David Bowie heeft m.i. niet altijd mooie muziek gemaakt. Vaker niet dan wel, maar toch vind ik 'm een held. Hij maakte van marketing ook wel een beetje hogere kunst, met zijn verschillende fases en outfits, maar dat maakt het voor mij des te leuker en interessanter. Met zijn albums van voor Hunky Dory kan ik echt helemaal niks, maar de albums Ziggy Stardust, Hunky Dory en Station to Station vind ik wel redelijke fijne, doch wat overschatte albums. De rest tot Low vind ik wat matig. Low en Heroes, dat vind ik toch wel echt zeer bijzondere platen die ik altijd maar een beetje zozo vind, tot ik ze weer opzet en ik toch weer gedwongen wordt mijn worden in te nemen en weer overdonderd te worden door de klasse van de twee albums.

David Bowie is een - spreekwoordelijke - kameleon. Meerdere fases en typetjes gehad en gespeeld in zijn levens en daarbij zorgde hij ook voor de daarbij o zo goedpassende muziek. Zijn carriere na Heroes heb ik echt nooit wat aangevonden, maar Outside en Earthling waren door hun verrassendheid wel echt fantastisch en maken mijn Bowie top 4 compleet.

1. Heroes
2. Low
3. Earthling
4. Outside
5. Station to Station

En tja, David Bowie's muziek zelf na Earthling vond ik bedroevend, maar zijn collaboraties met andere artiesten waren telkens weer fantastisch. Met idd NIN, TV on the Radio, Arcade Fire enz. Zijn veelzijdigheid en zijn personality valt alleen maar te prijzen met een flinke

Zijn favoriete nummer blijft echter wel een standaard hier, al is het maar om deze uitvoering van mijn muzikale helden:





Ps. Iemand toevallig die zijn rol in de Twin Peaks film ''Fire Walk With Me'' kan herinneren? Heerlijk rolletje was dat

Gezellig dat je langshupst, deef, met TV on the Radio met een briljante cover.

Deep Purple tekende mee aan de lijntjes van twee belangrijke kleurplaten uit de geschiedenis van de rockmuziek: hard rock en progressive rock. Maw: een revolutionaire band, zoals Bowie een revolutionaire artiest is. Maar, inderdaad, Purple musiceerde vanuit een vastomlijnder stramien: harde rock beïnvloed door klassieke muziek, zo was het een van de eerste bands die opnam en optrad met een orkest. Bowie was veelzijdiger, absoluut, maar de impact, en wat mij betreft ook het niveau van de muziek, was gelijkaardig. En daar gaat het me om in deze discussie.



Ik ook, maar tegelijkertijd zet AOVV 'The globe's loudest band' weg als een band voor mensen die niet zoveel kaas hebben gegeten van muziek en dat bestrijd ik; deze band is zowat het beste wat elke gesofisticeerde rocker kan overkomen. Hoe dan ook, het moeten gezellige cafés zijn geweest die zijn vader frequenteerde toen hij jong was en uitging.

Dat moeten inderdaad zeker gezellige café's geweest zijn, en mijn boodschap is een beetje verkeerd overgekomen, vrees ik..

Ik gebruikte dit als voorbeeld, om aan te geven dat hij altijd dat soort muziek luisterde, en echt niets anders. Daarmee wil ik geenszins het belang van die bands weglachen, want inderdaad, vooral Deep Purple zijn bijzonder invloedrijk geweest. En beide bands hebben ook wel platen gemaakt om U tegen te zeggen, al geniet Deep Purple mijn voorkeur op Queen. Ik wil die band dus zeker niet wegzetten als muziek voor mensen die er niets van kennen.

Ik had er misschien wel moeten bijschrijven dat het de hits waren die in die café's aldoor gespeeld werden, en je kent het waarschijnlijk wel; het fenomeen luchtgitaar. Zo stonden mijn pa en z'n makkers daar elk weekend zich volop in het zweet te 'rocken' op bv. 'Child in Time' of 'Smoke on the Water'. Uiteraard met consumptie van een aanzienlijke hoeveelheid bier.

