Ik heb het deze week iets te druk gehad voor dit topic. Gelukkig is het nu weekend, zodat ik veel tijd heb om mijn achterstand hier in te halen.

60. The Beatles – Norwegian Wood (This Bird Has Flown)

The Beatles laten zich hier van hun meest folky kant zien, met een prettig rinkelende sitar (het debuut van het instrument in de Westerse popmuziek, heb ik me laten wijsmaken). Van Rubber Soul, dus een van hun eerste pogingen om niet zomaar liedjes te maken, maar echte Kunst. Daar slagen ze wat mij betreft volledig in op die plaat, en ook op al hun volgende albums. Al blijven Rubber Soul en Revolver wel mijn favoriete albums van de band, omdat de spontaniteit en speelsheid uit de beginjaren daar nog het duidelijkst doorklinkt.

En voor zij die het zich afvragen: dit is het enige Beatlesnummer in mijn lijst. The Rolling Stones komen wel nog langs, meer dan eens zelfs. Maar eigenlijk vind ik beide groepen even geniaal. Tot zover mijn duit in het zakje in de Beatles vs. Stones-discussie (voor zover die nog bestaat, natuurlijk).

59. Bruce Springsteen – Darkness On The Edge Of Town (een live-versie, omdat Bruce live nu eenmaal de beste Bruce is)

Voor iedereen die mijn smaak een beetje kent zal het wel geen verrassing zijn dat Bruce Springsteen goed vertegenwoordigd is in mijn top 100. Ik ben dan ook al sinds mijn dertiende groot fan van deze man, zo groot zelfs dat ik destijds heel wat mensen erg op de zenuwen moet hebben gewerkt in mijn poging iedereen tot het Springsteen-dom te bekeren. Die drang heb ik verder volgens mij nooit meer gehad, dus je kan wel stellen dat ik nooit zo gek van een artiest ben geweest als van Bruce Springsteen in mijn 'eerste jeugdpuistjes-periode'. Daaruit voortvloeiend kan ik eigenlijk wel met zekerheid zeggen dat er geen artiest is waar ik zo veel naar geluisterd heb in mijn leven als naar The Boss.

Van Bruce heb ik één torenhoge favoriet die ik zonder twijfelen in mijn lijstje heb gezet, en nog een stuk of tien andere nummers waaruit het lastiger kiezen was. Uiteindelijk heb ik voor het titelnummer van zijn vierde album gekozen, omdat ik die plaat misschien toch wel zijn beste vind (al is het photofinish met zo goed als al zijn albums uit de periode 1975-1987), en omwille van het apotheosegevoel dat ik altijd krijg als ik in een Darkness On The Edge Of Town-luistersessie aan dit nummer ben aanbeland. Bruce kon als geen ander de tragiek en grandeur van het dagdagelijkse leven blootleggen en beschrijven. Vaak zijn het blije nummers waarin de hoop het wint van de wanhoop, andere keren, zoals hier, zijn het tragische nummers over hoe bepaalde slechte omstandigheden alle hoop wegvagen. Ik hou uiteraard van alle twee de kanten van deze zelfde munt.

58. Built To Spill – I Would Hurt A Fly

Traag beginnen en hard eindigen, al dan niet meerdere keren binnen hetzelfde liedje. Sinds bands als Pixies het eind jaren ’80 in de rockmuziek introduceerden, is het misschien wel uitgegroeid tot hét archetypische rockcliché. Dat zeg ik overigens helemaal niet met de bedoeling om te klagen of mijn ongenoegen daarover te uiten, want het trucje heeft ons door de jaren heen heel wat moois opgeleverd. Zo ook I Would Hurt A Fly van Built To Spill, sowieso één van de beste traag-beginnen-en-hard-eindigen-nummer dat ik ken. Het wordt gewoon zo perfect uitgevoerd: de muziek valt even stil, zanger Doug Martsch zingt de titel, en dan wordt het hele nummer weer op gang getrokken en naar nog grotere hoogten gestuwd. Altijd een enorm kippenvelmoment bij mij.

57. Lloyd Cole & The Commotions – Rattlesnakes

Ook Lloyd Cole is erin geslaagd om met twee nummers in mijn top 100 te komen. Niet dat ik zo’n enorme fan ben van de man (al staat het album Rattlesnakes wel op 5 sterren hier), maar met Perfect Skin en Rattlesnakes heeft hij wel twee van de beste nummers ooit op plaat gezet, wat mij betreft. De combinatie strakke ritmesectie, countryesque gitaarriedeltje, violen, leuke tekst en zang van Lloyd is gewoon zo effectief dat ik dit nummer zonder problemen een hele avond lang na elkaar kan draaien zonder het beu te worden.

