De keuze voor de jaren '90 was een erg lastige: ik kon kiezen uit 2 jaren waaruit ik 6 nieuwe binnenkomers eigenlijk wel geschikt vond. Een wat vergeten nummer van PM Dawn leek het te gaan worden, maar omdat het alweer even geleden is dat er een danceplaat voorbij kwam ben ik toch gegaan voor:

B.B.E. - Seven Days and One Week




Dit nummer kwam op 21 september 1996 binnen op de 29ste plaats en steeg de volgende week meteen naar 4 (destijds nog een ongekende stijging, nu is dat wat normaler). Toch hield het nummer het maar 8 weken uit in de charts: een 3de plek was de hoogst bereikte positie. De debuutsingle van het Frans-Italiaanse duo werd een grote hit in heel Europa, maar bleek ook meteen hun grootste succes: 3 singles later werd geen enkele hitlijst meer gehaald.

Zelf vond ik hier destijds niet zoveel aan. In 1996 was ik een beetje hitlijst moe en was ik juist geinteresseerd geraakt in wat alternatievere dance en gitaarmuziek. Toch was dit een nummer waar je toen absoluut niet omheen kon: wekenlang kwam de opvallende video dagelijks voorbij op MTV, wat bij mij altijd aanstond. Nu vind ik het wel een erg goede plaat, waarschijnlijk een van de beste commerciële danceplaten uit die tijd. Het heeft een spannend en nostalgisch gevoel dat me erg aanspreekt en een aantal mooie breaks.
Cijfer: 9

Ik ken zelf ook niet meer dan de drie hits van de band, maar als die al iets bewijzen is dat dit gezelschap niet op één genre vast te pinnen is.

Misschien dat deze single je beter bevalt...

B.B.E.: Typische sportschoolmuziek, dit.
Uitermate geschikt om bij te cardioën of abs te trainen.
Zonder die attributen wordt het echter al snel monotoon.
Al met al toch een prettig danceliedje [6,5].

Die bevalt me inderdaad beter, gaat meer richting bossanova waar ik wel van houd.

Ik neem aan dat je verder bekend bent met Missing?

Yep en ook met Wrong, de single die daarna kwam (en bijna hetzelfde klonk). Die vind ik allebei erg goed.

Ja, leuke single van BBE, mooi opgebouwd, fijne sfeer.
Die van Everything But the Girl vind ik wat minder, om dezelfde redenen die Herman aangeeft, doe mij dan ook maar Missing.

En doe mij maar Each and everyone.
Toch vind ik die singletjes van Everything but the girl meestal helemaal niet onaardig, het heeft een wat poppy melancholische benadering en hoort prima thuis in een Top 40. Die strijkjes in het refrein hadden ze bij Come on home weg moeten laten. Het begint overigens beter dan het eindigt (6)

Dan B.B.E.
Ik ga achterwege laten hiervoor te stemmen maar laat ik het beperken door te stellen dat ik deze tak van muziek eerder geheel langs mij heen heb laten gaan en dat ik bij nader inzien er niet door word overtuigd dat ik daar verkeerd aan heb gedaan

B.B.E.

Zit voor mij in hetzelfde straatje als Children, warme melodieuze trance uit de tijd dat dit genre nog fijne nummers voortbracht. Luisterde zelf in die tijd eigenlijk vnl. naar pop/rockmuziek en had niet echt een band met de hitlijsten maar de krenten in de pap kwamen via TMF toch nog wel binnen. En een goede krent is het.

8,5

B.B.E -Seven Days & One Week

Ondanks het wat geprogrammeerde karakter van deze trance song, heeft het wel iets aanstekelijks.
Kan me wel voorstellen dat dit toendertijd een hit werd. Het terugkerende patroontje is wel lekker gevonden.

Een 6,5.

Gisteren helemaal vergeten de single van de 00s te posten. De single die ik in gedachten had is wel een heel bekende gelukkig, dus laat die 60s plaat ook maar komen.

