The Sweet- Love is Like Oxygen:

De laatste stuiptrekking inderdaad van The Sweet in de originele bezetting.

Sterke melodieuze rock en we horen een band die duidelijk doorgegroeid is naar een volwassen status.
De samenzang is top en door de keyboards lijkt het inderdaad een beetje richting symfo te gaan.
De lp versie met de aparte wending erin tentoonstelt dat helemaal.
Zonde dat het hierna snel over was na het vertrek van zanger Brian Connoly.

Onder leiding van gitarist Andy Scott treed de band overigens nog steeds op en blijkt ook gewoon nog albums te maken, zonder noemenswaardig succes overigens.

Cijfer voor deze song: 8,5.

Een geweldige comeback-single en wat mij betreft met gemak hun allerbeste.
Hier had zeker nog meer in gezeten.

De band was duidelijk volwassen geworden en ik had het ze van harte gegund als ze in deze richting een ander publiek hadden kunnen aanspreken. Ik geef het een welverdiende [9].

Hier overigens de lange versie!

Andy Scott poogt inderdaad The Sweet nog een beetje nieuw leven in te blazen. Albums van The Sweet in de 21e eeuw krijgen zowaar geen eens slechte recensies.

Wie is Andy Scott als je kijkt naar het hoesje van Love is like Oxygen? Brian Connoly staat natuurlijk helemaal rechts. Maar wie Scott nou was......

De man met de baard Hans.

Drummer Mick Tucker( hele goede drummer trouwens) is al enige tijd dood, evenals zanger Brian Connoly die jaren met een hardnekkige alcohol verslaving kampte.
Bassist Steve Priest opereert vanuit Amerika met een soort van Sweet.
Dezelfde Priest heeft na het vertrek van Connoly overigens nog een poosje de leadzang vertolkt in de groep.
Begin jaren 90 was er nog sprake van een korte reunie van de originele bezetting, maar die was weinig succesvol, vooral omdat Connoly werkelijk als een zombie op het podium stond.

Triest.

Ik heb dit altijd maar een matige comebacksingle gevonden. Ik vind de eerste poppy periode van The Sweet, met Funny Funny en Poppa Joe best leuk, ik vind de tweede periode met de vlotte rocksongs ook best leuk, met Ballroom Blitz als fantastische uitschieter. Ze hadden dus altijd gewoon vlotte simpele pretentieloze liedjes gemaakt. Dat past ook perfect bij ze. Dit is me te pretentieus. Doe mij maar gewoon hun pakkende korte liedjes, deze stijl is wat mij betreft niks voor hun en weet me totaal niet te boeien. Matig liedje.
Overigens natuurlijk niks mis mee dat ze het geprobeerd hebben en eens wat anders deden. Helaas pakte dat voor mij niet goed uit, die 'volwassen' sound.

Eigenlijk vind ik dat je gelijk hebt. Als je alleen naar de singles kijkt (vreemd genoeg).

Maar in de stijl van Funny Funny kon het niet blijven doorgaan.
De glamrock van Blockbuster was ook wel achterhaald, in 1978.
Ze probeerden met Love is like oxygen een nieuw soort van, door hen zelf ontwikkelde, rock te brengen.

De albums van The Sweet vanaf 1974 (2 x, daarvoor hadden ze een album in 1971) en ook uit 1975 en 1976 zijn zeer te verdedigen en anno nu nog steeds leuk.
Helaas was de belangstelling daar zeer gering voor, ondanks onmiskenbare kwaliteiten. Haast een soort van hardrock/glam. Ik weet eigenlijk niet hoe ik het moet noemen.

Maar ze blijven vooral in gedachten vanwege die succesvolle singles tussen 1971-1975.

Een nieuwe Single van de Dag voor de Eighties:

Met maar liefst de binnenkomst van Twisting by the Poole (Dire Straits) Electric Avenue (Eddie Grant), Heartache avenue van de Maisonettes en Vriendschap (Goede Doel) een geweldig hitlijst met entrees op 5 februari 1983, koos ik uiteindelijk voor iets spectaculairs uit die tijd (trek de strijdvlag maar weer eens uit de kast):

New Years day - U2





Eén van de mooiste singles van U2 ooit. En ik kom er niet om heen: 30 jaar geleden verscheen op de kop af de allereerste U2 single uit de studio in de Top 40. Het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan (of voorbij is gevlogen, wegstrepen naar keuze ).

Dit leverde in die tijd mij de meeste kippenvel, inzake nieuwe ontdekkingen in muziek, ook daarom kan ik niet om deze keuze van de dag heen.

7 weken en net niet de top 10 (11). Mijn dag kan niet meer stuk.