PS: Bedankt Masimo, me zo heldhaftig verdedigen tegenover een echte expert als ClassicProgRocker. Je bent een echte topicmaat!

Ik had zijn antwoord helemaal niet gelezen, dus vandaar dat ik er later op aanhaak. Of Bowie nou buiten z'n eigen lijntjes kleurt of niet, ik vind het raar dat zijn vader niet op nummers als Space Oddity, Life On Mars, Starman en "Heroes" gestuit is. Toch grote (classic) rockklassiekers die vaak terugkomen. Zie ook de hoge posities in de Top 2000 en als er iets classic rock is...
Het waren destijds ook aardige hits (sommigen zelfs in Nederland).

Life on Mars en Starman waren in ieder geval al geen hits in Nederland. Space Oddity wel, maar wellicht te vroeg voor zijn vader (weet niet hoe oud die is, maar mijn ouders waren toen net iets te jong om het mee te krijgen, denk ik). Maar hij heeft in de jaren '70 aardig wat grote hits gescoord hierzo, eigenlijk noem je met Life on Mars en Starman dan net de verkeerde nummers.

Oh, ik zie nu dat Space Oddity in '75 weer een (nog grotere) hit werd.

Hij heeft er in ieder geval nooit wat over gezegd, en ik heb 'm eens gevraagd of ie David Bowie kende, en hij kende 'm niet. Nu is het vaak zo dat men nummers kent zonder te weten van welke artiest ze zijn, maar ik heb ook 'n wat van de bekendste nummers van Bowie laten horen, en die leek hij niet meteen te kennen. Maar 'Rebel Rebel' vond ie wel goed. Maar in z'n jeugd (eind jaren '70 - begin jaren '80) heeft hij het nooit meegekregen.

Hé, ClassicRocker! De Bowie-week breekt zelfs door de grenzen van MuMe en bereikt 'ouders van' - iets met reikwijdte?

Neen, de rotatielijst bereiken was een schattig initiatief, Christopher, en ik steun je - alhoewel te laat na afmelding van starter - in je nobel pogen.

Ik moet zeggen dat ik het ook wel knap vind om hem niet te kennen, zeker als je eind veertig (?) bent. Mijn vader is begin vijftig en kent ook erg weinig, maar ik weet vrij zeker dat ie Bowie wel kent.

Bo wie?

Mijn vader is 55 en m'n moeder 45 en kennen Bowie's muziek ook gewoon erg goed (zonder ook maar studio-albums van bands te beluisteren). Hoe kun je er trouwens om heen als je ook maar de 70's, 80's of 90's (iets minder, maar ook goed in de belangstelling) hebt meegemaakt

Als man van een eh............ zekere leeftijd , moet ik ooit Space oddity hebben gehoord, gebruikt bij de maanlanding in 1969. Ik kan mij die maanlanding, het had een ongehoorde spanningsgraad voor een jongen van een jaar of 6,7, nog wel herinneren. Ook dat ik niet alles mocht uitzitten. Maar Space Oddity kan ik mij er niet meer van heugen.

Dat veel mensen tussen 45-55 Bowies muziek nog kunnen herinneren heeft alles te maken met zijn hitparade successen. Niet alles kwam heel erg hoog terecht, maar in Toppop was er vanaf begin jaren '70 veel van Bowie op TV.
Gezien de hoge kijkdichtheid van dat programma, staat bij veel oudjes Bowie op het netvlies gegrifd.

Dat staat inderdaad los van het beluisteren van complete albums. Hoewel David Bowie niet hoeft te klagen over belangstelling voor zijn cd's, integendeel.

Het valt mij bijvoorbeeld op, dat nagenoeg alle Bowie albums sowieso meer dan 100 stemmers hebben (de eerste dan 98) wat een buitengewoon hoog moyenne oplevert.