56. My Bloody Valentine – Soon

Oei, moeilijk om hier iets zinnigs over te zeggen. De hele plaat Loveless, met afsluiter Soon op kop, is gewoon zo’n intense luisterervaring, zo’n bevreemdende en intrigerende luistertrip, dat woorden me eigenlijk een beetje tekort schieten, hoe dramatisch dat ook moge klinken. Gewoon (nog eens) luisteren, beste lezer!

55. Yazoo – Only You

De derde en laatste manifestatie van mijn zwak voor vroege synthesizerpop in mijn lijst. Dit is typisch zo’n liedje dat niet veel nodig heeft om een gevoelige snaar te raken bij mij: de stem van Alison Moyet en het minimalistische synthje zijn meer dan voldoende. De tekst, de zoveelste over puberpijn, is op zich niet zo interessant, maar gecombineerd met de muziek en de stem van Alison mist het zijn effect niet. “All I needed was the love you gave/All I needed for another day/And all I ever knew/Only you”. Tranen in de ogen bijna. Gewoonweg een schitterend nummer.

54. The Replacements – Alex Chilton

Ik heb een enorm zwak voor de catchy in-your-face-muziek dat dit zootje ongeregeld tussen pakweg 1984 en 1989 gemaakt heeft. Ze namen zichzelf en het hele rockcircus absoluut niet serieus (de kwaliteit van hun werk leek vooral de band zelf te verbazen), en dat vertaalt zich naar heerlijk speelse nummers zoals Alex Chilton. De band is absoluut niet bang om, waarschijnlijk puur voor de grap, haar eigen nummers de nek om te draaien (zie hier bijvoorbeeld die Spinal Tap-achtige gitaarsolo) maar om een of andere redenen zijn die pogingen om hun eigen songs te ondermijnen net wat me zo aantrekt aan The Replacements. En een nummer met zo’n mooi refrein als deze Alex Chilton is natuurlijk ook niet zo makkelijk te verpesten.

Dat compromisloze zat trouwens niet alleen in de muziek. Achteraf gezien kan je zelfs zeggen dat The Replacements hun eigen carrière behoorlijk in de voet hebben geschoten met al die dronken optredens (ook de destijds nog minderjarige bassist stond vaak ladderzat op de planken) en hun onvermogen om deftige interviews en videoclipjes te maken. Eigenlijk doen er volgens mij alleen van The Beatles meer grappige verhalen de ronde. De leukste vind ik de volgende, gehaald van de Engelstalige wikipedia:

“By 1983, the band would sometimes perform a set of cover songs intended to antagonize whoever was in the audience. [Singer] Westerberg explained that the punks who made up their audience "thought that's what they were supposed to be standing for, like 'Anybody does what they want' and 'There are no rules' [...] But there were rules and you couldn't do that, and you had to be fast, and you had to wear black, and you couldn't wear a plaid shirt with flares ... So we'd play the DeFranco Family, that kind of shit, just to piss 'em off."

Kortom, heerlijke band met een unieke filosofie.

53. Nick Cave & The Bad Seeds – The Ship Song

The Ship Song, opnieuw een liedje waar ik niet meteen de juiste woorden voor vind, al kan het ook liggen aan het feit dat ik niet zoveel geslapen heb vannacht.

Hoe dan ook, wat mij vooral aantrekt aan de muziek van Nick Cave, is hoe hij erin slaagt om te excelleren in het schrijven van zowel duistere rockers als The Mercy Seat, als in tedere (maar nooit melige) ballads als The Ship Song. Wat een genie…

52. The Stone Roses – Bye Bye Badman

Was waarschijnlijk ook te verwachten in mijn lijst: drie nummers van het wat mij betreft beste album aller tijden, namelijk het debuut van The Stone Roses. Dat Bye Bye Badman het gehaald heeft, en usual suspects als I Wanna Be Adored en Waterfall het niet, zal misschien een aantal mensen verbazen, maar omgekeerd vind ik het dan weer onbegrijpelijk dat een prachtsong als Bye Bye Badman zo onderschat wordt in het canon van de band (Song For My Sugar Spun Sister van hetzelfde). Vooral die versnelling op het einde is magistraal. ‘I-ai-ai got bad intentions/I intend to/knock you do-eo-ow-own’. Een echte oppepper, dit nummer. Beter dan koffie.

