Ja Gabriel is wel erg goed in die opening.

haaa ik word wel weer helemaal blij van pixies en minutemen!!

Ik word sowieso vrij blij van dit lijstje tot nu toe .

Perfect Skin Die Arthur kun je wel om een boodschap sturen.

geduld is niet mijn sterkste eigenschap. dat kan ik vrij goed verborgen houden maar nu was de verleiding te groot:
weer een fijne spotify afspeellijst!

ArthurDZ top100

Zaaf is een held!

80. The Feelies – Slipping Into Something

Alweer een favoriet nummer dat ik door deze site heb ontdekt, in het laddertopic verleden jaar. Ik moet na die eerste kennismaking wel een week met dit deuntje in mijn hoofd hebben gezeten, een verschijnsel dat steeds zeldzamer is geworden in de loop der jaren.

Slipping Into Something heeft een magistrale opbouw, al komt het nooit écht tot een uitbarsting. Maar net dat maakt dit nummer zo speciaal voor mij: dat broeierige dat onder de oppervlakte schuilt. Ik ben wel een sucker voor dat soort nummers eigenlijk. Ik vind mensen die niet meteen alles prijsgeven ook altijd veel interessanter dan van die types die meteen hun hele levensverhaal uit de doeken doen.

79. DIIV – Wait

En hier hebben we alweer 2012-nummer twee van de twee. Het album van DIIV werd ook iets later uitgebracht dan Bloom van Beach House, dus officieel is dit het jongste nummer in mijn lijst.
Wait viel me niet echt op de eerste paar keren dat ik Oshin luisterde, maar op een bepaald moment begon dit nummer ontzettend onder mijn huid te kruipen. Het nummer heeft iets heel dromerigs en tegelijkertijd iets heel urgents, wat me erg aanspreekt. Moeilijk uit te leggen eigenlijk. Het is blijkbaar meer iets dat je moet voelen.

78. David Bowie – Life On Mars?

Eergisteren schreef ik bij One van U2 al dat ik van sommige langgekoesterde artiesten en bands geen flauw benul meer heb welk nummer nu precies mijn favoriet is, en of ze eigenlijk wel nummers hebben die nog in mijn top 100 allertijden passen. Zo staat er bijvoorbeeld geen Queen en The Verve in mijn lijst, ook al waren dat de eerste bands waarvoor ik me ging interesseren. Dat zou een paar jaar geleden wel anders geweest zijn. Maar goed, terug naar David Bowie.

Want ook van Bowie ben ik liefhebber sinds mijn vroege puberteit, ontdekt via hetzelfde oude clipjes-programma als Prince (zie nummer 97) en wel met Let’s Dance. Ik weet nog dat toen ik eenmaal een verzamelalbum van hem te pakken had gekregen, ik eerst nogal teleurgesteld was dat het niet allemaal zo’n vrolijke popsongs waren. Logischerwijs draaide ik al snel bij na een paar luisterbeurten, en toen heb ik mij vliegensvlug door bijna zijn hele oeuvre gewerkt. Die ontdekkingsreis viel ongeveer samen met mijn ontdekking van Bob Dylan, dus werd Bowie’s singersongwriterplaat Hunky Dory al gauw mijn lievelingetje. Life On Mars? is sowieso mijn favoriet van die plaat, dus heb ik ‘m voor het gemak ook maar opgenomen in mijn top 100. En wie weet, misschien is dit wel degelijk mijn favoriete Bowie-nummer, met dat mysterieuze sfeertje, prachtig gezongen tekst en bombastisch refrein. Maar toch heb ik het knagende gevoel dat ik hiermee nummers als Sound And Vision, Ashes To Ashes, Oh You Pretty Things, Rock N’ Roll Suicide en Starman schandelijk tekort doe. Tja, een favorieten-top 100 maken is nu eenmaal ook geen absolute wetenschap.

