Snow patrol - Sun: toch wel aardig (8). Las ik ergens over een vergelijk met Coldplay? Snow patrol mag ik dan toch iets liever horen, het heeft in z'n soort iets meer spanning en sensatie.

Wel mooi die toegevoegde zeegeluiden aan het begin van die single van Little Stevie Wonder. Het is maar goed dat hij dat Little later heeft kunnen laten vallen. Talent te over voor iemand van die leeftijd. Het ontplooien er van moet nog volledig gebeuren. Toch vind ik Castles in the sand al aardig gedaan (6) maar het gaat nog eerder naar Sealed with a kiss dan Superstition...

Snow Patrol - Run:

Zeker geen saaie MOR-muziek. Dit soort gitaarmuziek mag ik altijd graag horen.
De coupletjes mooi gefluisterd en de melodie in de refreinen onvergetelijk.
Die violen houden er een beetje een onderhuidse spanning in.
Op het moment dat hij begint met Light Up en bij de overige refreintjes, krijg ik altijd een beetje een Pink Floyd-gevoel. Ik weet niet of er dat meer hebben?
Cijfer 8,5.

Little Stevie Wonder - Castle In The Sand:

Die was hier nog geen 14 dus !
Ik kende het nummer helemaal niet.
Klinkt typisch begin jaren 60 met veel strijkers, maar heeft wel al een beetje die Motown Beat.
Nog wat onvast, maar charmant gezongen.
Maar ja, dit zou later een hele grote meneer worden.
Cijfer 5,5.

Snow Patrol - Run: ik had er ook een beetje een Pink Floyd-gevoel bij. Hun vroegere werk vind ik een stuk meer geïnspireerd en sfeervoller dan hun recente hits (zoals Say Yes bv.) dat kun je wel bestempelen als saaie MOR-muziek.

De Single Van De Dag is...

Electric Light Orchestra - Can't Get It Out Of My Head




Hitlijst: Top 40
Datum van binnenkomst: 1 maart 1975
Kwam binnen op: #33
Hoogste notering: #19
Aantal weken: 5
Aantal punten: 79

Natuurlijk van het geweldige Eldorado-album. Ik heb hier dan ook een link met daarbij het intro van het album (Eldorado Overture) toegevoegd.

Een knaller van een hit werd het nog niet, daarvoor was het nog wat vroeg en Out Of The Blue zit nog zo'n drie jaar verder. Maar iedereen kent het natuurlijk wel.
Het zit volgestouwd met hemelse koortjes en melodieën, dit terwijl het nergens overloopt van bombast. Maar smaakvol én groots uitpakkend, dat kan je wel aan Jeff Lynne overlaten [9,5].

Electric Light Orchestra- Can't Get It Out Of My Head

Klassieker, natuurlijk. Dat geweldige intro en dan naar de stap naar het gevoelige nummer zelf.
Een voorbeeldige mix van symfo en pop en een geweldig arrangement ook natuurlijk. Jeff Lynne is daar echt een meester in.
Fraaie wendingen en inderdaad die hemelse coirzang er in verwerkt. Zou nog verder uitgebouwd worden tot hun meest succesvolle album Out Of The Blue.

Perfect (9)

Zeer fraaie symfonische popsong, groots maar niet bombastisch, geweldige gearrangeerd en erg sfeervol.
Cijfer: 9,5

Het ís groots (8,5) en niet eens het beste werk dat er op het prima album Eldorado is te vinden. Wel is het een soort van keerpunt in de catalogus van E.L.O.

De finale van het oude werk van E.L.O. (1971-1975) en de overstap naar het nieuwe. De muziek werd minder complex, minder muzikanten waren nodig en de muziek werd meer aangepast aan de tijd. Dat legde Jeff Lynne uiteindelijk geen windeieren, maar Eldorado begint daar de eerste stapjes van te zetten, alhoewel het nog een laatste voorbeeld is van Electric Light Orchestra oude stijl.

De Single Van De Dag is...

