Aretha Franklin- Since You've Been Gone

The Queen of Soul herself en dat is altijd genieten. Muzikaal ook erg goed. Lekkere drive, fijne blazers en vanaf het begin al gelijk de beuk er in.
Heel aanstekelijk inderdaad (8)

Heb Aretha vorig jaar ontdekt. Zeker in deze jaren is ze echt ongelooflijk goed, wat een songs en wat een stem. Cijfer: 9

Gelijk ook al vast de nieuwe Single van de Dag voor vandaag:

Oh Lord - Shocking Blue





Weinig boeiende keuzes, zowel 7 april 1973 als 1979 niet.

Ik moet hier direct toegeven, dat de jeu er wel enigszins af was, 5 jaar na de eerste single van de band. Opgebrand en bijna uitgeblust (6). Hoewel Van Leeuwen en Veres het nog wel proberen. In 1975 zou de band worden opgeheven.

Oh Lord deed het nog wel aardig in de Veronica Top 40: 5 weken en plaats 14.

Shocking Blue - Oh Lord:

Zongen we niet uit balorigheid: Oh Lord, Blote Kont (i.p.v. Blow The Cold) ...
Het nummer zal bij musician en mij in het geheugen gegrift staan door deze verzamel-LP.
Ook daar schreef ik al dat Shocking Blue veel betere nummers had gemaakt.
Het nummer zal voor anderen wat moeilijker beklijven door het enigszins moeizame ritme, het refreintje wat niet helemaal loopt en Mariska Veres die hier lang niet zo goed zingt als ze kan.
Kan er ook niet meer van maken dan een 6.

Aretha Franklin - (Sweet Sweet Baby) Since You've Been Gone
De soul van Aretha Franklin is onovertroffen en die blazers en gospelkoor vind ik er goed bij passen.
Cijfer: 8,5

Oh Lord - Shocking Blue
De klad begon er inderdaad te komen, het beklijft minder dan hun vorige singles, ik kan mij enkel aansluiten bij Dibbel.
Cijfer: 6

Shocking Blue- Oh Lord

Tamelijk mislukte song van de groep. Het is vlak, en de song mist zeggingskracht en mist een lekkere hook.
Het is zielloos proberen wat countryrock te intergreren, en Mariska Veres blijft vocaal erg achter in vergelijking met vorig werk.

Niet ok. (5)

Alvast een Nieuwe Single van de Dag:

Jason Donovan - Too many broken hearts




Om nu weer te kiezen voor een Roy Orbison of Beach Boys (die ook allebei binnenkwamen) of desnoods U2 met BB King: te gemakkelijke keuzes.

Het gaat over de Top 40 van 8 april 1989. Dan maar iets "fouts". Too many broken hearts is natuurlijk bij uitstek iets voor de Foute Top 100 maar ach, het is in ieder geval een beetje zomers. Dat is ook wat waard.

Kwalitatief stelt het niet veel voor en Donovan is eigenlijk ook in eerste instantie een acteur. Maar goed, er zijn voorbeelden van goede nummers, gezongen door acteurs en/of actrices. Maar dit melodietje is eigenlijk wat te goedkoop (4,5) om van een creatief succes te spreken.

Toen dacht men er nog behoorlijk anders over: het nummer stond 11 weken genoteerd en haalde plek 3.

Aretha: zoals haar meeste nummers laat het me koud. Heb niks met haar zang, vind haar zelfs maar een matige zangeres. Het liedje heeft me ook niet over de streep getrokken.

Shocking Blue: was een erg goede band, maar dit is inderdaad duidelijk van na hun hoogtijdagen. Niet zo'n bijzonder liedje, met wat country-invloeden. Mariska heeft ook weleens beter gezongen.

Jason Donovan: Tsja, ik zei het al in een ander topic, de SAW-producties zijn nou niet bepaald het hoogtepunt van de jaren '80. Ik kan wel begrijpen dat zoiets een hit wordt, maar inderdaad hele goedkope muziek.

Jason Donovan- Too Many Broken Hearts

Uitgebracht in de muzikaal minst interessante periode van de jaren 80.
Hitgevoelig was het in ieder geval wel, maar met een uiteindelijk beperkte houdbaarheid datum.
Nogal kitscherig en de inhoud is heel beperkt.
Toen vond ik het niets, nu nog niet. (4)

Arrie: Aretha een matige zangeres ??..... je durft !

Jason Donovan - Too Many Broken Hearts
Uit de fabriekspopstal van Stock, Aitken & Waterman en beperkt houdbaar. Inderdaad kitscherig met weinig inhoud en ook vlak gezongen.
Cijfer: 3,5

Aretha Franklin: Fijne soulplaat dat klinkt als een lentebriesje. Echt vakwerk met puike blazers [9].

