Nee, die niet. Wie weet zo'n heerlijke lange van Pink Floyd

Vanwege sommige users hoop je vurig dat een verplichte lockdown er nooit komt

Dhr. D Sylvian

David & David sowieso nog in ieder geval.

Klinkt een beetje als Gall & Gall
Heet die winkel trouwens zo, omdat je galblaas door al die drank vertieft, vraag ik me ineens af

Ik dacht dat Joop Gall met zijn broer die winkel opende na zijn carrière

Gall & Oates zijn vaste klanten

Dan verwacht ik France Gall ook nog wel

Dan wel een duet met Joop.
Want solovrouwen komt er nog maar 1

Willen we er vanavond nog eentje?

edit: ik doe 't gewoon

50. Marc Almond - My Hand Over My Heart (1991)

Heaven is here

Ik ben waarschijnlijk niet de enige die het Almond pad begonnen is met Tainted Love naar Tears Run Rings naar de rest Ik in ieder geval wel Marc behoort wel tot mijn favoriete male soloartiesten ook al ken ik maar een aantal albums van hem. Sowieso heb ik bij hem het idee dat hij de hardest working man in showbusiness is. Niet alleen vanwege zijn hoge output, maar ook vanwege de vaak hoge kwaliteit en niet in de laatste plaats zijn telkens weer passionele zang, vol overgave. Onder andere weerspiegeld in deze prachtige song.

Behalve Tainted Love kende ik eerst niets van hem, maar toen ik mijn vriendin net online leerde kennen stuurde ze wel eens clipjes van songs en ik naar haar. Tears Run Rings was er een van, ik was meteen verkocht. Zij bleek ook The Stars We Are in de kast te hebben staan en dat album draaiden we op 1 Januari 2008 bij haar thuis, vlak voor we iets kregen. Schitterend album van begin tot eind en nog steeds een favoriet. Sindsdien proberen we dat album ook elke Januari te draaien, als we het niet vergeten Ik vind het wel een winteralbum...your kisses burn Vervolgens Mother Fist gebrand, wat donkerder album, maar ook prachtig en Tenement Symphony (inmiddels mijn fave) online gekocht voor 1 euro. Daarna Enchanted nog gebrand, voor mij de minste van de 4. Tussendoor ook een verzamelaar van Soft Cell aangeschaft waar we veel plezier aan beleefd hebben.

Maar goed, My Hand Over My Heart is dus mijn fave Marc Almond song. De afsluiter van Tenement Symphony. Wat een pracht! Zo hemels, zo lieflijk, zo vol overgave! Heerlijke onzekere lyrics ook van hem en ook een beetje timide gebracht bij tijd en wijle, maar vooral vol liefde en overgave. Divine worship, forever Amen. De muziek is niet meer dan schitterend met het orchestrale erbij en die belletjes. Het brengt me naar hogere sferen, naar de engelen zelf. Niet in de laatste plaats door het mooie clipje. Wat een romanticus die Marc, zucht. Ik smelt altijd bij deze song en het levert ook wel een traantje op, helemaal bij het einde als dat aanzwelt op Still Life van Suede niveau en de uithaal van Marc met You lift up my heart with your love en dan nog dat God-given outrootje erbij met die ijle engelenstemmen, ik hou daar zo van


There are times spent in despair
That you won't believe me
So many times I've tried to tell you
But my courage deceives me
You have my whole world under your heel
No words on this earth
Can convey the way I feel
Heaven is here
Where I once feared to be
And I fall to my knees
At your beauty
My hand over my heart
A heart that's filled with love
A love that can lift the soul
Divine worship
Forever Amen

Een 9,0 voor johan de witt?

Marcie, hoe kon ik die vergeten
Ja, dit is een van zijn mooisten!

Marc Almond

Die zag ik eigenlijk niet aankomen

49. ABC - All Of My Heart (1982)

We blijven een beetje in dezelfde sferen qua thematiek, klanken en passionele zang. Ik wist al gauw dat deze in de top 100 moest komen. Een liedje dat mijn vriendin voor mij opzette, omdat ze het zo mooi vond, maar ook de klanken bij mij en ons vond passen. Op de tekst na dan he, die is niet zo heel positief Leren kennen via de verzamelaar die we hier in de kast hebben staan, die helaas niet volledig is. Ik mis When Smokey Sings oa daarop eigenlijk, maar goed. Maar deze song stijgt al hun andere songs te boven wel. ABC's en Martin Fry's finest hour! Recentelijk nog hun meest essentiële album gekocht, hun debuut, maar het meeste kende ik daarvan al.

