Best wel gaaf, veel dezelfde bands/artiesten, maar bijna net zo veel uiteenlopende nummers.

Ik heb jouw top 100 nog even doorgenomen. Veel van jouw keuzes zouden ook top 3 of top 5 staan bij mij van de betreffende artiesten...

Ik vond jouw keuze van The Sound wel behoorlijk verrassend.

Nu we toch in die hoek zitten, afgelopen vrijdag de verzamelaar "Magic Boomerang" van Mark Burgess (Chameleons) binnengekregen.
Staan toch wel enkele topsongs op.

Buiten The Chameleons ken ik nog niks van hem...

Klinkt meer als een Marc Bolan-verzamelaar
Dank voor de tip!

45. Prefab Sprout - The Best Jewel Thief In The World (2013)

Prefab Sprout leerde ik pas kennen via MuMe

Place: Jaarlijstentopic 1984
Song: When Love Breaks Down
Verdict: X marks the spot
Prize: Lifelong fandom



Beetje laat, maar what's behind you is behind you, daar verander je toch niks meer aan. Ik had het prachtig gevonden ze in mn teens of 20s te leren kennen Er stond hier wel een album (The Gunman and Other Short Stories) van ze in de kast (niet van mij), maar nooit opgezet. Kende de aparte bandnaam ook niet. Maar When Love Breaks Down was dus genoeg om overstag te gaan. Wat een muziek en vooral wat een stem ook, wat een liefde en zachtheid in die stem. Een van mijn fave popstemmen tout court! En wat een shitload aan popparels heeft Paddy Joe gemaakt . In no tempo alles beluisterd, gebrand en een aantal albums gekocht. Die collectie komt nog wel eens compleet

Van sommige artiesten heb ik niet 1 of 2 topfavorieten, omdat ze bijna een constant hoog niveau produceren. Deze notering is dus deels ook voor When Love Breaks Down, Bonny, Cars and Girls en Looking for Atlantis. Die behoren voor mij wel tot de absolute top. Ik ben gegaan voor de song van Paddy die ik het meest draai. Een recentere is dat nog wel. Appetite is near perfection, maar dat is deze ook. Wat een vreugde en vanzelver dan vanzelf song Wat een song! Ik word er altijd megablij fan. Als we buiten aan het wandelen zijn over straat of door de duinen laat ik 'm geregeld op luid volume via mijn smartphone de ruimte in schallen. Meezingen en zwieren, gelukzaligheid! Alles is lekker aan deze song. De vaart, de sirenes, de vrolijkheid, de synths, de lyrics en hoe Paddy ze brengt. En dat voor een behoorlijk impaired Paddy op redelijke leeftijd, respect! Alle liefde voor jou Paddy


Sirens moan and drone and groan
But Interpol can't catch you
The cameras always show a screen of snow
Ergo, you're the best jewel thief in the world

9,0?

Easy

What do any of those assholes know?

Ik vind Billy nog mooier, dat wel

Mooi beschreven. Ik wist tot vanavond helemaal niet waar de tekst precies over ging. Met Murdochs achtergrond erbij vallen de stenen nu wel op z'n plek

Te weinig sneeuw voor trumpets op t moment

En daar gaat je geloofwaardigheid

44. The Triffids - Tender Is The Night (The Long Fidelity) (1986)

Songschrijftalent David McComb verdient ook wel dat de hele tekst geplaatst wordt lijkt me zo Op een gegeven moment leerde ik op MuMe johan de witt kennen en ik moest toegeven dat hij een meer dan prima top 10 albums had Maar who the hell waren The Triffids??!! En nog wel op plek 2 bij hem! Dat moest wel iets goeds zijn, want dat waren die andere 9 albums ook. Dus, Spoti aan en beluisterd. Ik vond het vrijwel direct mooi en na enkele luisterbeurten was ik wel om. Bijzondere muziek vooral, niet voor 1 gat te vangen, vooral Born Sandy Devotional, een album dat nooit verveelt. Het heeft ook wel mijn commerciële momenten, dat wel. Misschien een beetje zoals Echo & the Bunnymen. Fantastische muziek, maar voor een wat kleiner publiek. Ze zijn nooit een band van U2 achtige proporties geworden. Maar we dwalen af

Na Sandy de rest van ze beluisterd, ook allemaal mooi, maar Sandy blijft het bijzonderste meisje. Na het oeuvre tot me genomen te hebben zag ik een docu over de band en het Sandy album en dat raakte diep. Ik kreeg wel een beetje een beeld van de tragische en aparte David en de liefde en het verdriet van de bandleden waren zichtbaar in de docu.

