dat deze en meer wat anonieme albumstracks afstoft en oppoetst. De Nits verdienen met hun indrukwekkende oeuvre wel wat meer aandacht dan een plichtmatige allertijdenlijstnotering van In the Dutch Mountains.

1008. Mr. Oizo - Flat Beat (1998)

Album: Analog Worms Attack
Genre: boemboemboemboem



Eigenlijk weet ik niet zo goed of dit nou in de lijst moet staan, want de clip plus het bijbehorende jeugdsentiment maakt in dit geval het nummer. Want die groove klinkt toch eigenlijk best een beetje stom als je er geen knakworstrokend geel beest achter een bureau bij fantaseert. Ach, juist daarom hoort-ie natuurlijk ook wel in de lijst. Want gaat muziek niet altijd vooral om het verhaal eromheen?

1007. The Smiths - Bigmouth Strikes Again (1986)

Album: The Queen Is Dead
Genre: jengelpop
Youtube

Misschien hangen The Smiths voor mij nog wel meer op Johnny Marr dan op Morrissey. Want hoe prominenter de gitaar door de Smithsnummers heen jengelt, hoe beter ik ze eigenlijk vind. Bigmouth Strikes Again is daar uiteraard een schoolvoorbeeld van. En nu ik er zo over nadenk, het gemis van Marr is misschien ook wel de reden dat ik Morrissey me solo over het algemeen niet zo weet te boeien.

1006. Aaliyah - Try Again (2001)

Album: Aaliyah
Genre: goeie R&B
Youtube

Sommige artiesten horen jong te sterven. Bij Jim Morrison, Jimi Hendrix, Nick Drake en wie weet straks ook Amy Winehouse hoort de dood bij hun levensverhaal en is hun oeuvre compleet zoals het is. Er zijn er ook bij wie het eeuwig zonde is dat hun carrière niet tot volle wasdom is gekomen. Aaliyah had de vrouw kunnen zijn die R&B uit het verdomhoekje haalde en tot een muzikale stroming zou ontwikkelen die bij een breder publiek van muziekliefhebbers aansloeg. Buiten de hitparades om, dus. Ze had mij al een behoorlijk eind mee, en dat wil wat zeggen. Helaas maakte een vliegtuigongeluk op haar 22ste al een eind aan haar leven en carrière. Die in haar geval nog zo veel had kunnen brengen...

1005. Qntal - Spiegelglas (2005)

Album: Qntal III
Genre: gothic triphopopera



De Duitse gothicband Qntal maakt een op papier verschrikkelijke mix van Dead Can Dance, triphop en opera. Veel slechtere aanbevelingen kan ik denk ik niet doen. Toch werkt het voor mij wel. De combinatie van eeuwenoude inspiratiebronnen en moderne electro heeft toch zo wel zijn magie. Dan nog blijft het mijlenver over de top, maar dat mag ook wel eens.

1004. The Chameleons - Less Than Human (1983)

Album: Script of the Bridge
Genre: enre enre enre
Youtube


Houd u van een enorme bak galm, zet dan vooral dit nummer op. Of iets anders van The Chameleons, want die zijn toch al niet vies van een beetje ge-echo. Als ik iets van Interpol luister, valt me altijd op hoe dicht dat tegen het geluid van deze band aan schurkt. In dit geval vind ik de rip-off overigens iets beter, althans als ik van het niveau van Turn on the Bright Lights uit ga. De nummers daarop zijn vaak net iets pakkender dan die van The Chameleons, die het voor mij lang niet allemaal hebben. Deze wel, natuurlijk, anders stond-ie hier immers niet.

1003. Creedence Clearwater Revival - Have You Ever Seen the Rain? (1971)

Album: Pendulum
Genre: truckersmuziek
Youtube

Ik weet niet wat het is met die stem van John Fogerty. Die hoge, rasperige klank maakt het CCR-geluid bijna een beetje camp. Klonk-ie iets schreeuweriger, vond ik het waarschijnlijk jereinste proto-punk. Met een wat keuriger stemgeluid was de band misschien wel ergens in de categorie Crowded House beland. Ik wil maar zeggen: het is wel erg opzichtig doorleefd Amerikaans. Soms werkt dat, bij het wat ruigere Up Around the Bend bijvoorbeeld. Have You Ever Seen the Rain vind ik puur als liedje met afstand het beste van CCR, maar daar doet die typische stem dan juist weer wat afbreuk aan, waardoor het nummer niet veel hoger in deze lijst staat...

