Police- Message In A Bottle:

1979 was onbetwist het jaar van dit trio. En deze kraker blijft gewoon tijdloos en heel erg goed.
De energie, de nuanches, de drive...... Helemaal perfect. Supermuzikanten natuurlijk ook.

De beste single ? Ik vind Roxanne toch ook wel heel erg lekker.

Cijfer: 9

Beste single, dat weet ik niet, maar het klinkt natuurlijk als een klok.
Een unieke mix van rock en reggae en de echte ster vind ik hier Stewart Copeland (laat Sting het niet horen!) die elk couplet in een ander ritme speelt. [9,5].

Niet m'n nummer 1 van The Police maar absoluut een van hun beste singles. En Stewart Copeland is natuurlijk een held.

Cijfer: 9

En dan rest natuurlijk de vraag: wat is dan wel je nummer één van The Police??

Een nieuwe Single van de Dag:

Carly Simon - It's hard to be tender




Carly komt binnen op 7 oktober 1989.
Redelijk succesvol, 8 weken Top 40 en plek 6.

Categorie Dames Vocaal middle-of-the-road en dan toch ook alleraardigst. Simon is natuurlijk ook de zangeres van Nobody does it better, de oude James Bond song die hoort bij The Spy who loved me. En eigenlijk is It's hard to be tender van dezelfde categorie.
Ik geef het gewoon een 7.

Ik was dit nummer eigenlijk compleet vergeten, maar het is wel jeugdsentiment. Inderdaad middle-of-the-road, maar ik vind het toch wel heel mooi. En de geijkte 80's-saxofoon is ook van de partij.
Cijfer: 7,5

Carly Simon- It's Hard To be Tender.

Kwam deze song ook niet uit een soundtrack ?.... staat me iets vaags van bij.

Mooie rustige ballad. Simon draagt het door haar fraaie heldere stem. Wel een typisch 80's arrangement, maar het is smaakvol uitgevoerd.

Mijn favoriete song van haar blijft You're So Vain, dat is echt op haar lijf geschreven.

Voor dit nummer geef ik een 7.

Lijkt mij ook geschikt als soundtrack, zij heeft een mooie stem en die saxofoon biedt meerwaarde aan het nummer.
Cijfer: 7,5

It's Hard To Be Tender... Een single die in Amerika én Engeland he-le-maal niets deed! (Uitermate geschikt dus voor dat topic).
Volgens mij is dit nummer ook nauwelijks op verzamelaars te vinden.

Ik vraag me af hoe het in andere Europese landen zat, maar hier werd het een behoorlijke hit.

Bikkel, als ik het clipje zo bekijk komt het uit een tv-serie genaamd Sins, en als ik het goed heb is dat Joan Collins op dat fotootje. Maar dat zegt me ook al helemaal niks.

In Nederland hebben we gelukkig mogen genieten van deze prachtige single.
M'n Amerikaanse vrouw vind het ook uitstekend, die zegt dat dit nummer met de juiste promotie een knaller van een hit had kunnen zijn aldaar. Carly's stem staat ook absoluut buiten kijf: Fantastische stem.
We zijn het er hier beiden over eens: [9] .

Gezien de keuzes die ik voor handen had bij het volgen van Musician's/Herman's 'modus operandi' na hun Taptoe-avonturen neem ik onmiddelijk deze uitspraak terug!

Bedankt voor jullie gezuip, heren!

It's hard to be tender kwam uit de Dynasty-reünie-miniserie!

Desondanks (?) vind ik het een geweldig nummer, vooral tekstueel. Carly bezingt hier dat ouder worden geen pretje is, een onderwerp dat ik verder nergens tegenkom. Van deze lyrics:

But the blood that ran so fast and warm
Has grown colder
Now, my heart has turned to ice
Is it just the price of growing older?

krijg ik altijd kippenvel.

Er was op het Rapenburg een ponton gebouwd waardoor je op de gracht kon lopen, er was een podium op gebouwd en daar stond een DJ te mixen, waar ik al snel genoeg van had. Ik voelde mij ook wat aan de oudere kant, vergeleken met wie er rond liepen, moet ik daarbij aantekenen. Op het Noordeinde, daar vlak naast, zit een leuke cocktailbar met bepaald straffere mixen dan wat die DJ in huis had en ik had die liefhebberij bij 1 glaasje moeten laten....

Carly Simon - It's Hard To Be Tender:

Lang niet gehoord. Komt volgens mij ook niet op Sky Radio voorbij.
Vind het nog steeds wel een mooi nummer eigenlijk. Vooral het moment dat de gitaar inkomt en daarna de saxofoon.
Goede melodie en blijkbaar ook een goede tekst.
En die altijd herkenbare stem.
Cijfer 7,5.

