Uit 1981 - singles, eigen hitlijsten en besprekingen:

Elvis Costello- A Good Year For The Roses.

Ook met deze heerlijke Country zwijmelaar bewees Costello meer te zijn dan een zoveelste New-Wave sensatie.
Wat dat betreft vergelijk ik Costello een beetje met Joe Jackson, die net zo grillig bleek.

Voordeel is dat Elvis met zijn unieke stem een breed pallet van stijlen kan dragen.
De song (van George Jones inderdaad) is goed, maar ben ook inderdaad wat meer onder de indruk van zijn eigen bedenksels.

Cijfer: Een ruime 7,5.

Elvis Costello - A Good Year For The Roses:

Ik was destijds al volger van Costello en vond dit singeltje altijd een vreemde eend in de bijt van de rest van zijn werk.
Hij was ontzettend produktief in die tijd en nam in 1981 een heel album met countrycovers op. Die ik nooit gekocht heb net zomin als Jumpin' Jive van Joe Jackson.
Ik vind dit met zijn unieke, geknepen, lichtelijke zeurstem gedeclameerde country tearjerkertje zowaar een heel stuk beter dan vroeger.
Cijfer 7,5.

Ik heb een beetje hetzelfde idee.
Destijds vond ik het "wel aardig" maar vergeleken bij Oliver's Army nogal tegenvallen.
Nu kan ik er de lol wel van inzien (7).
Goed kerstplaatje overigens, als we toch al die kant opgaan.

Normaal heb ik weinig met dit soort zwijmelarij, maar dit is wel heel goed uitgevoerd en het weet me op de een of andere manier wel te raken. Leuke verrassing. Ik ken maar 2 of 3 nummers van Elvis Costello en deze is weer compleet anders.
Cijfer: 8 (met groeipotentie)

Van 1981 naar 1997 is nogal een grote stap, zeker ook in muzikaal opzicht dit keer:

YouTube - Metallica - The Memory Remains [Official Music Video]




Datum van binnenkomst: 22 november 1997
Kwam binnen op: #18
Hoogste notering: #17
Aantal weken: 3

Een opvallende chartrun van Metallica: het nummer kwam hoog binnen, maar was desondanks na 3 weken alweer verdwenen uit de hitlijsten.

Wat betreft het nummer: ik geloof dat deze periode verguisd wordt onder de echte metalliefhebbers, maar zelf vind ik dit de leukste kant van Metallica en dit één van hun beste nummers (met Until It Sleeps). Verder valt op dat Marianne Faithfull meedoet en haar rauwe stem past prima bij het nummer.
Cijfer: 7,5

Metallica-The Memory Remains

Niks mis met dit nummer. Verguisd of niet door de die-hards, dit is prima hardrock en ben ook best wel een liefhebber van deze Metallica periode.
Natuurlijk voor een groter publiek, toegankelijker, maar het beukt lekker door en blijft goed hangen.Uitstekend gitaarwerk ook.

De rol van Marianne Faitfull ontgaat mij een beetje in deze song.
In dit genre klinkt zij echt als een hoogbejaarde vrouw.
In de Avant-Garde die zij zelf maakt kan het prima, maar tussen dit gitaargeweld is het eerder storend dan functioneel.

Kom ik op een 7 uit.

Hun latere periode (na The Black Album) vind ik ook minder maar dit nummer vind ik één van hun betere in die periode. Prima gitaarwerk en behoorlijk sterke melodie. Van Marianne Faitfull mocht haar bijdrage meer zijn dan dan die dadada's.
Cijfer: 7

Na de Black Album (meer bepaald, na het optreden in De Kuip in 1993) heb ik eigenlijk m'n voeling verloren met deze band. Vanaf de eerste demo t/m de Black Album hoorde ik nog een heilig vuur, een ouwe-jongens-krentenbrood-aanpak waarin bij tijd en wijle het gaspedaal nog lekker werd ingedrukt en er lekker episch werd uitgepakt in mini-symfonieën.
De Black Album gaf al een koerswijziging weer, maar toch was dat elan er nog, in het spel en in de voordracht.

Maar dan 1996: De lange haren kortgeknipt, dat geneuzel over 'Rocktallica', die overduidelijke kniebuiging naar het grote publiek... Ik vond (en vind) het zó bedacht allemaal...
Garage Inc. was dan nog een fijne opleving, een 'reminder' van hoe het ooit allemaal was.
Hup, de garage in en knallen maar!

