menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van...

zoeken in:
avatar van aERodynamIC
geplaatst:
luigifort schreef:
Edit: En jullie zitten ws thuis met een partner opgescheept die helemaal niks of nauwelijks iets met muziek heeft

En dat hou ik graag zo: ik heb hier het alleenrecht met een partner die het allemaal niet uitmaakt. Kan ik heerlijk mijn gang gaan......

avatar van luigifort
geplaatst:
Ja joh, die heeft niks met muziek? Of jouw smaak?

avatar van aERodynamIC
geplaatst:
luigifort schreef:
Ja joh, die heeft niks met muziek? Of jouw smaak?

Niks met muziek en toch bepaal ik wat er op staat en is die hele grote wandkast in de woonkamer gevuld met mijn platen. Af en toe meegaand naar concertjes (die ik uitzoek uiteraard): heb ik een taxi en kan ik een biertje drinken. En soms wordt er enthousiast opgeveerd 'want dit klinkt goed'.

Ik zou het niet overleven als ik moet samenleven met net zo'n muziekliefhebber als ik.

Zo.....ik bedoel maar

avatar van johan de witt
geplaatst:
Zeker een van Pulp’s allerbeste songs!
Kanshebber voor de top spot so far voor mij

avatar van luigifort
geplaatst:
Na de volgende nog steeds?

avatar van luigifort
geplaatst:
39. The Smiths - This Charming Man (1983)

De beste eerste 13 seconden uit de (gitaar)muziekgeschiedenis mogen natuurlijk niet ontbreken in de lijst der lijsten En wat daarna volgt (Moz' zang bijvoorbeeld) doet daar natuurlijk niet veel voor onder Er zijn singles met verschillende lengtes, maar vroeger was het zo dat ze rond de 3 minuten duurden. En er is ook een ongeschreven regel dat een echt goed popliedje 3 minuten mag duren waarin je je boodschap zo goed als mogelijk duidelijk maakt. This Charming Man heeft maar 2:42 nodig!

Ik leerde The Smiths eerst kennen via 2 verzamelaars van ze. Erg aangename muziek vond ik bij de eerste paar luisterbeurten. Vrolijk vooral, was mijn eerste constatering. Na nog meer luisterbeurten viel me de kwaliteit van de songs op en de vaak humoristische/cynische teksten van ene Morrissey. En natuurlijk het fabuleuze gitaarwerk van Johnny Marr. Te horen in veel songs, maar This Charming is echt wel een milestone. Never heard before, never since.

Dat intro, hoe verzin en maak je zoiets? Dan ben je gewoon de beste gitarist ooit imho. Ik dacht ergens gelezen te hebben dat ie 't zelf ook niet meer wist, maar dat het waarschijnlijk zo ineens tot hem kwam. Anyhow, magisch en sparkling is het, ook qua gitaarsound. Maar de single zelf is natuurlijk ook van grote klasse. Moz is in topvorm hier en de song als geheel is a treat to the ears. Vrolijk, urgent en swingend. Als er 1 song is die echt nooit verveelt allertijden is deze het wel. Heerlijk ook om op straat via mijn smartphone te laten schallen. Dat gebeurt dan dus ook geregeld


Punctured bicycle 
On a hillside desolate 
Will nature make a man of me yet?

avatar van GrafGantz
geplaatst:
Prachtig nummer ja, die van Sylvian en Fripp. M'n grote broer kocht destijds dat live-album, had zelf nog maar net m'n allereerste cd-speler en nog niet zoveel cd's, dus ik ging vaak grasduinen in zijn collectie. Deze ook veel geluisterd destijds

avatar van vigil
geplaatst:
Pulp

avatar van johan de witt
geplaatst:
The Smiths
Inderdaad, nergens was de vroege magie tussen Marr en beter te horen dan op TCM.

Some bands are better than others

avatar van luigifort
geplaatst:
Let's open a crate of ale

avatar van luigifort
geplaatst:
38. Gavin Friday - Kitchen Sink Drama (1995)

Gavin kwam tot mij via een item op televisie mid 90s naar aanleiding van zijn nieuwe album Shag Tobacco. Het kan een 2 meter sessie geweest zijn, maar dat weet ik niet meer precies. In ieder geval speelde hij een aantal songs live en de titelsong was er een van. Ik vond het een intrigerende song, beetje duister en bij tijd en wijle wat tribal. Het had wel een tropisch sfeertje. Dat en het feit dat op het album een song stond waar leden van U2 aan meededen en het feit dat Gavin Bono's bloedbroeder was (ik was massive U2 fan ten tijde ) deed me besluiten het album te kopen.

