Vandaag twee van m'n favoriete albums (wat heet favoriet; de meeste albums die ik ken van Young zijn wel in één of andere zin "favorietjes") gedraaid, 'Harvest Moon' en 'Comes a Time'. Morgen komt daar het bijzonder mooie 'Prairie Wind' nog bij, en 'On the Beach' en 'After the Gold Rush' ook. Daarna langzaam naar het ruigere werk overstappen, en in het weekend ga ik liveplaten opleggen. 'Live at Massey Hall' zal zeker nog 'ns passeren, te mooi om te negeren, maar bijvoorbeeld 'Live Rust' of 'Weld' zullen ook wel beluisterd worden.

Deze artiest moet ik niet meer "helemaal ontdekken", ik ken zijn belangrijkste en volgens de publieke opinie beste werk nu wel. Ik zal me ooit nog wel verdiepen in zijn hele oeuvre, zoals ik dat nu met Dylan tracht te doen, maar nu nog niet. Ik heb nog een leven lang de tijd, en hetgeen ik nu al ken, is al een bijzonder rijke voedingsgrond.

Ik heb nu ook zijn self titled-debuutplaat gecheckt. Bevalt me toch duidelijk minder. Nog altijd voldoendewaardig. Maar enkele matige instrumentaties en magere zang zorgen ervoor dat ik niet echt kan genieten. Ik hoop in het weekend een Neil Young top 10 te kunnen maken. Dat moet makkelijk lukken. Ik kende al een aantal platen.

Gaan mensen ook nog dit meesterwerk proberen Buffalo Springfield - Buffalo Springfield Again (1967) ?

'Broken Arrow' en 'Expecting to Fly'! En dat door een mannetje van 21!

Jazeker. Die ga ik nog checken. En zijn beste plaat met Crosby, Stills en Nash + Live at the Massey Hall 1971.

Ik was zeker van plan om die van Buffalo Springfield te gaan beluisteren. Van Neil Young moet ik On The Beach echt nog beluisteren. En Live At The Massey Hall natuurlijk.

Buffalo Springfield zal zeker nog de revue passeren. Misschien wel alledrie de platen.

Speciaal voor Neil Young week heb ik weer eens een plaat opgezet van de man die ik nog nooit had gehoord: Journey Through The Past.

Edit: vreemde plaat trouwens. Ik heb ook een stukje van Arc beluisterd, maar ik heb erg weinig geduld met dat soort platen. Deze zit ik al een tijd uit te stellen, maar ik vrees dat dit de eerste hele dikke voldoende wordt voor een Young-album na de eerste luisterbeurt.

Je vreest dat je een (dikke) voldoende moet geven? Je bedoelt onvoldoende?

Vreemd, die duurt nog geen 35 minuten

Uiteraard, dank je.

Ik ben de uitdaging overigens aangegaan en zit nu op een minuut of 25.

Is er trouwens iemand hier die mij (liefst per PM, aangezien het hier nu een beetje off-topic is) een cursusje Einsturzende Neubauten kan geven? (Ik wil niet met de artiestkeuze interfereren..)

Toch denk ik dat, gezien de cafe-stijl van dit topic, dit een legitieme vraag is om hier te stellen ..


Wat Neil Young betreft is dat er bij mij met de paplepel ingegoten... Mijn moeder was groot Neil Young fan en mijn vader minder groot, maar ook wel enigszins.. Bij elkaar hield dit in dat ik veel heb meegekregen van de Young van eind-jaren80 en begin-90.. (in 1986 geboren)... zo kan ik vooral Freedom en Harvest Moon nog vrijwel helemaal uit die periode oprakelen, ook Weld wel vaak gehoord..

Toen ook al wel af en toe de wat oudere dingen gehoord... toen klonk het allemaal nog wel enigszins hetzelfde (ik was toen 8-12 of in die richting).. Nu ben ik voornamelijk van de oudere dingen, de nieuwe missen toch vaak een beetje emotionele intensiteit. Het zal menigeen dan ook niet verbazen dat Tonight's the Night mijn favoriete plaat van de man is, op de voet gevolgd door Everybody Knows.. en Live Rust, met zijn grote trilogie (After the Goldrush, Harvest, On the Beach) heb ik dan weer niet heel veel.. After the Goldrush is nog aardig tot goed, Harvest vind ik vooral toch wel wat slap en ook On the Beach staat me niet heel erg positief bij, al moet ik wel zeggen dat ik die laatste al lang niet heb gehoord..

Voor wie zijn eerste 4 cd's nog niet heeft.


Official Release Series Discs 1-4 | WOW HD Nederland - wowhd.nl

Op Amazon kost die set zelfs maar 8,99 pond.