Maar goed, deze song. Weer een closer van een album. Wat zijn closers toch vaak mooi, zucht. En dit is een lieflijk pareltje, een kleinood. Hier horen we Jill Birt alleen zingen in het begin. Haar zang doet vaak denken aan dat van een klein onschuldig meisje, speciaal wel. De muziek is niet minder dan prachtig haunting en lieflijk, vooral met die mysterieuze steelgitaar (dat is het toch?) die op de achtergrond en door de song heen zweeft. Maar zodra David gaat meezingen wordt het pas echt magisch. Wat een melancholie en weemoed en ze zingen zo mooi samen. Zijn stem klinkt dan heel beschermend naar haar toe, zo van: het komt goed. En het meest mooie is nog wel dat het eerste deel zij op wat harder volume voor hem uit zingt en hij erachteraan en na een instrumentaal stukje hoor je David wat harder zingen en komt Jill erachteraan. Wat een schoonheid, wat een vondst! En dan dat hemelse en licht verdrietige in de muziek naar het einde toe, dan kun je me helemaal opvegen


I knew him as a gentle young man
I cannot say for sure the reasons for his decline
We watched him fade before our very eyes
And years before his time

Surrounded himsef with shiny things
First night tickets, ermine, pearls upon a string
And disappeared in all the pestilence
That sudden pleasure brings

He never asks after her anymore
He made a point of losing her address
And every trinket that she ever touched
He keeps locked away
And just burns up in the furnace of his chest

Well I spoke to a man who says he's done it all
And the only thing that pleases or excites him now
Is hurting, hurting then hurting some more
There's someone I want to forget tonight
Don't you want to forget someone too?
I left him, and I can leave you too

Baby let's go out tonight
It will all turn out all right I'm sure
Don't want to drink at home again tonight
So let's go out
Let's go out tonight
It's getting dark earlier now
But where you are it's just getting light
Where you are it will just be getting light

Ik heb een heel andere smaak qua PS en B&S geloof ik...

Ms staan jouw fave PS en B&S songs wel op 2 bij mij

Eigenlijk vind ik alleen de 90's Belle & Sebastian echt heel goed, daarna werd het wel iets minder al zitten er nog genoeg parels van liedjes tussen. Nobody's Empire hoort daar zeker bij, voor mij wel hun beste song uit de 10's denk ik.

Naast jouw vriendin nog een raadgever erbij aan het einde van dit topic heb jij meer raadgevers als Mark Rutte.

Je bent echt een grapperhaus he

43. Japan - The Tenant (1978)

Nightporter was de eerste song die ik ooit hoorde van deze fantastische band onder leiding van de geheimzinnige David Sylvian. Volgens mij was het mijn vriendin die het me toestuurde of bij haar thuis opzette, maar het kwam volgens mij ook geregeld langs op Arrow Classic Rock dat hier in de beginjaren nog wel eens op stond. Er kwam dan nog wel eens wat aardigs langs zoals Japan en voor de rest was het wel prettige achtergrondmuziek voor af en toe. Maar Nightporter vond ik hemels, vooral 's nachts . En dat smaakte wel naar meer.

