Monie Love - It's A Shame (My Sister):

Aangename old school female hiphop (zo zullen ze het nu wel noemen ) van deze tegenwoordig nog als radio-DJ bezig zijnde Monie Love.
Liedje heeft de tand des tijds toch wel doorstaan.
Lekker gitaartje, behoorlijk goede stem, beklijvend refreintje en gerapte coupletjes, steeds op een laidback ritme, waardoor het toch ietwat te lang door lijkt te gaan.
Ik vind dit nu iets beter dan vroeger en kan er wel een 6,5 aan kwijt.

Overigens werd mij vandaag geen CD van de EO meer aangeboden op YouTube (was zeker een dagaanbieding... )

Seventies:

Leuke actie, 3 voor de prijs van 1. Mag meer gebeuren.
Van dit trio ben ik van 2 ervan in het gelukkige bezit van het 7"-singeltje. Van die van Lucifer niet helaas.
Deze drie ontlopen elkaar niet veel.

Outlaws - There Goes Another Love Song:
Vind ik dan net het beste van de 3.
Lekker gitaarwerk, gedreven ritme, lekker meezingbaar refreintje en een dududuu-koortje.
Fijne southern/countryrock wat klinkt als een kruising tussen de Eagles en Lynyrd Skynyrd.
Cijfer 8,2.

People's Choice - Do It Any Way You Wanna:

Heerlijke vroege disco/funk-klassieker uit de Philly-stal.
Het leunt natuurlijk maar op 1 regel tekst, maar dat maakt niet uit.
Het alsmaar doorbonkende ritme, het fijne, zelfs enigszins progressieve toetsenwerk en het gitaartje maken het een 70's discoklassieker.
Cijfer 8.

Lucifer - I Can See The Sun In Late December:

Laten we dat maar hopen dan, want ik heb een gruwelijke schurft aan die sombere rotwinter.
Hoewel dit liedje eerder een herfstachtige sfeer heeft.
Zoals altijd prachtig gezongen door Margriet Eshuijs is dit een redelijk indringende, maar toch ook ietwat brave en veilige ballad.
Maar goed, ik ben fan.
Cijfer 7,8.

Pfoeh, over jeugdsentiment gesproken (Monie Love, ik was 16). Destijds op cd-single gekocht, old school female hiphop is treffend gezegd, alhoewel ik dat gevoel nog meer krijg bij haar voorganger I Can Do This. Opvolger Grandpa's Party ligt hier ook. It's a Shame blijft wel een lekker nummertje, een 7,5.

Twin zegt me vaag iets, maar het gaat dus om die andere twee. Niet dat ik alles van Justin zo geweldig vind, maar My Love is wel een fantastisch nummer. Aangezien Justin echter vast nog wel eens langskomt is de keuze voor vandaag gevallen op:

YouTube - Lucy Pearl - Don't Mess With My Man




Datum van binnenkomst: 18 november 2000
Kwam binnen op: #37
Hoogste notering: #35
Aantal weken: 3

Lucy Pearl was een Amerikaanse supergroep opgericht door D'Angelo en Raphael Saadiq (beiden worden ook zeer hoog aangeslagen op MusicMeter), aangevuld met leden uit En Voque en A Tribe Called Quest. Ze maakten maar één album dat wereldwijd twee hits opleverde. Deze daarvan is wat mij betreft veruit de leukste. Ontzettend funky nummer dat het moet hebben van de heerlijk opzwepende zang en een geniaal basloopje. Alweer 12 jaar oud, maar nog zo fris als een hoentje dit nummer en ook een heerlijke plaat voor op de dansvloer. Het werd een kleine hit, maar komt terecht nog vaak langs in de bv. de KO's op deze site.
Cijfer: 9,5

Heerlijk opzwepend nummer blijft dit, klinkt idd nog net zo fris als toen. Was destijds erg verbaasd dat het zo'n klein hitje werd in de top 40. Een dikke 9.

Lucy Pearl- Don't Mess With My Man

Net zo als veel R&B nummers is dit mij totaal ontgaan toendertijd. Ik weet dat D' Angelo toen goed onthaald werd door de muziekpers.

Deze song begint hoopvol. Het funkt lekker met een transparante ondergrond en is niet overgeproduceerd (zoals bij veel R&B wel het geval is.)
Het acoustische gitaartje en de ritmesectie zorgen voor een prima fundument.
Toch verslapt halverwege de aandacht. Het blijft meer van het zelfde.
Dit nummer vraagt op een bepaald moment een andere wending. Een ander coupletje erbij of een breakje/solo had het nummer meer afwisseling bezorgd.

In intentie matig. Hier had meer ingezeten. Produktie en uitvoering is wel prima.

5,5.