Een album waarbij ik met een aantal songs iets kon en een aantal wat minder of niet. Inmiddels vind ik 'm helemaal tof. Uiteraard ook al zijn andere albums aangeschaft die meer dan prachtig zijn. Ook daarvan had ik een shitload aan songs kunnen kiezen voor de lijst. Apologia, You Take Away the Sun, I Want To Live, Wind and Rain, Caruso etc. Maar het is Kitchen Sink Drama geworden, al snel een groot favoriet van me.

Een slowburner wel, maar wat een heerlijke en hemelse laidback sfeer! Echt weer zo'n wegdromertje dit. Gavin zingt op zachte toon, maar wel bevlogen. En de valium helpt daar ook wel bij Zalige refreinen, we gaan de ijle hoogte in. Wel een beetje treurige lyrics, dus we hebben die valium ook echt wel nodig Een prachtige song van zichzelf, maar de track stijgt naar epische hoogte door het fantastische outro dat maar blijft duren. We drijven zo op een wolk direct naar de hemel, waar we niks hoeven te voelen. Zalige pianotonen, heerlijke basgitaar en dan die engelenstemmen, steeds hoger en hoger. Een song om in te verdrinken


Here I go again,
All I have is what I might have been
Where's my long lost friends?
Somewhere over the rainbow

When the dark clouds come,
The angel valium will call
To take me far away, 
To a place where I don't have to feel

avatar van Johnny Marr
geplaatst:
luigifort schreef:
En natuurlijk het fabuleuze gitaarwerk van Johnny Marr. Te horen in veel songs, maar This Charming is echt wel een milestone. Never heard before, never since.

Dat intro, hoe verzin en maak je zoiets? Dan ben je gewoon de beste gitarist ooit imho.

Kom kom nou, dat is veel te veel lof en eer. Je doet me blozen

avatar van luigifort
geplaatst:
37. Siouxsie & The Banshees - Dazzle (1984)

By the time dat ik Siouxsie echt leerde kennen was ik massive The Cure fan en wist ik alles zo'n beetje van Robert Smiths' levensverhaal. Ik had werkelijk alles over hem uitgeplozen. En waar kom je dan al lezende zo achter? Nou, dat hij oa fan was van de Banshees, maar ook dat hij een stint bij ze had. Hyaena bleek het betreffende album te heten. Verre van een fave voor vele hardcore Banshees fans, maar voor mij dus wel. Deels waarschijnlijk, omdat het het eerste album was dat ik van ze kocht en deels vanwege de hemelse opener van dat album. Anders staat het ook niet in de lijst natuurlijk Daarna veel meer van ze beluisterd en gekocht. Mijn vriendin had wel al Superstition van ze in de kast staan, totaal anders dan oude Siouxsie, maar wel prachtig. Ik had dat album alleen nog niet beluisterd tot die tijd.

Dazzle, de opening alleen al met die strijkers, mijn hemel! Hoe schitterend! Hoort wel bij beste strijkersarrangementen ooit in een popsong, me dunkt. Zo sferisch, ethereal en lieflijk. En dan Siouxsie die vanuit het niets opduikt met die prachtig inleidende zang. En daarna? 4 minuten lang een fokking heerlijke frenzy dat maar doorknalt en knalt, that's what. Wat een drive! Maar dan ook in alles he, alle instrumenten. Robert is hier ook in topvorm op zijn gitaar. Wat een spanning en donkerheid ook in deze song. What a rush! Ik draaide deze in het verleden als ik naar mijn werk fietste. Een kickstart voor de dag, je hebt meteen zin in de dag ook, een bak energie krijg je ervan. Ik had 'm al ff niet meer gehoord, maar nu ik 'm weer zo hoor heeft ie aan 0,0 kracht en emotie ingeboet. Heerlijk ook hoe we weer verstild eindigen zoals we begonnen met die strijkers en Siouxsie's bezinnende zang in de verte. Epic!