Shocking Blue: Ik ben wat milder dan de anderen hier. Het klinkt een stuk droger dan het bekendere voorgaande werk en het heeft echt een 70's-sfeertje dat lichtelijk naar reggae neigt, maar echt heel bijzonder is het niet [6,5].

Jason Donovan: Hans, je treft het niet de laatste tijd met de periode der SA&W-misbakseltjes!
Het singletje klinkt eigenlijk net als het bijbehorende hoesje: Popi knulletje meet zich een enigszins macho imago aan door de hoed en het leren jackie van z'n oudere broer te 'lenen'. Zo dus de muziek: Eventjes wat inzingen en gelikt clipje erbij, het muzikale behangetje e.d. wordt wel gedaan door SA&W.
Donna Summer scoort dan wat hoger puur vanwege de zang [3].

Met artiesten zoals Jason Donovan en andere SAW epigonen ben ik mild.
Ze mogen met één nummertje bijgeschreven worden in het boek der klassiekers.

Mel & Kim - Respectable
Rick Astley - Never Gonna Give You Up
Kylie Minogue - I Should Be So Lucky
Jason Donovan - Too Many Broken Hearts

Amen en uit.

Al maakte Kylie het me nadien nog lastig met Can't Get You out of My Head.
Want laat die aanstekelijke titel nou net een criterium zijn voor een goeie popplaat.

Het feit dat alle songs van de bovenstaande artiesten onderling inwisselbaar waren,
staaft mijn stelling dat ik graag dat ene lied van hen wil onthouden. Ik herhaal: amen en uit.

Eigenlijk is er niets zo knap als een perfecte popsong schrijven. Nu deed de SAW fabriek niet anders, tientallen hits kwamen er uit hun pen. Allemaal volgens het zelfde stramien maar net weer anders als de vorige en de volgende. Ik heb eigenlijk niet zo'n hekel aan die catchy producties, tja je bent popliefhebber of niet. Veel liedjes waren met een zangeres (van Bananarama tot Donna Summer en van Sinitta tot onze Dolly Dots). Eigenlijk de enige echt aparte single die ze schreven hielden ze voor zichzelf met Roadblock.

Maar goed dit liedje is wel aardig maar lang niet zo aanstekelijk en als bv. Toyboy, Showing out, I heard a rumour, Who's leaving who en een hele trits Kylie hits. Ook kan de productie niet verhullen dat Jason nou niet bepaald de beste zanger is.

cijfer 5,5

Moet toch eerlijk zeggen dat ik het best een leuk nummer vind.

Cijfer: 6.7

Jason Donovan - Too Many Broken Hearts:

Tja, Stock, Aitken & Waterman, iedere keer hetzelfde, iedere keer net wat anders. De artiesten deden er in feite niet zo veel toe. Ze hebben natuurlijk vanaf 1984 best wel veel nummers geschreven en geproduceerd, waarbij ik die van 1984 en 1985 nog wel te pruimen vind. Vanaf 1986 vond ik het over het algemeen de grootste verschrikkingen uit de hitparade.
Zo ook deze Jason Donovan (samen met Kylie Minogue bekend uit de soap Neighbours) die niet echt een goede stem heeft, krijgt een nummertje aangemeten, het SAW-sausje eroverheen en klaar.
Zo irritant dat je het ook nog je kop niet uit krijgt. Zoals met de meeste van die SAW-nummers.
Dat is op zich toch knap.
Toch erger ik me er ook nu nog steeds aan, merk ik.
Cijfer 3,5.

Met Rick Astley ben ik wel akkoord, maar Mel & Kim hebben ook nog Showing Out dat nog net iets lekker is dan Respectable. Allebei geweldige nummers in ieder geval.

En Kylie Minogue heeft toch wel een sloot aan klassiekers gemaakt. In het midden van de jaren '90 de bekende hit met Nick Cave, maar Confide In Me (volgens mij net geen UK #1 destijds) is nog beter en Put Yourself In My Place vind ik haar mooiste ballad. En vlak voor Can't Get You Out Of My Head was er al Spinning Around en daarna nog een boel hele leuke singles als Come Into My World en Slow. Misschien wat meer muziek voor de alternatieve dansvloer (ik ben dol op de remixes van respectievelijk Fischerspooner en Chemical Brothers), maar toch echt wel platen die nog steeds goed meegaan.

De aversie voor Stock, Aitken en Waterman heb ik nooit zo gesnapt, dus deze van Jason Donovan scoort gewoon een voldoende (6,5) hier.

