Ik sluit me weer eens geheel bij je aan, ook wat betreft cijfer voor Corona. Wat een drama.
Soms mag je valsspelen: bij geen geschikte kandidaten die nieuw binnenkomen in de Top 40 maar kiezen voor een mooi nummer dat binnenkomt in de tipparade en de Top 40 niet gaat halen.

Dan had je bijvoorbeeld Rock and roll is dead van Lenny Kravitz kunnen kiezen. Voor dit soort dagen geldt: nood breekt wet.

Hmmja... Kijk, ik snap natuurlijk wel dat het z'n liefhebbers heeft, dus...

Kravitz's Rock 'N Roll Is Dead, daar ben ik ook niet al te wild van, om eerlijk te zijn.

Wat als we op Tipparade-entries zouden focussen i.p.v. Top 40-entries?
Of kom ik te laat met zo'n voorstel?

Dan kom ik voor de jaren '60 alvast in de problemen.
Maar het idee is zeker niet onaardig. Ik laat het even bezinken. Laten we alle voors en tegens even afwegen.

Inderdaad allemaal zwakke nieuwkomers die week, dat van Corona was misschien de minst slechte al krijgt dat ook een onvoldoende: zwakke zang en geen aansprekende melodie en ritme, vervelend gewoon.
Cijfer: 3,5

Ik ben niet zo'n voorstander om op de Tipparade-entries te focussen maar in dit geval zou het een keertje mogen en dan zou ik de voorkeur geven aan Alright van Supergrass, geweldige single.

Wat een gezeur. Laat de 90s dan gewoon zitten als jullie daar geen affiniteit mee hebben. Duidelijk een generatiekloof hier. Ik vind dit nummer leuker dan de vorige keuzes, er is niets mis met een amusante eurohouse-plaat. Toch is dit niet zo leuk als Corona's grote hit Rhythm of the Night. En Stars van Charly Lownoise & Mental Theo had van mij ook een hoger cijfer gekregen. Deze van Corona moet het met een 6,5 doen.

Corona - Try Me Out:

De rest van de nieuwe binnenkomers was inderdaad ook niet veel bijzonders.
Maar met deze is nou toch ook niet zoveel mis, vind ik.
Gewoon een doorsnee Euro-house nummertje. Er zijn wel slechtere gemaakt in die jaren.
En het beklijft wel naar mijn mening.
Ik kan het wel weer (met mate) aanhoren tegenwoordig.
Rhythm Of The Night is inderdaad iets beter.
Cijfer 5,5.

Hun vorige Rhythm Of The Night vind ik ook een stuk beter, die zou 7 hebben gekregen, heeft duidelijk meer schwung.

Rhythm Of The Night zou ik een 5 hebben gegeven. Gaat nog wel, en je hoort 'm ook nog.

@Herman: Het blijft natuurlijk een kwestie van smaak en er zijn nog zat nummers uit de 90's die ik wel leuk vind, dus om het nou gelijk als gezeur af te serveren...
Hetzelfde wordt me vaak in de Top 40-topic verweten, hoe graag ik ook de lijst nog doorneem (omdat er hier en daar toch nog leuke pareltjes tussen zitten).



De 60's, dat wordt inderdaad lastig als je van buitenlandse lijsten uit moet gaan.
Misschien toch maar met de flow meegaan, lijkt me...

Sorry als ik een beetje geïrriteerd over kwam Jan, ik waardeer het dat jullie dit topic al zo lang draaiende houden en met veel leuke hits op de proppen komen, maar ik vind het erg jammer dat er vaak zo smalend over de 90s wordt gedaan, terwijl het voor mij het leukste hitdecennium is (zelfs nog voor de 60s). Vind het ook wel eens jammer dat wordt gezegd dat er niets leuks gevonden kan worden, terwijl er mijns inziens fantastische hits binnenkomen. Nu was deze week inderdaad even wat minder.

Om op de een of andere iets met de tipparade erbij te doen is op zich geen gek idee, maar ik zou het jammer vinden als dat was omdat jullie de jaren '90 zo beroerd vinden.

Corona - Try Me Out

Op de dansvloer zal dit best gewerkt hebben, maar ik kan verder niet anders consateren dat dit vrij vlakke eurodance is.
Het reutelt vooral erg door met een beat die je zoveel hoorde toendertijd.
Weinig origineel.