The stars that shine 
And the stars that shrink
In the face of stagnation the water runs
Before your eyes

avatar van luigifort
geplaatst:
En welke Nederlander krijgen we nu?

avatar van zaaf
geplaatst:
ik!

avatar van vigil
geplaatst:
Ballen in me buik?

avatar van Johnny Marr
geplaatst:
Buma in me zak?

avatar van johan de witt
geplaatst:
Spin op me rug!

avatar van luigifort
geplaatst:
Mooi allemaal!

avatar van Outlaw104
geplaatst:
Wally Tax (The Outsiders).

avatar van luigifort
geplaatst:
36. Maarten van Roozendaal - Mooi (2006)

Dit is zo mooi

Ja Maarten, dit is zo mooi! Dankje daarvoor! Maarten leerde ik kennen van de televisie. Hij was in allerlei programma's te zien zo'n jaar of 15 geleden. Waarschijnlijk vanwege een nieuwe theatertour ofzo en wat interviews her en der. Zo heb ik prachtige liedjes van hem leren kennen, zoals Red Mij Niet, wie kent 'm niet. Maar op een gegeven moment kwam ook deze prachtsong langs. Vlak voor bekend werd dat hij ziek was zou ik 'm gaan zien in Alphen, maar hij zou ook in Leiden optreden en dat was voor mij dichterbij. Dus heb ik Alphen laten schieten voor een concert in de Soefitempel op dezelfde avond. Katwijk en Soefitempel? Kan dat? Ja blijkbaar Maar begin 2013 werd bekend dat hij ongeneeslijk ziek was en uiteraard werd alles gecancelled. Ik heb 'm dus nooit kunnen zien, maar wat erger is...Maarten is niet meer

De versie in Een Nieuwe Jas met het orkest erbij is prachtig, je kan de glinsteringen en euforie zien in Maarten's ogen. Als een kind zo blij. Het orkest vind ik ook wel bijdragen aan het jubelende van de song, maar ook de theaterversie is niet te versmaden. Maarten zingt in deze jubelsong over het schitterende van het ontluiken van een jonge lente. Dat doet hij zo mooi en passioneel, te zien op de beelden, maar ook in zijn prachtige lyrics. Het goddelijke in de natuur. Hoe hij dat brengt ontroert me altijd ten diepste. Ook deze song bouwt steeds glorieuzer verder op. Kan iets glorieuzer dan glorieus. Goddank was hij nog 1 jonge lente waard!


Ach zie de lammeren nou toch lurken
Aan hun vers geschoren moeders
En hoe de jonge zwanen
Donzen in de zachte sloot
En hoe de zwoele wind de wolken waait
Tot pas gewassen luchten

Kan iets mooier dan het mooi is
Kan iets groter zijn dan groots

En voel de hosta nou toch lonken
Haar knoppen staan op barsten
Het nieuwe riet drinkt gulzig water
Uit de smalle vaart

Kan iets frisser dan het fris is
Wulpser dan het wulpste

Ach ik ben Goddank
Dus nog een keer
Een jonge lente waard

En zie de irissen nou toch pronken
Met hun stampers als koralen
Een varen rolt haar blaren
Als een leguanentong
En zie de veulens nou toch wankelen
En de vogels naar hun nesten

Kan iets verser dan het vers is
Kan iets jonger zijn dan jong

Zie hoe de zon een scherpe schaduw trekt
Onder de wijde wilgen
De puppies rennen rondjes
Bijtend naar hun eigen staart

Kan iets leuker dan het leuk is
Jeugdiger dan jeugdig

Ach ik ben Goddank
Dus nog een keer
Een jonge lente waard

Dit is zo mooi
Het is om te janken zo mooi
Mooi, om te janken zo mooi

En nu de wingerd zich wellustig
En het onkruid onbezonnen
En ik mezelf aftel
Van volwassen naar bejaard

Wordt het groener dan het groen was
Nu ik grijzer dan ik grijs ben

Ach ik ben Goddank
Dus nog een keer
Een jonge lente waard

Mooi
Het is om te janken zo mooi
Mooi, om te janken zo mooi

En als vannacht de open hemel
De sterren strak laat stralen
En ik buiten op mijn rug lig
Starend naar het firmament

Kan het stiller dan het stil is
Eeuwiger dan eeuwig

Dan ben ik Goddank
Dus nog een keer
Gevangen in het moment

Oh
Dit is zo mooi
Het is om te janken zo mooi
Mooi, om te janken zo mooi
Mooi, om te janken zo mooi
Mooi
Om te janken zo mooi

avatar van Rudi S
geplaatst:
Maarten van Roozendaal

Kudo's dat jij die zo hoog hebt

avatar van jordidj1
jordidj1 (moderator)
geplaatst:
Dit is een rare Spinvis

edit: Omg I Spy

geplaatst:
luigifort schreef:
37. Siouxsie & The Banshees - Dazzle (1984)

By the time dat ik Siouxsie echt leerde kennen was ik massive The Cure fan en wist ik alles zo'n beetje van Robert Smiths' levensverhaal. Ik had werkelijk alles over hem uitgeplozen. En waar kom je dan al lezende zo achter? Nou, dat hij oa fan was van de Banshees, maar ook dat hij een stint bij ze had. Hyaena bleek het betreffende album te heten. Verre van een fave voor vele hardcore Banshees fans, maar voor mij dus wel. Deels waarschijnlijk, omdat het het eerste album was dat ik van ze kocht en deels vanwege de hemelse opener van dat album.


