Tja , mijn vergevingsgezindheid schijnt geen grenzen te kennen

In het topic 'Essentiële Albums Voor je Eigen Muzikale Reis' zat bij mij maar een popalbum. Ik ben in de eerste plaats dan ook geen popliefhebber terwijl daar de focus van het boek op lijkt te liggen. De lijst heeft z'n beperkingen. Voor de periode 70 - 77 ontbreken bijvoorbeeld:

AC/DC - Let There Be Rock
Alice Coltrane - Ptah the el Daoud
Aretha Franklin - Amazing Grace
Camel - Camel
Frank Zappa - Zoot Allures
John Coltrane - Transition
Judas Priest - Sad Wings of Destiny
Kansas - Leftoverture
Pavlov's Dog - Pampered Menial
Rainbow - Rising
Scorpions - In Trance
The Pointer Sisters - The Pointer Sisters
The Supremes - Mary, Scherrie & Susaye
Thin Lizzy - Jailbreak
UFO - Phenomenon
Uriah Heep - Demons and Wizards

Natuurlijk kunnen niet ieders favorieten erin staan maar sommige andere bands/artiesten komen in dezelfde periode twee of meer keer terug. Bowie zelfs met zes albums. Voor de jaren tachtig vreesde ik het ergste want de popmuziek uit die tijd is helemaal niks voor mij. Maar als ik het boek zo eens doorblader zie ik toch heel wat voorbijkomen dat in mijn straatje (of zijstraatjes) past. Zelfs al zouden alle volgers afhaken, ik blijf stug doorgaan zolang ik kan.

Laat maar afhaken die gasten, wij hebben toch helemaal geen volgers nodig

Denk dat alleen de 3 albums hierboven enigszins in aanmerking komen voor de lijst, als representanten van de hardrock stroming dan toch, de rest is eigenlijk wel behoorlijk obscuur en weinig invloedrijk, dus vrij logisch dat die niet in de lijst voorkomen, als je het mij vraagt. Bowie 6x in de seventies, hoe terecht is dat.
En ik blijf dit ook gewoon volgen hoor, of ik nou welkom ben in jullie pas de deux of niet...

Uriah Heep, om er maar eentje te noemen die je niet noemde, is toch niet te obscuur en te weinig invloedrijk voor een boek als dit. Als die band er zelfs helemaal niet in voorkomt maar van John Martyn wel nog een tweede album, dan zegt dat genoeg; deze lijst kan een stuk beter.

ik zie een vervolgtopic aankomen

Ja, maar eerst nadat dit boek uit is in 2032 begin ik met "1001 klassieke opnamen die je gehoord moet hebben!" Het verbeteren van deze lijst zal dus pas zijn voor 2052. Nog even geduld hebben.

Welke albums zou je eruit halen en welke zou je erin zetten als jij het voor het zeggen had? Net als bij de witte van de Beatles zeker? Nee dank je, ik pas!

Vrij vroeg, dan loop jij dus het afscheidsalbum van Bob Dylan mis

Daar lig ik niet van wakker.

Maar ik wil niet zo lang wachten om iets met dat andere boek te doen.
Daarom ben ik dit topic gestart: 1001 Klassieke Opnamen

Ik volg je ook Kronos bij dit topic, sterker nog, ik probeer je bij te halen!. Ik beluister nu The Stranglers Rattus Norvegicus. Ik ben het trouwens volledig eens over de overdaad van Bowie. Deze week zei de drummer van de Stones, dat hij in Bowie geen muzikaal genie ziet. Blijf voort ploeteren Kronos, het is vaak afzien in de hoop dat er iets fraais in de modder verborgen zit.

Nou, dan moet het wel waar zijn natuurlijk

Zeker niet, maar ik ben het wel met deze jarenlange beroepsmuzikant eens.

It takes one to know one

Ik ben best wel fan van Bowie. Zeven albums uit de jaren zeventig is misschien wat veel van het goede. Zeker als er bijvoorbeeld maar een album van John Coltrane in staat. En helemaal niks van Donna Summer. Maar de perfecte lijst bestaat natuurlijk niet. En het is interessanter te bespreken wat er wel in staat dan wat er wel of niet in had moeten staan.

Hij kan niet eens drummen en er is geen lied van de Stones dat in de buurt komt van het slechtste nummer van Bowie, dus wat #$^@^% ie nou? Elvis heeft trouwens ook nog nooit een eigen nummer geschreven, zong alleen maar materiaal van anderen. Als ie niet zo vroeg gestorven was, had ie misschien nog wel eens iets van Bowie gekregen om te zingen, iets dat Bowie te simpel vond voor zichzelf dan.

Gaat het weer een beetje meneer Dröge?

Ja zuster.

Wat een haat en nijd . Ik mag niet eens mijn mening ventileren of (volgens Mojo) The First and Ony True Star moet er weer bij gehaald worden. Dat is altijd en immer een gewonnen wedstrijd voor The King .

