The Idiot

Ian Curtis, Joy Division-voorman, draaide dit album immers voorafgaand aan zijn zelfmoord, schrijft herman bij The Idiot. Past in ieder geval mooi bij de twee voorgaande albums in het boek.

Iggy Pop - The Idiot: Deze is enorm meegevallen. Klinkt niet zo zwartgallig als ik had verwacht op basis van de commentaren. Alleen bij het laatste lange nummer dreigt het wat zwaar te worden. Hoewel Iggy op China Girl de stem en manier van zingen van Bowie imiteert is de sfeer compleet anders. Het is de eerste keer dat ik het hoor, heb nooit geweten dat hij dit nummer op een album had staan. Een mooie meerwaarde bij de hit zoals ik die al jaren ken.
Op dodax staat The Idiot te koop samen met Lust for Life. Verleidelijk, maar (nog) net iets te prijzig.

4,00*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 136 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2012.300.jpg

388. Peter Gabriel - Peter Gabriel (1977)

Volgens het boek een divers album waarop niet alles even geslaagd is. Maar niettemin een krachttoer die het begin vormt van een legendarische solocarrière.

Dit solodebuut van Peter Gabriel heb ik ooit in huis gehad, net zoals de drie opvolgers. Niet helemaal mijn ding dus nu doe ik het met deze verzamelaar en drie nieuwere albums. Ik ben eens benieuwd wat er van dit debuut nog is blijven hangen.

Tja, maar de hoge waardering voor de jazz albums aan het begin van dit topic moet jou toch deugd doen

https://s3.amazonaws.com/thisismyjam/i/efcb51e0d1ab78c9abddad073fdb7887.jpg?1356378551

Grappig Kronos, je bent nu 7 jaar en 3 maanden bezig en hebt de eerste 388 albums gehad. Als je de rest van de lijst met hetzelfde tempo door gaat ben je ergens in de eerste helft van 2032 klaar. Gelijk al vanaf het begin heb je aangegeven dat je verwacht in juni 2032 klaar te zijn, dus na meer dan 7 jaar zit je nog altijd exact op schema

Een strak schema van bijvoorbeeld elke zondag een album is niet aan mij besteed, GrafGantz. Maar ik hou me wel aan een jaarlijkse deadline om uiteindelijk de eindmeet in 2032 te halen. Bij de start van het topic heeft Sir Spamalot een Google Spreadsheet aangemaakt. Daar vul ik de beluisterde albums altijd netjes aan om het overzicht te bewaren. De nummertjes heb ik al tot 1001 ingevuld en er de jaarlijkse deadlines op aangegeven. In het voorjaar hou ik in de gaten of ik het tempo al dan niet even moet opvoeren.

Nou, met zo'n toewijding kan ik niets anders dan je vergeven voor die 2 zware onvoldoendes voor albums die ik zelf 4,5* waard vind

Peter Gabriel - Peter Gabriel: De eerste keer dat ik bewust muziek van Peter Gabriel hoorde was in 1986 met de grote hit Sledgehammer. Hoewel ik in die tijd alleen maar metalplaatjes kocht keek ik samen met mijn broers toch naar Countdown. En aan de radio ontkwam je gewoon niet. Maar die clipjes waren wel vaak leuk om te zien, zoals dat van Sledgehammer. Daar raakte je nooit op uitgekeken. Sommige videoclips lijk ik wel honderden keren gezien te hebben. Neneh Cherry met Buffalo Stance en Manchild. Whitney Houston met I Wanna Dance with Somebody. T'Pau met China in Your Hand. Michael Jackson met Thriller, Beat It en Leave Me Alone. Het waren de filmpjes die het verteerbaar maakten. In de jaren negentig ontkwam ik nog steeds niet aan de radio want die stond altijd aan op het werk. En toen kwam Peter Gabriel weer voorbij. Dit keer met Steam. Dat vond ik wel een ijzersterk nummer dus haalde ik Us in huis. Bleek een goed album te zijn. En hoe goed Sledgehammer is werd me nu ook snel duidelijk. En zo kwam ik dus ook bij dit debuut terecht. Dat lag me heel wat minder en ik vind er nog steeds weinig aan. Beetje te bombastisch. Het bekende Solsbury Hill heb ik nooit bijzonder gevonden. Geen spijt dat ik de cd toen weer heb weggedaan. Een heel verhaal eigenlijk om te zeggen dat ik weinig over dit debuut te zeggen heb.