77. Pulp – Razzmatazz

Laat ik het dan nu even hebben over mijn grote interesse in songteksten. Een prachtige tekst kan een middelmatig deuntje wat mij betreft perfect redden, maar als een nummer belabberde lyrics heeft, dan komt het voor mij nooit echt goed meer, waarschijnlijk ook dé reden waarom het nooit iets geworden is tussen mij en pakweg Rage Against The Machine of Red Hot Chili Peppers (al kan Anthony Kiedis het wel als hij wil, zie Californication en Under The Bridge). Feit is wel dat al mijn helden uit de muziekwereld geen virtuoze muzikanten, maar briljante tekstschrijvers zijn. Morrissey, Bruce Springsteen, Bob Dylan, Leonard Cohen en Jeff Magnum zijn wat mij betreft stuk voor stuk helden, voornamelijk omwille van hun literaire kwaliteiten.

Ook Jarvis Cocker van Pulp hoort in dit rijtje thuis, zeker omdat zijn teksten naast cynisch en spottend soms ook lekker arrogant kunnen zijn. Op Razzmatazz bijvoorbeeld, zingt hij vol leedvermaak een ex-lief van hem toe, die hem eerst vreselijk behandeld heeft, hem toen verliet, maar nu ongewenst zwanger is van ‘some kid who looks like some bad comedian’. Jarvis verheugt zich erop om haar ’s avonds laat dik en verlaten naar tv te zien staren omdat verder niemand nog iets van haar moet weten. Zelfs haar familie blijft niet gespaard (‘ The trouble with your brother, he's always sleeping with your mother’). Ik weet het, ontzettend kleinzielig en nog vrouwonvriendelijk ook, maar iedereen kent nu eenmaal wel iemand die je op een bepaald moment in je leven helemaal doodgewenst hebt. Ik in ieder geval wel, en ik wou dat ik er ook zo’n mooi liedje bij had kunnen verzinnen als Jarvis en de rest van Pulp.

76. Sonic Youth – Sunday

De tweede en laatste keer Sonic Youth in mijn lijstje. Van Sunday kan ik wel volmondig zeggen dat het mijn favoriet van de band is (althans, op dit moment), dus ik vind het stiekem wel grappig dat ie van zo’n middelmatige plaat als A Thousand Leaves (1998) komt. En toch, desondanks hebben ze met Sunday de jackpot gepakt. Alles wat ik graag heb aan Sonic Youth komt hier langs: een geweldige gitaarlijn, een mooie tekst, het nodige gefreak, en een swaggende Thurston. Hopen maar dat deze bijzondere band snel weer bij elkaar komt!

75. The Beach Boys – Let's Go Away For Awhile

Het enige volledig instrumentale nummer in de lijst, al had ook Going To Your Funeral pt. 2 van Eels het bijna gehaald. Brian Wilson zelf heeft ooit gezegd dat hij na het componeren van Let’s Go Away For Awhile de grootste voldoening uit zijn carrière voelde, en ik begrijp hem gek genoeg eigenlijk wel.

Ik luister dit nummer namelijk vaak als ik even een minder moment heb, en keer op keer weet dit liedje me dan een beetje op te beuren. Het moment waarop de trommels invallen is vaak het moment waarop ik weer een beetje zin of moed krijg. Dit nummer klinkt als een eilandje van hoop op een zee van tristesse, om het even pseudo-poëtisch te illustreren. Dus ja, voor mij waarschijnlijk de beste instrumental ooit. De spelfout in de titel is trouwens honderd procent niet expres. Blijkbaar hebben de bandleden in hun schooltijd iets te veel grammaticalessen gemist omdat ze lekker op het strand aan het rondhangen waren.

74. The Clash – Let's Go Crazy

Een wel heel opmerkelijke keuze als favoriete Clash-nummer, ik weet het, en schrik er zelf eigenlijk ook van. Want Let’s Go Crazy is natuurlijk noch hun meest muzikale, noch hun meest urgent nummer, en heel wat mensen hebben er waarschijnlijk zelfs nooit van gehoord, aangezien ie zich verstopt heeft in het midden van de driedubbelaar Sandinista. Toch is dit dus mijn favoriet van de band, omwille van het heerlijke vakantie-op-een-tropisch-eilandsfeertje dat rond het nummer hangt als een bloemenkrans rond een Westerse toerist, en natuurlijk omdat Joe Strummer. Over swagger in je stem hebben gesproken.