Weer even een klein verslag van mijn kleine reis tot nu toe:

Afgelopen maandag zag ik de DVD behorend bij Live at Massey Hall. Nee, het beeld voegt echt 0,0 toe. Wie beeld van Neil van die tijd wil zien, raad ik eerder het BBC-concert aan, die met Cat Stevens en James Taylor.
Wat me opvalt aan het Massey Hall-concert is dat het zoveel van hetzelfde is. In die zin dat de nummers vooral qua gitaargebruik vrij weinig van elkaar verschillen. Iets wat voor een gitaarspeler misschien niet zo is, maar voor een minder getraind oor...

Verder verschilt de kwaliteit erg van de studioversies. De ene is veel beter (There's a World, A Man Needs a Maid, Journey Through the Past, See the Sky About to Rain), de andere juist veel minder (Tell Me Why, Helpless, Heart of Gold, voor die laatste geldt dat het pijnlijk duidelijk wordt wat voor simpel nummer het eigenlijk is). Vooral zijn zang zit er regelmatig naast. Ik ben dan ook allesbehalve een fan van zijn (hoge) uithalen.

Zo hoort Heart of Gold live te klinken:



On The Beach:
Nog zo'n album met twee gezichten. De opener Walk On is wat nietszeggend, maar nog best een aardige rocker. See The Sky About to Rain en For the Turnstiles zijn de kitsch-Neil die ik absoluut niet kan waarderen. Beide nummers zou ik zonder problemen van het album afhalen. De andere kant van het album zijn de schitterende, ingetogenere nummers, het titelnummer en de afsluiter voorop. Dat is de muziek van Neil Young waar ik een aantal jaren geleden verliefd op werd.

Harvest Moon:
Eerste kennismaking. Door omstandigheden niet in één ruk uitegeluisterd, maar in 3 delen. Desondanks een mooi album met als hoogtepunt toch wel de lange afsluiter. 10 minuten, maar geen moment saai. Ben benieuwd waar mijn waardering voor dit album gaat eindigen.

Over zijn debuut met Crazy Horse valt bij het album al het een en ander te lezen. Beetje jammer dat het zo moet, maar dat is dan maar zo.

Of het beeld bij Massey Hall wat toevoegt weet ik niet, maar mensen kijken nu eenmaal graag naar plaatjes als ze er een DVD (of Blu-Ray) in stoppen (Neil's eigen woorden). Dus dan komt hij aan die wens tegemopet. Bovendien is voor het grote publiek (de 50+-ers die geen idee hebben hoe bit torrent e.d. werken) het BBC concert niet zo makkelijk terug te vinden en dan is het beeldmateriaal erg welkom. Ook al is het van een ander concert, de synchronisatie is gewoon prima.

Het draait echter om de geluidskwaliteit, die bij DVD en Blu-Ray vele malen beter is dan op CD.

Wel weer een flauwe opmerking, over het ongetrainde oor, maar goed, dat zal de leeftijd wel zijn. Ja, het gitaarspel is eentonig, maar het draait om de teksten. De eenzaamheid van een jonge man, midden 20, perfect vastgelegd. De zang past perfect bij deze teksten en bijbehorende angst. Een tijdsbeeld dat mijnsinziens de album versies wel overtreft, in ieder geval die van Harvest omdat ze met meer emotie zijn gezongen, rauwer, intenser. Voor de overige nummers zoals DBTR en CITS en Ohio wordt hier gewoon een minstens even goed alternatief geboden t.o.v. de album versie.

Waarom is dat een flauwe opmerking? Ik heb een ongetraind oor en voor mij zijn veel van de nummers gewoon variaties op de andere. Ik heb 3 of 4 keer gedacht: hé, Heart of Gold! Normaal valt dat niet zo op vanwege andere instrumenten, maar in zo'n kale setting.

P.S. Het hele BCC-concert is op YouTube te vinden. Als je al zo'n digibeet bent dat je zoiets nog niet eens naar voren kan halen, denk ik dat je ook geen DVD kan afspelen.

Edit: uitstekende kwaliteit: YouTube - Neil Young - In Concert (live at the BBC 1971) [720p].

Dat is dan wel weer het laatste nummer wat ik hier regelmatig hoor terugkomen... heeft toch wel een vrij typische gitaarlijn, dat nummer.

Ach Johnny Cash had ook veel dezelfde gitaarloopjes.

Johnny Cash is nou ook niet bepaald een artiest waar ik lang naar kan luisteren (en op dat vlak is Arnout het zéker met mij eens ). Eentonigheid is ook niet per se negatief, het kan ook juist positief zijn. In de zin dat nummers dezelfde sfeer uitademt (denk post-rock of bepaalde prog).

'Heart of Gold' vind ik eigenlijk niets meer dan een kampvuurliedje met onwijs vlak gitaarspel. Neem dan de tokkeltjes van 'Tell Me Why', 'Bad Fog of Loneliness', 'Ohio' en 'Old Man' (of later bijv. 'Looking Forward'), heerlijk toch? Dat is ook best wel minimaal, maar Neil heeft altijd van dit soort kenmerkende tokkeltjes waaraan je hem herkent.