Daarom ook dat ik zei dat hij van muziek weinig kaas gegeten heeft. Concreet bedoel ik daarmee dat hij, buiten die paar dingen die hij wel kent, zo goed als niets kent. En in namen is hij al helemaal niet goed. Zo had ik 'ns een quizje georganiseerd (in familieverband), en in de fotoronde kwam er o.a. een foto van Bob Dylan voorbij, en hij kende 'm niet eens; terwijl het toch m'n favoriet artiest is, en ik er ook vaak wat over zeg thuis en op m'n computer heeft nog een hele tijd een wallpaper van Dylan op het bureaublad geprijkt. Ik wil hier enkel de povere kennis van muziek van mijn vader mee illustreren, en zeker geen bands onderuithalen als 'overschat' of zelfs 'nietsbeduidend'. Neen neen.

Morgen is het de laatste dag van de Bowie-week, en maandag zullen Masimo en ik dan artiest nr. 2 aankondigen. We hebben al een dhr. Artiest gevonden (al laten we nog even in het midden wie dat is ), en ik kan zeggen; het is een verdomd interessante artiest. Morgen schrijf ik misschien nog wel iets, ik dacht aan een stukje tekst gewijd aan het nummer "Heroes", dat het laatste halfjaar ongelooflijk in mijn achting gestegen is. Slaapwel.

M'n vader heeft ook een zeer povere muziekkennis, en zou Bob Dylan ook niet herkennen, maar Bowie is toch wel een ander verhaal...

Ondertussen onstaat hier een mooi nieuw topic: mijn/jouw vader, zijn muzieksmaak en de invloed daarvan op mij/jou. In mijn geval: jazz (Louis Armstrong, Cole Porter, Charlie Parker, Miles Davis) en big band (Glen MIller, Benny Goodman, Gene Krupa) - Bowie vond mijn pa trouwens maar een rare snaak

Mijn moeder vond Bowie altijd wel een aantrekkelijke man.
Mijn vader vond de singles wel goed, maar de albums minder.
Dat kan ik wel begrijpen, elk album had wel een of twee nummers voor het grote publiek, terwijl de rest van de nummers een stuk minder toegankelijk is.

Bowie was een jeugdheld van mijn moeder, en daar ben ik anno 2012 nog steeds apetrots op!

Logisch, Bowie is een generatie-overstijgend fenomeen, een artiest met eeuwigheidswaarde, onsterfelijk in de zin dat zijn muziek en invloed op muziek over duizend jaar en drie dagen niets aan betekenis zullen hebben ingeboet.

Om maar te zwijgen over de betekenis van Bowie als cultureel fenomeen...



Classic Rocker is niet meer en Christopher is nooit geweest; het was en is Christiano, thans actief op MuMe als ClassicProgRocker1.



Gevischt uit den mottenballen: http://www.musicmeter.nl/fo...



...is het niet de Top 2000...

Ziggy Stardust was Bowie als 'Classic Rock Superstar' en het leeuwendeel van zijn pre-1977-oeuvre (waaronder de hits die je noemt) kan worden gecatalogeerd als classic rock, doch: een archetypische classic rocker zou ik Bowie niet willen noemen, daarvoor is gitaargedreven rockmuziek in zijn voltallige oeuvre een onvoldoende constante.

Ik heb zo het idee dat dit topic een welgekomen alternatief vormt
voor de zogenaamde artiestenpagina's. Die pagina's, waarop je algemeenheden
die zich niet beperken tot één album kan delen met elkaar hebben stiefmoederlijke status
op MusicMeter. Ze worden nauwelijks gelezen en nodigen daarom niet uit tot veelvuldig posten.

Discussies die bij een album starten worden soms door de crew
verlegd naar de artiestenpagina's waar ze vaak een stille dood sterven.

In dit topic kan (en mag) je een hele week ouwehoeren over een artiest in de kijker.
En daar is blijkbaar toch behoefte aan. Misschien dat ooit een crewlid de relevantste bijdrages
uit dit topic kan kopiëren (niet verplaatsen natuurlijk) naar de artiestenpagina in kwestie.

Zo kunnen ze daar een verder leven lijden en geraken ze hier niet ondergesneeuwd.

Want wij willen natuurlijk nog graag en lang verder schrijven in dit topic.
Elke week een nieuwe artiest lijkt me ideaal ... dan bloeden de gesprekken niet dood.
En als men echt nog niet uitgepraat is over Bowie, dan kletst men verder op de artiestenpagina.
Want anders loopt Bowie de nieuwe artiest misschien wat voor de voeten.