73. De La Soul – Eye Know

Alweer het voorlaatste hiphopnummer in mijn lijst, net zoals nummer 92 ontdekt dankzij het 1989-topic van herman. Deze en Straight Outta Compton zijn dan ook de ‘nieuwste’ toevoegingen aan mijn lijst, in die zin dat als ik drie maanden eerder aan de beurt was geweest in dit topic, ze er nog niet in hadden gestaan. Met dit in het achterhoofd ben ik benieuwd hoe snel ik deze lijst gedateerd ga vinden!

Op dit moment luister ik op hiphopgebied voornamelijk naar harde oldschool gangsterrap, met dit nummer van De La Soul en al een heel klein beetje Kanye West dus als enige uitzonderingen. Dit is gewoon een ongelooflijk rustgevend liedje, iets dat ik nog niet veel ben tegengekomen in hiphop. De relaxte manier waarop gerapt wordt, het gefluit in de coupletten en het getrompetter na het refrein, en natuurlijk het refrein zelf. ‘I know I love you... better!’ Heerlijk.

72. R.E.M. – So. Central Rain (I'm Sorry)

Geen nummer in mijn lijst voelt voor mij zo willekeurig aan als nummertje 72, waar R.E.M. zich bevind. De band moést er gewoon in, maar ik had werkelijk geen idee met welk nummer, want op elk album van deze heren staat minstens één meesterwerkje dat voor een plekje in aanmerking komt. Daarom ook geen drie nummers van R.E.M. in mijn lijst, want eentje vinden was al moeilijk genoeg. Het is uiteindelijk So. Central Rain geworden omdat ik deze de laatste tijd vaak even los opzet tussendoor, zonder dat ik zelf goed weet waarom. Maar op deze plek had dus evengoed Fall On Me kunnen staan, of Nightswimming, At My Most Beautiful, Feeling Gravitys Pull, Get Up, World Leader Pretend, Try Not To Breathe, Disturbance At The Heron House, of…. Kortom, topband zoals er maar weinigen zijn!

71. The Cure –Inbetween Days

Een beetje hetzelfde verhaal bij The Cure. Zoveel moois om uit te kiezen, zoveel nummers dat op een bepaald moment favoriet zijn geweest, dat ik even door de bomen het bos niet meer zag. Inbetween Days heeft van al hun nummers misschien wel de mooiste intro (en er zijn maar weinig bands met zo veel mooie intro’s als The Cure), dus vandaar dat deze in de lijst staat. Maar het had dus ook Plainsong kunnen zijn, of Fascination Street, Close To Me, The Caterpillar, Catch, Boys Don’t Cry, Play For Today, of… Kortom, ook een topband zoals er maar weinigen zijn!

Grappig, ik heb het precies andersom.

Bij mij ook, muziek is het belangrijkste en als het dan een goede tekst heeft is dat meegenomen. Als teksten het belangrijkst was dan zat ik wel de hele dag te lezen i.p.v. muziek te luisteren.

In ieder geval weer een tweetal mooie rijtjes met een aantal persoonlijk favorieten. R.E.M. is een verrassing, tenminste niet dat de band er in staat natuurlijk maar dat dit nummer is gekozen. Een erg mooie keuze, niet eentje waar ik zelf op zou komen maar gelukkige zijn er dan andere die dat doen.

Ben ik het dus niet mee eens! Natuurlijk is het muzikale belangrijk, heel belangrijk zelfs, maar een goede tekst kan een nummer in mijn optiek écht afmaken. In mijn top 10 staan zelfs louter nummers met een naar mijn mening mooie tekst. You'll see

@Vigil - idem hier - sterker nog een irritante, bijv erg religieus getint, tekst kan een anderszins goed nummer knap bederven. R.E.M. is vast niet vanwege (of misschien juist wel) textuele importantie op 72 beland, aangezien Mike Stipe juist een van de meest cryptische tekstschrijvers is die ik ken - verder redelijk conform mijn verwachtingen. Dat betekent dat ik nog steeds hoop op de 'tribal' bevruchtingsdans. Vrees evenwel de terugkeer van de fameuze 'mama_ik_heb_in_mijn_broek_gepiest'-zang van Robert Smith.