51. Belle & Sebastian – Dirty Dream No. 2

De ene na de andere ArthurDZ-knuffelband duikt op in dit rijtje. Ook voor Belle & Sebastian heb ik een ongelooflijk zwak, met dank aan de spitse teksten en de originele manier waarop de band haar nummers inkleurt. Trompetje hier, viooltje daar, flamencogitaartje ginder, ze blijven je steeds verbazen op dat vlak. Al is dat niet per se waarom net Dirty Dream No.2 het tot mijn lijst geschopt heeft. Nee, het is vooral het euforische outro die het ‘m doet. Zo mooi, alsof de hemelpoorten zich openen. Zowaar onmogelijk om niet blij te worden tijdens het luisteren.

En hier nog even het spotifylinkje met de lijst tot nu toe. Helaas geen De La Soul, Beatles en Built To Spill, want die staan niet op spotify.

Arthur's top 100

Mooie worp weer en ja dat Belle liedje dat vind ik ook heel erg mooi.
Het wordt lente.

OK! Noeste kerel met fijne smaak, ik was al bezig, maar laat de eer (de arbeid) nu geheel aan jou. Ik volg!

Geweldig outro inderdaad in dat Belle & Sebastian-nummer. Is bij mij net gesneuveld in de shortlist voor mijn top 10.

...dus een top 20 notering zit er wel nog in?

Net gesneuveld zou ik zeggen "hij staat op 11"

Dirty Dream Nr. 2 heeft bij mij net niet de Top 100 gehaald bij het voorselecteren.....

Schitterend nummer, maar Belle & Sebastian hebben zoveel kwalitatief gelijkwaardige nummers.

Ben geen B & S fan maar dat vind ik hun beste nummer, zeer goed gedaan.

50. The Rolling Stones – Soul Survivor

In het grote, kwalitatief ongelooflijk sterke repertoire van The Stones is de afsluiter van hun voor mij beste album Exile On Main St. onterecht een beetje ondergesneeuwd geraakt. Misschien omdat Soul Survivor na Shine A Light komt op het album, en dat nummer waarschijnlijk iets meer klinkt als een albumafsluiter dan het uitbundige Soul Survivior, ik weet niet. Hoe dan ook, heerlijk nummer met een geweldig refrein, had zo op single gekunnen!

49. The Smiths – These Things Take Time

Ja ja, dat ook deze band in mijn allertijdenlijst voorkomt zal wel geen verrassing zijn. Ook The Smiths is een band waar ik al ontzettend veel naar geluisterd heb, zonder ze ooit beu te worden. Voor mij eigenlijk gewoon de perfecte band: een geweldige zanger en tekstschrijver, een virtuoze gitarist, een solide en swingende ritmesectie, vier meesterlijke albums, en vele geweldige b-kanten. En ze gingen uit elkaar voordat het bergafwaarts kon gaan. Een foutloos parcours.

These Things Take Time is een van hun vele b-kanten die moeiteloos beter waren dan de meeste a-kanten van andere singles uit die tijd, terug te vinden op de achterkant van What Difference Does It Make, één van hun eerste hits. These Things Take Time is het hartverscheurende relaas van de onzekerheid die een verlegen tiener voelt bij zijn/haar op seksueel gebied meer ervaren ‘secret crush’. Morrissey bezit gelukkig als geen ander het talent om hierbij alle banaliteit en vals sentiment uit de weg te gaan, en alle clichés die bij dit onderwerp horen op zo’n manier te gebruiken dat de tekst er effectief beter van wordt.

Oh, the alcoholic afternoons
When we sat in your rooms
They meant more to me
Than any, than any living thing on earth
They had more worth
Than any living thing on earth



48. Bruce Springsteen – Born To Run

En daar is de tweede Springsteen alweer, het titelnummer van zijn doorbraakplaat (en eerste échte meesterwerk) Born To Run. In die tijd was het alles of niets voor de jonge Bruce, en de gevoelens die toen door ‘m heen moeten zijn gegaan, werden op prachtige manier samengebald tot Born To Run (zowel het liedje als het album). Verdorie, hij zingt echt alsof zijn leven ervan afhangt hier. Ongelooflijk intens en bloedmooi nummer.

47. Buzzcocks – Ever Fallen In Love?

Ik vind de Buzzcocks een minder interessante punkband, in die zin dat ik minder vaak zin heb om een Buzzcocks-plaatje op te leggen dan een Clash- of Sex Pistols-plaatje. Toffe band hoor, en in die tijd best uniek, maar hun nummers missen vaak iets. Wat ik wél veel doe is Ever Fallen In Love opleggen, en dan heel luid meezingen tijdens het prachtige refrein. Het is niet eens dat ik me echt kan vinden in de tekst, want het is me godzijdank (nog) niet overkomen, maar toch, dit Buzzcocksnummer heeft het gewoon wél.