Maar als dat dan gevolgd wordt door het pretentieuze en (in mijn opinie) grotendeels mislukte S&M-project, de Napster-affaire en een psychiater als vijfde bandlid die in een soapopera eventjes wat buitenproportionele egoprobleempjes mag wegpoetsen (waarbij Jason Newstedt zijn conclusies trok), dan zie ik eigenlijk alleen nog twee nare 'grumpy old men' voor me die divagedrag vertonen en een gitarist en bassist die het allemaal wel geloven en hun eigen ding doen (waarvoor respect, trouwens).

The Memory Remains is het voor mij dan ook 'net niet'. Dat gekoketteer met oude -ietwat beschadigde- rockfenomenen van twee generaties terug (Lou Reed is de andere) vind ik vooral wat misplaatst overkomen en daarbuiten vind ik het nummer te log klinken om lekker op los te kunnen gaan.
Sad But True klinkt inderdaad vergelijkbaar, maar het klinkt een stuk venijniger en dreigender.
Hier hoor ik vooral een fletse, wat richtingloze kopie dat het vooral moet hebben van de lekkere gitaarsolo [5,5].

En dan zijn we weer in de 00's, waarin het lastig kiezen was. Ik werd van geen van de nieuwe binnenkomers uit week 47 van 2002 (het enige jaar dat ik kon kiezen) vrolijk, maar eentje bleek bij herbeluistering nog goed te doen:

YouTube - Jennifer Lopez - Jenny from the Block.




Datum van binnenkomst: 23 november 2003
Kwam binnen op: #19
Hoogste notering: #3
Aantal weken: 12

Destijds vond ik hier echt geen klap aan. Niet dat ik ueberhaupt ooit iets had met de muziek van J.Lo, maar haar eerste grote hits waren best prima popmuziek. Voor mij trad hier al een beetje het verval op en was ze al over haar populariteit heen, maar ze is altijd wel hits blijven scoren. Bij herbeluistering (ook van de instrumentale track op Spotify) kan ik er wel iets meer waardering voor opbrengen. Die hiphop-beat met dat fluitje is toch best lekker.

Zoals wel vaker met hits uit deze tijd is alles wat er goed aan is afkomstig uit al oudere nummers, zo komen de openingsregels uit een 70's hit van 20th Century Steel Band en is de aanstekelijke beat gejat van een track van The Beatnuts, die het op hun beurt weer hadden van een Enoch Light-cover van een Herbie Hancock-nummer.

De originaliteitsprijs krijgt J.Lo dus niet, maar ik vind het ook geen vervelend nummer, dus een voldoende kan er wel vanaf.
Cijfer: 6

Jennifer Lopez- Jenny From The Block:

Tja, J.Lo is een rasartieste die haar liveshows tot een spectaculair gebeuren maakt.
Dat is tevens ook de camouflage voor het magere songmateriaal, want dit ontstijgt bepaald niet de middelmaat.
Huppelig, schuitje Hip-Hop hier en daar + het sneaky gebruik van vroegere beats.
Met clipje is het te doen, maar als nummer op zich zelf staand blijft er niet veel van over.
Dit soort artiesten met een goed uiterlijk en een scherpe neus voor visuele aankleding, kan een tijdje mee, maar artistiek stelt het allemaal niet heel veel voor.

Cijfer: 4

Ik vond het destijds geen klap aan en nu nog steeds niet.
Bovendien ook een totaal ongeloofwaardige tekst.
Jenny is na al die jaren en met al dat geld oh zo gewoontjes gebleven.
Ja, en onze katten spreken Frans en runnen een bouwbedrijf.
Transparante phonyness uit da hood, y'all! [1,5].

Het Beatnuts-nummer vind ik steengoed overigens. Zou ik minstens een 8 geven.

En dan te bedenken dat dit nog het beste nummer uit deze week was... Al heb ik nog even gedacht aan Craig David's What's Your Flava.

Matige zangeres, zwakke compositie die het meer moet hebben van de clip en productietrucs, het klinkt mij uiteindelijk te flets. De andere nieuwkomers zouden trouwens ook een onvoldoende van mij gekregen hebben.
Cijfer: 4

Een nieuwe Single van de Dag voor de Sixties:

B.B. King - Tomorrow night




Is een zeer prettige ontdekking van deze dag. BB King komt met Tomorrow Nights nieuw binnen op 24 november 1962 in de Billboard Hot 200 en krijgt van mij een 8. Er wordt misschien wel eens aan voorbijgegaan, maar dit soort geweldige muziek bestond ook in die tijd.