Prima nummer van U2, ja. Eén van de beste nummers op het album War, het heeft een bepaalde sfeer die me erg aantrekt. Mooi hoesje ook!

Album gelijk maar weer eens gedraaid. Een 10 met een griffel!

U2- New Years Day

Wat moet je nog zeggen over deze klassieker. Een beladen song van een band in opmars.
En we weten allemaal hoe het ze is vergaan.
Nog een hele pure band en een Bono met het hart op de tong. Herkenbaar en tijdloos.

9

Overigens eens met Hans over 1983. Topjaar.

Topsong van U2, passioneel en onverwoestbaar. Vind ik zowat hun beste nummer.
Cijfer: 10

Reactie op Arrie:

Ik heb dan eigenlijk niets met die bubblegum pop van The Sweet uit de begintijd.
Little Willy, Funny Funny..... ik vind het lullige liedjes.
The Sweet ging uiteindelijk een soort pittige glamrock maken en trokken soms meer naar de hardrock dan naar de pop.

Love is Like Oxygen is een interessante song. Een nieuwe weg, inhoudelijk wat diepgaander, maar toch onbetwist hun geluid.
Juist ook daarom, vreselijk jammer dat het stokte.

Grappig ook die verschillen in smaak.

De bubbelgumhits van The Sweet vind ik aardig, meer niet (Poppa Joe vind ik wel prima vanwege het geweldig ritme, Little Willy hun zwakste single). De jaren 1973 tot 1975 vind ik hun beste periode met Ballroom Blitz als uitschieter. Nadien verloor ik The Sweet uit het oog maar Love is Like Oxygen vind ik een sterke comebacksingle die een andere Sweet liet horen. De alcoholverslaving van Brian Connoly maakt helaas een einde aan het succes van deze band.

U2: De tweede hit voor ze in Nederland.
Grappig ook dat het uitgerekend gisteravond weer begon te sneeuwen, want als er iets is waarmee ik dit nummer associeer is het wel een dik pak sneeuw, net als in de video.

Het krijgt een 9,5 omdat de live-versie van Live Under A Blood Red Sky er naar mijn gevoel net iets overheen gaat. Maar de rest van het album War is ook van harte aan te bevelen.
Ik vind het zelfs iets ondergewaardeerd in hun discografie tussen de Joshua Trees, Achtung Babies en Unforgettable Fires. Naar mijn mening m'n favoriete studio-album van ze, al is LUABRS voor mij de absolute U2-top.

Dat b-kantje, Treasure, vind ik trouwens ook een geweldig nummer en het is uiteraard te vinden op de geremasterde Deluxe-versie van War.

Treasure.

Tsja ik kan hier niet anders dan een 10 aan geven, mijn favo U2 nummer.

The Sweet's Love is Like Oxygen vind ik wel een mooi liedje. Ik ben verder geen liefhebber van The Sweet op Ballroom Blitz na, maar dit kan mij ook wel bekoren. Met name vanwege het geweldige refrein dan, want de coupletten en de brug zijn eigenlijk niet veel soeps en het nummer duurt veel te lang.
Cijfer: 7

U2 - New Year's Day is ook zeker geen verkeerd nummer. Gewoon vintage jaren '80 U2 voor mijn gevoel. Cijfer: 7,5

In 1993 treffen we één van mijn all time favoriete eurohouse-platen aan, te weten U.S.U.R.A.'s Open Your Mind. Staat zeker in een eurohouse top 5 met o.a. Don't You Want Me (Felix) en Set You Free (N-Trance). Ik ga echter voor een plaat die ik vergeten was, maar terug hoorde bij de laatste Tivoli popquiz:

YouTube - Mick Jagger - Sweet Thing




6 weken top 40, een 17e plaats. Dat was het voor Sweet Thing. Een kleine top 20 hit dus. Maar eigenlijk vind ik dit nummer leuker dan alles was de Stones hebben uitgebracht na grofweg 1984. Het 90s jasje staat het nummer ook goed.
Cijfer: 8,5

Mick Jagger- Sweet Thing

Prima funky song afkomstig van zijn 3e solo album Wandering Spirit, wat ook veruit zijn beste soloalbum is.
Inderdaad weet Jagger de jaren 90 sfeer goed te vinden op dit aanstekelijke nummer.
Hij steunt, kreunt en is gepassioneerd zoals vanouds.
Heel aanstekelijk en beter dan het meeste Stoneswerk uit die periode.

Cijfer: 8

Juist, daarom vind ik het dus te pretentieus en matig, dan vind ik een 7 nog vrij mild voor alleen een aardig refrein.