1002. Peter Broderick - Below It (2008)

Album: Home
Genre: folk met een versnelling
Youtube

Van deze Amerikaanse multi-instrumentalist ken ik eigenlijk niet meer dan dit nummer, dat ik ergens op een verzamelaar heb opgeduikeld. Hoewel ik in al mijn muzikale eenkennigheid nog wel eens een beetje terugdeins voor de MuMe-genrebepaling ‘avant garde’, moet ik toch eens meer van hem op gaan zoeken. Want Below It heeft na tweeënhalve minuut zo’n zalig moment. Vanuit een soort voortkabbelende status quo zet het nummer dan ineens aan vanuit het repeterende patroon van een wat saai en repetitief folknummertje. Wie het luistert, snapt wat ik hier bedoel...

1001. Orchestral Manoeuvres in the Dark - The New Stone Age (1981)

Album: Architecture & Morality
Genre: The Cure
Youtube

Het lijkt wel of The New Stone Age stiekem uit het oeuvre van The Cure is weggelopen en zich als dissident bij tijdgenoot OMD heeft gemeld. In het oeuvre van de electrowavers is het namelijk nogal een vreemde eend in de bijt. Geen uitgesponnen klanktapijten of synthriedeltjes, maar zowaar een vleugje depressieve gekte. Het strookt totaal niet met mijn verder beeld van OMD, maar lekker is het wel. Temeer daar het vreemde eendje met een paar typische soundscapes toch nog uitgroeit tot een prachtige zwaan in het oeuvre van de band waar het eigenlijk niet past.

Screams, geen grunts.

Screams -> Black Metal
Grunts -> Death Metal

Uitzonderingen daargelaten.

Fantastische band overigens, Alcest, zowel qua metal als qua niet-metal. Live ook zeer goed.

1170. The Ruts - Babylon’s Burning (1979)
Muzikaal wel oké, vocaal en compositorisch volkomen ondermaats. Maar ja, het is punk, he, dus belangrijk voor de zeitgeist enzo.

1169. The Fall - And This Day (1982)
Ik ben, zacht gezegd, geen fan van van Mark E en zijn snel wisselende groep kornuiten, maar eerlijk is eerlijk: in al zijn repetitieve gehamer heeft dit nummer wel iets hypnotiserends.

1168. The Triffids - Property Is Condemned (1984)
Jammer dat hier alleen een livefilmpje van is op Youtube, erg sterk en compact nummer. Voor de nieuwsgierigen: op Spotify is bijna heel hun oeuvre te vinden, inclusief de originele opname van deze.

1167. Tuxedomoon - Volo Vivace (1980)
Prachtig muziekje. Ontdekking!

1166. Het Goede Doel - België (1982)
Eigenlijk heb ik het Goede Doel altijd te melig voor woorden gevonden, maar als ik nog eens een nummertje tegenkom op de site merk ik toch dat ze een flink aantal prima liedjes hebben gemaakt die de tand des tijds goed hebben overleefd. Zo ook deze.

Oh, ok... Ik heb dan ook weinig verstand van metal

We betreden de top 1000:

1000. Mike Oldfield & Maggie Reilly - To France (1984)

Album: Discovery
Genre: huppelkutjeswave



Jammer dat Mike Oldfield niet wat meer heeft opgenomen met deze Maggie Reilly. Zowel Moonlight Shadow als To France zijn heerlijk in het gehoor liggende nummers op het kruispunt van de folk en de new wave. Met Maggie Reilly is het overigens niet heel veel meer geworden na dit samenwerkingsverband. Ze scoorde een hitje met Everytime We Touch, dat een jaar of vijf terug nog eens tot dancehit verkracht werd. Verder bleef het echter oorverdovend stil rond haar. Jammer, want ze heeft een prachtige stem.

999. Eminem - Lose Yourself (2002)

Album: 8 Mile (soundtrack)
Genre: soms ben ik best wel stoer
Youtube

Tja, ik zei al eerder: het zijn toch een beetje de excuushiphoptracks voor rockliefhebbers die mijn lijst halen. Ik ben nu eenmaal niet zo’n tekstenluisteraar, dus zijn ook die enorm sterke lyrics niet echt aan mij besteed. Er wordt dus veel gevraagd van de muzikale omlijsting en de manier waarop de rapper zijn door mij slecht op waarde geschatte tekst te berde brengt. Lose Yourself scoort op beide vlakken heel veel punten. De combinatie van agressieve raps met dreigende, maar toch melodieuze instrumentale riedeltjes maakt toch dat Lose Yourself ook míjn excuushiphoptrack is.