Dat gaat altijd tussen Synchronicity II en King of Pain.

In Synchronicity II kan ik mij ook goed vinden, een wat zeldzamere single overigens, werd nergens een hit.

En we gaan door naar het jaar 1994, waarin ik de keuze heb uit Britse , Italiaanse, Duitse en Nigeriaans-Zweedse eurodance.

Ik ben gegaan voor de Duitse rave van Marusha. It Takes Me Away was een singletje waar ik als 15-jarige helemaal weg van was. Anno nu heeft het de tand des tijds minder goed doorstaan dan sommige andere populaire dance uit die tijd, maar voor mij is dit toch nog altijd goed voor een 7,5. It Takes Me Away stond 8 weken in de lijst en wist de 12e plek te bereiken.

Marusha - It Takes Me Away:

Razend populair genre dat Rave begin jaren 90. Een vrij agressief ritme met piano en daarom heen wat schreeuwerige zang.
Het bekoorde mij toen niet en dat is hetzelfde gebleven ben ik bang.
Ik hoor geen soul of emotie en dat is wel graag wat ik hoor in muziek.

Ik kom niet verder dan een 4.

Misschien Invisible Sun of Walking On The Moon.

Marusha: Volgens mij had m'n maatje dit vroeger op een bandje.
Ik was het eigenlijk al volslagen vergeten.
Volgens mij was deze tak van house de aanjager van wat ik eigenlijk de vreselijkste vorm van house-muziek vind: Gabber. Maar hier zit nog een flard melodie in [4].

Hoe komt het eigenlijk dat je dit soort muziek vergeet? Ik vind Gabber overigens ook heel vreselijk, maar is dit daar een exponent of een voorloper van?
Er zit hier inderdaad nog wat melodie in, maar die snelle drumcomputer en riffs maken het nummer bij mij niet erg populair.

Van dit soort muziek gruwde ik vroeger en deed mij toen (jaren 1994/1995) zelfs besluiten om de knop van de radio echt bijna nooit meer naar "aan" te draaien.
Tegenwoordig, nu we nog wat ouder zijn , worden we blijkbaar nog iets milder ook en kan ik hier weer naar luisteren, zonder meteen slechte zin te krijgen.
Ik hoor hier inderdaad de eerste gabberhouse (een genre wat niet tot mijn favoriete hoort, om het maar eens beleefd uit te drukken) en door het lieflijke tingeltje er tussendoor ook de eerste happy hardcore (waar ik nog wel eens af en toe een guilty pleasure ontdek(te)).
Maar eigenlijk is dit dus gewoon een bak drumcomputer- en pianoherrie met een zangeres die niet echt kan zingen.
Doordat het wel melodie heeft kan het er nog mee door, maar zoals bikkel2 al zei: soul of emotie is er niet te horen.
Cijfer 4,5.

Dit kende ik niet meer, ook aan mij is het niet dadelijk besteed, het is mij te druk door die drumcomputer en ik mis hier eveneens emotie. Destijds populair maar heeft de tand des tijds toch niet goed doorstaan.
Cijfer: 4

Sinds Herman hier actief is is dit volgens mij nu het topic op MuMe met de grootste generatiekloof

Vrolijke rave track uit een tijd waarin ik eigenlijk vooral naar gitaarmuziek luisterde. Desondanks vond ik nummers als dit destijds al goed te doen en vind ik het nog altijd lekker wegluisteren.

Cijfer: 7

Herman heeft moeite om hier wat te posten met z'n telefoon dus hij heeft mij verzocht om zijn (korte) verhaaltje van vandaag hier te plaatsen aangezien hij vandaag niet meer bij een computer in de buurt komt:

Even een korte post via mijn telefoon, want kom vandaag niet meer bij een computer. 8 jaar geleden kwam Andre Hazes binnen op nummer 1, na pas te zijn overleden. Aangezien Nederlandstalige muziek in dit topic en op deze site maar weinig besproken wordt, leek dit me wel een mooie keuze voor vandaag. Van mij krijgt het een 7. Zingen kon Hazes zeker, met veel gevoel, maar helemaal raken wist hij me nooit.

Vind hazés een goede zanger en sommige nummers kan ik ook wel waarderen maar deze niet.

Iets teveel gehoord.

Cijfer: 4

Even dan nog de statistieken erbij.
Andre Hazes overleed op 23-09-2004.
Ter gelegenheid daarvan werd Zij Gelooft In Mij (oorspronkelijk van deze LP) opnieuw uitgebracht.
Deze kwam op 09-10-2004 meteen op nr. 1 binnen, bleef daar nog een week staan en was na 7 weken weer uit de lijst.