2,75*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 136 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/791.300.jpg

389. Television - Marquee Moon (1977)

Dit album leerde ik kennen dankzij het topic van Cabeza Borradora: 52 Essentiële klassiekers. Op cd gekocht toen maar te weinig beluisterd om een goed oordeel te vellen.

Veel roem verwierf de Amerikaanse band Television niet maar dit debuut moest niet onder doen voor Horses van Patti Smith en het debuut van Talking Heads. Producer Andy Johns liet de band hun geluid behouden wat resulteerde in een uniek gitaaralbum dat evenveel belang had als het beste werk van Led Zeppelin. Maar het publiek reageerde lauw. Het waren de critici die het prachtig vonden, waardoor Marquee Moon onverwacht toch werd opgepikt in het Verenigd Koninkrijk.

Television - Marquee Moon: Een fris geluid te midden van overgeproduceerde progrock en macho testosteronrock moet het geweest zijn. Het doet me af en toe denken aan Rolling Stones zonder de blues. Jammer dat het album wat te iel en schel klinkt, maar het titelnummer alleen al is de moeite. Na meerdere beluisteringen spreekt de b-kant iets meer aan met Elevation, Guiding Light en Torn Curtain. Goed album. En toch, de échte klik is er (nog) niet.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 137 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2929.300.jpg

390. Meat Loaf - Bat Out of Hell (1977)

Volgens wikipedia: Wagnerian rock is the merger of 20th-century rock and roll and 19th-century opera reminiscent of Richard Wagner or Phil Spector's Wall of Sound. [...] The term was coined by writer and producer Jim Steinman [...] and is sometimes used ambiguously in rock writing, referring to a bombastic Teutonic style, or fantasy lyrics.

We zijn gewaarschuwd.

Meat Loaf - Bat Out of Hell: Soms vraag ik me af waarom een album hier ooit in huis is gekomen. Van Bat Out of Hell lag een hele stapel lp's in het kot van de Record Collector in Antwerpen en toen heb ik voor 1 euro het mooiste exemplaar meegenomen. De lage prijs en nieuwsgierigheid naar de context van het overbekende Paradise by the Dashboard Light zullen me over de streep getrokken hebben.

Zoals gaucho bij het album schrijft doet dit erg denken aan Born to Run van Bruce Springsteen. Het verschil is dat Bat Out of Hell zo over-the top is dat het wel constant aan de verkeerde kant van de streep zit. Nu ben ik al geen grote fan van Bruce en de associatie met Meat Loaf doet daar geen goed aan. Soms kan ik wel uit de voeten met overdreven bombast maar hier werkt het op mijn zenuwen. You Took the Words Right Out of My Mouth begint aardig maar wordt dan weer verpest door het refrein dat te vaak herhaald wordt. Te veel slijmerige ballads op het album ook. Bij het nummer Paradise by the Dashboard Light heb ik zeker gemengde gevoelens, maar het blijkt toch een klasse apart op Bat Out of Hell. Al zal nostalgie ook wel een rol spelen. De eerste keer dat ik het hoorde (en zag) was op tv bij mijn bomma. Die had al een kleurentelevisie en kabelaansluiting terwijl wij het thuis moesten stellen met een klein zwart-wit en antenne. Mogelijk waren we daar met de hele familie omdat het kermis was in het dorp. 's Avonds ging de tv aan en zaten we met een kleine twintig naar een of ander muziekprogramma te kijken. De muziek werd vergezeld met verschillende commentaren van jong en oud. Status Quo en Meat Loaf herinner ik mij het best uit die tijd en het maakt niet uit hoe vaak ik het nummer later nog gehoord heb, het blijft me herinneren aan op bezoek zijn bij mijn bomma met de hele familie en de drukke gezelligheid die daarmee gepaard ging.