998. Oneida - $50 Tea (2004)

Album: Secret Wars
Genre: drilboorrock
Youtube

Wie van psychedelische herrie houdt, is bij Oneida aan het juiste adres. Vooral hun tweeënhalf uur durende orkaan Rated O staat hoog aangeschreven. Hoewel ik daar ooit wel eens aan begonnen ben, durf ik de grotendeels instrumentale plaat nog niet helemaal aan. Ik ben toch iets meer van de liedjes, en die hebben ze ook wel. Zo is het album Secret Wars uit 2004 behoorlijk divers in opzet. Dit nummer klinkt bijvoorbeeld als een voorbijrazende hogesnelheidstrein, maar het wordt voorafgegaan door een indierockliedje dat nog Built to Spillachter klinkt dan Built to Spill zelf. Leuke band dus!

997. Morphine - I’m Free Now (1993)

Album: Cure for Pain
Genre: kwaliteitspop
Youtube

Gek eigenlijk: jazz en blues zijn nou net twee genres die ik uit mezelf niet zo snel zou opzetten. Of Morphine nu blues is met jazzinstrumenten of jazz met een bluesy inslag, daar wil ik vanaf wezen. Opmerkelijker is dat ik Morphine dus wél uit mezelf draai. Het sonore stemgeluid van voorman Mark Sandman en de warme saxofoonarrangementen zijn zelfs voor uitgesproken niet-liefhebbers van jazz en blues een lust voor het oor. Of zijn de opvallend vaak drie minuten durende liedjes van Morphine dan toch gewoon kwaliteitspop?

996. Kansas - Dust in the Wind (1977)

Album: Point of Know Return
Genre: doe die aanstekers maar omhoog
Youtube

Ook voor een ouderwetse Top 2000-knuffelballad is natuurlijk hier en daar een plekje vrij, zelfs nu we bij de bovenste duizend nummers aangekomen zijn. Want al luister ik graag een flinke portie punk, het is toch eigenlijk wel stoer om zo’n nummer als dit juist in 1977 uit te brengen. Behoort tevens tot mijn favoriete nummers om in de badkamer ten gehore te brengen.

995. Ace of Base - Wheel of Fortune (1993)

Album: The Sign
Genre: arbeidsvitaminen voor twintigers



Eens in de zoveel tijd heb ik ineens de behoefte om keihard Ace of Base te gaan draaien. Van alle eurodancegroepjes is deze nieuwe-Abba-die-de-verwachtingen-nooit-wist-in-te-lossen namelijk met afstand de leukste. De ingrediënten: frisse reggaemelodietjes en een best wel lekker wijf dat ook weer niet ál te Anita-achtig was. Natuurlijk, die kerel die quasi-sensueel ‘I want to make you mooove’ roept, dat kan écht niet meer. Maar Ace of Base maakt mij blij. Ik kan me herinneren dat ik een keer een nacht niet geslapen had en toen maar Ace of Base ging luisteren. Dat werkte beter dan zes koppen koffie en een portie lachgas bij elkaar...

994. Manu Chao - Bongo Bong (1998)

Album: Clandestino
Genre: apen met trommels
Youtube

Dit was ooit het eerste dat ik van Manu Chao hoorde. Pas een paar jaar later, ten tijde van Esperanza, raakte ik echt onder de indruk van deze mediterrane Parijzenaar. De radiosample-latin van die plaat heb ik zó grijs gedraaid dat ik het altijd wel een meesterwerk zal blijven vinden. De voorganger heb ik altijd een stuk minder gevonden, ondanks dit hoogst sympathieke liedje, waarop Chao nog net even wat slechter Engels zingt dan hij normaal al doet. En dat allemaal om zijn rol als ‘lietel monkie ien dies touwn’ met verve te vervullen. Hij mag altijd bij mij aankloppen om op zijn bongo bong te komen spelen!

993. The Prodigy - Smack My Bitch Up! (1997)

Album: The Fat of the Land
Genre: modern dance (met een hanenkam)
Youtube

Een paar jaar geleden was ik op Sziget. Hoewel ik het optreden The Prodigy daar bewust gemeden heb - er zijn aantrekkelijker optredens te bedenken dan van een act die ver over zijn top heen is, maar wél net een nieuwe plaat uit heeft - ligt daar toch een belangrijke herinnering aan deze band. Uit welk land de beste man kwam, weet ik niet, maar in ieder geval riep er ergens op het eiland iemand in een of andere taal dat-ie straks naar ‘Ze Prodidzjaaaai’ ging kijken. Toen heb ik besloten om dat voortaan ook op die manier uit te spreken...

