Cijfer: 8

Zowel vroeger als later nooit problemen gehad met Hazes dus ik ben ook niet 180 graden gedraaid.

Dank Micha voor het posten en dank Dibbel voor de aanvullende hitfeiten.

Hazes heeft me altijd tamelijk koud gelaten op een paar nummers na, maar ben nog wel naar de bioscoop geweest om de gelijknamige documentaire gezien. Ik denk dat die wel deel heeft gehad in de positieve beeldvorming rondom Hazes. Werd ook een jaar of 2 voor zijn dood nog meegevraagd naar een concert in Ahoy door vrienden die niets met Nederlandstalig hadden verder. Had daar toch niet zoveel zin in, overigens. De begrafenis was destijds ook nog een heel ding: in de Amsterdam Arena, live op tv. Weet nog dat er destijds hele discussies waren of dat publieke rouwen nou wel zo'n goed idee was.

Het origineel is trouwens van Kenny Rogers en komt uit 1978:
YouTube - Kenny Rogers - She Believes In Me (with Lyrics) BY ?iad??? . ?
Zelf durf ik het niet zo goed aan daar naar te luisteren.

Kaztor is vandaag aan het reizen, morgen en overmorgen informeert hij ons over zijn singles van de jaren '70 en '80 vanuit Baltimore!

Eerst een Single van de Dag uit de jaren '60:

The Shangri las - Leader of the Pack





Het moest van ver komen, maar uiteindelijk ontdekte ik de Amerikaanse hitlijst van 10 oktober 1964. Velen zal het misschien niets zeggen, hoewel titel en muziek mij nog wel bekend in de oren klonk. De muziek uiteindelijk ook.

Dit was een zeer succsvolle damesgroep vocaal uit de VS. Leader of the Pack haalde ook de eerste plaats in de toonaangevende lijst van Billboard. Stond 12 weken genoteerd.

Tja, wat moet je er eens van zeggen. Het klinkt nog als de jaren '60 ten tijde dat er nog sprake was van een onaangetast muzikaal landschap. Dat wil zeggen, er was wat rock and roll, een ontluikende Bob Dylan, The Beatles, Rolling Stones en de Beach Boys. De echte aardverschuivingen moesten nog komen maar zouden niet lang op zich laten wachten.

Klinkt als een prille Phil Spector produktie. Best wel een (zeker voor die tijd) stoere meidensingle.
Lang niet meer gehoord, maar blijft toch wel een onvergetelijke 60's classic.

Cijfer: 7

Een echte klassieker in z'n genre! The Shangri-Las zijn natuurlijk een fantastische meidengroep, en dit is hun bekendste nummer. Een perfect popliedje! Klinkt erg vrolijk, maar tekstueel is het wat minder vrolijk, gezien het eindigt met een motorongeluk. Jim Steinman was overigens geïnspireerd door het nummer; door Leader of the Pack wilde hij ook een nummer over een motorongeluk schrijven. Dat werd het bekende Bat Out of Hell van Meat Loaf.

Maar Leader of the Pack vind ik nog een stuk leuker. Geen Phil Spector overigens. Neemt niet weg dat het een supersingle is, dat nog steeds overeind staat, en ik graag naar luister. Ik geef het een 9.

Toch wel een heel bekend nummer.
Ken het vooral ook, omdat het in juli 1976 ook nog een keer werd uitgebracht en de tipparade haalde.
Een van de eerste meidengroepen samen met The Ronettes en The Crystals.
Ik vind het toch wel een sixtiesklassiekertje.
Ondanks de tragische afloop, klinkt het heel erg feelgood.
Cijfer 7,5.

Geweldig nummer, een enorme klassieker ook. Heb sowieso wel een zwak voor de meidengroepen uit de 60's, dus dan zit je al snel aan een hoog cijfer. Van mij krijgen de Shangri-La's een 9.

Kaztor is gewoon nog thuis, hoor .

Morgen ook nog, maar dan zijn we druk druk druk en dan verdwijnt MuMe even naar de achtergrond. Vrijdag vertrekken we.

Maar in ieder geval bedankt voor de fijne keuze, Hans. Zou ik wellicht ook hebben gekozen als ik Chuck Berry's Whole Lotta Shakin' uit 1960 niet zou hebben gekozen (deze vind ik misschien kwalitatief beter, maar ik wilde een 'vroeg' jaartal kiezen).

Leuke foto trouwens, wij hebben deze verzamelaar.

Leader Of The Pack is natuurlijk een girlgroup-classic avant la lettre. Ik geef het een [9].

