Één nummer per dag Arrie kennende krijgen we toch genoeg leeswerk.

Jij hebt alleen maar twee nummers toch? Dus dat halen we dan wel weer in

Voordeel van twee is wel dat songs bijna nooit langer dan 3,5 minuut duren

Poek heeft vast Close to the Edge

Si, ze hebben zelfs een Spaanse coverband

Close to the Edge (cover) - Close to the Yes

Xess Xava speelt ook mee

Mocht het nodig zijn... ik kan wel, ik heb wel een lijst en stukjes schrijven doe ik toch niet vooraf maar op het moment zelf (nooit anders gedaan)

Maar er staan er nog wat boven mij, vast iemand die wel kan.

Ik stem voor

Mocht het nodig zijn dan ben ik er klaar voor (ben je namelijk toch nooit met een top 100), maar voorlopig hou ik me netjes aan de volgorde hier, degene die boven mij staan kunnen in elk geval doorschuiven en ik kan zo inspringen.

Superbitch nog props voor een frisse top 100. Ik zit hem met plezier terug te lezen nu

En ben gelijk al benieuwd naar het toplijstje van onzer Arrie, ik verwacht in ieder geval heul veul BROCKHAMPTON

Zou het?

maar als het dan toch jaren '70 proggy moet zijn zou ik hier gaan shoppen Peter Hammill - Fool's Mate (1971)

Dat album heb ik vorige maand nog in een I.M. genoemd. Goed album, maar er is een ander album met een schaakhoes dat ik nog veel beter vind (ik vermoed dat ik daarmee weinig verklap voor mijn top 100, behalve misschien voor een enkele insider) .

jaren 80?

Die Duitser, dat is wel een heel lang nummer.
Ik denk die ABBA musical

Gekkies.

Maar goed, de lijst van Arrie. Ik vermoed een geheel nieuwe top drie waaronder BROCKHAMPTON.

Ik wil wel beginnen nadat de lijst van Arrie is geweest, tenzij Poek voor die tijd al klaar is. Momenteel ben ik er in ieder geval nog niet klaar voor om mijn lijst te presenteren. Ik denk dat ik qua tijd nog ongeveer een maand nodig heb.

En nog mijn complimenten voor het lijstje van Superbitch. Was weer leuk om te volgen.

Waarschijnlijk vind ik het sowieso niet erg om nog een rondje te wachten, maar ik stuur je zo eind van de maand nog wel een bericht.

Introductie

Mju zal blij zijn want in tegenstelling tot Superbitch heb ik de neiging om mijn top 100 wel erg persoonlijk te maken. Ik ben de eerste die voor de tweede keer een top 100 presenteert in mijn topic, de eerste keer was zes jaar geleden. Het voelt als een eeuwigheid geleden. Zes jaar geleden was ik voor de tweede keer met een studie gestopt om vervolgens in een depressie te belanden. Zes jaar geleden zat ik totaal vast, ik wist niet wat ik met mezelf en m’n leven aan moest. Ik heb hier toen uitgebreid over verteld in mijn top 100. Later dat jaar verliet ik mijn ouderlijk huis: ik vertrok naar Amersfoort om samen te gaan wonen met mijn vriendin van destijds. In combinatie met antidepressiva trok het me uit de depressie. Ik besloot me volledig op de muziek te focussen en ik ging stukjes schrijven voor 3voor12/Utrecht en Pinguin Radio: interviews, concertverslagen, etc. Na een paar jaar ging ik opnieuw de uitdaging van een studie aan. Toen ik mezelf eind 2018 op de lijst zette om opnieuw een top 100 te presenteren ging eigenlijk alles goed: oké, mijn relatie was inmiddels verbroken maar daar had ik het niet zo moeilijk mee. Ik vond het eigenlijk wel prettig om eindelijk eens helemaal alleen te wonen en me van niemand wat aan te hoeven trekken. Mijn studie ging ook lekker. Ik was tegelijkertijd super enthousiast met het maken van eigen hitlijsten, het volgen van hitlijsten, oftewel, ik absorbeerde nieuwe muziek en dat heeft mijn smaak enorm veranderd. Als ik mijn oude lijst bekeek, klopte daar voor mijn gevoel weinig meer van, dus ik besloot me in te schrijven voor een tweede top 100, die deze keer bovendien een stuk positiever zou zijn! De depressie en mentale problemen had ik inmiddels verbannen uit mijn leven en ik was alleen maar aan het groeien.

Dacht ik.

Het mocht niet zo zijn.