YouTube - Kylie Minogue - Can't Get You Out Of My Head [Official Music Video]




De comeback van Kylie liet zich al aankondigen met het uitstekende Spinning Around, maar met dit nummer was zij in één klap weer een wereldster. Can't Get You Out Of My Head deed het ook in Nederland uitstekend. Het nummer kwam in 2001 binnen op de 6de plek en verdween pas 19 weken later weer uit de hitlijsten. In die tijd stond het 6 weken op 1 en een kwartaal in de top 10.

Alhoewel ik dit nummer vast honderden keren gehoord heb, weet ik maar weinig over de achtergrond. En die is best leuk. Het nummer werd geschreven door Rob Davis en Cathy Dennis. Rob Davis zat in de jaren '70 nota bene in Mud en schreef in latere jaren ook mee aan wat hits waarvan Groovejet (If This Ain't Love) van Spiller ook een grote was. Het cv van Cathy Dennis mag er nog meer zijn. Ik kende haar van vroege jaren '90 eurohouse-hits als Touch Me, maar ze heeft ook een heleboel hits geschreven, waarvan ik I Kissed A Girl (Katy Perry), Toxic (Britney Spears) en Jackie Cane (Hooverphonic) wel de beste vind.

Dan nog even mijn mening over de hit van Kylie: destijds vond ik dit een erg leuke single die maar niet stuk te draaien viel. Dat Kylie ook altijd en overal een oprechte en sympathieke indruk maakte (veel oprechter dan de Britneys uit die tijd) helpt ook wel mee in de waardering. Tegenwoordig is dit dance/pop-crossovergeluid wel een beetje standaard geworden in de hitlijsten, maar op de een of andere manier klinkt dit nummer me toch wel wat vriendelijker in de oren dan menig opgepompte David Guetta-productie. Ik mag dit dan ook nog graag horen en vind het een terechte klassieker.
Cijfer: 9

Ik kan dit beter waarderen dan de eerdere nogal lollypopachtige suffe hitjes die Kylie Minoque had medio eind jaren 80.
Het truttige image heeft hier plaatsgemaakt voor een sex symbool achtige status.

Het liedje zelf heeft wel iets broeiends en mysterieus. Het is niet plat , en past goed bij het wat dunne stemgeluid van Minoque.
In ieder geval een song die blijft hangen.

Zonder dat ik er ooit van uit mijn bol ben gegaan( 't is niet mijn smaak)
vind ik een 6,8 gerechtvaardigd.

Ik heb het altijd een wat flauw liedje gevonden. Verder -en dat stoort me wel een beetje bij mevrouw Minogue- heb ik haar nooit kunnen betrappen op een vorm van emotie in de zang.
Ik vind haar liedjes altijd iets klinisch hebben en dit is wellicht de duidelijkste exponent daarvan [4].

Een van de singles die direct hierna verschenen, Love At First Sight, vind ik een stuk leuker maar het deed veel minder in de Top 40.

Ik vind het op zich nog wel meevallen. Het is een vriendelijk nummer met een vrij hoog dance gehalte en niet echt lelijk. Dat refrein blijft inderdaad behoorlijk hangen. (5,5)

Een nieuwe Single van de Dag voor de Sixties:

Traffic - A hole in my shoe




Een typisch jaren '60 nummer, wel apart en toch ook hoogwaardig. Traffic is de band van de piepjonge toetsenist Steve Winwood. Voor de 1968 topic liefhebbers: hier zijn we zo'n beetje begonnen in 1967 en zie eens wat voor een muzikaal verschil er inmiddels zit tussen 1967 en 1968.

Hole in my shoe stond 8 weken in de Veronica Top 40 en haalde uiteindelijk de 13e plek

Traffic- A Hole In My Shoe.

Met recht een eind jaren 60 song. Sitartje, mellotron en lekker zweverig.

Echt een liedje uit die tijd. Het is apart en eigenzinnig.

Een 7.

Misschien wel het meest typisch psychedelische standaard hippienummer aller tijden.