Cijfer: 4

Herman: Nergens wordt beweerd dat de 90's zo beroerd zijn, dat is namelijk helemaal niet zo.
Er werden niet alleen in de 90's flutliedjes gemaakt.
Maar in een top 40 kun je af en toe wel eens tegen singles aanlopen die het bepaald niet moeten hebben van inhoud, maar dat is van alle tijden.
Verder niks mis met de 90's, vooral ook hele goede albums en nieuwe interessante bands.

De 90's zijn zeker niet beroerd, maar ik denk dat wat mij aansprak zich voor een groot deel buiten de Top 40 afspeelde, d.w.z. het alternatieve werk. Ik denk dat daar het probleem ligt.

De opzet van dit topic was toch elke dag een top 40-binnenkomer uit het verleden onder de aandacht brengen? Zelfs als er in de jaren '90 eens een dag geen leuke binnenkomers zijn, dan moet er toch niet steeds naar de tipparade gerend worden? Plaats dan gewoon een 'mindere' binnenkomer, want dat is hier toch de bedoeling, dacht ik. Het hoeft niet steeds een mooie binnenkomer te zijn?

Corona- Try Me Out: Dit nummer ken ik niet (meer), en weet je wat, laat ik dat zo houden ook

Hmm ja... Vind ik eigenlijk ook wel.

Een nieuwe sixties single van de dag:

Small faces - All or nothing





Was de binnenkomer van 3 september 1966. Kwamen binnen op slechts de 40e plaats maar steeg uiteindelijk door naar de 2e plek. Het nummer was één van de smaakmakers van dat jaar. Een jaartje of twee voordat de Small Faces alleen The Faces ging heten en Rod Stewart de zang ging doen.

Heerlijk sixties nummer, toch wel een 7,5.

Small Faces - All or nothing
De meeste rocknummers in de sixties vind ik nog steeds fris en vitaal klinken, ook dit nummer.
Cijfer: 8,5

Verder ben ik het eens met ArthurDZ, dit topic is bedoeld om de nieuwkomers in de top-40 onder aandacht te brengen ook al kan het eens tegenvallen. De jaren '90 vind ik zeker interessant maar de muziek die mij aanspreekt bevindt steeds meer buiten de top-40 naarmate de jaren vorderen. De top-40 van die week (3 september 1966) vind ik wel prima, enkel Oh Oh What a Kiss (nr.7) vind ik vreselijk.

Geweldig nummer zoals vele nummers van de Small Faces

Cijfer: 9

Small Faces - All Or Nothing :

Deze band uit Engeland had dat heerlijke rauwe randje in hun muziek. Goeie songs, met wijlen Steve Marriot een fantastische zanger en als geheel heel eigen.

Dit is een prille single van hun. Heerlijk nummer.

* 7,5.

Small Faces - All Or Nothing

Lekker jaren 60 nummer met de geweldige strot van Steve Marriott.
Beklijvende melodie en heerlijk meezingbaar.
Heel erg Engels dat wel.
Lazy Sunday en Tin Soldier vind ik nog beter.

Verder vind ik dat het inderdaad zo moet blijven dat het nieuwe binnenkomers in de Top 40 moeten zijn.
Ook al zijn het dan mindere nummers. Wat mij betreft was de hele Top 40 van 02-09-1995 behoorlijk dramatisch, maar ja, het moet dan toch maar.
Als je de tipparade erbij gaat halen, heb je kans dat je nummers krijgt die helemaal niemand (meer) kent.

Of het een generatiekloof is, zoals Herman zegt weet ik zo net nog niet.
Dat er meuk in de hitparade staat, is van alle tijden, maar in de jaren 90 (vanaf pakweg 1993) stond er meer meuk in de Top 40 dan tot ongeveer 1993.
En ik sta niet alleen in die mening.
En dan vooral veel van hetzelfde (zelfde genres dus), maar van slechte kwaliteit.
Ik heb dan weer meer met de jaren 00 toen dit mijns inziens weer minder werd.
Er werd in de jaren 90 genoeg goede muziek gemaakt, maar die haalde gewoon de hitparade niet.
En de laatste jaren weer wel, heb ik het idee.

Overigens zal de muziek die je hoort tussen je 15e en 25e en ook goed vindt, leidend blijven voor de muziekkeuzes van de rest van je leven.
Schijnt een onderzoek eens te hebben uitgewezen.