46. Oasis – Don't Look Back In Anger

Die intro is natuurlijk gepikt van John Lennon’s Imagine, en ook een deel van de tekst is afkomstig uit interviews met Lennon, maar dat hoeft allemaal geen probleem te zijn als je zo’n mooie refreinen bij je nummers kan bedenken als Noel doet op Don’t Look Back In Anger. Sooooooooooooooooooooo SALLY CAN WAIT! Heerlijk

45. Neutral Milk Hotel – Holland 1945

Al even onrechtstreeks genamecheckt toen ik bij nummertje 77 favoriete tekstschrijvers van me oplijstte. Want wat Jeff Magnum op het album In The Aeroplane Over The Sea laat horen, dat kan voor mij tellen als Wereldpoëzie. Grappig, ontroerend, bruut, ziek, onschuldig en dromerig, allemaal door elkaar. Als een echte dichter schept hij realistische beelden, en maakt ze vervolgens ofwel wreder en bruter, ofwel juist onwerkelijker. Het levert het ene na het andere hartverscheurende meesterwerk op. In Holland 1945 bijvoorbeeld, struikel je bijna over de vele geniale tekstflarden. Mijn favoriet:

The Earth looks better from a star
That's right above from where you are
He didn't mean to make you cry
With sparks that ring and bullets fly
On empty rings around your heart
The world just screams and falls apart

Ik vind het zelfs niet erg dat hij niet kan zingen. Integendeel, het past net perfect bij de tekst en muziek.

44. Pixies - Levitate Me

Lange tijd mijn favoriet geweest van deze band, maar onlangs voorbijgestreefd door een ander, bekender nummer van hen. Niet dat ik nu minder van dit nummer hou dan vroeger, integendeel. Ik kan nog steeds erg in vervoering raken bij de manier waarop Black Francis zijn stem gebruikt in dit liedje, vooral tijdens het refrein. Als ik zo zou proberen zingen, zou het enorm zeurderig overkomen, maar bij hem werkt het volledig. Het zoveelste nummer uit dit rijtje dat ik kan beschrijven met de woorden ‘hartverscheurend’ en ‘intens’. En dat gaat alleen maar erger worden naarmate we hoger in de lijst komen, vrees ik

43. Underworld – Dirty Epic

Ik durf te wedden dat niemand verwacht had dat deze erin zou komen. Ik heb electronica en dance dan ook lang links laten liggen, al ben ik de laatste tijd toch begonnen aan een voorzichtige inhaalslag, voorlopig nog met losse nummers en minder met albums (hoewel ik bijvoorbeeld Untrue van Burial heel erg goed vond). Ik had vroeger eigenlijk net zo’n vooroordeel tegenover electronica als ik had tegenover hiphop. Ik vond het platte stampmuziek voor onintelligente meelopers. Slimme jongens luisterden naar folk of grunge of iets anders met gitaren! Ach, wat was ik toch een bekrompen ventje, eigenlijk.

Dirty Epic is natuurlijk allesbehalve platte stampmuziek. Het is een broeierig, duister laatavondnummer, dat de donkere aspecten van seksualiteit lijkt op te sommen. Hypnotiserend meesterwerkje.

42. Gorillaz – Kids With Guns

Ook Gorillaz staan met twee nummers in de lijst. Kids With Guns is zo’n nummer dat in eerste instantie niet echt opvalt naast instant klasiekers als Feel Good Inc en DARE, maar vervolgens wel bij elke luisterbeurt beter en beter wordt. Er zijn volgens mij maar weinig nummers die zo waanzinnig sterk worden opgebouwd. Begint met een eenzaam basloopje, waar er naar het einde toe ook nog prachtige Damon Albarn-vocals (kunnen Damon Albarn-vocals eigenlijk wel lelijk zijn?), een prettig gitaartje, sfeervolle achtergrondzang en allerhande geluidjes aan toegevoegd worden. Hoe verzin je het? Een muzikaal genie, die Damon. De zoveelste in mijn top 100

41. Mobb Deep – Shook Ones, Pt. II

En daar is ie dan, het hoogst genoteerde hiphopnummer. Dit liedje sloeg al bij eerste beluistering in als een bom, vooral dankzij de krankzinnig lekkere flow van Prodigy en de filmische kwaliteiten van de lyrics. De ene na de andere memorabele tekstregel komt langs, ook al is dit in se gewoon het zoveelste brag & boast-nummer dat de hiphop rijk is. En toch, het nummer wordt zo serieus en donker (no pun intended) gebracht, dat het niet belachelijk maar juist heel episch overkomt. Het gevoel van een gevaarlijke, verloederde buurt in een grootstad, Prodigy en Havoc brengen het perfect over op de luisteraar, ook al is die blank, afkomstig uit de middenklasse en opgegroeid in een vredig dorp waar er ook ’s nachts geen enkel gevaar dreigde , zoals ik.