Maar de rest vind ik niks dus. En omdat ik de grootste hit en ook You Took the Words al ergens op een verzamel cd heb staan mocht de plaat weg. Voor vier euro verkocht. Drie euro winst!

2,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 137 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/950.300.jpg

391. Elvis Costello - My Aim Is True (1977)

Elvis

Elvis Costello - My Aim Is True: Niet het eerste album dat ik leerde kennen van Elvis Costello. Wel Mighty Like a Rose. En zo muzikaal gelaagd als die plaat is, zo eenvoudig is My Aim Is True. Dat vraagt ijzersterke nummers. Alison is eerste klas. Dan volgen Welcome to the Working Week, Miracle Man, Red Shoes, I'm Not Angry en Watching the Detectives (ik tel die laatste maar even mee, al staat het oorspronkelijk niet op het album). De rest vind ik minder. En omdat het muzikaal zo eenvoudig is valt daar ook geen meerwaarde te vinden. Vandaar een ietwat krappe vier.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 138 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/294.300.jpg

392. Iggy Pop - Lust for Life (1977)

Ik ga hier even een bocht afsnijden want dit album heb ik afgelopen week al enkele keren beluisterd. Dus ineens mijn gedacht erover: The Idiot verraste me in positieve zin terwijl Lust for Life wel ruiger is maar daarmee teveel klinkt als een bravere versie van The Stooges. Bekendst is The Passenger. Nooit een bijzonder nummer gevonden. 't Is wat het is.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 138 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3637.300.jpg

393. Ian Dury - New Boots and Panties!! (1977)

Hm, dat zijn toch 3 pareltjes uit een favoriete muziekperiode.

De meningen hier zijn nog steeds heerlijk ongezouten.

Overigens no way dat als er 1001 platen zijn die ik nog moet horen voordat ik sterf, er dan twee van Iggy fucking Pop zijn, maar daarover verschillen ook duidelijk de meningen.

Ik snap je probleem, maar gelukkig zijn er ook drie Stooges albums in het boek opgenomen

Ian Dury - New Boots and Panties!!: Dit valt in een eerste instantie mee, had meer punk verwacht. De man kan niet zingen maar zijn stijl heeft wel iets. En het openingsnummer dendert voort op een lekker ritme. Bij track 3, My Old Man, moet ik denken aan Julian Cope; een artiest waar ik niet heel veel muziek van ken maar toch een paar schitterende albums. Maar is New Boots and Panties!! iets voor mij? Bij het volgende nummer Billericay Dickie schiet de gedachte in mijn hoofd dat Ian Dury wel eens de 'Julian Cope van den Aldi' zou kunnen zijn. En bij de stevige ietwat chaotische afsluiter Blackmail Man voel ik meer zin aan dat oordeel vast te houden dan het album nog eens te beluisteren.

2,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 138 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2967.300.jpg

394. Sex Pistols - Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols (1977)

Hier is het dan. Hét punkalbum aller punkalbums.

Het meest overgewaardeerde punkalbum zeker.

Mijn mening volgt nog.

Maar alvast mijn gedacht over over- en onderwaardering; ik vind dat inzake waardering van muziek waardeloze termen. Stellen dat muziek over- of ondergewaardeerd wordt veronderstelt dat er zoiets bestaat als een objectieve waardering. En dat is kaka van de koe.

Tja toch een erg fijn plaatje, was destijds toch wel iets speciaals.
Trouwens ook een prima grafsteen.

dit is geweldig
1001 Albums You Must Hear Before You Die Generator - 1001albumsgenerator.com

Dat. Je hoeft niks te verwijderen, maar Kronos is wel in de lead hier, hij doorloopt de lijst van oud naar nieuw, we zitten midden in 1977 zoals je hebt gezien en dus nog lang niet in 1990... Als iedereen willekeurig door elkaar albums gaat beoordelen wordt het een zooitje.

