Stanley Road is inderdaad een goede plaat, echt een zeer lange tijd geleden sinds ik het hoorde.
Fantastische keuze ook. Ik had écht gehoopt dat je deze zou nemen, Herman!

Die rare chartrun, daar had ik het ook nog over gehad willen hebben. Het toont in ieder geval aan dat het geen hypegevoelig nummer was. Heeft Paul Weller dan ook helemaal niet nodig.

Die andere 'hit', Wild Wood (2 weekjes in de onderste regionen), is inderdaad ouder maar kwam volgens mij in 2000 door deze commercial in de Top 40.

You Do Something To Me krijgt van mij in ieder geval een [8,5].

Paul Weller is een wat ondergewaardeerde artiest die verschillende waters doorzwommen heeft, van de postpunk van The Jam via Style Souncil tot een solocarrière waar hij het avontuur niet schuwt. Van deze man moet ik nog meer albums aanschaffen (ik bezit er 3). Stanley Road bezit ik en is wel een prima album (moet ik nog eens beluisteren). Inderdaad bevat deze single soulinvloeden maar dat bracht Paul Weller reeds bij Style Council.
Cijfer: 8,5

Paul Weller heeft een karakterstiek uniek stemgeluid. Eigenlijk net zo uniek als Steve Winwood.
Markant artiest,die op zijn eigen manier al jaren zijn ding doet.
Vanuit de legendarische The Jam en het met Mick Talbot operichte Style Council, ging hij logischerwijs voor een soloavontuur.

You Do Something To me is een prachtsong. Gevoelig , beladen en bewust puur gehouden.
De stem van Weller draagt het helemaal.
Perfect.

* 9

Paul Weller - You Do Something To Me:

Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik geen solo-albums heb van Paul Weller.
Wel zowat alles van The Jam en ook nog wel wat van The Style Council (al vind ik dat een heel stuk minder).
Bij dit prachtige nummer vraag ook ik me weer af waarom. Nodigt absoluut uit tot meer.
Hij heeft hier een erg doorleefde stem die me een beetje aan Joe Cocker doet denken en bij het gitaarsolootje krijg ik helemaal een Bird Of Paradise gevoel.
Vandaar een 9.

Drs. P. - Dodenrit:

Geniaal en waarom heb ik van deze man geen albums?
Kon het vroeger helemaal van buiten net als De Veerpont.
Russisch getint liedje over een gezin wat achtervolgd wordt in Rusland door wolven.
Ieder couplet eindigt met de titel van een oud-Nederlands kinderliedje.
En de tekst is gewoonweg geweldig.
Ja, Omsk is een mooie stad, maar net iets te ver weg.
Trojka hier, Trojka daar, moeder is de koffie klaar.

Bij dit clipje zie je hem zelf zingen (met bontmuts op).

Cijfer: 9

The Cars - Drive:

Een van de popklassiekers van de jaren 80, dat ik op menig verzamel-cassettebandje had staan (ook op voor anderen gemaakte).
Van de vijfde LP van The Cars (Heartbeat City) die samen de eerste LP de beste is. Heartbeat City leverde nog een paar hits op.
Ik blijf het een prachtig, enigszins melancholiek nummer vinden, met een onvergetelijk mooie melodie.
Dit soort muziek maakte de jaren 80 zo mooi.
Ik bewaar ook goede herinneringen aan dit nummer, waar ik hier verder niet op zal ingaan .
Cijfer: 9,5

Excuus excuus, ik ben 's ochtendsvroeg de deur uitgegaan en nu net pas thuis na een lange (werk)dag en helemaal niet in de gelegenheid geweest hier iets te posten. Bij deze dus nog de keuze van 17-09:

Queen + Paul Rodgers - Reaching Out / Tie Your Mother Down




Er was deze dag niet veel keuze en Nickelback wilde ik jullie niet aandoen, dus bij deze Queen in 2005, met Paul Rodgers (ex-Free, Bad Company) als zanger van dienst. Een groot succes in de charts werd het niet: het nummer kwam binnen op 37, steeg naar 33 en zakte daarna naar 38 en was vervolgens alweer verdwenen uit de charts.