Die status heeft het ook mede te danken aan de wonderbaarlijke cover van Neil, de hippie uit de Young Ones: YouTube - neil - hole in my shoe

B.B.E. - Seven Days and One Week
Verveelt na een tijd wegens te repetitief maar uiteindelijk niet slecht in elkaar gestoken.
Cijfer: 5

Kylie Minogue - Can't Get You Out Of My Head
Ik sluit mij eerder aan bij herman, dit vind ik ook een leuk en aanstekelijk deuntje, het klinkt zwoel en sexy zonder plat of vulgair te zijn.
Cijfer: 8

Traffic - A Hole in my Shoe
Klinkt lekker psychedelisch en eigenzinnig met sitar, mellotron en veel echo, typisch voor 1967.
Cijfer: 8,5

Ah, Traffic!

Dit is echter een ander paar eh.. schoenen dan waar ze ogenblikkelijk hierna mee kwamen.
Ten tijde van het Mr. Wonderful-album (en deze single) had Dave Mason nog een grote invloed.
Deze zou echter na 2 albums de band verlaten waarna de band meer een vehikel voor Steve Winwood en Jim Capaldi werd en het totaalgeluid veranderde naar een progressieve vorm van bluesrock.

Ze hebben betere nummers gemaakt, maar deze verdient een terechte [9]!

Een nieuwe Single van de Dag, een opbeurend debuut:

Foreigner - Cold as ice




Een prachtige start van een veelbelovende carriëre, in de verhouding 2 Engelsen en 4 Amerikanen, dacht ik uit het hoofd. Een prima debuut ook voor het album.

Plaats 13 en uiteindelijk stond het nummer 6 weken genoteerd.

Foreigner: Cold As Ice :

Rockclassic van formaat. Een nummer die nooit zijn zeggingskracht verloren lijkt te hebben.

De song bouwt op een krachtig fundument en de hemelse stem van Lou Gramm doet de rest.

Een tijd dat de A.O.R definitief vorm kreeg met bands als Boston, The Baby's, Journey en meer symfonischer getinte vakbroeders als Styx en Kansas.

Cold As Ice is nog alijd veel te horen en Foreigner bestaat nog steeds.
Mick Jones, gitarist, toetsenist en voornaamste componist, is het enige overgebleven lid.

Cijfer: 9

Prima single, vooral de zang en een terechte rockklassieker. Nadien werd hun sound geleidelijk gladder wat ook typisch was voor die A.O.R.
Cijfer: 8,5

Uiteraard een zeer sterk nummer van een der vaandeldragers der A.O.R,, een stroming waar ik wel wat mee heb de laatste tijd. Vooral het debuut-album van Boston mag door geen enkele rockfanaat worden gemist.

Feels Like The First Time, een tipnotering die hier nog voor zat (april 1977), vind ik nog beter, maar dan nog verdient deze classic een welverdiende [8,5].

Ik moet hier even wat inhalen, paar dagen bijna geen tijd gehad.
Van achteren naar voren dan maar een keer.

Foreigner - Cold As Ice:

Classic Rock Radio Station klassieker, waardoor ik het misschien wel iets teveel gehoord heb, vooral ook omdat de eerste van Foreigner tot mijn eerste LP's hoorde.
Volgens mij kent iedereen dit nummer wel. Blijft een goed rocknummer met een mooie opbouw, al vind ik Feels Like The First Time een beetje beter.
En ja, ik ben ook wel van de AOR.
Cijfer 8.

Traffic - Hole In My Shoe:

Psiegedelies jaren 60-pareltje uit het rijtje Pictures Of Matchstick Men en Green Tambourine.
Afwijkend instrumentarium, maar toch beklijvend.
Word je toch vrolijk van, van zo'n liedje...
Wel weer voor de zomer, in de winter wil je geen gaten in je schoenen.
Cijfer 8.