Hazes krijgt een 5.
Ik ben ook geen Hazes-head, maar dit behoort m.i. tot z'n betere werk.

Ik heb toch nog even de tijd om 'm te plaatsen.

De nieuwe Single Van De Dag is...

Procol Harum - Pandora's Box




Datum van binnenkomst: 11 oktober 1975
Kwam binnen op: #27
Hoogste notering: #22
Aantal weken: 4

Dit is nou een van die nummers waardoor ik nu met liefde de jaren '70 in dit topic doorneem.
Ik vind deze muziek (en de meeste andere nummers van deze band) van de buitenklasse.
Het klinkt mystiek, exotisch en rijk, alsof er een sprookje wordt verteld.
Zonder enige twijfel een vanzelfsprekende keuze voor me.

Geweldig gitaawerk, een aanstekelijk marimba-patroontje en een geweldige keyboardsolo.
En natuurlijk is hier ook Gary Brooker's zang van een zeldzame klasse.
Den vollen poet: [10] .

Dan doe ik je aankondiging uit Baltimore morgen....

Geef je het echt een 10? Procol Harum is ten onder gegaan aan A whiter shade of Pale, dat geef ik toe.
Je kunt als band aan een eigen nummer ten onder gaan als alles dat je maakt wordt afgemeten aan je grote succes. Een internationale tophit gemaakt en wat je er daarna ook van maakt, ook geweldige nieuwe probeersels, er is niets meer goed genoeg.

Nu vind ik a) A whiter shade of pale niet per se het beste dat Procol Harum ooit heeft gemaakt en b) de praktijk leert dat de band inderdaad heel veel fraai ander werk heeft gemaakt, zo tussen 1968 en 1975.
Pandora's box is daar een goed voorbeeld van, maar ik geef het "slechts" een 8 omdat dit nummer goed is, erg goed, maar niet spectaculair.

Vanavond maar weer eens luisteren naar het beroemde live-concert van Procol Harum uit 1972. Ook echt geweldig.

Goede reis en tot binnenkort!

Procol Harum - Pandora's Box
Muzikaal inderdaad rijk, klinkt weliswaar exotisch maar heeft ook een dramatische ondertoon, prima zang ook. Deze band is nog steeds invloedrijk (Elbow).
Cijfer: 9

The Shangri las - Leader of the Pack
Inderdaad een klassieker in het meidenpopgenre mede door de tekst die haaks staat op de melodie.
Cijfer: 8,5

André Hazes - Zij Gelooft in mij
Destijds (zo'n 30 jaar terug) had ik daar een hekel aan, nu ben ik wat milder gestemd, tenslotte is hij een goede zanger. Maar het is niet mijn genre.
Cijfer: 4,5

Procol Harum - Pandora's Box:

Geweldig nummer. Ik heb het gelukkig nog op 7".
Prachtig voorgedragen door Gary Brooker in een enigszins mysterieus sfeertje. wat een stem heeft die man toch!
Ook de xylofoon of marimba zal ik het maar noemen draagt bij aan de aparte sfeer.
Het nummer lijkt veel langer te duren dan drie en een halve minuut.
En dat kwam vroeger gewoon in de Top 40.
Klassiekertje, een 9.

Nummer van Procol Harum ken ik niet dus daar heb ik niets over te melden. Wellicht wel als ik hem hoor maar zit momenteel thuis zonder internet en heb op werk geen geluid op de pc.

Leader of the Pack is een van m'n favoriete "girl group" hits uit die tijd, veel beter dan dit zijn ze niet gemaakt. Heerlijke gesproken intro gaat over in een op het eerste gehoor schattig liefdesliedje, maar schijn bedriegt. Na de dramatische ontknoping, inclusief hoorspelmomentje, kan je me opvegen. Wat een treurnis...

Cijfer: 9,5

Procol Harum -Pandora's Box

Prachtige frivole, licht exotische song van Procol Harum. Mooie balans in het instrumentele gebeuren.
Gary Brooker is en blijft een geweldige vocalist.

Cijfer: 8,5 .

Kaztor vindt toch maar overal tijd en ruimte om aan zijn verplichtingen te voldoen:

Groetjes vanuit Baltimore, allemaal!!!

De nieuwe Single Van De Dag is...

Boom Boom Mancini - Red Skies




Datum van binnenkomst: 12 oktober 1985
Kwam binnen op: #39
Hoogste notering: #32
Aantal weken: 3

Een paar potentiële kanshebbers voor deze dag, waaronder The Cure en Simple Minds (nee, géén Nana!), maar toch vond ik het interessanter om iets dieper te graven.