The Alan Parsons Project - Let's Talk About Me




Hitlijst: Top 40
Datum van binnenkomst: 2 maart 1985
Kwam binnen op: #36
Hoogste notering: #31
Aantal weken: 4
Aantal punten: 26

Zoals je bij deze band kunt verwachten is dit een hele sterke single, al hoor je dat ze een ware metamorfose hebben ondergaan als je het vergelijkt met Tales Of Mystery And Imagination of zelfs The Turn Of A Friendly Card. Het klinkt een stuk Amerikaanser, vooral.

Ook de albums (in dit geval Vulture Culture) klinken medio jaren '80 meer eender: Muzikaal én conceptueel uit hetzelfde vaatje, al blijft het op productioneel vlak geweldig klinken.

Ik kan er altijd wel mee uit de voeten en dus krijgt deze single ook een [8].

Prima single van APP, maar niet een favoriet van de band.

Cijfer: 7.8

Dit is wel een leuk liedje, lekker luchtig met een grappig intro. Zeker niet de beste van de band maar dat dit de Top 40 heeft gehaald snap ik wel.

cijfer: 7,3

The Alan Parsons Project- Let's Talk About Me

The Project met een Amerikaans tintje. Doet me bij vlagen een beetje aan de latere Chicago denken (Stay The Night.)
Het is in ieder geval best wel aanstekelijke melodieuze pop/rock die goed in het tijdsbeeld van de mid 80's past. Zeker in het jaar 1985 een single die er wel uitspringt. (7,5)

Nog geen single te bespeuren, dus...

De Single Van De Dag is...

Skipper Wise - Standing Outside In The Rain




Hitlijst: Top 40
Datum van binnenkomst: 3 maart 1990
Kwam binnen op: #33
Hoogste notering: #27
Aantal weken: 4
Aantal punten: 41

Ik weet best dat The Healer ook tot de keuzes behoorde, maar obscuriteit vind ik wel degelijk een geldig argument om een single uit te kiezen en daar voldoet dit zeker aan.
Ik vind het best een fijne plaat. De saxofoon geeft het een zekere meerwaarde en het rustige arrangement bevalt me ook wel. Alleen de zang is iets te gladjes [7].

Ja, dit vond ik destijds een erg fijn plaatje, en na herbeluistering nog steeds.

Dank voor het invallen Kaztor! En een goede keuze. Al was Michael Bolton ook niet mis natuurlijk.

Dit nummer moet ik destijds wel op de radio hebben gehoord, maar het is me eigenlijk nooit opgevallen en doet nu ook geen belletje rinkelen. Behoorlijk glad, maar op een smaakvolle manier. Het doet me ergens een beetje aan Prefab Sprout denken.

Skipper Wise: Standing OutsideIn The Rain:

Een eigenlijk vergeten liedje uit 1990. Heel, maar dan ook heel lang niet meer gehoord.
Songmatig hoor ik hier een beetje Al Stewart in terug (wat gepoleister.) Had ook veel saxofoon in zijn songs.
Diezelfde sax speelt een prominente rol in dit nummer en ben het met kaztor eens dat dit wel een meerwaarde is.
Deze speelt er een fraaie melodielijn over heen.
Over het algemeen een relaxte mooie song, die nergens echt tot grote hoogte komt, maar wel blijft hangen. Zang is niet heel bijzonder, maar in dit nummer stoort dat geenszins.

Cijfer: 7,3

Het was met een haarlengte verschil...

Skipper Wise - Standin' Outside In The Rain:

Scheen vooral een jazzman te zijn deze Skipper Wise. Heeft een uitgebreide discografie met diverse bands.
Dit is een heel mooi liedje wat erg jaren 80 klinkt en dan als een kruising tussen Al Stewart en Gerry Rafferty.
Lekkere saxofoonwerk.
Als hij begint te zingen, denk ik steeds opnieuw een ander mooi jaren-80 liedje te horen, maar ik kom er maar niet op welke.
Voor dit mooie liedje een 8.

