Toad, fijne band!

67. David Bowie - I’m Deranged (1995)

Mijn liefde voor Bowie en film nam een vogelvlucht met het zien van Lost Highway van David Lynch in 1997. Die film blies me helemaal omver. Magisch, duister, geheimzinnig, maar bovenal: ik snapte er geen klote van. En dat vond ik heerlijk, eindelijk ns een film waar je over na moest denken. Dankzij ons Filmnet abonnement kon ik 'm de weken erna nog een paar keer zien. Inmiddels heb ik 'm 20+ keer bekeken. Een Lynchfanaat was geboren. Ik kocht de VHS, soundtrack en de dvd toen die in zwang kwamen en alle films van Lynch daarvoor en sindsdien ook. Posters, boeken, scripts, soundtracks, you name it. Nog steeds is het mijn favoriete regisseur. Jammer dat ie nooit meer een feature film heeft gemaakt na Inland Empire.

En dan Bowie's I'm Deranged onder de opening credits. Het zet meteen de toon voor een hallucinerende trip. Beste opening credits ooit imho, met die klanken op een verlaten snelweg in de nacht en gele markeringsstrepen. We jagen door de nacht. Wat een muziek zeg! Sferisch en industrial, Bowie's voordracht. Zalige vibe en drive en waanzinnig mooie synths op de achtergrond (vast bedacht door Eno). Het doet me denken aan het donkerblauwe in de lucht bij de overgang tussen nacht en dag. Kippenvel! .

De enige Bowie cd die ik op dat moment had was zijn misprezen Black Tie, White Noise naar aanleiding van de video van Jump They Say. Voor 10 gulden in de uitverkoopbak weet ik nog. Geen klapper, maar er staan toch een handvol topsongs op. 1. Outside gekocht, maar daar kwam ik wat lastig doorheen, maar dat is later wel goed gekomen. Daarna ben ik meer Bowie gaan ontdekken dan de hits die ik al kende. Wie weet zien we 'm nog ns terug


Funny how secrets travel
I'd start to believe
If I were to bleed
Thin skies, the man chains his hands held high

Fijn tempo luigifort. Zo kan het dus ook: gewoon de vaart er lekker inhouden (waarom moet je weken over een top 100 doen?!)

Ja, een paar dagen of een week wachten op een update vind ik ook niet geweldig...

Met Fear als mooiste album voor mij.

Ook een sterk album

Fantastische lijst tot nu toe. En ook wel herkenbare dingen als geboren/getogener Leidenaar, zoals de Lonely Hunter waar ik ook af en toe kwam (moest je wel het geluk hebben dat er niemand anders was, anders paste het eigenlijk al niet meer).

Lost Highway blies mij ook weg toen ik hem in '97 in Trianon zag. Eigenlijk mijn kennismaking met niet-mainstream cinema. Snapte er ook niet veel van, maar ik was toch verkocht.

De vriendin van Luigifort weet dingen dat is inmiddels wel duidelijk!

Coil is ook mijn favoriet, Fear en Dulcinea ongeveer net zo goed daar vlak onder en ik heb ook nog de soort van comeback plaat New Constellation maar die hadden ze van mij niet hoeven uit te brengen. Niet heel slecht hoor maar het voegt niets toe.

Dat ga je nog heel vaak kunnen zeggen

Misschien haar ook eens overhalen een account hier aan te maken

Daar gaat de site wel van opknappen

66. This Mortal Coil - Song To The Siren (1984)

Deze song leerde ik kennen via? Juist! Ik hoorde 'm voor het eerst in Lost Highway. Deze song speelt tijdens de brandende houten huis scene in de woestijn met Bill Pullman en de blonde Patricia Arquette. Jammer genoeg staat deze song niet op de soundtrack, zal wel iets met de rechten te maken hebben gehad. Ik had tot dan nog nooit iets gehoord van This Mortal Coil noch wist ik iets van het bestaan van Cocteau Twins of Liz Fraser af. Pas een jaar later met Teardrop van Massive Attack hoorde ik haar weer, maar dan nog legde ik geen link met Song To The Siren. Maar early Liz klinkt ook totaal anders dan latere Liz.