Ben geen hardcore Siouxsie-fan, maar onderschrijf wel de essentie van die eennalaatste zin. Smith speelde al eerder mee, als sub van de late great John McG - dat is op het live-album van deze tour te horen Siouxsie and the Banshees - Nocturne - Vidéo Dailymotion

Overigens gezien je frequente participatie bij wave-topics had ik je ouder ingeschaald.
Lijstjes lezen blijft leuk, zeker als je van het ene uiterste (Sylvian bijv) naar het andere (Maarten van Roozendaal) wordt geleid.

avatar van luigifort
geplaatst:
35. a-ha - Living A Boy's Adventure Tale (1985)

Wie is er niet in zijn of haar jeugd met a-ha in aanraking gekomen via die iconische black and white part cartoon videoclip van Take On Me. Echt wel een icoon van de 80s. En dan hebben we het nog niet eens over de muziek zelf gehad, klassieker natuurlijk. Een topsong! En daarna volgden meer hits als The Sun Always Shines On TV en The Living Daylights (leren kennen via de Bondfilm) etc. Altijd leuk om te horen vond ik, maar om een heel album van ze aan te schaffen...nou, dat dan ook weer niet. Nooit gedaan dus, wie weet komt het er nog eens van. Ik ken ook alleen maar hun debuut als volledige album, de rest van ze niet. En dat debuut stond in de kast van mijn novia. Zij zette Adventure Tale voor me op, dat is een van haar songs voor mij. Zo "geef" je elkaar songs, zo heb ik haar er ook een aantal "cadeau" gedaan. Gewoon omdat je een bepaalde song bij iemand vindt passen, zoiets

Maar Hunting High And Low is een fantastisch album van start to finish, zonder discussie. En de rest van a-ha gaat op de te beluisteren lijst, wel achter aansluiten en deze track is verreweg de mooiste van ze die ik ken. Wat een schoonheid! Het begint al heerlijk met die drumcomputer en ijle synths die steeds ijler worden en dan die hobo, OMG, dan kun je me al opvegen. De coupletten zijn wel leuk en corny, typische 80s productie, maar de refreinen zijn echt geniaal met die synths vooral en hobo. Een magisch sprookjesbosfeel in Lapland ofzo krijg je ervan. Komt mooi uit dat ze uit Scandinavië komen . Na een heerlijk hobo-intermezzo schieten we naar een van de mooiste finales ooit toe. Die uithalen van Morten, pfff ongelooflijk! Schitterend, die drumpatronen, die hobo die boven alles zweeft en de synths ook weer steeds hoger alsof ze door een buis gejaagd worden. Ik ben weer een kind dat avonturen beleeft


Living a boy's adventure tale
In so many ways
Living a boy's adventure tale
For so many days
I'm living a boy's adventure tale
Can't escape, if I wanted to
Living a boy's adventure tale
I may be dreaming but I feel awake

avatar van luigifort
geplaatst:
34. Alice In Chains - Nutshell (1994)

If I can't be my own 
I'd feel better dead


Mijn lijfspreuk wel een beetje

Beavis and Butt-Head - Do 'Alice In Chains - Man In The Box' was mijn allereerste kennismaking met Alice In Chains. En ik vond het geweldig, de song vooral Ik was 16 of 17, zoiets. Maar het duurde nog ruim een jaar voor ik een album van ze kocht. In mijn eerste 2 jaar van mijn studie had ik een soort van metal fase, zo noem ik het maar dan, een echte metalhead ben ik nooit geworden. In die tijd kocht ik albums van Stone Temple Pilots, Alice In Chains, Korn, Deftones, Dream Theater etc. Niet in de laatste plaats, omdat een medestudent ook die bands beluisterde. Maar hij ging zelfs nog wat verder dan ik. Spookycore van Vanilla Ice was mij 1 stap te ver bv Sowieso waren het heel ongelukkige en boze jaren voor mij en daar paste deze muziek perfect bij

Hij raadde ook Dirt aan van Alice In Chains en die kocht ik nog bij de oude Plaatboef op de Steenstraat in Leiden. Ah, those were the days Plaatboef is ook alweer meer dan 10 of 15 jaar dead and buried ofzo Maar Dirt was een knaller van jewelste, die heb ik echt kapotgedraaid en daarna ben ik de rest van ze gaan kopen. Eigenlijk net nadat die grungehausse zowat voorbij was. Ik ben altijd te laat Nirvana vond ik ook tof, ook alle albums van in bezit. Soundgarden is grappig af en toe voor een paar songs en Pearl Jam staat vrij onderaan de ladder. Er is maar 1 grote band voor mij among the Big 4 en dat is Alice, de enige van die 4 waar ik ook megafan van ben. Ook de odd one out, so to speak, ik vind ze niet echt bij de grunge passen. Ze klinken een stuk harder en miserabeler.