In ieder geval ken ik de zanger van deze band van The Urban Heroes, een bandje die aan het begin van de jaren '80 een paar hitjes had (zie het 1981 topic en daarin ook terug naar 1980). Er is door deze band duidelijk geluisterd naar U2 en (ha) de Simple Minds -niet alleen dezelfde galmende Steve Lillywhite-achtige productie-, maar toch vind ik dit een heel puik nummer met wat internationale kwaliteiten [8,5].

Misschien dat een ander hier meer over weet: Er waren toch problemen met de bandnaam, herinner ik me dat goed?

Die kaztor toch. Hoop dat je het naar je zin hebt

Dit ken ik nog wel. Boom Boom Mancini. Werd een hoop van verwacht. Dit werd nog wel eens gedraaid in Countdown Cafe. Het legendarische liveprogramma Vrijdagavond laat met Kees Baars en de onvergetelijke Alfred Lagarde.

Red Skies is duidelijk op de Amerikaanse leest gemaakt. Eigenlijk best een prima song, die nu wat gedateerd klinkt. Mede door de oerlelijke drumsound.

Ik geef er een 7 voor. Songmatig is het namelijk best wel ok.

Jammer van de productie met name die drumsound, het nummer is op zich niet slecht maar ook niet echt bijzonder.
Cijfer: 6

Twee onbekende nummers voor mij. Het nummer van Procol Harum bevalt me wel. Erg mooie zangstem en ook een leuke, licht exotische vibe. Cijfer: 7,5

Boom Boom Mancini, daar had ik werkelijk nog nooit van gehoord. Lekkere uptempo 80s new wave die het moet hebben van de flinke drive die erachter zit. Verder niet een heel opzienbarend nummer, wat mij betreft. Cijfer: 6,5

Voor de jaren '90 moest ik in 1990 zijn. 22 jaar geleden stond Matthias Reim op 1 en zijn er mijns inziens twee hele mooie binnenkomers te bespeuren. Maria McKee's Show Me Heaven is daar eentje van en werd een nummer 1 hit, dus die zullen de meeste mensen nog wel kennen. De ander was bij mij een beetje weggezakt:

YouTube - Paul Simon - Obvious Child




The Obvious Child kwam binnen op 38, stond 9 weken in de lijst en wist de 12e plaats te bereiken. Het was de eerste single van het album The Rhythm of the Saints, de opvolger van het beroemde Graceland van een paar jaar eerder. Destijds als 11-jarige had ik echter nog nooit van Graceland gehoord en was Paul Simon voor mij een compleet nieuwe naam, met een nieuwe sound. Destijds stonden er wel meer exotische klanken in de hitparade (ik hoop dat ik Maldon nog een keertje kan posten hier). Waar Graceland het moest hebben van de Zuidafrikaanse invloeden, gooit Paul het hier over de Braziliaanse samba-boeg.
Cijfer: 8

Boom Boom Mancini - Red Skies

Voortzetting van de Urban Heroes. Er was inderdaad iets met die groepsnaam.
Er was in de jaren 80 een Amerikaanse bokser Ray "Boom Boom" Mancini, waar de groep zich naar vernoemd heeft. Deze bokser is vooral bekend geworden door het feit dat hij in een gevecht een Koreaan zo murw heeft geslagen dat deze een paar dagen later overleed. Ray raakte daar zelf ook van in een diepe depressie en zijn moeder heeft er zelfs zelfmoord voor gepleegd.
Dus misschien heeft de familie van deze bokser geklaagd over de groepsnaam.
Hoewel Boom Boom Mancini in 1993 ook nog een CD heeft gemaakt.
Kortom, ik weet het ook niet echt.

Ondertussen is Red Skies natuurlijk wel een ijzersterk poprockwavenummertje dat ik op een cassettebandje had (heb!) staan voor in de auto.
IJzersterk refrein en zo gedateerd hoor ik ze erg graag nog.
Klinkt als iets tussen The Outfield, Powerplay/Vitesse en U2 in.
Die LP ook maar weer eens naar onderen halen.
Heb het singeltje ook nog.
Zekers een 8.