Ik heb met Hazes altijd een soort haat/liefde verhouding (gehad). Vroegah in mijn geboortestad bralden de hockeyballetjes met de trui om de nek gebonden Een Beetje Verliefd al altijd mee in mijn (en helaas ook hun) stamkroeg.
Je begrijpt dat het dan moeilijk nog echt goed komt tussen Hazes en jou.
Ook allerhande andere twijfelachtige bevolkingsgroepen liepen met hem weg.

Niettemin is het een unieke levenslied/blues/soulzanger met een uit duizenden herkenbare stem.
Natuurlijk heb ik Zij Gelooft In Mij ook veel te veel gehoord, maar het is niettemin een gevoelvol, op het ontroerende af liefdesnummer, waaraan ik best nog wel een 7,5 kwijt wil.

Aha. En dan Andre Hazes als toonaangevend voorbeeld?
Er was een tijd dat er een automatisme in zat, een collectieve afschuw, een soort walging over de muzieksoort waar Hazes niet alleen de hoofdrepresentant van was maar ook Keizer, Koning & Admiraal.

Het zal duidelijk zijn dat er in huize musician geen cent werd besteed aan Hazes. Er viel niet altijd aan hem te ontkomen, in plaatselijke kroegen enzovoorts, maar wie wél platen van hem kocht werd enigszins meewarig aangekeken en in bepaalde kringen zeker niet serieus genomen.

Ik zeg maar even hoe het was en daar krijg je natuurlijk altijd nog wat van mee, van die tijd. Ik geloof ook niet erg in mening te zijn veranderd inzake Hazes maar de wijze hoe er uiteindelijk naar hem werd gekeken leek op het laatst bijna 180 graden gedraaid. Wat op zich óók niet normaal was, gezien (en vooral gehoord) het gebodene.

Hoe dan ook, ik had mij voorgenomen niet meer een cijfer te tonen bij onvoldoendes, dus bij deze.

Klopt wel ongeveer wat musician hierboven in de eerste alinea zegt.

Om het even plat te zeggen: Hazes was er (vroeger) voor het schorem en de zeikballen.
'Normale' muziekliefhebbers keken hier niet naar om, een nieuwe plaat van Hazes werd voor kennisgeving aangenomen.
Toch ben ik hem met terugwerkende kracht (hoe ouder, hoe milder, weetjewel) wel enigszins gaan waarderen, al is alles wat ik van hem heb afkomstig van kringloopwinkel of rommelmarkt.
Toch heb ik me ook altijd verbaasd hoe op het laatst van zijn carriere steeds meer mensen met hem wegliepen. Na zijn dood werd dat natuurlijk alleen maar nog erger.
Niettemin een markant Nederlands (Amsterdams) figuur, deze Andre Hazes.
Amen.

Ik ben nooit een fan geweest van Hazes, maar kan enige waardering opbrengen voor zijn oevre.
Ik ben namelijk wel van mening dat Hazes echt was en ook wel meende wat hij deed.
Nep daar prik je namelijk zo door heen.
Hazes groeide op in een turbulent gezin en was een jongen van de straat en ellende heeft hij dus echt wel gekend.

Natuurlijk werd zijn oevre naarmate de tijd verstreek rechtlijniger en voorspelbaarder en begon het allemaal wel heel veel op elkaar te lijken.
Als kind heb ik Gewoon Andre(1981) veel gedraaid en daar stond Zij Geloofd In Mij ook op.
Eigenlijk is het nog altijd een tijdloze smartlap met een herkenbare melodie en krachtig refein.

Waarschijnlijk zijn populairste song, samen met De Vlieger.

Oprecht geef ik hier een 7 voor.

Ja, over de oprechtheid van Hazes zelf heb ik niets gezegd, zal daar ook niet negatief over zijn. Maar het gaat natuurlijk om de muziek (en in mindere mate de teksten) die is uitgebracht.

Er zijn Nederlandstalige zangers in dit genre die ik zonder pardon wegdruk. Vooral de zoveelste stumpers die een Froger of Hazes stemmetje opzetten en er daarmee denken te zijn.
Jammer dat een hoop mensen daar nog voor waardering voor opbrengen.

Hazes heb ik altijd wel aan kunnen horen, maar met het album Gewoon Andre had ik genoeg in huis. Wat er achteraan kwam was feitelijk meer van het zelfde.
Een leuk tussendoortje was Dit Is Wat Ik Wil, waar hij de Soul/Blues kant op ging en zich lekker uit kon leven.
Ik kon ooit mee met een vriendengroep om Hazes live te zien( er was iemand uitgevallen) maar heb bedankt voor de eer. Zo ver wilde ik niet gaan.