Electric Light Orchestra - Can't Get It Out Of My Head:

Van het meesterwerk Eldorado werd dit als single getrokken en het is notabene niet eens het beste nummer van dit album.
Toch is dit een prachtig gedragen nummer met een welhaast hemelse melodie en prachtige strijkers.
Vaste prik nog steeds in de Top 2000 en dat soort dingen en op de classic rock radiostations.
Ik denk dat iedereen het (al dan niet onbewust) wel kent.
Cijfer 8,5.

Alan Parsons Project - Let's Talk About Me:

Klinkt niet meer zo beschaafd en voorzichtig mooi als voorheen.
Niet dat ze nu helemaal wild gaan, maar het rockt warempel.
Het is heel erg jaren 80, maar zeker geen onaardig nummer.
Gewoon een lekker AOR-nummer dat je ook nog mee kunt zingen.
Doet mij een beetje aan de hits van Chicago uit de jaren 80 denken en Toto is ook nooit heel erg ver weg.
Helaas luidde het bijbehorende album een mindere tijd in voor het Alan Parsons Project.
Cijfer 7.

De single van vandaag komt uit 2000:

YouTube - Destiny's Child - Say My Name




Say My Name was de vierde single van het tweede album van Destiny's Child en kwam ongeveer uit op het hoogtepunt van hun roem, denk ik. In Nederland stond het 13 weken genoteerd en werd de 4e plaats in de Top 40 gehaald. Zelf ben ik op een enkel nummer na nooit een enorme fan van Destiny's Child geweest en dan leunt mijn favoriete single van hen ook nog heel erg op de gitaarriff van Stevie Nicks' Edge of Seventeen. Say My Name vind ik leuke gezellige r&b, maar meer ook niet eigenlijk.
Cijfer: 6,5

Destiny's Child - Say My Name:

Nu ben ik nog uit de soultijd en derhalve geen arrenbie-kenner.
Dat is overigens vrijwillig.
Destiny's Child heb ik echter altijd nog wel kunnen verdragen.
Dit is een aardig nummer. Niet dat hele kleffe en ook niet zo heel erg hortend en stotend zoals je in dit genre ook wel hebt.
De dames zingen aangenaam en je kunt dit warempel nog meezingen ook.
Cijfer 6.

Nog even inhalen met twee voor mij onbekende nummers:

Alan Parsons Project doet me heel erg aan bands als Chicago en Supertramp denken hier. Typische jaren '80 sound ook. Helaas kan het nummer me niet erg boeien. Ene oor in, andere uit... Cijfer; 4,5

ELO; doet me een beetje denken aan een combinatie van The Beatles en Andrew Lloyd Webber. Klinkt verder op het eerste gehoor alsof het in een soort rockopera thuishoort en dit maar een deeltje is. Waarschijnlijk een geval van 'je had erbij moeten zijn', want alhoewel het vakkundig gemaakt klinkt, doet het me eigenlijk niets. Melodieus is het wel in orde, maar ik mis een goede hook waardoor het blijft hangen. Cijfer; 5,5

The Alan Parsons Project - Let's Talk About Me
Neigt naar AOR (Chicago en Toto zijn inderdaad niet ver weg), klinkt typisch 80's door de productie. Wel melodieus en behoorlijk aanstekelijk.
Cijfer: 7

Skipper Wise - Standing Outside In The Rain
Wat te gladde singer-songwriterspop mede door de zang en synths maar wel sfeer- en smaakvol mede door de saxofoon.
Cijfer: 7

Destiny's Child - Say My Name
Destiny's Child mag ik wel (meer dan het solowerk van Beyoncé), dit is redelijke R&B - niet te gelikt of te klef - en goed gezongen ook.
Cijfer: 6,5

Het hele album staat als een huis.
Je moet er echt de geremasterde versie van hebben met bonustracks.
Daarvan is de Eldorado-medley echt adembenemend!



Leuk dat je dit zegt: Gerry Rafferty is inderdaad ook de naam die bij me binnenschiet bij het horen van het totaalplaatje van dit nummer.
Heerlijk relaxte popmuziek met een folky en/of jazzy randje, al sla ik Gerry wel een stuk hoger aan dan dit.