Eens polsen wat de topic bedenkers en herman hiervan denken.

Lijkt mij zéker een goed idee. Weet niet of het van de moderatoren mag, dus dat is afwachten. Ik zou het ook wel leuk vinden mocht hier wat blijven staan, en mocht er teruggekeken kunnen worden in dit topic, dus wat dat betreft verkies ik kopiëren boven verplaatsen, maar ik weet alleen niet in hoeverre dat mogelijk is, volgens de moderatoren?

Ik zal dan in ieder geval alle gepasseerde artiesten in 'Mijn Updates' zetten..

Een leuk EP'tje....

Vandaag is het overigens lijstjesdag!

Vandaag ga ik Ziggy Stardust nog beluisteren en dan heb ik er 4 van Bowie gehoord deze week. Ik ga zeker meer van hem beluisteren en er komt zeker een plaat van hem in de kast te staan.

Ik vrees dat dat niet mogelijk is, ik zou niet weten hoe.

Wat betreft dazzler's vraag: het is helaas niet mogelijk berichten te kopieren, tenzij ik of iemand anders ze als quote op de artiestenpagina plaatst.

Zelf ga ik het overigens niet halen alle Bowie-albums in een week te luisteren, maar ik ben wel t/m Tonight gekomen. Vandaag kan ik tussen de andere activiteiten door nog wel twee albums draaien, dus Earthling en later bewaar ik voor volgende week.

Een albumlijstje waag ik me wellicht vanavond aan, ik heb vorig jaar wel een nummers top 20 gepost op mijn weblog:

01. Subterraneans (Low, 1977)
Lange tijd heb ik geen uitgesproken favoriete Bowie-album gehad en wisselden Heroes, Low, Ziggy Stardust elkaar netjes af, maar de laatste jaren is het toch wel Low wat de klok slaat hier. De A-kant staat vol met schetsen van bijna achteloos sublieme popsongs; vaak worden ze afgebroken als net de lijnen zijn uitgezet. De b-kant staat vol met sombere ambient en is sterk beïnvloed door de krautrock van bands als Harmonia en Neu! Maar als wel vaker in zijn carrière zou Bowie (in dit geval bijgestaan door o.a. Brian Eno) een perfecte symbiose weten te smeden van zijn invloeden en zijn eigen gouden popklanken.
Subterraneans is voor mij het pronkstuk van het album. Naar verluidt heeft Bowie met Eno hier de somberheid van Oost-Berlijn in de Koude Oorlog op plaat willen vatten. Het saxofoonspel is als een echo naar het verleden, waarin jazz nog populair mocht zijn in de stad (totdat de nazi's de grote jazzclubs sloten).

02. Time (Aladdin Sane, 1973)
Naast Brian Eno is ook pianist Mike Garson een belangrijke factor in Bowie's carrière. Op dit theatrale nummer dat wel wat weg heeft van de vroege cabaret van Brecht en Weil, speelt hij een glansrol. Tel daarbij op de prachtige tekst en je hebt het hoogtepunt van Bowie's vroege jaren te paken.

03. Telling Lies (Earthling, 1997)
In 1997 was ik nog niet zo'n Bowie-fan als nu: 1. Outside en een handje vol hits was eigenlijk het enige dat ik op dat moment van hem kende. Toch was dat het jaar waarin het balletje flink ging rollen: door Kink FM raakte ik in de ban van Little Wonder, de eerste single van Earthling, en een paar maanden later zag ik Bowie een geweldig optreden geven op het Torhout-festival. Daarna ging ben ik beetje bij beetje zijn oeuvre compleet gaan sparen.
Earthling is zijn 'drum-n-bass'-plaat en bij recente herbeluistering viel me op hoe gedateerd de meeste nummers klinken. Eén van de nummers die desondanks fier overeind blijft is het machtige Telling Lies. Dit nummer tapt uit hetzelfde duistere vaatje als Outside en is een subliem amalgaam van drum & bass-ratels, een genadeloos sluimerende baslijn en een grootse gitaarriff. Echt een weergaloos nummer.