En hier de bijgewerkte spotifylijst!

Arthur's top 100

Dat is helemaal juist. Maar wel verdorie veruit het beste Underworld nummer. RESPECT!
Laatste keer dat ik ze live zag was dit een van de toegiften, ik piste haast in m'n broek van opwinding toen ik de eerste klanken hoorde https://imageshack.com/a/img10/2316/gnq.gif

Dat was pas dirty en epic geweest https://imageshack.com/a/img10/2316/gnq.gif

- Arrie
- Vleertje
- ArthurDZ
- Dance Lover
- Dungeon
- dazzler
- Scientist
- Lukas
- Snoeperd
- Don Cappuccino
- Vigil
- Paap
- Casartelli
- hond racisme
- Dwejkk
- panjoe
- kemm
- nedbed
- tsjong
- Teunnis
- kobe bryant fan
- AOVV
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- gli|-t0_ch
- freitzen
- Outlaw104
- McSavah
- catdog
-staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler

Ik ben deze keer wat korter van stof, zie ik. Het is eens iets anders

40. Belle & Sebastian – Le Pastie De La Bourgeoisie

Een liedje voor iedereen die denkt dat Belle & Sebastian niet kunnen rocken. Krakkemikkig orgeltje? Check! Furieuze gitaarpartij? Check! Stuart in topvorm? Check! Kortom, heerlijk nummer met een fantastische drive, en zoals steeds ook een mooie tekst. Mooie outro ook, dat heeft dit nummer gemeen met de vorige B&S-track in mijn lijst.

39. Smashing Pumpkins – Cherub Rock

Weinig albums beginnen zo episch als Siamese Dream van Smashing Pumpkins. Heerlijk hoe die gitaarintro langzaam uit dat badje van trommels oprijst om 99 procent van de andere gitaarintro’s een poepje te laten ruiken. De pret stopt geluk niet wanneer het eigenlijke liedje begint, want anders had Cherub Rock het nooit tot plaatsje 39 geschopt, maar blijft onverstoorbaar verder rocken tot het bittere eind. Billy Corgan’s snerpende zang past perfect bij dit soort muziek.

38. The Crystals – Then He Kissed Me

Een van de weinige nummers in de lijst van voor 1965, misschien zelfs wel de enige. Sinds ik meedoe aan het 1963-topic van heicro (thans het 1964-topic), heb ik ontdekt dat ik een zwak heb voor dit soort meisjesgroepenpop. Iets in de combinatie mooie zang, wall of sound-productie en hopeloos naïeve outbollig-romantische ‘mijn leven is perfect want ik ben verliefd’-teksten spreek me blijkbaar ontzettend aan. Als extra bonus is Then He Kissed Me ook nog gezegend met een ongelooflijk fijne backbeat, wat het veelvuldig na elkaar luisteren van dit nummer extra aangenaam maakt. Zo’n liedjes maken ze tegenwoordig niet meer. Jammer!

37. Blur – For Tomorrow

Over geweldige intro’s gesproken. Simpeler kan het eigenlijk bijna niet (wat gitaargehamer, waarop de zang invalt en het nummer in gang schiet), maar oh zo effectief. En ook hier geldt dat de song er niet minder goed op wordt na dat perfecte begin!

In de eveneens irrelevant geworden Blur vs. Oasis-discusse, wint Blur het dus hier.

36. Bob Dylan – Visions Of Johanna

Wat Bob Dylan klaarspeelt op albums als Blonde On Blonde, daar heb ik echt het diepste respect voor. Stuk voor stuk poëzie van het hoogste niveau, en dat op muziek gezet. Visions Of Johanna bijvoorbeeld, je hebt geen idee waar het echt over gaat (iets over Louise die er is maar de aandacht niet vast weet te houden, en Johanna die dan weer wel mateloos fascineert, maar spoorloos is) en eigenlijk is dat ook helemaal niet belangrijk. Je kan je eigen interpretatie geven aan de taferelen en helemaal opgaan in wat beschreven wordt, zoals effectief bij een goed gedicht ook gebeurt. Die Nobelprijs mogen ze ‘m wat mij betreft zo geven, als er één muzikant is die ‘m verdient is hij het wel (al ga ik verderop in de lijst ook wel hetzelfde zeggen over een zekere Leonard Cohen )

35. Paul Simon – The Boy In The Bubble

En daar hebben we de volgende mooie intro alweer. Maar met een twist, want deze keer wordt ie gespeeld op een accordeon. Ongelooflijk sterk nummer dat de sfeer van Afrikaanse stadslandschappen bij valavond oproept, of althans, dat doet dit nummer bij mij. Een bezoek aan het grootste continent, het is iets wat zeker nog op mijn bucket list staat. Benieuwd of het daar echt zo klinkt als The Boy In The Bubble!