En dat meer begon in de Eenzame Jager, alwaar wij het live album Oil on Canvas kochten. Ok, van een live sfeer was er ms weinig sprake (weinig gejoel van fans of whatever), maar als album heeft het toch een heel fijne vibe en fantastische live versies. Vervolgens Quiet Life gebrand en het debuut online aangeschaft, maar dat was wel different cook Glam en dan die stem. Was dit dezelfde zanger? Dan heeft ie wel een hele grote aanpassing gedaan. Op een gegeven moment alles leren kennen van ze en wat meer aangeschaft nog. Na Tin Drum gingen ze uiteen en waren ze nog pas 23 ofzo, bizar knap! En The Tenant maakten ze als 20 jarigen. Klinkt voor mij meer alsof je in je 30s moet zijn ofzo om zoiets te kunnen maken.

Met Quiet Life, Gentlemen Take Polaroids en Tin Drum hebben ze voor mij 3 klassiekers gemaakt die ik vaak beluister. Maar net als bij Paddy kan ik moeilijk kiezen tussen al die schitterende toppers. Van Nightporter tot Quiet Life naar Methods of Dance en Still Life in Mobile Homes etc etc. Ik heb gekozen voor de track die ik het meeste draai en dat is de afsluiter van Obscure Alternatives, hun 2e album.

Een instrumental nog wel, maar wat voor een! Wat een klanken! Qua sfeer past het perfect bij Nightporter. Ik vind het altijd wel een fijne trip om's nachts te beluisteren, een fijne bezinnende sfeer heeft het. Prachtig diep heldere klanken, kosmisch. En het bouwt zo mooi op ook. Instrumenten voegen zich er een voor een bij, waarbij ik vooral de jankende gitaar van Rob Dean schitterend vind, wat een effect! Maar ook de saxfrenzy verderop vind ik perfect passen. Dan zit je weer even middenin een Lynch film ofzo. Ook weer een nummer om steeds hoger en hoger op weg te drijven dus en zen te worden. Heerlijk spiritueel nummer!

42. Richard Hawley - Open Up Your Door (2009)

Op een zomerse lentedag of een lentige zomerdag was ik in 2009 of 2010 met mijn wederhelft een dagje Leiden aan het doen. Beetje wandelen, beetje winkelen, kopje koffie to go aan de gracht, met de beentjes over de rand zodat je schoenen bijna het water raken. Op een bankje op het prachtige kleine begraafplaatsje van de Groenesteeg zitten, met die oude reuzen van bomen, bloemen en het prachtige licht dat tussen de bladeren op de grond dwarrelt. En wat is een bezoekje aan de stad zonder een platenzaak bezocht te hebben, denk ik dan

En zo geschiedde Plaats van handeling was Velvet, paar cds gekocht, waaronder eentje die mid priced was genaamd The Seldom Seen Kid, aangeprezen met een sticker. Waarschijnlijk Mercury Prize winner of zoiets. Mooie hoes had 't wel. Mijn vriendin wilde 'm meenemen. En wie ben ik om... ik weet niet of zij al iets van dat album kende, ik in ieder geval Grounds for Divorce en misschien ook wel One Day Like This, omdat die al maanden non stop op werk op de radio langskwamen. Thuis lange tijd erg genoten van Seldom Seen Kid en alles van Elbow aangeschaft, jarenlang fan van ze geweest en een erg goed concert van ze bezocht. Maar de liefde voor Elbow is danig bekoeld, dat ik ze eigenlijk bijna nooit meer opzet. De welbekende houdbaarheid misschien.

Op het Kid album stond een lied dat The Fix heette. Een van de leukste van dat album en naarmate ik 'm vaker hoorde raakte ik gefascineerd door die wat donkere 2e stem. Ik kwam erachter dat dat Richard Hawley was. Ik ging eens luisteren op YT. Coles Corner, de titelsong van een album van hem en ik was direct verliefd. Ik kende zoiets nog niet, zeker niet van de recente tijd. Het deed denken aan muziek van lang geleden. Dat lieve, romantische en zachte ben ik als een blok voor gevallen. Alles gebrand vanaf Coles Corner tm Sky's Edge. Het ene album nog mooier dan het ander. Een Hawleyliefhebber was geboren. Richard gezien in de Melkweg, fantastisch concert, stond een meter van 'm vandaan. Hij had wel de balen van de mensen die praatten tijdens zijn concert, die hij dan ook hardop wankers noemde, en terecht!