Voor mij is het dubbel: bij sommige nummers laat het me koud waar de tekst over gaat, bij andere zijn de lyrics de absolute kracht van het liedje

@Rudi S: dat is de uitzondering op de regel Maar laten we niet op de zaken vooruitlopen!

Gebruik van het woord "lyrics" ipv het goed Nederlandse woord "tekst" doet mij vrezen dat je semantisch universum niet zo groot is en dan is een hand snel gevuld

Wil ik teksten, ga ik lezen, muziek voorziet daar niet in met die klotig gedrukte inlays.

Daarom heb ik ´m weer weggehaald

Ik vind 'lyrics' beter klinken. Meer moet je daar niet achter zoeken, maar jou kennende is dat natuurlijk precies wat je gaat doen

Hahaha, bedankt!

Tja, als eenieder in zijn communicatie constant zou gebruiken wat ie beter vond klinken, zouden velen grijpen naar het buitenlandse equivalent, terwijl je eigen moerstaal vaak mooi genoeg klinkt en adequaat is. Zulks vergt wel enige externe semantische ervaring. "Goesting" vind ik bijv een erg mooi woord, net zoals " onderhavig", al is de combi van die 2 niet fijn

Qua song-teksten vind ik die van Paul Weller regelmatig een bonus op de songs van Jam, Style Council of Weller himself.

Liedjesteksten, bedoel je zeker.

Oh dus dan is het ook een zanger/liedjesschrijver-wedstrijd? Dat klinkt wel heel erg EO.

Oh Johnny zing een liedje voor mij...

Mooie update. Veel artiesten die er bij mij ook in staan of het net niet haalden.

take care niels, dit vindt mju no fun. hij is the one die corrigeert.

Ik loog niet toen ik bij aanvang van dit topic zei dat ik al rustigere periodes in mijn leven heb gekend: gisteren had ik helemaal geen tijd voor een update. Vandaag wel, maar stom genoeg staat mijn inspiratiepeil redelijk laag, en dat zie je denk ik wel aan de kwaliteit van mijn begeleidende commentaartjes. Toch opnieuw weer veel leesplezier gewenst iedereen!

70. Okkervil River – The Velocity Of Saul At The Time Of His Conversion

Okkervil River, alweer een band waar ik nooit van gehoord zou hebben als musicmeter niet bestaan had. Ik heb Jordy veel te danken

Maar goed, dit nummer van Okkervil River vind ik vooral mooi door de emotionele zang van Will Sheff, die eigenlijk nogal op het randje van de pathos balanceert maar mij niet echt stoort. Verder komen in dit nummer ook veel klassieke instrumenten voor, zij aan zij met folky gitaar en piano. Ik heb wel een zwak voor dat soort begeleiding, ik kan bijvoorbeeld ook al vertellen dat er nog een nummer van Nick Drake’s Bryter Layter zit aan te komen.

69. Os Mutantes – Panis Et Circenses

Shout-out aan herman, want dankzij hem heb ik deze Braziliaanse band ontdekt. Os Mutantes is zo een beetje de exotische vreemde eend in de bijt hier, want voor de rest bestaat mijn lijst vooral uit Engelstalig gezongen nummers van Westerse artiesten. Er komt nog een nummer aan in het Nederlands, en ook eentje in het Frans, en hier zingt men dus Portugees, maar dat is het verder voor de niet-Engelse talen. Eigenlijk wel jammer dat er zo’n grote cultuurbarrières bestaan in muziekbeleving, want ik kan me niet voorstellen dat er in bij wijze van spreken Zuidwest-Patagonië geen interessante muziek is gemaakt, maar daar kom je als westerling dus niet gemakkelijk achter.