Kylie Minogue - Can't Get You Out Of My Head:

Plaat die zijn titel volledig waarmaakt.
Ontzettend veel gehoord, maar zet er nog steeds de radio niet voor af.
Sexy nummer met een onvergetelijk refreintje, maar feitelijk is het gewone begin jaren 80 disco.
Die ik overigens met terugwerkende kracht weer ga waarderen.
Leuk nummer van een leuk vrouwtje. Hopelijk heeft ze die verschrikkelijke ziekte definitief overwonnen.

Ja, en dat hoesje... . En jaloers keek ik naar de versnellingspook....

Cijfer 7,5.

Wordt vervolgd, even de was ophangen.

B.B.E. - Seven Days And One Week:

Herkende ik pas terug nadat de toetsjes invielen.
Aardig instrumentaaltje, hoort bij mijn trance guilty pleasures.
Niet heel bijzonder, maar het blijft wel hangen.

Cijfer 6.

Everything But The Girl - Come On Home:

Die was ik ook vergeten.
Roept inderdaad een winters gevoel op. Maar het teveel aan strijkers doet het mijns inziens enigszins de das om. Dat moet dan wel in de winter, maar ja.
Had het liever enigszins soberder gehoord, want de zangeres (ben haar naam even kwijt) had het nummer ook dan makkelijk kunnen dragen.
Op zich echter toch geen onaardig liedje.
Cijfer 6,5.

Een nieuwe Single van de Dag:

Joe Cocker - Ruby Lee





Vandaag het begin van het einde en een herstart, de hitlijst van 25 september 1982. Het was de entree van Take a chance with me van Roxy Music, de laatste van deze beroemde band ooit. Daarop terug kijkend had ik op dat moment niet het gevoel dat dat zou gebeuren.

Maar een ander belangrijk evenement was de terugkeer van Joe Cocker, die gelijk een belangrijk stempel op de jaren '80 zou gaan drukken. Als hofleverancier van sympatieke en apetijtelijke AOR. En dan was de comeback cd Sheffield steel al helemaal van bijzondere klasse.

De hele jaren '70 m.u.v. de eerste jaren eigenlijk niets van gehoord. Geen platencontract, berooid en een dronkaard, dat was zo'n beetje wat er over was gebleven van Cocker vóór hij zou beginnen aan Sheffield Steel. Het vervolg is bekend.

Ruby Lee stond slechts 4 weken genoteerd en haalde plek 23. Maar om de één of andere reden was Joe Cocker direkt weer back on top, ondanks de jarenlange afwezigheid.

Joe Cocker: Ruby Lee

Heerlijks song. Oorspronkelijk is dit van Bill Whiters, maar good old Joe maakt er iets totaal eigens van.
Van zijn geweldige album Sheffield Steel inderdaad en met een waanzinnige ritmesectie:
Sly Dunbar en Robbie Shakespear.

Niet onverwacht is dit dan ook een spannende pure reggeasong geworden, helemaal op zijn lijf geschreven.
Had een beter lot verdiend.

Ik geef een 8,5.

Nou, de afgelopen zomer it would've been 'letting in water'....

Ruby Lee!

Zeker een van de beste Cocker-songs.
Het hangt een beetje tussen reggae en lounge-achtige jazz in met een uitermate verzorgde productie (die drums!) en het is ook opvallend dat het niet drijft op een versje-refrein-motief (die lof gaat naar Bill Withers), maar puur op het subtiele, geraffineerde arrangement.
Fantastische keuze! [9].

Joe Cocker - Ruby Lee:

7"-single van mijn broer heb ik ruim 20 jaar bewaard voor hem, maar enige tijd geleden is hij zijn verzameling terug komen halen, omdat hij nu eindelijk een mooie, goed werkende jukebox heeft

Van de comeback-LP Sheffield Steel van de gruizige zanger uit euh.. Sheffield.
Lekker reggae-nummertje wat hem inderdaad op het lijf geschreven lijkt en dat ook nu nog opvallend fris en ook goed klinkt.
De achterkant (van Steve Winwood) is misschien nog wel iets beter. De hele Sheffield Steel plaat wil ik overigens wel aanbevelen.
Cijfer 7,8.