Geweldig nummer van Paul Simon, vooral de percussie. Het heeft ook een heerlijke (zomerse) sfeer.
Cijfer: 9,5

Paul Simon - The Obvious Child:

Die was ik inderdaad een beetje kwijt. Heb de CD wel, maar veel te lang niet meer gedraaid, blijkt dus.
Lekker zomers nummertje met hoge feelgood-factor en lekkere percussie.
Cijfer: 8

Ik had nog nooit gehoord van Boom Boom Mancini. Maar de Urban Heroes hadden begin jaren '80 natuurlijk een paar leuke hits.

Red skies heeft wel potentie, is zelfs alleraardigst (7) maar vraag mij niet wat er ooit met de band is gebeurd.

Misschien word ik nog eens veel milder dan ik nu al ben, maar ik behoor toch tot de kleine groep van criticasters van het album Graceland van Paul Simon.

Als ik daarmee opvolger The Obvious child vergelijk bespeur ik toch een verbetering van in ieder geval dan dit nummer (7) waarbij de aanpak, op rock gebaseerde wereldmuziek blijft, maar dat wordt in ieder geval wel gedaan op een beter geïntregeerde wijze.

Wat is precies je kritiek op Graceland dan, Hans? Ik vind dat juist een sterke combinatie van pop en Afrikaanse muziek. Mooie liedjes staan er ook op, los van de Afrikaanse invloeden. Ben je niet zo'n fan van Paul Simon? Want voor de Simon-liefhebber staat er toch genoeg moois op Graceland, zou ik denken.

Ik vind The Obvious Child wel aardig, maar niet heel bijzonder. Ik vind de percussie wat te veel op de voorgrond, waardoor de rest van het liedje wat weg lijkt te vallen. Het klinkt gewoon niet helemaal lekker. Raar genoeg vind ik juist dit nummer op een minder geïntegreerde wijze gedaan dan het album Graceland, precies in tegenstelling tot Hans.

Met een (boeiende) integratie in de muziek bedoel ik, dat er sprake is van een mooi samenspel tussen westerse rock en de plaatselijke.

Waarbij mijn voorkeur qua eindresultaat dan toch uit gaat naar een rockalbum met dan internationale invloeden. Peter Gabriel is daar heel erg sterk in.
Paul Simon heeft op Graceland een aantal eigen rocksongs opgenomen en daar, even snel kort door de bocht, verder los van staand, een paar nummers die zijn ingevuld door Zuid-Afrikaanse muzikanten.

Klinkt erg clean en heel bedacht waarbij ik de nummers van die Zuid-Afrikaanse artiesten zo'n beetje allemaal heel slecht vind. Mooier zou wat mij betreft zijn geweest als Simon een compleet album had opgenomen met zijn westerse nummers die dan deels mede werden ingekleurd door Zuid-Afrikaanse artiesten.

Dat noem ik dan integratie van de beide muziekstijlen maar Simon durft dat op Graceland nauwelijks aan.
Het nagenoeg niet verkochte solo-album van Mick Fleetwood (The Visitor) van een paar jaar eerder dan Simon had dat wel. Hij "plofte" met band en al neer in Ghana en heeft een spontaan album opgenomen met volstrekt onbekende locale muzikanten en daarbij ook ruimte gelaten voor enige eigen inbreng.

Dat werkt voor mij in ieder geval veel aardiger, het levert meer onverwachte momenten.

Hier gaan we niet uitkomen, Hans.

Ik ben het niet eens met musician. Peter Gabriel (en ook Talking Heads en Adam & the Ants) verwerkten Afrikaanse ritmes in hun sound (inderdaad rockalbums met Afrikaanse invloeden), Paul Simon hield het niet alleen bij de ritmes maar integreerde de volledige Zuid-Afrikaanse muziek in zijn album (toen onstond ook de term wereldmuziek). Misschien dat musician gewoon niet van Afrikaanse muziek houdt.

Paul Simon - The Obvious Child

Ik vond het album The Rhythm Of The Saints destijds enigzins teleurstellend. MInder aansprekend dan het voorteffelijke Graceland.

Deze single heeft mij ook nooit echt weten te bekoren. Paul Simon gaat wat dieper in op afrikaanse ritmes en die krijgen hier behoorlijk wat speelveld.
Origineel blijft het wel, want je kunt Paul Simon nooit betrappen op uitgekauwde ideeen.
Maar waar Graceland enorm boeit door de perfecte wisselwerking in alle aspecten van de liedjes, mist dit nummer wat aantrekkingskracht.
Nogmaals, niet slecht gedaan, het nummer heeft kwaliteit, maar het komt bij mij niet echt over.

Cijfer: 6

Prachtig nummer, een van zijn beste nummers

Cijfer: 9