Ik heb wel de albumversie van 6 minuten geluisterd. Ik vind dat refrein wel echt steengoed, maar de rest wordt hoe vaak ik het nummer draai hoe vervelender. Echt een song met twee gezichten. Grofweg het stuk tussen 3:00 en 4:40 is eigenlijk compleet overbodig, of ze hadden het anders in moeten kleuren (bv. het outro was daar goed op zijn plaats geweest).

Mick Jagger: Die periode van Wandering Spirit was een opflakkerend vlammetje in z'n wel héél matige solo-carrière (het geweldige Memo From Turner en de duetten met Peter Tosh en The Jacksons vallen buiten die tijdsspanne en tel ik niet mee).

Sweet Thing vind ik een heel aardig nummer, maar tegelijk heeft het ook iets geforceerd hips, alsof ie Miss You met de middelen van toen (1993) naar de jaren '90 heeft proberen te vertalen [7].
De opvolger Don't Tear Me Up vind ik in ieder geval een stuk beter.

U2 - New Years Day:

Ja, wat moet je er nog over zeggen?
IJzersterk nummer, misschien wel hun beste single.
Ik weet nog, dat toe het uit kwam, ik er meteen weg van was.
Kan niet anders dan een 10 zijn

Mick Jagger - Sweet Thing:

Leuk nummer, swingt als de neten. Kan er moeilijk op stilzitten.
Uiterst aanstekelijk en toch is het lichtelijk irritant, maar wel op een leuke manier.
Cijfer 7,5.

Als kind vond ik Sweet Thing helemaal niet zo leuk, herinner ik me. De vocale fratsen van Jagger leidden me eigenlijk alleen maar af van het liedje. Kon het daardoor niet serieus nemen. Maar nu ik het laatst weer terughoorde viel me pas hoe verrekte aanstekelijk het is. De link naar Miss You die Kaztor legt is wel een goede, het nummer heeft inderdaad wel een zelfde soort flow.

Mick Jagger - Sweet Thing
De solocarrière van Mick Jagger vind ik niet zo interessant (buiten een compilatie bezit ik enkel Wandering Spirit) maar Sweetest Thing vind ik wel geslaagd: swingend, aanstekelijk en gepassioneerd.
Cijfer: 8

Wandering Spirit is de enige fatsoenlijke plaat die Jagger gemaakt heeft.
Eigenlijk zo goed dat ik het beter vind dan de Stonesalbums vanaf Undercover.
Voodoo Lounge misschien uitgezonderd.

Ik vind dat eigenlijk een beetje een zeikerig U2-nummer

Een goede keuze. Ik heb eigenlijk helemaal geen solo albums van Mick Jagger, behalve Goddess in the Doorway en dan de verzamelaar The Very Best of.

Daar staat Sweet Thing ook op. Met dvd. Ik denk dat ik beide schijfjes éénmaal uit het hoesje heb gehaald om eens te beluisteren/bekijken. Ik zal dat morgen goed maken.

Eigenlijk is het best aardig om aan te horen, Sweet thing (7,5). Je doet het werk van Jagger wellicht te kort door altijd eerder te grijpen naar een Stones cd en niet naar iets van hem solo. Maar ja, hij is dan ook zo de verpersoonlijking van de Rolling Stones.

Ik denk dat Herman het wel met de volgende keuze eens gaat zijn...

De Single Van De Dag voor 7 februari is...

Basement Jaxx & Lisa Kekaula - Good Luck




Hitlijst: Top 40
Datum van binnenkomst: 7 februari 2004
Kwam binnen op: #35
Hoogste notering: #29
Aantal weken: 4
Aantal punten: 29

Zeer toffe single. Ik wist eigenlijk niets eens dat het van Basement Jaxx was.
Een heerlijke drive heeft het bovendien en de soulvolle zang is de kers op de taart [8,5].

Ik zou echt een heel goede reden moeten hebben om een solo-cd van hem aan te schaffen.
Wandering Spirit zou ik dan bij uitzondering nog uit een ramsch-bak vissen, de rest zie ik eigenlijk niet zitten.

Just Another Night vind ik klinken als een soort zesderangse Undercover Of The Night en Let's Work behoort tot m'n Top 3 van Gruwelen-Van-De-Jaren-'80-Van-Grote-Namen (zo'n beetje tussen Tonight van David Bowie met Tina Turner en Queen's I Want To Break Free) .

Oeh, helemaal vergeten, was nog even gaan sporten en daarna al snel door naar de popquiz in Tivoli (gewonnen ). Maar een hele goede invalbeurt van Kaztor, want het moet wel heel gek zijn gelopen wil ik zelf ook niet voor Good Luck hebben gekozen. Destijds was dat echt helemaal mijn favoriete nummer, echt een dikke 10 waard. Op een gegeven moment werd ik het wel wat zat, maar ik vind het nog altijd één van Basement Jaxx's leukste. Cijfer: 9