Zo heerlijk tegendraads als het debuutalbum van Os Mutantes ben ik ze nog niet gauw tegengekomen, overigens. Een mix van traditionele Braziliaanse muziek, psychedelica, British Invasion en Franse chanson! De enige conventie is dat er geen conventies zijn. Panis Et Circenses is het openingsnummer van die plaat. Een heerlijk relaxt en zweverig nummer met verrukkelijke vocals en een prettig piepend trompetje.

68. Pulp – Disco 2000

Het laatste nummer van Pulp alweer in mijn lijst. Jawel, dat lezen jullie goed, ook al staat Different Class hoog in mijn top 10, toch heeft maar een nummer van die plaat mijn top 100 gehaald, en komt die ‘slechts’ tot 68. Voor mij is Different Class namelijk echt één geheel, waarvan de som veel meer is dan het geheel der delen, en waarvan ik zelden nummers afzonderlijk opleg. Het voelt voor mij een beetje aan als een los conceptalbum zelfs, over outcasts die hun plek in het leven moeten proberen vinden, en vrede moeten leren nemen met hun omgeving. Alsof we de melodramatische tieners uit de lyrics van Morrissey ten tijde van The Smiths opnieuw ontmoeten als twentysomethingers, ouder en cynischer maar nog steeds niet klaar met hun worstelwedstrijd tegen de wereld. Maar goed, dat maak ik er natuurlijk weer allemaal van

Disco 2000 is eigenlijk zowat het enige nummer van Different Class dat ik wel eens uit de albumcontext luister. Een behoorlijk heavy gitaarintro gaat al snel over in een prachtig nummer over onvervulde verlangens en de hel genaamd ‘de friendzone’. Tof videoclipje ook!

67. OMD – Maid Of Orleans

OMD toonde begin jaren ’80 iedereen dat je met mechanische instrumenten ook heel warme muziek kan maken. Dat is het geval op bijvoorbeeld Souvenir en Enola Gay, maar is nog het meeste van toepassing op Maid Of Orleans, dat terecht ook hun grootste hitsucces is geworden. Wat een geweldige melodie spookt er dan ook door dit nummer, ik zou het zelfs ‘hartverwarmend’ willen noemen. Een nummer als een warm bad na een lang sneeuwballengevecht.

66. Nick Cave & The Bad Seeds – The Mercy Seat

De eerste keer dat ik dit nummer opzette, klikte ik na drie minuten het youtubevensterje alweer weg. Ik vond het ergens wel een interessant nummer, maar ernaar blijven luisteren was nog teveel van het goede. Uiteindelijk is het kwartje gelukkig wel gevallen, en pronkt dit nummer nu op 66 in mijn persoonlijke allertijdenlijst. Soms heeft een liedje gewoon even tijd nodig.

Een 66ste plek is eigenlijk nog behoorlijk toepasselijk voor zo’n duivels klinkend nummer als The Mercy Seat, vooral door het gebruik van de piano, de manier waarop Nick zingt (alsof hij de duivel ter plekke aan het uitzweten was), en het steeds jachtiger gezongen refrein. En meeslepend tot en met, dit nummer. Kunstwerkje.

65. The Doors – The End

Over kunstwerkjes gesproken, dat is The End zeker ook, net als meeslepend. Ik heb bij dit nummer gewoon nooit het gevoel dat ik naar een opus van elf minuten aan het luisteren ben, en dat kan ik bij niet veel nummers van een dergelijke lengte zeggen. De eerste paar minuten van The End zijn mooi omwille van de breekbaarheid ervan, met Jim die een uit zijn leven verdwenen geliefde lijkt toe te zingen. Het middenstuk spreekt me aan omwille van de absurde beelden die worden opgeroepen, en de mooie en mysterieuze zinnetjes als ‘there is danger on the edge of town’ en ‘weird scenes inside the goldmine’, en de climax spreekt me natuurlijk aan omwille van de meeslepende manier waarop Jim en de band het nummer helemaal opblazen, om vervolgens te eindigen zoals ze begonnen waren, klein en breekbaar. Theatraal? Wellicht, maar het werkt verdorie heel goed.