Ach, de laatste jaren vind ik het niet beter gesteld met de hitlijsten dan 1995. Ik krijg ook dikwijls te horen dat het sinds de jaren '90 bergafwaarts is gegaan met de hitlijsten (en niet alleen van generatiegenoten). Goede muziek is van alle tijden net als rommel. Al haalden goede songs (jaren '60) vaker de hitlijsten enkel en alleen omdat singles toen nog de belangrijkste geluidsdragers waren (nu is dat allang niet meer het geval). Rommel was er - al dan niet in de hitlijsten - natuurlijk ook maar die wordt niet meer gedraaid. Met die van nu worden wij wel geconfronteerd, vandaar dat je het idee krijgt dat alles vroeger beter was. Over 10 jaar wordt die van nu niet meer gedraaid en dan zullen ze zeggen dat het in 2012 zoveel beter was. En van de top-40 van 02-09-1995 worden nu ook alleen maar de betere nummers gedraaid. De tand des tijds is de beste graadmeter en kwaliteit zal altijd overleven.

Toegegeven, als ik de hitlijsten van 01-09-1966 vergelijk met die van 02-09-1995 steekt die laatste er zeer schraal tegenover. Maar in 1995 werden er zeker niet minder goede albums en songs geproduceerd, integendeel. Je mag je niet teveel focussen op de hitlijsten die tenslotte maar een fractie vormen ven het totale muziekaanbod. Iemand die een gans muziekjaar kut vindt enkel vanwege de rommel in de hitlijsten is geen echte muziekliefhebber.

Die mening hoor ik vaker, maar bijna altijd van mensen die hun jongie jaren toen al achter de rug hadden. Persoonlijk vind ik de jaren '70 een veel matiger hitdecennium dan de jaren '90 en ik zie dat ook terug bij veel leeftijdsgenoten die in de 90s zijn opgegroeid. Wat me sowieso opvalt is dat na de jaren '60 de hitparade-muziek grofweg hetzelfde was, alleen heeft elke generatie zijn eigen beat. In het midden van de jaren '70 was dat disco, later werd het house en weer later meer een soul/dance-crossover. Verder heb je altijd wel gelijke delen soul/r&b, rock, palingsound, etc. gehad voor mijn gevoel. Beetje bij beetje is de hitparade-muziek wel steeds formulematiger geworden, maar copycats binnen de popmuziek waren er zelfs al voordat de Nederlandse Top 40 werd opgericht.

De hele hitlijst in deze week van 1995 vind ik trouwens wel erg sterk: van de 40 nummers zijn er 17 die ik echt niet hoef terug te horen en 8 die ik een 8 of hoger zou geven (Everything But The Girl, Diana King, Sin with Sebastian, Clouseau, Scatman John, Dune, La Bouche en Lois Lane (met een typische 60s flanger of phaser effect).

Tenslotte nog een 7 voor de Small Faces: niet hun beste werk, maar wel een hele lekkere rockplaat met een zalig orgeltje.

Copycats zijn inderdaad van alle tijden, reeds in de jaren '50 werden Elvis-klonen massaal gecontracteerd (Fabian, Bobby Rydell ...). Ze verdwenen echter al even snel dan ze opkwamen terwijl Elvis legendarisch is. In de jaren '70 bv. kwamen er ook Abba-copycats in de hitlijsten. Daar hoor je nu niets meer van terwijl Abba legendarisch is geworden.

Wat de jaren '70 betreft, er kwam toen ook veel rommel in de hitlijsten (met name schlagers en zultpopartiesten van eigen bodem) maar anderzijds waren de hitlijsten die tijd kleurrijker en gevarieerder dan die van de laatste jaren. Naast disco (die pas vanaf ong. 1975 opkwam) was er ook reggae, soul, country, glam- en hardrock, zelfs Franse chansons. Daar vind ik sinds de jaren '90 weinig van terug. Vanaf de jaren '70 is de hitparadepop beetje bij beetje formulematiger geworden, daar ben ik het volledig eens met herman. Prefab en/of copycats zijn inderdaad van alle tijden, alleen palmden ze hoe langer hoe meer de hitlijsten in. Niet omdat er meer zijn dan vroeger maar omdat interessante artiesten zich steeds minder op de hitlijsten richten.