Wat Tony schrijft. Ik doorloop de lijst inderdaad chronologisch en probeer een gemiddeld tempo aan te houden van een album per week. In de openingspost schreef ik: Opmerkingen, impressies, overpeinzingen, ervaringen, van muziekreizigers die dit pad kruisen of een stukje meelopen zijn natuurlijk zeer welkom. Willekeurig albums gaan bespreken, zelfs die nog niet aan bod zijn gekomen, is uiteraard niet de bedoeling. Wellicht kan je dan beter bij de albums zelf je beoordeling schrijven en eventueel aanvinken als mening.

Klopt, ik heb mijn post verwijderd. Ik was via de zoekfunctie bij dit topic gekomen en dacht dat het een algemeen topic was over de '1001 albums to hear before you die' lijst. Excuses voor het onbedoelde kapen van je topic!

Geen probleem ZERO. Er is nog wel een topic over de lijst, waar de albums willekeurig worden gekozen door chevy93. Dat ligt echter al jaren stil. Misschien kunnen jullie het samen weer nieuw leven inblazen?


1001 Albums to Hear Before You Die

Sex Pistols - Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols: Zoals ik reeds bij het album schreef heb ik eindelijk een echte klik met de muziek. Eerder hoorde ik niet meer dan enkele niet zo interessante hits en wat opvulsel. Tussen de minder bekende nummers zit echter veel goeds en slecht wordt het nergens. Opveren doe ik pas bij het laatste nummer van de a-kant, het gejaagde Problems. Van de b-kant bevallen Anarchy, Submission en Pretty Vacant het meest. Sterkste kenmerk is uiteraard de boze gemene zang van John Lydon. Als ik hem de woorden 'I want to be anarchy' hoor uitspugen stel ik me voor dat de ordetroepen zich al klaarstomen om alles wat buiten de lijntjes kleurt de kop in te kloppen.
Nevermind van Nirvana vertoont behalve woorden in de titel nog wel wat meer parallellen vind ik. Beide albums zijn kort en krachtig maar iets te goed geproduceerd en commercieel voor het genre. En let eens op die riff en dat drumwerk op het einde van New York. Lijkt me wel duidelijk dat Kurt en co goed naar dit album geluisterd hebben. Maar muzikaal is Nirvana sterker en gevarieerder.
Er zijn al wat punkalbums voorbij gekomen in het boek. Maar met dit ene album overtreft Sex Pistols ze moeiteloos.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 139 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1680.300.jpg

395. Pere Ubu - The Modern Dance (1977)

Als je Trout Mask Replica moeilijk kon volgen, kun je dit album beter overslaan. Dat gaan we niet doen. Ik ken wel iets van Pere Ubu maar dit debuut niet. Het verbazingwekkendste is wel dat Pere Ubu expressionistische en avant-garde-elementen opneemt zonder af te wijken van de mainstream.

Oh ja even vergeten jij haat Ramones
Maar deze Never mind van de pistolen blijft ook heerlijk.
TMR ( itt latere prachtweken vd kapitein) gaat er bij mij toch maar moeilijk in maar The Modern dance vind ik wel weer super.

Pere Ubu - The Modern Dance: Deze muziek is toegankelijker dan je zou denken op basis van de vergelijking die in het boek gemaakt wordt met Trout Mask Replica . Er komt best wat gekte voorbij maar zonder het nummer (teveel) uit het oog te verliezen. De eigenzinnige muziek bevalt me goed maar het stemgeluid van de zanger en zijn soms new wave-achtige manier van zingen minder. Ray Gun Suitcase en Worlds in Collision heb ik ooit verkocht. Dat zou ik nu niet meer doen.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 139 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3067.300.jpg

396. Kraftwerk - The Man-Machine (1977)

Waarschijnlijk zal ook dit album van Kraftwerk niks voor mij zijn, maar deze beschrijving is alvast mooi: "Met hun zevende album bewezen de heren dat de kracht van elektronische muziek niet in foefjes lag, maar in een wetenschappelijke beheersing van een zen-achtige eenvoud."

Ah, het beste album van een van m'n favoriete groepen ooit. Ik wacht met smart op je teleurstellende recensie