All of My Heart, eigenlijk ook weer een liefdesverklaring, maar dan wel nadat het voorbij is gegaan. Zo sprankelend en magisch en het klinkt totaal niet gedateerd voor mij. Misschien wel een van de meest heldere en zuivere songs die ik ken uit die tijd, qua productie. Nog altijd zo fris als een daisy. Sowieso is Martin's stem er een om verliefd op te worden. Zo'n groot bereik heeft hij, een vol volume en vol emotie zit 't. En de muziek is sheer fantastic!

Die heldere pianoklanken, de vibe en drive die het heeft. Een uptempo liefdesliedje, geniaal! Die up and down scaling piano, synths en strijkers, kippenvel krijg je er van. En de song wordt al gaande maar beter. Martin maakt er echt een tour de force van op weg naar de climax. En dan op een gegeven moment die zalige break. Wow! Martin's ijle stem en die muziek daaronder, zo ontroerend. En dan na die finale, net zoals bij de song hiervoor, weer zo'n heerlijke outro om op weg te drijven en na te genieten. Breathtaking


No I won't be told there's a crock of gold at the end of the rainbow
Or that pleasure and pain, sunshine and rain
Might make this love grow

But I hope and I pray that maybe someday
You'll walk in the room with my heart
Add and subtract but as a matter of fact
Now that you're gone I still want you back
Remembering, surrendering
The kindest cut's the cruelest part
All of my heart

Da's eentje te veel luigi, foei!

Trevor H!

Ja beiden id. ABC en Almond.

48. The Sound - Temperature Drop (1984)

Het begint een beetje eentonig te worden misschien, maar ook The Sound heb ik via mijn vriendin leren kennen . Wees gerust, ik heb haar ook laten kennis maken met veel van mijn fave artiesten Maar zij kende The Sound dus al vanaf mid 90s en had het live album In The Hothouse in de kast staan. Killer livealbum is dat zeg, eigenlijk zijn bijna alle live versies daarop beter dan de studioversies. Vervolgens ben ik zelf wat van ze gaan downloaden en branden. Ep's en albums, met prachtige tracks als het haunting Winter en ook Total Recall, mijn ultieme fave van ze toch wel. Maar ik merkte dat er een andere song van ze was die steeds dichterbij kroop en er dus uiteindelijk overheen gekropen is, voor nu dan.
En dat is Temperature Drop, ook van het Heads and Hearts album overigens, toch wel een fave album ook!

The Sound van de betreurde Adrian Borland had wel een beter lot verdiend. Wellicht zou dat zelfs nog geholpen hebben en geresulteerd hebben in een beter lot voor Adrian zelf. Maar misschien ook niet, ziekte blijft ziekte. Gelukkig heeft hij postuum die erkenning gekregen die hij wel degelijk verdient. Misschien niet op wereldwijde schaal, maar The Sound heeft toch overal wel een trouwe following voor wie Adrian's songs meer dan dierbaar zijn.

Temperature Drop, wat een song, wat een emotie! Het begint vrij understated, maar dit is typisch Adrian en The Sound. Maar zodra het refrein begint, wat een emotie en dan die jangly gitaar eronder, zalig. En dan nog eens de tekst:
And I only want to live by the heart raakt me altijd zo diep, want zo ben ik zelf ook wel een beetje. En het emotioneert extra als Adrian dat zingt, ook met zijn tragische geschiedenis en overlijden in je achterhoofd. En hoe hij dat zingt ook, met zo'n diep verlangen en Weltschmerz, dan staan de haren op mijn armen recht overeind. En dan nog dat outro dat om te janken zo mooi is. De ene gitaar janglet maar door, maar die andere is helemaal hemels qua sound met die lange halen als slingshots, dat emotioneert me altijd tot op het bot