Een cijfer bewaar ik nog even voor 'morgen'. Ben benieuwd hoe hier gedacht wordt over Rodgers als zanger van Queen. Van Tie Your Mother Down kon ik zo snel geen studioversie vinden op YouTube.

Aha, bijzondere keuze. Wist niet eens dat deze single de charts bereikt had hier.

Een aparte combi. Kundig, Taylor en May kunnen het nog steeds en Rodgers is natuurlijk een fenomeen.
Maar Queen zonder Freddie (en John Deacon) blijft vreemd en anders.
Voordeel is dat May en Taylor heel herkenbaar zijn en de Queensound in ere wordt gehouden, maar echt bevredigend is het niet.
Rodgers zingt het overigens prima weg.

De samenwerking is inmiddels al weer een poosje beeindigd, en kan daar niet rouwig om zijn.
Queen is vooral iets van toen, een band met een heel eigen image en geluid en een grootse frontman.
Daar kan Paul Rodgers niets aan veranderen. Maar zijn prestatie valt zeker niet tegen.

Voor deze uitvoering een 7.

Hoe hier gedacht wordt over Rodgers als zanger van Queen? Wel, Rodgers is nooit zanger geweest van Queen. Het was Queen + Paul Rodgers.

Hoe ik denk over Rodgers als zanger mèt Queen? Wel, hun studio-album The Cosmos Rocks vind ik wat obligaat (3*, hooguit 3,5*), maar live (ik zag Queen + Paul Rodgers in Ahoy (2x), Gelredome en Sportpaleis; ik zou ze ook in Hyde Park zien maar helaas werd dit concert gecancelled vanwege de terreuraanslagen een dag eerder in Londen in juli 2005; toen het concert een week later alsnog plaatsvond was ik - allahverdomme - verhinderd) was het een retestrakke combinatie.

Dat verklaart ook waarom herman zo snel geen studioversie van Queen + Paul Rodgers - Tie Tour Mother Down kon vinden op You Tube (gelukkig heeft hij er niet te lang naar gezocht), want zo'n versie bestaat niet. Deze single bestaat in zijn geheel uit live-versies bedoeld ter promotie van hun live-album Return of the Champions (waar betreffende versies uiteraard op staan), die een maand na uitbrengen van de single gereleased werd. De uitvoering van Reaching Out die herman heeft gepost is er een van Rock Therapy, een 'one off' liefdadigheidsproject halverwege jaren negentig waar May en Rodgers aan deelnamen.

Hier gaat het daadwerkelijk over:







Ik denk dat retestrak niets teveel gezegd is.

Cijfer: 8,0

De hele single beluisterd: Reaching Out is een aardig liedje, maar niet echt dat me echt aanspreekt. Ik hoor er weinig Queen aan af (en daar ben ik overigens ook al geen enorme fan van). Cijfer: 5,5

De live-nummers bevallen me beter, al ben ik toch niet echt gecharmeerd van de hardrockstem van Rodgers. Muzikaal is het dik in orde en het is leuk te zien dat bv. Brian May er zoveel plezier in heeft, maar het doet me wel beseffen wat een unieke zanger Freddy Mercury was (cijfer: 6)

Paul Rodgers kan als zanger bij mij weinig verkeerd doen. Het is geen zanger met maniertjes, en heeft ook nog eens een flink portie soul in zijn stem.
Dat deed mij ook besluiten om naar het concert te gaan in 2006 (Ahoy.)
De man deed Freddie ook totaal niet na, deed het op zijn eigen manier.

Maar nogmaals; Freddie Mercury is onvervangbaar voor een band als Queen.
Elke andere zanger is minder dan Freddie als hij met Queen meedoet.

Even heel haastig, de nieuwe Single Van De Dag:

Roy Orbison - Ride Away




Datum van binnenkomst: 18 september 1965
Kwam binnen op: #35
Hoogste notering: #27
Aantal weken: 7

Mijn reactie volgt later, moet naar m'n werk.