Kitsch met trad. banjo - dat moet mijn oren nog bereiken.. Nee, ik hoor er echt niks kitsch aan, ook de zang niet. Dan zou ik eerder naar A Man Needs a Maid wijzen (maar die staat natuurlijk niet op On The Beach, maar ik bedoel, als ik 'n nummer zou moeten aanwijzen), maar 'For the Turnstiles' klinkt voor mij juist zo verschrikkelijk puur.. Overigens, ik wil geen discussie starten over wat nou wel en wat nou niet kitsch was, volgens mij zijn hier al genoeg topics mee gevuld..

Zelfs gisteren vier platen opgezet (die ik al wel kende): Tonight's the Night, Harvest, Times Fades Away, en On The Beach, en die laatste springt er wat mij betreft echt bovenuit. Fantastische plaat, van kop tot staart - en dan voorál For The Turnstiles, wellicht mijn favoriete Neil vooralsnog, sjeef

Fair: en Ambulance Blues dan.

Als 't over de artiest dan via de PM gaat; prima. We zijn heus wel tolerante jongens.

'For the Turnstiles' is zijn mooiste nummer. Op Bospop wist ik niet wat ik hoorde toen hij hem ineens elektrisch speelde. Dat was de enige keer dat hij het heeft gespeeld sinds 1989 en uitgerekend wanneer ik hem bezocht!

Toch ga ik deze live lp/cd steeds meer waarderen

Neil Young - Time Fades Away (1973)

Het is ook fijn dat de buren aan beide zijden overdag werken, geeft toch een extra boost.

Ach, wij hadden Stringman in 2008 en Lost in Space in 2009 (was jij dan ook weer bij, stinkerd!), in Duitsland hadden ze gewoon Time Fades Away in 2008!

'Lost in Space', tja, ik begrijp niet helemaal waarom veel fans zo weglopen met dat nummer. Op plaat met dat maffe stemmetje vind ik 't niet echt geslaagd. Live was 't nog wel in orde, maar dan vond ik 'Don't Let It Bring You Down' toen tig keer mooier.

Ach, ik vind het gewoon leuk om een zeldzaam nummer eens live te horen. Heart of Gold heeft ie al zeker 700 keer gespeeld, net als Powderfinger. Des te leuker is het dan als er een nummer als Lost in Space (8x), Kansas (8x), of Stringman (10x) voorbij komt.

Geïnspireerd door dit topic maar weer eens 4 juni 1970 van CSNY uit de kist getrokken. Eigenlijk is dat concert op alle fronten beter dan 4 Way Street; een complete versie van Suite: Judy Blue Eyes, een veel betere Triad, Man in the Mirror waar Neil net te horen is (perfect gewoon), Only Love van Break Your Heart en Love the One You're With. OK, Stills gaat net wat te ver met 49 Bye/Byes/America's Children, maar toch...

En niet te vergeten: de elektrische versie van Helplessly Hoping! De mix is ook net ff wat anders dan 4 Way Street.

Het klinkt gewoon allemaal zo lekker ontspannen!

Moest ik een toplijstje van Young's nummers opstellen, ik zou het gauw opgeven, uit moedeloosheid. Niet omdat ik niets kan vinden, integendeel; de man heeft gewoon zoveel prachtmateriaal geschreven, niet normaal. Vandaag vijf platen beluisterd (Harvest - Prairie Wind - After the Gold Rush - On the Beach - Tonight's the Night) waarvan ik die laatste de minste vind, en dan nog steeds klasse. U merkt het; als het op Neil Young aankomt, heb ik weinig tot geen kritiek te spuien. Dat komt uiteraard vooral doordat ik lang niet alles ken, en met name de minder gewaardeerde platen tot nu toe (uit vrees, misschien wel) links heb laten liggen. 'Fork in the Road' is de zwakste plaat van Neil die ik tot nu heb beluisterd. En die vind ik nog steeds 3 sterren waard.

Lang leve Neil!

Ik zag dat Psychedelic Pill inmiddels ook te beluisteren is, dat ga ik morgen maar eens doen!

1. Live at Massey hall
2. Unplugged
3. Harvest Moon
4. Harvest
5. After the goldrush
6. Prairie wind
7. Ragged glory
8. Chrome dreams II
9. On the beach
10. Again ( Buffalo Springfield)

ondergewaardeerd album maar voor mij persoonlijk
zeer goed is "are you passionate"

Flop album blijft voor mij Broken arrow ten tijde van dat album ook naar
concert in Ahoy geweest buiten het geval dat hij niet te genieten was die avond
(geen toegift, orgel wat klaarstond voor Hurricane niet gebruikt) veel gestamp
weinig bijzonders!

Mooiste nummer: Expecting to fly maar dat kan morgen weer anders zijn

Oh, goed! Die krijgt waarschijnlijk vrijdag z'n kans, op de fiets.