Ik kende dit niet meer, het werd ook geen grote hit. Lekker funky ritme met leuke gitaarriff en bas, vrij relaxt maar er had - wat bikkel2 zegt - meer afwisseling mogen komen.
Cijfer: 6,5

Lucy Pearl - Don't Mess With My Man:

Deed bij mij nog maar een heel klein belletje rinkelen.
Lekker funky en fijn akoestisch gitaartje erbij. Bij de basgitaar moet ik een beetje denken aan Going Back To My Roots. Geeft sowieso een wat jaren 80 gevoel.
Zeker geen verkeerd nummer, maar leunt iets teveel op 1 idee.
Cijfer 6,5.

Ook nog:

Beyoncé - If I Were A Boy:

Eindelijk eens meer soul dan R&B, zodat je nu goed kan horen dat ze echt wel een fantastische stem heeft.
Niet dat hortende en stotende van die R&B, maar een echt liedje, met een echte melodie.
Zou ze meer moeten doen.
Cijfer 7.

Arcadia - Election Day:

Ja, dit is nu weer zo'n typische jaren-80 hit met zo'n mooie sound, waarbij van allerhande kleine dingen gebeuren in de productie.
Bovendien gezegend met een fijne melodie.
Afsplitsing van Duran Duran en inderdaad Grace Jones die nog even mee komt doen.
De LP van Arcadia durf ik ook nog wel aan te raden aan Duran Duran-liefhebbers.
Cijfer 7,5.

Monie Love: Aardig liedje, eigenlijk niets meer.
Een ijzersterke melodie verknal je niet zomaar, maar dat komt in dit geval volledig op het conto van de (overigens geweldige) Detroit Spinners, dus dat telt wel degelijk mee in het eindoordeel.
Dat sax-solootje in het midden geeft het een halfje extra [6].

Lucy Pearl: Een 2000-liedje dat eigenlijk nog met beide benen in 90's-sferen zit.
Ik hoor hier inderdaad En Vogue in, maar het klinkt iets minder fanatiek.
Zeker niet slecht, maar wel wat vlak [6].

Bij dat laatste sluit ik mij volledig aan, maar ik vind het ook inderdaad wel een voldoende (6).
Leuk voor de dansvloer, ware het niet dat ik mij daar nog zelden op begeef......

De nieuwe Single Van De Dag is...

The Spencer Davis Group - Gimme Some Lovin'




Datum van binnenkomst: 19 november 1966
Kwam binnen op: #37
Hoogste notering: #4
Aantal weken: 14

Zeker z'n tijd een jaar of twee vooruit, een baslijn om van te smullen en een broekie van een jaar of 15 met een stemgeluid dat klinkt als die van een op leeftijd zijnde soulgigant die al het een en ander achter de rug heeft.

Ik vraag me eigenlijk af wat er met de band zou zijn gebeurd als Steve Winwood de band niet had verlaten en z'n weg niet zou vervolgen bij bands als Traffic en Blind Faith. Op basis van singles als deze, I'm A Man of Keep On Running zat er zeker potentie in deze band en misschien ook wel het vermogen om de sound te vervolmaken.

Zover kwam het helaas niet, dus is het gewoon het beste om me positief over deze single uit te laten: [9,5].

Spencer Davies Group- Gimmie Some Lovin'

Zonder meer een klassieker uit de 60's. Mede natuurlijk door de soulvolle strot van een nog piepjonge Steve Winwood.
Prachtig hammond werk en zoals kaztor terecht aangeeft, de legendarische baslijn.
Dit is goed en blijft goed.

Natuurlijk werd Winwood de succesvolste en meest herkenbare met Traffic, kort met Blind Faith en natuurlijk zijn solotijd.
Je kunt stellen dat het hiermee begon.

Dit geef ik een 9,5.

Inderdaad een onverwoestbare klassieker vanwege de baslijn, de Hammond-orgel en natuurlijk de soulvolle zang van Steve Winwood.
Cijfer: 9

Mooie klassieker inderdaad.
Cijfer: 8

Ik vind dit ook een goede single (9)

Ja, wat zou er gebeurd zijn met The Spencer Davis Group, was Steve Winwood gebleven?
Steve Winwood had grote successen, in diverse bands aan het einde van de jaren '60.

Mijn vraag is vooral: waar was Steve in de jaren '70? Goed, hij deed nog even mee bij de reïncarnatie van Traffic. Een niet spectaculair solo-album in 1977.
Maar net als veel andere grootheden, had hij in de jaren '70 moeten oogsten. En dat is niet gebeurd.

Hij heeft zijn schade wel weer ingehaald, in de jaren '80. Toen was hij met en na Arc of a diver zeer succesvol met name in de VS. Daarna zakt de belangstelling voor hem weer in.

In 2009 verrast hij dan weer vriend en vijand met een geweldig livealbum met Eric Clapton. Maar verre van een constante carriere, terwijl ik hem dat wel had gegund.

Schuif je daar zomaar even Traffic-albums als Shoot Out At The Fantasy Factory, John Barlycorn Must Die en The Low Spark Of High Heeled Boys even onder het vloerkleed!
Dat mag niet onverlet blijven!