Het hitje van Shocking Blue kende ik nog niet. Iets meer een country-geluid, maar je kunt wel horen dat er weinig pit meer in de band zat. Het refrein trekt het nummer nog net over de streep. (6).

Volgens mij kwamen die drie singles ook achter elkaar uit, toen was ze echt op haar best (ook qua verschijning ).

Confide bleef idd steken op de 2de plek.

Inderdaad, vooral Confide In Me sloeg hier in als een bom. Voor mij gewoon het beste dat ze gemaakt heeft.

De single van 9 april:

YouTube - Beck - Loser




Een heel grote hit scoorde Beck niet met het Loser, dat een ironisch antwoord was op alle 'i hate myself and i want to die'-grunge-muziek die toen zo populair was. Het haalde de 21ste plaats en stond 4 weken genoteerd. Maar het was wel een grote MTV-hit en bovenal de doorbraak van één van de alternatieve troetelkindjes van de jaren '90 (destijds was Beck in Oor e.a. net zo geliefd als bv. Smashing Pumpkins en Radiohead).

Dit nummer vind ik nog steeds erg leuk, al is het niet een van mijn favorieten van Beck. Maar dan wel weer zijn enige Nederlandse top 40-hit.
Cijfer: 8

Ik heb dit altijd een vervelend liedje gevonden. Het nummer kwam idd erg veel voorbij maar wist toch geen echte potten te breken in de charts.

cijfer: 4,5

Beck- Loser

De tegendraadsheid van het talent Beck is hier al aardig in gang gezet.
Ik heb het altijd wel een lekker nummer gevonden.
Typisch 90's met een soort van rap en het luie ritme. Gitaarwerk is puik.
Ironisch tot op het bot inderdaad. (7,5)

Beck - Loser
Een eigentijdse combinatie van rock en rap met inderdaad veel ironie en licht psychedelisch getinte arrangementen. Het refrein is erg aanstekelijk.
Cijfer: 8

Beck - Loser:

Altijd een lekker lui lijzig nummer gevonden.
Het refreintje is echt ijzersterk en je vraagt je werkelijk af of hij het nu meent of niet.
Lang niet meer gehoord, binnenkort die CD ook maar weer eens opzetten.
Cijfer 8.

Ik vind een 8 toch echt veel te hoog. Er wordt hier een soort Southern rock gemengd met rap, waarbij ik mee levendig kan voorstellen dat de inwoners van Alabama en omstreken daar niet zo heel erg dol op zullen zijn.

Omdat ik de combinatie van muziekstijlen toch gewaagd vind geef ik het nog een 6. Maar echt heel erg mooi kan ik het niet vinden.

De single van 10 april:

YouTube - Narcotic Thrust - I Like It




Het was niet de beste week met drie nieuwe binnenkomers die terecht in de vergetelheid zijn geraakt. Dit nummer echter schoot meteen weer in mijn hoofd toen ik de titel zag staan, het heeft dan ook een erg pakkende melodie. Verder is het geen hoogvlieger, maar wel een aardige commerciele danceplaat met genoeg gevoel erin om een voldoende te scoren. Wat dat betreft doet de Engelse dancemuziek het meestal beter dan die van het Europese vasteland. In Nederland haalde I Like It de tiende plek van de top 40. Het stond verder maar liefst 19 weken genoteerd.
Cijfer: 7

(en een 1 voor de hoes, overigens)

Narcotic Thrust- I Like It

Dit nummer bouwt vooral op het pakkende refein. Wat er tussen in gebeurt is een stuk minder interessant.
Dance volgens het commerciele recept. Het doet me niet heel veel, maar de luchtigheid geeft het wel wat extra charme (6)

Ik vind jullie erg mild

Dansbare niemandallerigheid. Maar het kan ook zo maar zijn dat ik een chagrijnige oude zeur aan het worden ben die dan vandaag albums heeft gedraaid van Roger Waters, R.E.M. en Joy Division. Dat gaat dan niet meer leiden tot waardering voor Narcotic Thrust.....

Een 7 voor een nummer dat terecht in de vergetelheid raakt?

Beetje nostalgische gevoelens, maar meer ook niet. Clip is een beetje kijken of je nog wat interessants ziet. Mêh.
Muziek nog best aardig, maar te simpel en te eentonig. Helaas.

Vlot, catchy dansnummer. Veel gedraaid destijds en nog steeds zo af en toe. 7

Narcotic Thrust - I Like It
Aardig dancenummer vooral vanwege het refrein maar ook vrij identiteitsloos, het mist eigenheid en springt er niet echt uit, de reden waarom dit in de vergetelheid is geraakt. Inderdaad wat niemendallerig maar best aanhoorbaar ook al dankzij de luchtige productie.
Cijfer: 5