Qua sfeer heeft het wat weg van Double's The Captain Of Her Heart, qua compositie an sich schiet A-Ha's I Call Your Name bij me binnen, niet geheel ontoevallig uit hetzelfde jaar.

Destiny's Child- Say My Name

Huppel R&B die mij niet echt aanspreekt. Refein komt nogal veel terug, en het wat nerveuze ritme wat er is in verwerkt, wekt wat irritatie bij mij op.
De zang is wel ok., maar dit is een soort R&B die zich niet echt onderscheid. (4,5)

Herman toch...

Destiny's Child: Nog niet echt schuifelarrenbie, maar het schurkt er tegenaan.
Het is inderdaad wel catchy, maar voorbij de helft wordt het wel érg zeurderig.
Ze hebben zeker betere singles gemaakt [5,5].

En inderdaad, een vergelijking trekken tussen ELO en Andrew Lloyd Webber, dat vind ik wel een érg grove belediging voor Jeff Lynne. Foei!

Een nieuwe Single van de Dag voor de sixties:

Ik ben er vorige keer nog op gewezen: spelregels zijn spelregels en daarom krijgen we deze Single van de Dag (in gelukkig goede kwaliteit)

Ard en Keessie - Johnny Hoes




Platenmaatschappij Telstar was natuurlijk eigendom van Johnny Hoes. Ja, ook dit stond in de Veronica Top 40 in 1966.
Op 5 maart kwam Hoes, leuk inspelend op de schaatssuccessen, met dit nummer binnen.

Een heel grote hit werd het niet, met een notering van 5 weken en plaats 29.

Ik krijg wel plotseling visioenen, van Schaep-achtige cafe's, schraal bier, sigarenrook en het tikken van de ballen op een groot biljart op een zondagmiddag in een grote stad. Misschien stond er wel een klein zwartwit tv-tje, waar de wereldkampioenschappen schaatsen "live" op werd uitgezonden.

Dat maakt het nummer dan weer gelijk een stuk minder erg....

Nu ken ik wel betere nummers van Johnny Hoes (R.I.P.) zoals: In De Hemel Is Geen Bier; Bier, Bier, Bier; Och Was Ik Maar en Jelle Zal Wel Zien dan deze schaatshymne.
Sterker nog: ik kon dit nummer helemaal niet.

1966 was natuurlijk wel het eerste jaar van een aantal jaren dat Schenk en Verkerk het schaatsen zouden gaan domineren.

Maar ik krijg hierbij ook visioenen van bruine cafees met een continu glazen poetsende barman, citroentjes met suiker, sansevierias voor de ramen, Perzische tafelkleedjes met schroeiplekken en geel uitgeslagen pisbakken. En belangrijker nog: kleintjes en fluitjes pils bestonden nog niet.

Maar zoals gezegd ik ken wel betere nummers van deze met een blatende en raspende stem gezegende Johnny Hoes (allemaaal!!) dan dit melige liedje wat instrumentaal ook nog slechter in elkaar zit dan de gemiddelde carnavals-schlager.
Leuk om een keer gehoord te hebben.
Een 2 dan maar.

Johny Hoes- Ard en Keessie

Liedjes m.b.t sportevenementen in Nederland over de jaren heen, hebben altijd een typisch oerhollands feest/meezing gehalte.
In dat kader is dit best geinig, vooral omdat we praten over zo'n 47 jaar terug.
De muzikale inhoud/uitvoering, ja daar moeten we het maar niet over hebben.
Het stelt werkelijk helemaal niets voor.

Terugkijkend naar de successen van Ard Schenk en Kees Verkerk, moet je dit denk ik ook in een ander daglicht zien. Topjaren op schaatsgebied, een hulde aan twee topsporters.
Waarschijnlijk is dit ook een collecters item voor sportliefhebbers die dit soort dingen verzamelen.

Maar goed, het gaat hier om de muziek en inhoud. Dan kom ik niet verder dan een 3.