Om een lang verhaal kort te houden: De eerste drie Traffic-albums uit de jaren '60 vind ik geweldig, maar ik denk dat de drie genoemde albums van begin jaren '70 toch wel hun hoogtepunt vormen. When The Eagle Flies uit 1974 is verder nog goed te doen (moet ik vaker beluisteren) en daarna was het Traffic-hoofdstuk helaas gesloten. Het 'reunie'-album uit 1994 (eigenlijk gewoon Steve Winwood met Jim Capaldi) ken ik verder niet.

De nieuwe Single Van De Dag is...

Bill Withers - Ain't No Sunshine




Datum van binnenkomst: 20 november 1971
Kwam binnen op: #24
Hoogste notering: #21
Aantal weken: 6
Aantal punten: 71

Nou, hier gaat de loper voor uit. Dit is soulmuziek van de bovenste plank.
Twee minuten pure brille. Die passie, dat is geen façade, dat is 100% echt.
De spaarzame muziek is er alleen ter begeleiding; Het beste 'instrument' is hier duidelijk het warme, aangename stemgeluid van een klassezanger [10] .

Ik heb hier nog de Ben Liebrand-mix uit 1989 dat vergelijkbare resultaten behaalde, maar het ontbeert de warmte en souplesse van het origineel. Een melodieus nummer als dit draai je niet zomaar de nek om, maar ik vind het eigenlijk een steriele bedoening [6,5].

Helemaal eens.

Hoewel ik een 10 wel heel erg hoog vind. Ik hou het op een 8. Ook akkoord inzake nieuwe mixen. Laat die Liebrand van het origineel afblijven: dat zijn geen nummers om mee te spotten.

Softsoul van hoog niveau met aangename stem en begeleiding, dit draai ik wel graag op een avond. De remix doet afbreuk aan het nummer, integendeel, less is more.
Cijfer: 8,5

Spencer Davis Group - Gimme Some Lovin':

Op het gevaar af in herhaling te vallen, zal ik dat dan ook maar niet doen.
Niets toe te voegen aan de rest. IJzersterke klassieker.
Een 8,5.

Bill Withers - Ain't No Sunshine:

Zat ik voor aan de radio gekluisterd vroeger.
De man met de lange adem. Iemand al eens geteld hoe dikwijls hij "I Know" zingt in 1 adem..
Voor de rest een tamelijk sober soulnummer, maar wel ijzersterk.
Cijfer: 8.

En dan ook nog eens in verschillende toonhoogtes op precies de juiste momenten.
In Lovely Day flikt hij iets soortgelijks tegen het einde, het woordje 'day' uitgesponnen in zo'n 30 secondes terwijl z'n stem op één toon nergens aan kracht verliest.

We hebben een verzamelaar thuis van de man. Zeer prettige soulmuziek met een jazzy insteek voor in de late uurtjes kun je het wel noemen.

Vorig jaar (of twee jaar geleden) zag ik 'm ook in een Top 2000-docu.
Een gevatte, sympathieke snuiter lijkt het me. Leuke docu!

Ik heb niets gezegd over de kwaliteit van de albums
Ze zijn alleen niet zulke commerciële blockbusters geworden als veel andere grote bands die begonnen zijn in de jaren '60. Traffic stond niet in de Top 40, de albums gingen niet met miljoenen over de toonbank.
Dat bedoelde ik een beetje met 'oogsten'. Ergens heeft Traffic de boot gemist, terwijl dat op basis van hun jaren '60 albums niet zou hoeven gebeuren. Waarom is Traffic niet doorgegroeid naar de status van Pink Floyd, Genesis, Yes en noem maar op in de jaren '70?

Bill Whiters- Ain't No Sunshine

En alweer een klassieker. Prachtige relaxte Soul en de stem van Whiters blijft natuurlijk uniek.
Ingetogen, gevoelig en oprecht.
Waarom hoor ik dat tegenwoordig nauwelijks meer in de R&B ?

Voor dit nummer een 9.

Voor mij ook een mooie soul klassieker

Cijfer: 8.7

Geweldig nummer, maar wat me ook verbaast is dat het maar 2 minuten duurt. Dat is toch niet iets waar ik me echt bewust van was... Twee minuten goud dus.
Cijfer: 8,5

Bill Withers is een van mijn favoriete soulzangers en om deze hit kun je natuurlijk niet heen. Een aantal nummers van hem vind ik nog beter. Maar deze is hitgevoeliger.

9

Omdat het in principe geen echte prog-band was?

Ze mogen graag hier en daar wat jammen met imposante songlengtes, maar bovenal vind ik ze meer in de divisie van een Cream, Derek & The Dominoes of Blind Faith zitten (iemand die hier een rode draad bespeurt?). Het type bluesrock met prog-aspiraties waarvoor misschien iets meer in muzikale kennis gegraven moet worden. De door jouw genoemde bands stonden volgens mij wat beter in de markt en waren m.i. iets toegankelijker.

De nieuwe Single Van De Dag is...

Elvis Costello - Good Year For The Roses




Datum van binnenkomst: 21 november 1981
Kwam binnen op: #33
Hoogste notering: #14
Aantal weken: 7
Aantal punten: 141