Dirt is niet mijn favoriet meer (hoe geweldig ook nog), dat is meer het titelloze album uit 1995 en de lange meer akoestische EP Jar of Flies van een jaar eerder. Wat een geweldige muziek, wat een geweldige zanger, wat een tragisch einde voor Layne Staley. Maar daar gaan we het verder niet over hebben

Nutshell is mijn fave Alice song, er gaat zoveel van de muziek uit. Het klinkt zo depressief, eenzaam en troosteloos. Maar het is van een hemelse schoonheid. Een eenzame bas -en akoestische gitaar, minimaal drumwerk, heel understated allemaal. Layne met zijn kenmerkende met pijn doorwrochte stem. Ik ken totaal niemand die bij hem in de buurt komt qua stem. Misschien wel de stem die het meest door merg en been gaat, letterlijk. Die elektrische gitaar met zijn jankende scaling chords. Een inktzwarte tekst er ook nog bij. Maar hoe zwartgallig de song ook is op een bepaalde manier, het geeft mij troost. Muziek van iemand die op een bepaalde plek kan zitten waar jij zelf soms ook in zit, zoiets misschien. Een bezinnende, zelfreflectieve song om in weg te zinken...


We chase misprinted lies 
We face the path of time 
And yet I fight 
And yet I fight 
This battle all alone 
No one to cry to 
No place to call home

Ooh
Ooh
Ooh
Ooh

My gift of self is raped 
My privacy is raked 
And yet I find 
And yet I find 
Repeating in my head 
If I can't be my own 
I'd feel better dead

Ooh
Ooh
Ooh
Ooh

avatar van vigil
geplaatst:
2de album van a-ha proberen, kan niet fout gaan!

avatar van luigifort
geplaatst:
Ik zeg: a-ha

avatar van GrafGantz
geplaatst:
Wat een erlebnis!

avatar van luigifort
geplaatst:
33. Electronic - Idiot Country (1991)

New Order, The Smiths, Pet Shop Boys, noem mij een betere supergroep... En toen bleef het stil Ok, de dierenwinkeljongens doen maar op een paar tracks mee, waaronder het eveneens fenomenale The Patience of a Saint (wat een zalige song is dat ook zeg). Een collega van werk zo'n 10 jaar geleden had het wel eens over een band genaamd Electronic om eens te checken. Waarschijnlijk naar aanleiding van gesprekjes die we hadden over fave bands van vroeger. Ws New Order of PSB in dit geval. Maar het zou nog een paar jaar duren voor ik achter Electronic aan zou gaan. En dat begon met hun eerste single Getting Away With It. Meteen verkocht, pats boem klaar. Vrij snel het debuut beluisterd en gekocht van de band van Bernard Sumner en Johnny Marr en dat PSB hier ook meedeed was een fijne bonus. Echt een klasse-album dat debuut. Daarna werd t toch wel een stukje minder. Maar deze draai ik best vaak nog en dat album begint al goed met de opener. Een van de beste songs van het album ook.

Er zit zo'n fijne drive en vibe in. De combi synths en gitaar werd perfect hier. Funky as hell ook wel. En vooral de refreinen zijn echt geweldig hier. In het begin dacht ik zelfs dat het Neil Tennant was die ze song, maar het blijkt Bernard zelf te zijn. Het zorgt voor een bepaald soort ijle vibe, heerlijk! De verschillende synths zijn van hoog niveau en klinken als fluiten bijna en gaan over elkaar heen, dat zorgt voor een heerlijk vanzelf effect. Drums, sequencers, allemaal perfect. Heerlijke instrumentale breaks van synths en gitaarsolo's door de hele song heen en het outro duurt ook lekker lang. Ja perfecte song wel, verveelt echt nooit!


It's an open act of defiance, and it's aimed direct with you
We could form some kind of alliance, we could do what we wanted to do
And the young would live forever
And the sun would shine through the blue
If we got our hands on this nation, we could do what we wanted to do

Gast
geplaatst: vandaag om 07:43 uur

geplaatst: vandaag om 07:43 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.