992. Pere Ubu - Modern Dance (1978)

Album: The Modern Dance
Genre: dance noch modern
Youtube

Nog maar eens terug naar een festival: Primavera Sound 2011 in dit geval. Zonder grote verwachtingen stond ik klaar om Pere Ubu het album The Modern Dance te horen uitvoeren. Op het podium stond een zak hooi die David Thomas bleek te heten, en met de plaat had ik ook al niet zo verschrikkelijk veel. Toch werd het een van de betere optredens van het toch al onvergetelijke festival. De ouwe man op het podium bleek nog goed valse moppen te kunnen tappen, en belangrijker: je werd nog best wel bang van zijn punkgekrijs. Al hoor ik in The Modern Dance nog steeds niet het meesterwerk dat anderen erin horen, het heeft zeker zijn momenten, zoals het buitengewoon swingende titelnummer.

991. The School - All I Wanna Do (2010)

Album: Loveless Unbeliever
Genre: girlgroupbritpop
Youtube

Nogal onbekend, daardoor ook onbemind, maar wel erg lekker. The School is een sympathiek indiepopbandje uit Wales dat de fantastische single All I Wanna Do uitbracht. Wie dat draait, denkt dat de tijd minstens 20, maar misschien ook wel 45 jaar heeft stilgestaan. De band klinkt als van die leuke Britpop-met-zangeresbandjes als The Sundays (Here’s Where the Story Ends) en The Primitives (Crash), maar dan nog wat jaren 60-girlgroupachtiger. Aanrader voor iedereen die van deze omschrijving enthousiast wordt, dus...

990. Guided By Voices - I Am a Scientist (1994)

Album: Bee Thousand
Genre: is-ie nou alweer voorbij?



Soms is goede muziek heel simpel. Een gitaarriffje en een lekker ongecompliceerde zanger die tijdens een opname gewoon net zo zingt als dat-ie tijdens het klussen in de garage zou doen. In de garage inderdaad. Want dit mag dan lo-fi heten, de knipoog naar de (garage)rock uit de jaren zestig is enorm. Al blijft een album als Bee Thousand me iets te veel in korte ideeën hangen, er staat een aantal schitterende Madurodamliedjes op.

989. Placebo - Every You Every Me (1998)

Album: Without You I’m Nothing
Genre: emobritpop
Youtube

Eigenlijk vind ik Placebo alleen op Without You I’m Nothing echt boeiend. Daar staan een aantal heerlijke scheurnummers op. Een beetje makkelijk en rechttoe-rechtaan, maar dat mag ook wel eens een keer. Wat daarna kwam, is voor mij vooral een iets mindere herhalingsoefening. Hier klinkt Brian Molko melodieuzer, agressiever én homoseksueler dan ooit. Voorwaar een aanbeveling!

988. Johnny Cash - The Mercy Seat (2000)

Album: American III: Solitary Man
Genre: not afraid to die
Youtube

Je hebt van die nummers die in elke versie overeind blijven. Of je The Mercy nu als ziedende postpunk
of als een stemmige ballad hoort, er kan weinig aan kapot. En hoewel Nick Cave het nummer zelf al op vele manier heeft benaderd, voegt Johnny Cash er met zijn spoken wordintro toch weer een nieuwe dimensie aan toe. Daarom bij hoge uitzondering toch een cover in deze lijst. Hoewel ik het eigenlijk zonde vind om een nummer twee keer in deze selectie op te nemen, maak ik voor zoiets legendarisch graag een uitzondering.

987. Sunset Rubdown - Nightingale/December Song (2009)

Album: Dragonslayer
Genre: indiesmartlap
Youtube

Canada staat zo langzamerhand bekend om zijn muzikale clans. Je hebt natuurlijk de hele scene rond Godspeed You! Black Emperor en aanverwante projecten, een hoek met Broken Social Scene, Feist en Owen Pallett. Iets minder bekend, maar minstens zo interessant is het netwerk van bands rond Wolf Parade, de band van Spencer Krug en Dan Boeckner. Sunset Rubdown is strikt genomen een soloproject van Krug, maar dat groeide met het indrukwekkende Dragonslayer het moederschip voorbij. Een aanrader voor liefhebbers van Arcade Fire, naar het schijnt. Dat ben ik zelf absoluut niet, maar Dragonslayer is wat mij betreft een van de beste albums van de laatste jaren. Ook een aanrader voor niet-liefhebbers van Arcade Fire, dus.

986. Fine Young Cannibals - She Drives Me Crazy (1987)

Album: The Raw & The Cooked
Genre: ballenknijperpop
Youtube

Omdat een filmpje in plaats van een verhaaltje ook wel weer eens leuk is: dit is educatief ook zeer verantwoord.