In de top-40 van 1995 zijn er ong. 15 die ik behoorlijk tot prima vind (ik noem vooral Seal en daarachter Everything But The Girl, Sin with Sebastian, Scatman John, zelfs Guus Meeuwis, Clouseau en Marco Borsato mogen er zijn) maar de meeste andere hoeven niet meer voor mij.

Qua taal waren de jaren '60 wel gevarieerder, al valt het aantal franse chansons in de hitlijsten ook wel mee. In de eerste 8 maanden van 1968 heb ik er maar een paar geteld. En aan de andere kant staan er nu ook best wat anderstalige nummers in de hitlijsten. Momenteel staat er zelfs een Koreaans nummer in de top 10.

Een welverdiende 8 voor The Small Faces.
Geweldige zang en een gedreven klinkende band.
Behoorlijk rauw voor 1966.

Een gewetensvolle nieuwe Single van de Dag:

Fleetwood Mac - Rhiannon







In Nederland de moeder aller Fleetwood Mac songs in de Fleetwood/McVie/McVie/Buckingham/Nicks samenstelling.

Al opgenomen door Lindsey Buckingham en Stevie Nicks in 1974 maar wegens een gebrek aan een platencontract pas in 1975 voor Fleetwood Mac kunnen uitbrengen.

Het witte album komt ook in dat jaar uit maar wij hebben tot 4 september 1976 gewacht voordat dan uiteindelijk Rhiannon een hit werd.

Wat kan ik verder nog over deze FM klassieker vertellen? Zeven weken stond de single genoteerd, het reikte tot plaats 16.

Hier overigens een live-versie van Rhiannon door Buckingham en Nicks, live in 1974! Inclusief Stevie Nicks die uitlegt hoe ze aan Rhiannon is gekomen.

Rhiannon - Buckingham/Nicks

Fleetwood Mac- Rhiannon.

Eindelijk had Fleetwood Mac haar vorm gevonden met Lindsay Buckingham en Stevie Nicks in de gelederen.
In ieder geval drie fantastische albums werden in deze samenstelling gemaakt( Fleetwood Mac, Rumours en het onderschatte Tusk)

Rhiannon is een fantastische song. Stevie Nicks schreef het en zingt het. Het mystieke in haar schrijfstijl is hier al te bewonderen. Ritmisch spannend, mooie coirtjes en een voorbeeldige opbouw. En de eigen sound die al heel snel ontstond..... fraai.
Een heel ander Fleetwood Mac, maar zonder meer de meest overtuigende.

Cijfer: 9

Inderdaad een erg mooi nummer. Net even met de koptelefoon geluisterd en dan hoor je wel hoe goed het in elkaar zit, maar sowieso valt de heerlijke zang van Stevie Nicks al op. Heb altijd gedacht dat dit van na Rumours was, overigens. Een echte klassieke popsong dit.
Cijfer: 8,5

Zoals Herman al zegt; Er gebeurt echt een hoop in dit nummer.
De ritmesectie klinkt wispelturig, Lindsey's warme gitaarklanken speels en Stevie geeft een van haar beste performances.
Uitstekende single [9,5].

Alvast een nieuwe Single van de Dag, vandaag een 25 jarig jubileum:

U2 - Where the streets have no name





Prima opener van The Joshua Tree en dus ook een goede single van dit klassiek geworden album. Een beetje een jachtig nummer van een cd die U2 ook van hele andere kanten zou belichten en laten horen. Where the streets have no name valt nog een beetje in de oude categorie. Beter in ieder geval dan de eerste single With or without you. Vind ik.

Maar U2 wel in topvorm. Ze kwamen met dit nummer dus precies 25 jaar geleden binnen, op 5 september 1987, wisten nog net de top 10 te bereiken en stonden 8 weken genoteerd.

Beter dan With Or Without You, dat waag ik te betwijfelen. Ik herinner me nog dat de release van dat nummer werkelijk een sensatie was, kan me dan ook nog de primeur bij Curry & Van Inkel glashelder herinneren . Een mooie tijd was het.

Maar dit is zeker een prima albumopener. Ik denk dat de single een ingekort intro had.
De videoclip is natuurlijk ook onvergetelijk met dat optreden op een gebouw in New York (als ik het goed heb). De prestaties in de Top 40 vielen een klein beetje tegen. Iedereen had waarschijnlijk het album al.
Memorabel zijn ook de b-kantjes van de Joshua Tree-singles [9].

Tsja prachtig nummer natuurlijk net zoals het hele album

Cijfer: 9.3