Maar wat een prachtige song is dit! Een prachtige versie ook, wat mij betreft de beste cover ooit. Totaal anders dan het origineel en zoveel klassen beter. Een wereld van zichzelf. Perfect gebruikt in de film ook om een bepaalde dreamstate weer te geven. Dit is zo otherwordly, een andere dimensie, een unieke song. De sfeer in de song met die hemelse gitaar. Alsof een sirene inderdaad je tot shipwreck leidt. Liz is in topvorm hier, wat zij met haar stem kan en doet is ongekend. Is niet van deze wereld, met recht wordt ze vaak een engel genoemd. De stem en taal van een engel die spreekt vanuit een andere dimensie tot ons mensenvolk. Dan is het ook niet zo gek dat ze vaak onverstaanbaar is Het gaat dan ook niet om de woorden an sich, maar om het gevoel en de boodschap daarachter. En de hemelse muziek hier natuurlijk En weer een geniaal, prachtig mysterieuze en verstilde 80s clipje. Mocht ik 1 wens doen, op wereldvrede etc na, dan is het of ik de early 80s kon beleven en al die platen van favoriete bands in die tijd op vinyl leren kennen toen ze uitkwamen.

Later leerde ik de versie van Tim Buckley kennen. Wel aardig natuurlijk, maar nowhere near zeg. Nog weer later leerde ik via mijn vriendin de 3 This Mortal Coil albums kennen. Die waren in haar bezit. Perfecte en mooie albums om je in onder te laten dompelen tijdens donkere, eenzame en stille herfstdagen. Another Day is trouwens ook een parel van Liz en Robin, doet niet veel onder voor Siren. Gelukkig heb ik de TMC albums maar een aantal keren gehoord en niet kapot gedraaid. Ik bewaar ze voor speciale momenten, dan blijft het vrij nieuw en mysterieus...


Should I stand amid the breakers?
Or should I lie with death, my bride?
Hear me sing, "Swim to me, swim to me, let me enfold you
Here I am, here I am, waiting to hold you"

65. Dead Can Dance - The Host Of Seraphim (1988)

Dead Can Dance leerde ik kennen via...mijn vriendin. Via de TMC albums waar ik het net over had, maar zij had ook Into The Labyrinth en Spiritchaser in de kast staan, hun laatste 2 albums tot dat moment. En ze waren uit elkaar gegaan. Een jaar of 10 terug vierden ze hun comeback met Anastasis, ook een erg fijn album en naar aanleiding van dat album hun concert bezocht in de HMH, zeer de moeite waard. Ik ben blij dat ik ze nog 'ns gezien heb, nu Cocteau Twins nog, dus kom op

Er stond wel eens een album van ze op hier en dat vond ik wel aardig en geheimzinnig, maar het duurde wel even voor ik gevangen raakte in de wereld van DCD. Maar eenmaal dat gebeurd is is er niet veel mooiers en soothing dan dat. Op een gegeven moment vaak Labyrinth en Spiritchaser beluisterd en toen werd het tijd voor de volgende stap. Bij The Lonely Hunter A Passage in Time gekocht, een verzamelaar. Daar stonden Host en Enigma of the Absolute oa op. Naar aanleiding daarvan Spleen and Ideal gebrand en daarmee was de liefde helemaal bezegeld. Mijn fave album van ze, met Within the Realm op korte afstand als 2e. De Profundis pakte me helemaal in, had zo ook in de lijst kunnen staan, maar deze gaat er net overheen. Daarna ook alle andere albums van ze leren kennen. Hun debuut EP en album had ik enige tijd iets meer moeite mee, die zijn wat meer tribal.

Maar goed, Host dus... we trekken het woord hemels nog maar weer eens uit de kast Want dat is het zeker! Maar ik heb het element aarde altijd het meest vinden passen bij DCD. Lisa Gerrard steelt de show hier. De mannenstemmen mogen hier op de achtergrond een rol spelen in het in -en uitgeleide doen van de heilige Ms. Gerrard, een fantastisch effect btw. Alsof ze de priesteres aankondigen en de tempel inleiden en ook weer uitgeleide doen, zoiets. De muziek is sacraler dan sacraal. Alsof ik me bij een begrafenisritueel van een net overleden jonge farao bevind bij de pyramides en Lisa de betreurde jonge dode bezingt.