04. Five Years (Ziggy Stardust, 1972)
Ziggy Stardust was een album dat ik - na een mislukte poging rond mijn 15e - zo rond mijn 20ste leerde kennen, op vakantie in Moskou. De laatste jaren is Five Years tot mijn favoriete nummer ervan uitgegroeid, mede doordat ze bij de driemaandelijkse popquiz waar ik aan mee doe steevast deze liveversie draaien. Sindsdien vind ik het een van zijn allerbeste nummers. Het heeft een heerlijk wandelritme, een geweldige (fatalistische) tekst, een hoog meezinggehalte (I kiss you! You're beautiful!) en de ietwat verbeten manier waarop het gezongen wordt maakt het helemaal af.

05. Sense of Doubt ("Heroes", 1977)
Heroes was het eerste jaren '70-album van Bowie dat ik goed leerde kennen. Voor een klein bedrag kocht ik de LP bij de lokale platenboer om die vooral te draaien op de platenspeler van mijn ouders als zij van huis waren. Net als Low is dit album ook opgedeeld in een A-kant met popliedjes en een B-kant met grotendeels instrumentale electronische muziek. Sense of Doubt is een gitzwart, troosteloos ambientnummer dat aanvoelt als een woestijn en zelfs nog beter tot zijn recht komt in de context van het album. Veel intenser heeft Bowie ze niet gemaakt.

06. Heroes ("Heroes", 1977)
Alhoewel dit natuurlijk het bekendste nummer is van dit album en misschien wel van Bowie's hele oeuvre, heb ik lange tijd de voorkeur gegeven aan andere nummers van "Heroes", in het bijzonder Blackout en Secret Life of Arabia. Maar de manier waarop Bowie na een minuut of drie (in de albumversie dus) los gaat in het refrein geeft het nummer toch wel een aanzienlijke meerwaarde ten opzichte van deze nummers. Bijna tot op het schreeuwen af gooit hij zijn ziel en zaligheid in dit nummer. Van zijn grote hits is dit toch wel het beste nummer.

07. Life on Mars? (Hunky Dory, 1971)
Alhoewel de tekst van dit nummer compleet onbegrijpelijk is (het wordt nog wel eens vergeleken met een schilderij van Salvador Dali), is deze bombastische kraker één van de ultieme Bowie-nummers wat mij betreft en niet in het minst door de beelden die de tekst oproept.

08. We Prick You (1.Outside 1995)
1. Outside was het eerste studio-album dat ik van Bowie leerde kennen. Desalniettemin kan ik ruim 15 jaar later nog steeds niet zeggen dat ik dit album echt van buiten ken, maar het was dan ook nogal een hoogdravend conceptalbum (ondertitel: the Ritual Art-Murder of Baby Grace Blue: A non-linear Gothic Drama Hyper-Cycle) rondom het fin de siècle. Het is wel leuk om te horen hoe sterk Bowie is beïnvloed door Nine Inch Nails, met wie hij ook tourde in die tijd. We Prick You is mijn favoriete nummer van het album.

09. Be My Wife (Low, 1977)
Op de een of andere manier heb ik altijd een enorm zwak gehad voor het meest conventionele nummer op een van Bowie's meer experimentele albums. Ik weet niet of het door de hamerende barpiano komt, maar het nummer komt op mij altijd een beetje dronken over. Wellicht komt het doordat - zoals goed in de clip te zien is - Bowie hier nog flink onder de drugs zat. Ik heb wel eens gelezen dat hij zich niet eens meer kan herinneren deze clip te hebben opgenomen.

10. Moonage Daydream (Ziggy Stardust, 1972)
Eén van de essentiële Bowie-liedjes omdat de tekst boekdelen spreekt over het ontstaan van Ziggy Stardust, waarschijnlijk Bowie's belangrijkste alter-ego. Vanaf het moment dat ik in de ban raakte van het album Ziggy Stardust heeft dit altijd tot mijn ultieme Bowie-favorieten gehoord.