34. The Beach Boys – Wouldn't It Be Nice

Opnieuw een fantastisch nummer van het fantastische Pet Sounds, maar volledig anders dan Let’s Go Away For Awhile. Dit past eerder in het rijtje celebration of life-songs waar ze er vooral in het begin van hun carrière genoeg van gemaakt hebben, al is de diepgang van het nummer opgetrokken naar Pet Sounds-niveau. Zéér herkenbare tekst ook (‘wat zou het leuk zijn om al volwassen te zijn en mijn leven al helemaal op een rijtje te hebben, en geen huiswerk meer te moeten maken’).

33. Neutral Milk Hotel – Oh Comely

Ik denk dat de meeste NMH-fans wel door een fase gaan waarin ze niet snappen wat het lange, kattevalse Oh Comely eigenlijk op In The Aeroplane Over The Sea staat te doen. Bij mij viel dit nummer de eerste paar keer dat ik het album beluisterde in ieder geval vooral in negatieve zin op. Maar opeens, eenmaal ik gewend was geraakt aan de manier waarop Magnum zijn stem hier gebruikt, bereikte dit nummer in topsnelheid de gele sterretjes-status (tegenwoordig blauwe sterretjes-status). Vooral het volgende stukje is een instant kippenvelmomentje bij mij:

Goldaline my dear
We will fold and freeze together
Far away from here
There is sun and spring and green forever

Ik hoef er maar aan te denken en ik krijg al kippenvel. Je weet dat je met iets geniaals te maken hebt als dat gebeurt! Holy shit indeed!

32. Leonard Cohen – Hey, That's No Way To Say Goodbye

Voor mij dus samen met Bob Dylan de beste tekstschrijver in de moderne muziekgeschiedenis. Hoe hij hier het uit elkaar gaan van geliefden beschrijft, de romance tegelijkertijd bagatelliseert (‘Many loved before us/I know that we are not new’) en helemaal ophemelt (‘our steps will always rhyme’), echt prachtig. En dan, na een luisterbeurt of honderd, zie je opeens de ware betekenis van de titel in. Want is er eigenlijk wel een juiste manier om afscheid te nemen van een geliefde?

31. Nick Cave & The Bad Seeds - Straight To You

Van alle topnummers die Nick geschreven heeft, vind ik Straight To You misschien wel de beste. Met alweer een mooie tekst (ik val enorm in herhaling op dat vlak, ik weet het ) dat een liefdesverklaring met de dag des oordeels lijkt te combineren, en een terugkerend keyboardmotiefje om duimen en vingers bij af te likken.

En hier is de bijgewerkte spotify-afspeellijst, ook de enige manier om het Bob Dylan-nummer te luisteren (want die staat dan weer niet op youtube, grmbl)

Arthur's top 100

Geen Led Zeppelin? Geen Pink Floyd? Moord! Brand!

In mijn lijstje zijn ze inderdaad niet te vinden (al heeft het niet veel gescheeld). Ik zou zeggen, zet deze schanddaad recht met je eigen lijstje

30. Pearl Jam – Alive

Ondertussen waarschijnlijk het op één na meest doodgedraaide nummer uit de grungehoek (na natuurlijk Smells Like Teen Spirit), maar persoonlijk ben ik dit nummer nog lang niet beu. Hoe kan het ook anders, behoorlijk veel dingen dat ik leuk vind aan muziek komen hier langs: een scheurende gitaar en een emotionele stem, en dat gecombineerd met een hartverscheurend refrein.