Fleetwood Mac - Rumours: Deze lp heb ik ooit gevonden voor een euro in 'het kot' van de vergane Record Collector in Antwerpen. Door alle lof die het album krijgt ook nog de cd gekocht. Dat had ik niet moeten doen want hoe vaker ik het beluister hoe minder ik er aan vind.
Eerst het positieve. Stevie Nicks heeft een dijk van een stem en haar nummer Dreams is best mooi. Ook I Don't Want to Know kan ermee door. Go Your Own Way blijft na duizend keren horen overeind. De tempowisseling op het einde van The Chain is leuk bedacht. En in de twee breekbare nummertjes van Christine McVie zit een zekere schoonheid.
De minpunten. Als achtergrondzang kan het zwakke stemgeluid van McVie maar verder is het net als haar songteksten meer op z'n plaats de huiskamer. Een nummer als You Make Loving Fun kan ze niet dragen. Lindsey Buckingham heeft dan weer wel het volume maar niet de stem. En dan het songmateriaal. Nogal middelmatig buiten de lichtpuntjes die ik hierboven noemde. De context waarin dit album is opgenomen, de teksten, het lijkt voor velen mee te spelen in de beoordeling en het ervaren van emotie. Ik vind het juist des te minder aanspreken als bandleden in zo'n bubbeltje zitten dat ze met elkaar aan elkaar gaan zingen, waardoor het persoonlijke geen universele zeggingskracht krijgt.
Ik vind het niet meer dan een aardig popalbum met enkele grote hits.

3,25*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 135 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1031.300.jpg

384. David Bowie - "Heroes" (1977)

En voor de afwisseling, nog eentje van Bowie! Wel z'n laatste in het boek. Met "Heroes" komt Bowie weer buiten, duikt het Berlijnse nachtleven in en blijft redelijk van de drugs af. Toch is het zijn decadentste album uit de trilogie. Net als op Low mengt hij avant-garde pop met ambient. Het album is opgenomen in de Hansa studio, een voormalige balzaal van de Gestapo met uitzicht op de muur.

Interessant kijkvoer: Hansa Studios: By The Wall 1976-90

John Coltrane was in 1970 al een paar jaar dood en alles wat er postuum wordt uitgebracht mist vrijwel automatisch urgentie, omdat het logischerwijs 'oudere' opnames betreft, die op het moment supreme (intended) het blijkbaar niet waard waren om uit te brengen. Maar zo kijk ik er tegenaan, he?

Ik weet tegelijkertijd maar al te goed dat er na Coltrane's dood nog vele excellente albums zijn verschenen, niet in de laatste plaats Transition, die je zelf al noemt. Maar dan zouden er wel een paar uit de jaren '60 zijn die eerder in de lijst hadden mogen voorkomen. Daar zouden we het alleen niet meer over hebben, he?

Bowie was ook sax speler en die hoorde ik eigenlijk liever dan die toeter van JC.

Rudi, straks zeg je nog dat je de gebroeders Brouwer prefereert boven JC!

Niet handig dit van je Rudi, als je nog ooit serieus genomen wilt worden tenminste.

Het wordt nog gezellig hier.

Staan de Gebroeders eigenlijk wel in dat boekie?

Zit ik goed, want dat laatste is zo niet mij

Het allerliefste ziet en hoort Rudy de Engelse Barry Hughes op rolfluit

David Bowie - "Heroes": Dat van Berlijnse trilogy had Bowie vooral verzonnen om Lodger in de markt te zetten. Low en "Heroes" vormen wel een tweeluik. Op Low zou de warmte van de roes te horen kunnen zijn, op "Heroes" de kilte die erna komt. Dit komt ook terug in de hoezen; de gloed van het oranje versus het zwart-wit met vrij hard contrast.
Low wordt algemeen hoger gewaardeerd maar "Heroes" is volgens mij genialer. Onder andere omdat het minder minuten ambient geneuzel telt. De nummers denderen ongenadig voort terwijl de muziek een beklemmend web om je heen weeft. Na een aantal aandachtige beluisteringen ben ik overtuigd.
Wel moeilijk om Low en "Heroes" een cijfer te geven omwille van het deel dat ik filmmuziek noem. Dat boeit me echt heel weinig. Maar meer dan een half strafpunt wil ik er niet voor geven.

4,00*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 136 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/29000/29418.300.jpg

385. Dennis Wilson - Pacific Ocean Blue (1977)

Van deze bebaarde gozer had ik nog nooit gehoord maar hij was dus de drummer van de Beach Boys. Onder het motto 'waarom moeilijk doen als het makkelijk kan' plaats ik een mooi citaat:

Dennis Wilson - Pacific Ocean Blue: Hij mag dan de enige Beach Boy zijn die op de surfplank stond, dit album klinkt als Beach Boys die al een jaar geen zee en zon gezien hebben. Siberian Black Snow was misschien een betere titel geweest.

1,50*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 136 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/10000/10347.300.jpg

386. Suicide - Suicide (1977)

Heel toepasselijk dat dit album volgt. Het lijkt wel of de redacteur niet wil dat iemand dit boek uitkrijgt. Maar ik vond een beetje skippen een beter idee dan er een einde aan maken en vat het album samen als niet aan mij besteed. Want als ik de vele lovende reacties lees bij Suicide blijkt het alweer een kwestie van smaak te zijn. Hoe kan het ook anders.

1,00*


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7004.300.jpg

387. Iggy Pop - The Idiot (1977)

De ster van Iggy Pop was opgebrand. Na een rustperiode in een psychiatrische instelling ging hij voor een tweede kans. David Bowie kwam een handje helpen. De rauwe gitaren en wilde stijl maakten plaats voor meer ratio en rust. Een ontmoeting tussen Kraftwerk en James Brown noemde Iggy de muziek. De teksten werkten bevrijdend.