The same way I feel it when it starts
So I know when it stops
And I only want to live by the heart
I'll tell you when the temperature drops

Nou luigifort zonder jouw vriendin luisterde jij nu nog steeds alleen maar naar K3 en kabouter Plop

Horen wel bij mijn fave cult artiesten...heerlijk die gitaarsound van ze

47. Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree (2016)

Saint Nick the Stripper zag ik voor het eerst op MTV toen ik 16 of 17 was met Where the Wild Roses Grow. Ik vond dat best een mooie song en het clipje erbij met Ms. Kylie Minogue nog mooier. En niet heel veel later Henry Lee, nog een duet. Dit keer met ene Polly Jean Harvey, een nog mooier nummer dan Wild Roses. Daarna heb ik jaren niks met Nicky gedaan totdat ik Are You The One That I've Been Waiting For? op een muziekzender zag langskomen. Erg mooi nummer en clipje. Vervolgens heb ik hoogzomer in 2003 op het station in Hoorn bij de Free Record Shop zijn Greatest Hits gekocht, luttele minuten voordat ik mijn 1e date met mijn ex-vriendin had. Toepasselijk nummer dus wel op dat moment

Ik vond het een erg fijn album. Niet snel daarna No More Shall We Part gekocht en ik was een Nick devotee. Prachtalbum! En in 2005 ben ik met een vriend naar een concert van hem geweest in de HMH, een superconcert met Mercury Rev ook nog als voorprogramma. Mijn huidige vriendin is ook Nick fan en had ook een aantal albums, de een nog mooier dan de ander. Daarna nog een aantal erbij gekocht van voor No More en sindsdien wat hij uitgebracht heeft. Teveel songs om uit te kiezen dus eigenlijk voor de lijst. Tot het een na laatste album zou het waarschijnlijk Push the Sky Away zijn geweest, maar nadat zijn rouwalbum Skeleton Tree uitgekomen was icm met zijn docufilm One More Time With Feeling die ik in een speciale voorstelling zag, is het dus de afsluiter en titelnummer van dat album geworden.

Onze Nick heeft een nieuw soort nummer uitgevonden. Afsluiters van albums bestaan al sinds de oudheid natuurlijk en sommige daarvan zijn heerlijke nagenietnummers, maar Nick komt dus met iets nieuws op de proppen. Distant Sky is natuurlijk hier de eigenlijke afsluiter van het album en op een bepaalde manier ook een nagenietnummer qua klanken etc, voor zover je dat zo kunt noemen. Het is een treurig thema tenslotte.
Maar Nick brengt met het titelnummer Skeleton Tree iets anders teweeg. Dit is de song ná het album. Met andere woorden: het album is voorbij en daarna komt nog deze song. In die zin zou het op een apart schijfje moeten komen misschien als single Althans, zo ervaar ik het .

Deze song weerspiegelt voor mij het leven na het album, na de rouw en het verdriet. Perfect weergegeven in de muziek. Zelden een bepaalde vorm van acceptatie zo mooi horen vormgegeven worden als in deze song, al starend over zee als het ware. Zo begint de song ook met die prachtige orgelklanken die vanachter een nog onbekende horizon komen. En ik ben dan al helemaal ontroerd. Eenzame pianotonen daaroverheen die een bepaalde eenzaamheid, leegte en melancholie symboliseren. Misschien weer een beetje die glimlach met een traan bij het terugkijken op het leven van zijn zoon. Prachtige, berustende zang van Nick. Prachtig ook hoe de song aanzwelt naar het einde toe en dan met die stemmen erbij op het eind. Ik stel me zo voor dat dat Nick, zijn vrouw en zijn andere zoon zijn die met die typerende klanken It's alright now zingen Het is natuurlijk niet goed, maar het is goed nu zo. En dat hoef ik niet uit te leggen denk ik, dat begrijpt iedereen wel die een beetje gevoel in zijn donder heeft. Wat een ontroering!


I called out, I called out
Right across the sea
But the echo comes back empty
And nothing is for free

Hoogzomer op t station van Hoorn bij de Free...