The Big O, en wat een stem. Hij behoort M.I tot de betere vocalisten ooit. Ik wou het maar even gezegd hebben.

Dit wat stroperige nummer doet mij niet zo heel veel. Strijkertjes, het huppelige tempo. Effe te zoetjes allemaal.
Hij heeft ze beter gemaakt......maar de stem is perfect.

Daarom een 6.

Reaching out - Queen: ik vind het nog meevallen. Ik heb er alleen absoluut geen enkel Queen-gevoel bij, dit had willekeurig welke rockband dan ook kunnen zijn. En dan vind ik deze rockballad weliswaar ietwat aanstellerig maar zeker niet slecht (6,5). Misschien hadden May, Taylor en Rodgers zichzelf een geheel andere naam moeten geven. Queen ligt natuurlijk veel te gevoelig.

De jaren '60 zouden minder kleurrijk zijn geweest zonder een zo kenmerkende artiest al Roy Orbison. Ride away (7) is misschien niet één van zijn bekendste, maar toch alleszins aardig. Vooral inderdaad die stem. Vanavond maar weer eens een leuke Greatest Hits van hem.

Inzake Queen musician. Ik hoor hier wel dat Queen aan het werk is ( Tie Your Mother Down, Fat Bottomed Girls.)
May en Taylor zijn te herkenbaar om anders te beweren.
Als het jou gaat om alleen Reaching Out, heb je gelijk.

Ja, ik beoordeelde Reaching out.
Het zou toch helemaal niet erg zijn geweest als May, Taylor en Rodgers zichzelf een andere naam hadden aangemeten? Integendeel.

Ze hadden zichzelf heel wat kritiek kunnen besparen. Misschien was The Cosmos Rocks dan gelijk een stuk beter ontvangen, dan direkt een vergelijk met wat Queen eerder had uitgebracht en de vocalen van de onovertroffen Freddie M.

Ja, dat May gitaar speelt zoals hij speelt is wat mij betreft ook onmiskenbaar. Maar dat hoeft niet onlosmakelijk en exclusief aan Queen te zijn verbonden (ik laat Tie your mother down e.a. maar even buiten beschouwing).
Ik heb laatst een Steve Hackett album gekocht met drie nummers waarop ook Brian May gitaar speelde. Dat deed May overigens heel erg goed. Maar ook dat had zeker niets met Queen te maken.

The Cosmos Rocks vind ik eigenlijk een ondermaats werkje. Onder wat voor naam het ook uitgebracht was.
Maar goed, dat is een andere afdeling op Music Meter.

Queen + Paul Rodgers - Reaching Out / Tie Your Mother Down
De ballad Reaching Out doet mij niet zo veel en vind ik wat doordeweeks. Tie Your Mother Down is op zich wel een opwindende song maar mist de magie van Queen met Freddie Mercury. Paul Rogers is meer een blueszanger en zijn zang is niet zo krachtig.
Cijfer: 5 / 6

Roy Orbison - Ride Away
Hij heeft beslist één van de mooiste stemmen ooit. Deze minder bekende song behoort niet tot zijn beste maar is toch zeker de moeite waard.
Cijfer: 7,5

Mooi liedje van Roy Orbison. Wat zoet, maar de sfeer spreekt me wel aan en natuurlijk kon hij fantastisch zingen.
Cijfer: 7,5

Een nieuwe Single van de Dag, bij absentie van Kaztor vandaag :

Smokey Robinson & The Miracles - Tears of a clown





Op 19 september 1970 stond Back home van de Golden Earring op 1. Maar 42 jaar geleden kwam ook Smokey Robinson binnen met ook één van de mooiste nummers van dat jaar, Tears of a clown (8,5). Een onvervalste soul klassieker.

En het werd ook redelijk in de armen gesloten: het nummer stond 9 weken genoteerd en haalde de 5e plaats in de Veronica Top 40.

Voor mij het beste nummer van Smokey, prachtig nummer

Cijfer: 8.9

Soul zoals Soul moet zijn. Het nummer heeft een prettige swing, de zang is geweldig en het nummer is prima opgebouwd.