Om positief te beginnen: vorig jaar rondde ik, netjes binnen drie jaar, mijn studie Muziekwetenschap af. Daarmee is dit de eerste top 100 van een daadwerkelijke musicoloog! Het scriptieproces was mentaal wel zwaar uitputtend, en duwde me weer naar het randje van de depressie maar ik wist niet aan de goede kant van dat randje te blijven. Het was even schrikken, maar blijkbaar wist ik er inmiddels beter mee om te gaan. Dacht ik. Richting het einde van dat scriptieproces leerde ik een meid kennen met wie ik een soort rollercoasterrelatie kreeg. We hadden een enorme aantrekkingskracht op elkaar maar zij was geen makkelijk persoon (ik ook niet, geef ik toe) en ook dat was mentaal uitputtend. Tegelijkertijd vroeg ik me af waar ik nu heen moest met mijn leven, nu ik dat diploma binnen had. Mijn plan was altijd de journalistiek in te gaan, maar ik besefte dat dat wel een heel onzeker verhaal zou worden. Ik had er al tien jaar lang over gedaan om een studie af te ronden, ik verdiende verder alleen m’n geld met post bezorgen, ik wilde wel eens een fatsoenlijke baan. Uiteindelijk vond ik mijn pad: ik ging een IT Traineeship doen. Het bleek weinig moeite om daarvoor te worden aangenomen, en dus begon ik daar in maart mee. Nou, ik was dus al mentaal uitgeput: de rollercoasterrelatie ging in december uit met een knal, een beetje zoals in Rollercoaster Tycoon als je de snelheid op z’n hoogst zet en de karretjes zo van de baan afvliegen. Ik stortte in. Afgelopen maart alsnog met de traineeship begonnen, terwijl ik al worstelde met depressie, en dat ging eigenlijk verrassend goed. Maar ook dat bedrijf werd getroffen door de coronacrisis, en dus heeft dat avontuur niet langer dan een maand geduurd. Resultaat: zes jaar geleden, toen ik mijn eerste top 100 begon, was ik ook net voor het eerst van m’n leven aan de antidepressiva begonnen. Nu, zes jaar later, ben ik voor de tweede keer net (vorige week) aan de antidepressiva begonnen. Echter, nu ik ook nog op mezelf woon is het allemaal 10x zwaarder. Ik denk dat ik dit even van mezelf af moest schrijven, maar goed. Op het moment lukt bijna niks meer en is de passie voor muziek voor een groot deel weggeëbd, maar ik wil toch nog m’n best doen om er een mooie top 100 te maken met alsnog genoeg positiviteit erin. Misschien helpt het me wel.

Het zal allemaal in ieder geval wel wat invloed op de lijst hebben.

Oh ja by the way: ik wil dit met CSL-sessies doen. Net als 123poetertjes. Ik zou zeggen: vanavond 20:30. Dan heb ik meteen een mooie deadline want ik ben nog niet helemaal klaar.

Ik gooi hier tegen die tijd wel een linkje naar de chat.

Zo. Dat kan ik me voorstellen. Dapper dat je toch je top 100 met teksten dropt Arrie, hoop dat het je niet te erg tegenstaat. Of het je helpt weet je achteraf, maar ik hoop het erg voor je!

❤️

❤️

Precies, goed om er in ieder geval hoopgevend in te staan

Moedig om er juist nu aan te beginnen. De intro belooft alvast veel mooie persoonlijke verhalen ❤️

Had de vorige keer het maken van een top 100 nog (positieve of negatieve) invloed op je?

Oh dat zou ik echt niet meer weten. Ik heb overigens m'n oude top 100 nog eens doorgenomen, en is er aardig wat veranderd. Iemand nog een gokje hoeveel procent er niet meer in staat en wat de hoogste plaat van toen is die er niet meer instaat?

Ook meteen nog wat nummers ontdekt die er eigenlijk wel in moeten dus ik kan nog wat schaven.

83% en je nr 6

80% en een nummer 5.

Ik was even in de war door het woord 'een' maar oh ja, ik had zo zitten rommelen met de nummering dat ik uiteindelijk twee nummers 5 had.

77% en je nummer 1

De nummer 1 van de bubbling under is wel het vernoemen waard, vind ik:

SOPHIE - It's Okay to Cry

Er was een tijd dat ik merkte dat heel vaak als een artiest me enorm aan wist te grijpen er een link was met de queer-gemeenschap. Niet dat ik het opzocht, meestal kwam ik er later pas achter. Tijdens mijn studie heb ik ook een vak over gender en seksualiteit gevolgd, waar ik eigenlijk een soort van per ongeluk terecht kwam en vervolgens ook bijzonder gegrepen werd door dat onderwerp. Uiteindelijk heb ik mijn scriptie-onderzoek ook over een queer artiest geschreven: Mykki Blanco. Hoe dan ook, SOPHIE is een transvrouw voor wie dit nummer een soort van 'coming out' was, ik geloof dat ze in deze videoclip voor het eerst te zien was als vrouw. Een enorm persoonlijk nummer voor haar dus. Soms, op moeilijke momenten, voelt het echter alsof ze dit tegen mij zingt. Ik hou ook enorm van de gekke, stuiterende bubblegum bass-plaatjes van SOPHIE, maar die kunnen toch niet op tegen de emotionele zeggingskracht die deze plaat voor mij heeft. Cheesy? Misschien wel, maar voor mij werkt het.

Ik ben erbij hoor vanavond . Wel lowkey want deadlinestruggles (wat lijken we toch op elkaar he x) maar ik maak graag een uurtje vrij