Klinkt als een soort strafkamp

Ik ben niet zo'n fan van stations en Free Record Shop was verre van mijn favoriete platenzaak, maar Hoorn zelf is echt wel een prachtstadje

Skeleton Tree

46. Belle & Sebastian - Nobody's Empire (2015)

Ook van Stu plaats ik de hele tekst, omdat ie zo prachtig is! Belle leerde ik pas kennen via MuMe. Via de ladder of een game. Zou zomaar een Belle Greatest Hits geweest kunnen zijn gepresenteerd door johan de witt Ik ben begonnen met hun eerste 2 albums and worked my way from there. Dit was wel een soort muziek die ik nog niet kende. Ok, Felt en Twee invloeden, maar toch zo eigen. Ondanks een bepaalde vrolijkheid vaak ook serieuzer dan Twee, niet in de laatste plaats door Stu's lyrics. En ook had het een bepaalde twist vond ik, nog lichter en lieflijker dan hardcore Twee of Janglepop, Belle eigen dus. Veel mooie albums en liedjes van ze leren kennen. Er loopt nog iets in de toplijsten van ze dat vast nog wel een keer afgemaakt gaat worden

Nobody's Empire leerde ik kennen toen ik het album Girls in Peacetime Want to Dance voor het eerst beluisterde. Het is de openingstrack daarvan en wat een opener it is. Ik wist al gauw dat het mijn fave Belle song zou worden en blijven. Dat heb je gewoon bij sommige nummers, de epics. Doe nog eens die prachtige tekst erbij met een groot deel van het levensverhaal van Stu dat doorgenomen wordt (ik denk wel dat het over hem gaat) en dan nog eens als extra die geweldige docufilm-achtige videoclip en het plaatje is helemaal compleet. Ik en Nobody's Empire in mijn eigen cirkel en niemand die daar binnenkomt of de cirkel verstoort.

En alsof dat niet genoeg is de hemelse muziek zelf. De muziek van een epische song dus. Een heerlijke piano intro met een erg fijne drive, heerlijke gitaar en Stu die nog nooit zo mooi gezongen heeft, vind ik dan. Ik ben helemaal geraakt en hij neemt me helemaal mee in zijn verhaal. En het bouwt gewoon heerlijk steeds wat verder op, de muziek zwelt steeds wat luider aan en er komt steeds meer emotie naar boven. Belletjes, fluiten, blazers en koortjes die opduiken, hemels! Ultieme feelgoodsong!


Lying on my bed, I was reading French
With the light too bright for my senses
From this hiding place life was way too much
It was loud and rough round the edges

So I faced the wall when an old man called
Out of dreams that I would die there
But a sight unseen, you were pulling strings
You had a different idea

I was like a child, I was light as straw
And my father lifted me up there
Took me to a place where they checked my body
My soul was floating in thin air

I clung to the bed and I clung to the past
I clung to the welcome darkness
But at the end of the night there's a green green light
It's the quiet before the madness

There was a girl that sang like the chime of a bell
And she put out her arm, she touched me when I was in hell
When I was in hell

Someone sang a song and I sang along
Cause I knew the words from my childhood
Intellect, ambition they fell away
And they locked me up for my own good

But I didn't mind, cause the silence was kind
It spoke to me in whispers
There was the sound of the wind and the cold cold dawn
And the quiet hum of business

Let me dangle awhile in this waiting room
I don't need to go, I don't need to know what you're doing
Know what you're doing

Lying on my side you were half awake
And your face was tired and crumpled
If I had a camera I'd snap you now
Cause there's beauty in every stumble

We are out of practice we're out of sight
On the edge of nobody's empire
And if we live by books and we live by hope
Does that make us targets for gunfire?

Now I look at you, you're a mother of two
You're a quiet revolution
Marching with the crowd, singing dirty and loud
For the people's emancipation

Did I do okay, did I pave the way?
Was I strong when you were wanting?
I was tied to the yoke with a decent bloke
Who was stern but never daunting

And he told me to push and he made me feel well
He told to me to leave that vision of hell to the dying
Oh to the dying

Belle

(Johan 9,3, Luigi 10)

Op hoeveel > 9,0 zit je nu?

Dat was onze score in het Belle-topic. Maar 2,5 jaar geleden zowat.

Ik denk nu op 22 of 23. Ik ken ze nog niet allemaal