Een grote hit werd het niet, het kwam niet eens de Top 100 binnen. En dan is het misschien niet al te luid, maar kan die man gitaar spelen....

B.B King - Tomorrow night

Heerlijke zwijmelblues van B.B King. Wat wordt er heerlijk relaxed gemuscieerd. Eigenlijk muziek van alle tijden, want dit zou zo maar recentelijker opgenomen kunnen zijn.
Lekker zwoel saxje, de breekbare stem van King en zijn overbekende laid-back gitaarspel.
Prachtig.

Een 8,5.

Metallica - The Memory Remains:

Gewoon een goed hardrocknummer. Voor de diehard-fans zal het dan wel tegenvallen, maar ik vind de melodie goed en het gitaarwerk zeker. Overigens nooit geweten dat het Marianne Faithfull was, die hier inderdaad op zijn Lucy Jordan's wat mee da-daat. Blijkbaar heb ik het clipje nooit eerder gezien, of ben het vergeten.
En weer knallend 'in the face' geproduceerd door Bob Rock,
Cijfer 7,5.

En dan nog 2 uitersten:

Jennifer Lopez - Jenny From The Block:

Een van de weinige nummers van haar die ik kan aanhoren.
Bij het begin van het nummer, krijg ik een heel erg Imagination-gevoel.
Voor de rest valt het dan nogal mee.Het refreintje beklijft wel en het breakje is leuk.
Alleen is het te veel van alles een beetje, waardoor wellicht te veel afwisseling.
Overigens wel een paar leuke bikinishots . Alleen jammer dat toen op 03:47 eindelijk die badjas uitging er meteen blokjes werden gezet ....
Cijfer 5,5 (en dat is echt voor het liedje hoor).

B.B. King - Tomorrow Night:

Was een mij onbekend nummer.
Meer een jazzy bluesje met nogal een nachtclubsfeertje, wat het een beetje een zwoel nummertje maakt.
Geweldige gitarist is dat toch, jammer dat ie pas zo laat erin komt. Ook het saxofoontje is fijn.
Cijfer 7,5.

Een nieuwe Single van de Dag:

Kate Bush - Hammer horror




(er was geen ruimte mee voor titel en naam artiest, de foto zei genoeg)

Misschien toch wel de ontdekking van het jaar (door Pink floyd's David Gilmour) en ze had maar liefst twee albums in successie, in 1978.

Ook Hammer Horror is weer prachtig (9) hoewel ze er niet zo'n grote hit mee zou scoren. Kate Bush kwam binnen op 25 november 1978 (tegelijkertijd met Paradise by the dashboardlight van Meatloaf en Sweet talkin' woman van ELO), stond 5 weken in de Top 40 en haalde de 25e plek.

Kate Bush- Hammer Horror

Wat mij betreft de ontdekking van 1978 hoor Hans. Een geweldige artieste die met iets kwam wat nog niet was gedaan.
Misschien was dit Hammer Horror in ''78'' al iets te ontoegankelijk voor hitparade begrippen.
Dat gaf niets, want Kate Bush ging toch haar eigen weg en verderop pikte ze haar hitjes evengoed wel mee.

Dit mysterieuze arty nummer boeit mij in ieder geval zeker. Goed uitgebouwd en lekker eigenzinnig.

Cijfer: 8

B.B King - Tomorrow night
Dit nummer kende ik niet, ik heb het niet op mijn compilatie staan. Ouderwetse relaxte blues met een tikkeltje jazz, past goed bij een nachtclub. De saxofoon en gitaarsolo vind ik mooi.
Cijfer: 8

Kate Bush - Hammer Horror
Inderdaad dé ontdekking van 1978. Zeer aparte lenige hoge stem en dat mysterieus sfeertje spreekt mij ook aan. Inderdaad eigenzinnig maar het werd toch een hit.
Cijfer: 8,5

Een nieuwe Single van de dag, de Eighties:

Traveling Wilburys - Handle with care





Gelegenheidsband uit louter sterren en een interessant repertoire op een paar cd's. Dus een groep met Tom Petty, Bob Dylan, Roy Orbison, Jeff Lynne en George Harrison. Dat is natuurlijk niet zomaar een bandje.