64. Tom Waits – Downtown Train

De oplettende lezer heeft misschien al gemerkt dat ik de liedjes in deze lijst vaak vergelijk met dingen die er totaal niets mee te maken hebben, zoals zojuist nog bij Maid Of Orleans (‘Een nummer als een warm bad na een lang sneeuwballengevecht’). Dat komt omdat ik nu eenmaal enorm hou van muziek die beelden en gevoelens bij mij kunnen oproepen. Dat is misschien ook dé reden waarom ik veel belang hecht aan lyrics, of aan emotionele gitaarsolo’s à la Motorcycle Emptiness: liedjes moeten mij kunnen verroeren. Het is misschien wel waar ik het meeste naar op zoek ben in muziek.

Downtown Train van Tom Waits, en ter uitbreiding het hele album Rain Dogs, verroert me enorm. Ik heb een recensie bij dat album geschreven dat dat gegeven vrij goed beschrijft, dus neem zeker eens een kijkje als je nog niet zo goed snap wat ik je nu eigenlijk probeer te vertellen. Vooral Downtown Train heeft iets heel filmisch, vind ik. Heel film noir-achtig.

63. Moby – Porcelain

Een nummer waar ik eigenlijk niet zo veel over te zeggen heb, behalve dan dat ik het een ontzettend sterke track vind. De ingetogen zang van Moby zelf werkt heel goed met die copy/paste-achtige vioolsample en pianoriedeltje.

62. The Shins – Know Your Onion

En hier is dan de tweede en laatste keer The Shins in mijn lijstje. Know Your Onion is duidelijk gemaakt met dezelfde bouwstenen als Saint Simon, maar is misschien nog iets effectiever. Had ik het bij de vorige keer Shins in mijn lijstje al over James Mercer’s onovertroffen gevoel voor timing en frasering, op dit nummer stijgt hij boven zichzelf uit met de zin ‘Three thousand miles north east/I left all my friends at the morning bus stop shaking their heads.’ Verre van poëzie, maar de manier waarop hij dat tekstje zingt is zo ongelooflijk mooi. Een van mijn vele instant kippenvelmomentjes.

61. Talking Heads – This Must Be The Place (Stop Making Sense-versie)

Ik zet er hier heel expliciet bij dat het om de Stop Making Sense-versie gaat, want dat is met afstand mijn favoriet. Niet dat de originele versie op Speaking In Tongues zo slecht is, maar bij Talking Heads prefereer ik meestal de Stop Making Sense-interpretatie (met Once In A Lifetime en Crosseyed And Painless als enige uitzonderingen).

This Must Be The Place is mijn favoriet omwille van die ongelooflijk lieve melodie waarmee dit liedje gezegend is. Dat moest wel, want dit nummer is naar eigen zeggen David Bryne’s eerste volbloed liefdesliedje, zonder lugubere kantjes of twist endings. Dus eigenlijk ook het eerste Talking Heads-nummer dat heel melig had kunnen worden, maar gelukkig was de band te getalenteerd om in die valkuil te trappen. Toch is het vooral de melodie die het ‘m doet voor mij. Vandaag nog begon dit nummer plotsklaps, zonder enige aanleiding, weer door m’n hoofd te spoken. Dat overkomt me alleen bij de beste nummers.

Tot drie keer toe Maid of Orleans verkeerd schrijven is wel erg jammer Arthur

Het was een lange dag

Edit: ziezo, aangepast.

Talking Heads, Os Mutantes, Moby, The Shins, Pulp, OMD......Kortom, mooie update!

Crosseyed and Painless is inderdaad wat lafjes op SMS. Die kun je live veel beter horen zoals op The Name of this Band.. dat knalt veel meer.

Dope update. Supercool dude....

- Arrie
- Vleertje
- ArthurDZ
- Dance Lover
- Dungeon
- dazzler
- Scientist
- Lukas
- Snoeperd
- Don Cappuccino
- Vigil
- Paap
- Casartelli
- hond racisme
- Dwejkk
- panjoe
- kemm
- nedbed
- tsjong
- Teunnis
- kobe bryant fan
- AOVV
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- gli|-t0_ch
- freitzen
- Outlaw104
- McSavah
- catdog
-staralfur
- Pepino