Het grappige aan het presenteren van je persoonlijke top 100, is dat je gedwongen wordt goed na te denken waarom je een nummer nu precies zo mooi vindt. Ik had er voordien nooit echt bij stilgestaan, maar ondertussen heb ik gemerkt dat een portie dramatiek het altijd wel goed doet bij mij. Zoals bij Alive bijvoorbeeld: moeder vertelt zoon dat hij zijn echte vader nooit gekend heeft, zoon stort zijn hart uit in een emotionele klaagzang ‘mijn vader is dood, en ooooh I’m still alive’. Eigenlijk zijn maar behoorlijk weinig nummers in mijn lijst vrolijke ‘het leven is goed’-liedjes. Nee, mijn lievelingsliedjes gaan blijkbaar bijna allemaal over onbeantwoorde liefdes, het harde leven van de straat, eenzaamheid, emotionele break-ups, en dode familieleden. Maar geen zorgen hoor lieve musicmetervriendjes, als bij wonder ben ik in het echte leven een positieve, vrolijke jongen.

29. Boudewijn De Groot – Verdronken Vlinder

Het enige Nederlandstalige liedje in mijn lijst. Zoals ik een nummer of 40 geleden al heb opgemerkt, liggen de taalquota nogal scheef bij mij. Geen idee waarom precies, ik had het zelfs nog niet eens opgemerkt voordat ik aan dit project begon. We zullen het op toeval houden, want een album als Voor De Overlevenden van Boudewijn De Groot kan voor mij altijd, de plaat stond tot een jaar of vijf geleden zelfs fier in mijn top 10. Een heerlijk album om te draaien als de winter op zijn einde begint te lopen en de eerste tekenen van een nieuwe lente zichtbaar worden.

Nu hebben we dit jaar eigenlijk niet echt een winter gehad, dus is het ook niet vreemd dat ik deze wat minder geluisterd heb dan voorgaande jaren, maar dat doet uiteraard niets af aan de kracht van Verdronken Vlinder, want anders was dit nummer natuurlijk nooit in de top 30 geraakt. Verdronken Vlinder heeft die heerlijke sixties folkvibe, dus mooie tekst, sprankelende productie en een hoop klassieke instrumenten.

28. Nick Drake – Northern Sky

Over die heerlijke sixties folkvibe gesproken, dit nummer komt uit hetzelfde vijvertje als Verdronken Vlinder. Maar voor mij dus nog net ietsje mooier, voornamelijk dankzij de prachtige uithaal van de betreurde Nick Drake op het einde. ‘Would you love meeeeeeeeeee for my money’. Kippenvelmomentje nummer zoveel.

27. The Beach Boys – Good Vibrations

Gelukkig zijn er nog de Beach Boys om het vrolijkheidspeil van mijn lijstje een beetje te verhogen. Nochtans gaat Good Vibrations (voor een stuk) over een nare jeugdherinnering van Brian Wilson, waarin zijn moeder hem vertelde dat honden ‘vibraties’ van mensen opvangen, en blaffen naar mensen met slechte vibraties. En Brian was bang van honden…

Hoe het ook zijn mag, Good Vibrations is zonder twijfel een van de grootste feelgoodnummers dat ik ken. Vanaf de allereerste tonen al slaagt dit nummer erin om een enorme gelukzaligheid in me los te maken, en krijg ik er effectief een prettig, warm gevoel van in mijn maag. Brengt me meteen in vakantiestemming!

26. Eels – Last Stop: This Town

Zo, dat was het voorlopig weer voor vrolijkheid in mijn lijstje. Terug over naar liedjes over dode familieleden. Want in dit aangrijpende nummer lijkt E de geest van zijn destijds pas overleden zus nog een keer op te roepen, om samen met hem nog wat laatste tijd door te brengen op aarde. Deze morbide kruising tussen kinderlijke onschuld, droombeelden van nachtelijke uitstapjes over fabrieken en billboards, en E’s grafstem, zorgen voor een nummer dat me enorm intrigeert. Melancholie als liedje.

25. Arcade Fire – Suburban War

De ingetogen intro van dit nummer is misschien wel de mooiste die ze tot nu toe op plaat hebben gezet, en ook qua tekst hoort Suburban War tot de top der Arcade Fire-nummers. Soms kom ik hier op de site mensen tegen die zich storen aan de ‘stem van een generatie’-achtige teksten op The Suburbs, maar ik vind ze stuk voor stuk onwaarschijnlijk sterk, ik herken mezelf en mijn omgeving er in ieder geval volledig in, misschien juist omdat ik zelf ook ben opgegroeid in een soort van suburb.

Vooral de tekst van Suburban War, over op-en uit elkaar groeien, raakt een gevoelige snaar bij mij. Als tienjarig snotneusje aan de rand van de speelplaats een paar vrienden die je nu nooit meer ziet beloven dat je altijd contact zal blijven houden, het is een van die achteraf gezien behoorlijk tragische momenten in je leven. En dat wordt hier prachtig beschreven.