Ook van hem is het onmogelijk om ook maar 1 of 2 songs te kiezen, want er zijn zoveel pareltjes. Coles Corner, The Ocean, Lady Solitude, Soldier On and so on Het is deze geworden, en deze heeft ook wel iets weg van The Ocean. Wat een heerlijke melancholie om op weg te drijven. Zo lieflijk en zacht, als een kabbelende zee op een zomerdag. En het wordt alleen maar prachtiger naarmate de song vordert. De muziek en het orkest zwellen steeds meer aan en zodra Richard aan de finale begint raak ik steeds meer in diepe emotie door zijn zang en het orkest. Wat een liefde, wat een euforie, een traantje dat biggelt...zucht...


So open up the door
Cos we've time to give
And I'm feeling it so much more
Open up your door
Oh, open up your door

Love is so hard to find
And even harder to define

Oh, open up your door
And I've never been so sure
Oh, open up your door
Open up your door

De mooiste van 2009

Papillon is veel mooier...

Leuk bandje was ook Longpigs, de band waar Richard deel van uit maakte, voordat hij solo ging.
Vooral "The Sun Is Often Out" is best een heel aardig album.

41. David Sylvian / Robert Fripp - Damage (1994)

There goes everything...

In 2007 stuurde mijn vriendin mij het clipje van Orpheus toe van ene Monsieur Sylvian. Ik vond het werkelijk een prachtig clipje, maar belangrijker: wat een prachtige song ook! Zelden zoiets moois gehoord! Maar ja, als je dat vaak zegt wat betekent zelden dan nog... But, you catch my grip... Wat een hemelse song, met die mooiste paar seconden stilte halverwege een song ooit! Schitterende tekst ook.

Tell me, I've still a lot to learn 
Understand, these fires never stop 
Believe me, when this joke is tired of laughing 
I will hear the promise of my orpheus sing…

Niet veel later bij een van onze eerste ontmoetingen gaf ze me het album Brilliant Trees, ze had 'm toch dubbel I was sold! Signed, sealed, delivered, zoiets Magnifiek album, Nostalgia was mijn eerste fave ervan geloof ik, maar ja het hele album is geweldig.

Zij had nog meer van hem in de kast staan. Vaak stond Sylvian wel op als ik bij haar thuis was. Vooral Gone To Earth vond ik hemels! Prachtsongs en een prachtig 2e ambient deel. Maar ook Secrets of the Beehive is net zo prachtig. Dead Bees had ze ook, maar die heb ik pas later beluisterd. Tussendoor kochten we er nog wat bij. Recenter werk, samenwerkingen en compilaties. Vooral de Everything and Nothing compilatie staat hier heel vaak op met songs uit het tijdperk Beehive/Dead Bees die nooit eerder uitgebracht zijn, stuk voor stuk prachtsongs ook. In 2012 zouden we naar zijn concert gaan in de Melkweg, maar David moest zijn tour afzeggen wegens gezondheidsredenen. Dat vonden en vinden we nog steeds jammer. Nog een kans zit er waarschijnlijk niet meer in, de man raakt inmiddels ook op leeftijd...

Ook bij David is het bijna onmogelijk om 1 of 2 songs te kiezen. Brilliant Trees, The Boy With the Gun, Orpheus, Forbidden Colours, Before the Bullfight, Wave en Ride (van de E&N comp.) staan allemaal wel dik in mijn top 10 Sylvian. Ik ga voor een song van een samenwerking tussen David en Robert Fripp als mooiste Sylvian song: Damage. In 1993 hadden ze samen een mooi album uitgebracht en na een tour naar aanleiding van het album brachten ze een livealbum uit genaamd Damage. Fripp had eerder al eens bijgedragen aan Sylvian's werk, duidelijk te horen op Wave bijvoorbeeld van Gone To Earth. Robert had zelfs David nog eens gevraagd frontman te worden van zijn band King Crimson, waarvoor David (thank god!) gelukkig bedankte