Onvergetelijk en gelukkig nog vaak te horen.

Cijfer: 8,5

Motown-soul op zijn best, swingend en niet te vergeten de prima zang van Smokey Robinson, ik heb er een zwak voor.
Cijfer: 9

Dank aan Hans voor de geweldige keuze.

Ik wist net even snel de problemen met m'n speakers op te lossen, dus morgen ben ik weer van de partij en deel ik gelijk wat cijfers uit nu m'n geluid het weer doet.

Er zijn van die nummers waarvan je je afvraagt waarom je er eigenlijk geen 10 voor zou geven. Hier word je toch gewoon meteen gelukkig van als je dit hoort? Alles klopt eraan: fantastische melodie, geweldig gezongen (zowel Smokey als de koortjes en tweede stemmen) en muzikaal ook dik in orde. Met If You Can Want mijn favoriete nummer van Smokey en zijn Miracles.
Cijfer: 10

De nieuwe Single Van De Dag:

Everything But The Girl - Come On Home




Datum van binnenkomst: 20 september 1986
Kwam binnen op: #39
Hoogste notering: #31
Aantal weken: 3

Niet zo'n gemakkelijke dag om uit te kiezen. Uit principe heb ik het bij 1986 gehouden, want 1980 was laatst in deze ronde aan de beurt. De binnenkomers van deze dag liggen allemaal evenredig voor de hand, maar in zulke gevallen ga ik dan vaak voor de meest obscure keuze.

Dit is dan ook een liedje dat je absoluut niet meer hoort. Ik heb het in ieder geval al een jaar of 25 niet meer gehoord! Dat is ergens wel begrijpelijk, want het nummer waar deze band het meest wordt geassocieerd is de remix van Missing, en dat is toch wel andere koek.

Dit liedje hoort bij mijn gevoel in hartje winter met een dik pak sneeuw buiten.
Er is een goede balans gevonden met het gebruik van een topzware begeleiding en een vederlichte compositie. Daardoor stoort de bombast allerminst [8,5].

De andere nummers, een voor een:

Queen & Paul Rodgers: Ik vind Reaching Out weinig met Queen te maken hebben. De gitaar klinkt herkenbaar en daar heb je het mee gehad. Voor de rest vind ik het vooral inwisselbaar klinken.
Te anoniem om groots mee te scoren en iets te glad om bij de serieuzere muziekliefhebber in de smaak te vallen [5]. De versie van Tie Your Mother Down bevalt me dan beter. Paul's stem vind ik sowieso beter gedijen bij rockmuziek [7,5].

Roy Orbison: Echt uit m'n plaat ga ik niet bij m'n onbewuste keuze van eergisteren .
Hij heeft inderdaad betere nummers gemaakt, maar het mag er zijn [6].

Smokey Robinson & The Miracles: Kunnen we kort over zijn. Een onbetwiste soulklassieker [9,5].

Een vergeten nummer maar zeker de moeite waard. Symfonisch getint, een tikkeltje melancholiek maar net niet te bombastisch.
Cijfer: 7,5

Everything But The Girl- Come On Home

Weer zo'n song die bij uitkomen totaal aan mij voorbij is gegaan.

Ik ken het duo wel ..... Maar dit is echt een onbekende song voor mij.
kaztor dank voor deze keuze.

Het nummer zelf is mooi, zonder meer. Misschien iets te opgeleukt door de orchestratie, maar op een bepaalde manier zet het wel zoden aan de dijk.
Heeft inderdaad een winters tintje, melanchonisch.

Ik ga voor een 7.

Gisteren was The XX bij De Wereld Draait Door en toen moest ik opeens aan Everything But The Girl denken. De zang van Romy heeft wel veel van die EBTG. Dit nummer is nieuw voor mij, maar het maakt me niet direct benieuwd naar meer werk van de band. Die orchestrale sound houd ik niet zo van, het is me veel te bombastisch. Een 6 dan maar.