24. The Replacements – Answering Machine

Ik heb het bij hun vorige notering niet vermeld, maar Paul Westerberg, zanger van dit sympathieke bandje, is misschien wel mijn favoriete rockzanger aller tijden. Ongekend hoeveel emotie hij in die rauwe, beheerste stem van hem kan leggen. Answering Machine steunt zelfs volledig op die karakteristieke grom van hem, wat het nummer nog extra intens maakt. Geen enkel nummer heeft minder een bas en een drum nodig dan deze plaat. Een scheurende elektrische gitaar en Paul Westerberg zijn genoeg.

23. Belle & Sebastian – Photo Jenny

En zo zijn we bij alweer het laatste B&S-nummer aanbeland. Photo Jenny is eigenlijk maar behoorlijk recent een topfavoriet geworden. In de Belle & Sebastian Greatest Hits-editie van een jaar terug heb ik dit nummer zelfs niet eens genomineerd!

En opeens, zonder reden, was ik helemaal weg van dit nummer. Het is vooral het prachtige refrein die het ‘m doet, één van de mooisten dat ik ken. Je zit er zo dagenlang mee in je kop. En het wordt geen moment vervelend.

22. Pixies – Debaser

En hoppa, daar gaat de laatste Pixies dan weer. Debaser, ik ken het nummer al tijden, nog van in mijn vroegste musicmeterdagen, maar ook dit nummer is pas recent uitgegroeid tot mijn absolute Pixiesfavoriet. Het was eigenlijk pas tijdens de laatste musicmeterladderfinale dat de manische genialiteit van Debaser ten volle tot me doordrong.

Tja, mijn favorieten switchen nu eenmaal af en toe eens. Zo blijft muziekfreak zijn interessant, zullen we maar zeggen!

21. dEUS – Via

dEUS = gOD, of toch op hun eerste twee cd’s, waar Via van afkomstig is. Godsgruwelijk mooi nummer dit, dankzij de slepende beat, de bezielde leadzang van Tom Barman, en de manisch, recht-uit-het-hart achtergrondzang van de onnavolgbare Stef Kamiel Carlens. En de tekst mag dan wel op niks trekken hier, ik stoor me er totaal niet aan. Zo speek ik mezelf weer eens lekker tegen

Geen Floyd en geen Zep, maar wel Johnny Marr

Paar maal Pixies (zorgt voor street cred bij rockies), idem Belle & Sebastian (street cred bij alti's), Nick Drake (folkies) - nee Tuur is van veel markten thuis, zelfs van de meidenpop. Ik ben nog even in blijde afwachting van verdere wavistische surprises.

Lekkere top 100 nog steeds Arthur! Wel spijtig dat jouw keuzes Mjuman niet verrassen, dat was toch een subdoelstelling?
Laat die ouwe brompot maar brommen, ik geniet van je lijst!

Misschien wordt er nog een Nina Simone in gefietst of - en dat zou pas onverwacht zijn - een Terje Rypdal, Nils Petter Molvaer of Anne-Sofie von Otter

Ach een Borland-song zou ook wel fijn zijn - een mensch mag wensen, toch

Boudewijn De Groot!

Okee ik zeg het nog maar een keer maar dan deze keer iets anders geformuleerd:

Puike top 100.

Wauw, wat een toplijst. Perfect Skin, Method Man, History Lesson Part II, Alex Chilton, Le Pastie de La Bourgeoisie, Northern Sky, Answering Machine en Debaser zijn voor mijn top 100 gewoon zekerheidjes. Zal voortaan ArthurDZ beter in gaten houden, want ik heb er een nieuwe favoriete user bij.

Grappig dat je dat nog niet wist. Dat is namelijk precies hoe ik Arthur ken. Ben benieuwd of Roxy Music nog komt, want lijkt me een mooie voorloper (70s) van de door jouw zo geliefde (80s-)bands. Jengelend en rammelend, maar wel met een bloedmooie (pop)onderlaag.

En dat terwijl Alive toch wel een heerlijke meezinger is die mij toch vooral een I Feel Good-gevoel geeft.

Eerst het opbouwende Once, dan het tempo erin houden met Even Flow en vervolgens die eerste gitaarscheur van Alive!

Is mij eigenlijk nooit heel erg opgevallen dat Arthur zo'n grote fan van Belle & Sebastian was, maar ik kom hem toch wel vrij vaak tegen op de site, dus hij zal wel een goede smaak hebben.

Met Alive van Pearl Jam en Boudewijn de Groot doe je mij niet echt een plezier, maar verder een fraaie update weer!