Damage dus, de titelsong van het livealbum. Het stond niet op het reguliere The First Day album btw. Wat een song is dat, misschien toch wel de song van hem die me het meest raakt. Wat een mooie en donkere mysterieuze sfeer zit er in die song! Wat een weemoed ook weer en er zit een bepaalde gelatenheid in de manier van zingen van David, ontroerend. Uiteraard een prachttekst ook. Een song waar je eigenlijk niet teveel woorden aan moet vuil maken, maar die je gewoon in absolute Silencio tot je moet nemen. Qua sfeer vind ik het wel passen bij mijn fave Lynch film Mulholland Drive, vooral bij die ultravage, maar prachtige scene waar de dames in het theater zitten en er bizarre dingen gebeuren. Qua sound vind ik dit ook weer bij de zomer passsen, de zwoele en stille nachten. Een verstilde piano, ijle synths en vanaf halverwege Robert met zijn kenmerkende otherworldly gitaarwerk. Meer dan hemelse song!


I found the way
By the sound of your voice
So many things to say
But these are only words
Now I've only words
Once there was a choice

Did I give you much?
Well, you gave me things
You gave me stars to hold
Songs to sing

I only want to be loved

And I hurt and I hurt
And the damage is done
You gave me songs to sing
Shadow and sun
Earthbound, starblind
Tied to someone

Why didn't I stay?
Why couldn't I?
So many lives to cross
Well I just had to leave
There goes everything
Everything

Can I meet you there?
God knows the place
And I'll touch your hand
Kiss your face

We only want to be loved
We only want to be loved

I only want to be loved
And I hurt and I hurt
And the damage is done
You gave me songs to sing
Shadow and sun
Earthbound, starblind
Tied to someone 

Mensen mensen hou u nu alstublieft aan de richtlijnen!

Daarom deinsde hij naar achteren

Die vriendin van jou....

Tja eigenlijk is Luigi gewoon een soort ghostwriter

Ik luisterde al veel verschillende dingen, maar mijn horizon werd een stuk verbreed door haar en MuMe

Edit: En jullie zitten ws thuis met een partner opgescheept die helemaal niks of nauwelijks iets met muziek heeft

40. Pulp - I Spy (1995)

Take your "Year in Provence" and shove it up your ass

Zoals eerder vermeld leerde ik Pulp kennen ten tijde van Different Class via de videoclips op MTV, waarbij ik die nostalgische van Disco 2000 de leukste vond. Jaren later kocht ik Different Class en This Is Hardcore volgde niet lang daarna. En verder ook in rap tempo meer van hun werk. Maar Class was en blijft mijn fave album van ze. An album of a generation kun je 'm wel noemen en zovelen zijn er niet die dat predicaat zich kunnen toedichten

I Spy was na de eerste draaibeurt al zwaar favoriet. Het legde het misschien net af tegen F.E.E.L.I.N.G. C.A.L.L.E.D. L.O.V.E. met zn donkere en brooding sfeertje. Maar I Spy staat inmiddels op eenzame hoogte. Het is een song die me nooit verveelt. Ik vind het ook wel een a-typische song ivm de rest van het album. Een geweldig spannende drive, Jarvis die bijna fluisterend distorted zingt als een volleerd spion. De muziek is haast filmisch te noemen. Ook hier is er weer een geweldige opbouw in de song met briljante tongue in cheek lyrics.

Altijd een feestje om te horen deze, altijd lachen geblazen en ook wel heimelijk gniffelen om de tekst. Halverwege wordt de song steeds spannender met die aangezette PLING in de synths steeds. En geniaal hoe dat haves against haven'ts daarna omslaat in het hilarische la la la la la om vervolgens daarna weer bloedserieus te worden Maar dan is er daar ook wel weer de ontroerende emotie helemaal op het eind. Alle emoties van het pallet zijn dan langsgekomen Nogmaals, I Spy is a party to the senses


You see I spy for a living
And I specialize in revenge
On taking the things I know will cause you pain
...
It's more a case of haves against haven'ts
And I just happen to have got what you need
Just exactly what you need, yeah

La-la-la-la-la-la-la-la-la-la