Zodra de muziek aanzwelt en Lisa helemaal solo is hoor je haar prachtig jammeren met haar stem om vervolgens lieflijker en helderder en steeds dieper te gaan met haar stem en zang tot ver diep in de aarde tot ze op een gegeven moment 1 bepaalde toon aanhoudt die maar blijft duren. Dat is zo knap en er zit zoveel verdriet in. Dat vind ik het mooiste stukje van de hele song. Het outro waarin Lisa zwierig zingt met haar a-ha-ha-ha a-ha-ha-ha achtige klanken is ook niet minder dan prachtig. Alsof de dode langzaam de aarde indaalt of ten hemel stijgt. Op het eind duiken haar dienaren dus weer op om haar uitgeleide te doen en om aan te geven dat de ceremonie voorbij is. Kippenvel, en wederom...is er iets mooiers dan dat? Vast wel, maar op dat moment niet

Another Day idd ook mijn fave TMC, naast Siren

Misschien is het de licht apocalyptische sfeer van het moment, of mijn bijdrages aan de (post)punkmeter, maar ik zit een beetje in een begin jaren 80 nostalgia. Daar past dit prima bij. Hoewel ik niet zo van die etherische muziek was (en ben). In TMC termen was ik meer een Holocaust type, om het zo maar te zeggen... hierdoor ging ik destijds Alex Chilton / Big Star luisteren.
Fijne verhalen, lekker tempo.

Die kant van TMC is ook erg mooi!

Ja Big Star zelf zou ook mooi zijn!
Maar die zaten al in de bubbling under dacht ik.

Enkele artiesten die in de bubbles zaten komen ook in de lijst voor. Maar ja, welke...?

Morrissey sowieso

Ja, dat was om links en rechts in mijn lijst een beetje in balans te brengen

Je bent geen hond aan een ketting toch?

Wat voor soort mensen wonen er op deze site

I don't much mind dying, because there's nothing...to care for...anymore...

Ik weiger nog altijd te geloven dat Liz überhaupt bestaande woorden zingt. Maar goed, als je de beste zangeres ooit bent hoeft dat natuurlijk ook helemaal niet.

Lekker lijstje, heur.

64. Beach House - Myth (2012)

Ik zal de eerste zijn om te bekennen dat ik weinig recente muziek of bands ken. In de eerste plaats, omdat ik er te weinig moeite voor doe. In de tweede plaats, omdat ik veel recente muziek niet veel aan vind. In de derde plaats, omdat ik te druk ben met mijn decennia: 80s en 90s. De muziek die ik daaruit al ken en nog moet ontdekken
Maar eens in de zoveel tijd zet ik zelf eens iets op of ga ik online op zoek en kan ik aangenaam verrast worden. In dit geval kwam ik deze hemelse song tegen bij een topic genaamd de Witte Trui op een of andere muziekcommunity . Ik was gevloerd. Dit is als Brighter, de band die we hier al tegenkwamen, maar dan veel beter en recenter of beter gezegd: ik ken nog geen betere recentere muziek die me zo aan Cocteau Twins doet denken op een bepaalde manier dan deze song.

Maar Beach House verdient natuurlijk zijn eigen merites. Die synth/gitaarklanken alleen al die we vanaf het begin horen verdienen al een plek in de Rock 'n Roll hall of fame, of beter gezegd Dreampop hall of fame. Zelden zulke mooie, ijle en ook verdrietige klanken gehoord, zucht. Het raakt me diep. The Pains of Being Pure At Heart benaderen deze klanken ook met hun muziek.
En dan de ontroerende stem van Victoria Legrand, oef. Wat een stem! Mooi dat diepe, bijna mannelijke in haar stem, maakt de song zoveel rijker. Maar als ze de hoogte in gaat met Help me to name it... kun je me helemaal opvegen. Halverwege krijgen we ook nog een prachtige CT achtige break die we helemaal niet zien aankomen, maar perfect past...
En dan die prachtige uithalen van Victoria op het eind en de aanzwellende muziek, elke keer kippenvel en kun je de poeltjes Luigi opdweilen


If you built yourself a myth
You'd know just what to give
What comes after this
Momentary bliss
Consequence of what you do to me

Help me to name it
Help me to name it

Gretz maar even taggen lijkt me.
Moderne klassieker-alert

Valt acht jaar oud nog onder modern

Voor mij is dit al heel recent. Tis niet zo dat 't maar een jaar oud is, nee

Blijf je wel meedoen in singles top 20 tot het einde?