Handle with Care (8) was volgens mij de eerste single, kwam binnen op 26 november 1988, stond 7 weken genoteerd en haalde plaats 24.





Allemaal gitaristen en zangers....

Inderdaad een supergroep en dat hoor je eraan, klinkt professioneel en enthousiast en aanstekelijk tegelijk. Prima productie ook.
Cijfer: 9

Kate Bush - Hammer Horror:

Ja, dat stond toen gewoon in de Top 40.
Haar mysterieuze stem tilt alles naar grotere hoogten gewoon.
Dit enigszins onheilspellend klinkende Hammer Horror waarbij je je toch beelden voor de geest haalt uit een Tim Burton film vind ik nog steeds niets aan zeggingskracht ingeboet hebben.
Cijfer 8,5.

Traveling Wilburys - Handle Me With Care:

Ongeveer het andere uiterste.
Heerlijk feelgood zomerplaatje met een onweerstaanbaar refrein van deze toen al 5 oudere jongeren.
Jeff Lynne had bij minstens 3 van de anderen omstreeks die tijd albums geproduceerd., wat je dan ook hier weer terughoort.
Mooi gezongen door George Harrison en Roy Orbison afwisselend en lekker hoe Dylan en Petty steeds mee komen neuzelen.
Het hele album van deze mannen is trouwens ook leuk.
Cijfer 9.

Traveling Wilburys- Handle Me With Care

Prima keuze. Interessant supergroep verband. Mannen die hun sporen al lang en breed verdiend hadden.
Handle Me With Care is een heerlijk meeslepende song. Leadvocals van Orbison en Harrison, twee legends die helaas niet meer onder ons zijn.
Het giaarwerk is lekker (slidepartij van George is smaakvol) en de backgroundcoirtjes treffend.
Het produktiewerk van Jeff Lynne is heel herkenbaar.

Tom Petty speelt deze song overigens nog regelmatig tijdens concerten.

Ik geef het een 8,5.

Vandaag zijn we aanbeland in het jaar 1993, waarin best wat interessante nummers binnenkomen. Ik heb gekozen voor:

YouTube - ramirez - el galinero




Datum van binnenkomst: 27 november 1993
Kwam binnen op: #38
Hoogste notering: #26
Aantal weken: 8

Ik moest weer aan dit nummer denken toen ik laatst een andere single van het Italiaanse Ramirez ontdekte, het met een fantastische melodie getooide Hablando van een jaar eerder. Destijds had ik El Gallinero op een Mega Dance-verzamelaar, waarop het een van mijn favorieten was. Ik blijf het een erg leuk nummer vinden, door die wat absurdistische hanensample. Net wat steviger dan de meeste househitjes uit die tijd ook. Begin jaren '90-dance blijft altijd leuk, dus ik ga voor een 8,5.

Ja, dit is wel een leuke.
Was deze wel een klein beetje vergeten.
Stampt lekker door en dat hanengekraai is een leuke gimmick.
Niet helemaal mijn genre zoals bekend, maar ik mag dit soort lompe dance wel af en toe.
Echter met wat slechte wil, hoor ik er wel de Macarena in terug .
Niettemin een 7.

Ramirez- El Galinero

In mijn gedachten zie ik een dansvloer waar mensen uit hun dak gaan. Deze stevige techno song zal dat ongetwijfeld hebben voortgebracht.
Doch de muzikale waarde ontgaat mij volledig. De hanensample is overigens wel leuk bedacht, maar ik blijf het verder erg mager vinden.
Duidelijk niet mijn ding, vooral omdat enig gevoel ver achterwege blijft.

Ik kom dan ook echt niet verder dan een 3,5.

Ik zou dit toch geen techno noemen.

Ik kende het nog niet, en vind het verder ook niet heel bijzonder. Er is veel leukere jaren '90 dance.

Handle with Care is altijd al een groot persoonlijk favoriet geweest, ik krijg zo'n warm gevoel van dat nummer, zeker icm de clip, waar je de vijf grootheden samen ziet. Heel veel gedraaid, dat nummer, maar niet kapot te krijgen.

Heeft zover ik kan beoordelen wat techno invloeden. Maar ik ben niet echt een specialist op dit gebied.