11. Starman (Ziggy Stardust, 1972)
12. Blackout ("Heroes", 1977)
13. Station to Station (Station to Station, 1976)
14. V-2 Schneider ("Heroes", 1977)
15. Ashes to Ashes (Scary Monsters, 1980)
16. Cat People (Cat People: Original Soundtrack, 1982)
17. Hallo Spaceboy (1.Outside 1995)
18. Dead Man Walking (Earthling, 1997)
19. Modern Love (Let's Dance, 1983)
20. Changes (Hunky Dory, 1971)

Opvallend dat zelfs een gelouterde Bowie-fan als herman nog altijd met een Top 20 nummers komt die vooral 70s-materiaal bevat. Is die periode dan echt zo verheven boven later werk?

Dit is een lijst ter ere van Bowie's 64ste verjaardag (in januari 2011 was dat), dus wel een klein beetje gedateerd. Daarna heb ik Let's Dance goed leren kennen en daar staan wel 4 nummers op die in aanmerking komen voor mijn top 20.

Maar verder is het ook de wet van de absolute getallen: hij bracht in de jaren '70 11 albums uit, net zoveel als in de periode daarna. Maar uit zijn 80's periode vind ik eigenlijk alleen Let's Dance een goed album (Scary Monsters ben ik niet zo weg van, misschien komt het nog), dus ergens klopt het ook wel.

Eens even in de kast gekeken: 19 Bowie albums (24 met bonusdiscs, maar die draai ik echt nooit). Daarvan vind ik alleen Let's Dance en The Deram Anthology wat minder (maar nog 3*). Ik heb nu ongeveer alles wat ik wil hebben van Bowie, maar daarmee heeft hij in absolute gevallen toch wel een van de oeuvres waarin het meeste te genieten valt.

De laatste tijd pak ik meestal Diamond Dogs. Die heb ik nooit zoveel gedraaid als de andere platen uit die tijd, maar erg veel doet 'ie ook niet onder. Is echt een soort herontdekking. Leuk concept bovendien.

DAVID BOWIE TOP 10

01. Ashes to Ashes
02. Heroes
03. Ziggy Stardust
04. Changes
05. China Girl
06. Golden Years
07. Warszawa
08. This Is Not America
09. Suffragette City
10. Rebel Rebel

Voor wat het waard is.

4,5* - Ziggy Stardust (1972)
3,5* - Station to Station (1976)
3,5* - Low (1977)
Aladdin Sane (1973)
3,0* - "Heroes" (1977)
David Bowie (1969)
2,5* - Hunky Dory (1971)

Tot zover mijn kennis van Bowie qua albums. Ziggy Stardust heb ik veruit het meest gedraaid en staat boordevol klassieekrs. Low en Station to Station schitteren door een schommelend niveau. Station to Station iets hoger vanwege het bijzonder goede titelnummer. Aladdin Sane is dan weer wat constanter, maar schittert juist weer, doordat er geen een nummer op staat waardoor ik echt geraakt werd. Het slotnummer, Lady Grinning Soul, kwam dan nog het dichtste in de buurt.
Verder "Heroes" maar eens van een stem voorzien. Na herbeluistering bevestigt in wat ik voorheen ook al had, op het titelnummer na absoluut niet mijn ding. Een afstandelijke productie en de plaat voelt erg kil en koud aan.
Hunky Dory zou ik weer eens moeten proberen, maar in mijn herinnering zijn de meeste nummers gewoon saai. Space Oddity er voor de volledigheid er maar bij gezet, voor zover ik me die plaat kan herinneren een beetje hetzelfde verhaal als met "Heroes".

Als ik een voorspelling zou moeten doen, zou ik al mijn geld inzetten op Station to Station als grootste stijger over een paar jaar.

Dat zeg je goed, absoluut, relatief gezien moet je Bowie's catalogus beschouwen als middelmaat: 58 stemmen op Bowie-albums leveren een gemiddelde op van 3,13*.



Bowie heeft vanaf halverwege jaren '90 een aantal kwalitatief hoogstaande albums uitgebracht maar deze zijn lang niet zo essentieel als zijn werk uit de 70's, toen hij als 'kameleon' dé grote vernieuwer was binnen de pop/rockmuziek.



Hulde aan dit topic!