Ben benieuwd Arnout!

Intro is al heel indrukwekkend. Zet hem op!

Mooi en eerlijk openingsbericht Arrie, ik hoop dat deze lijst je zal helpen in het terugvinden van je passie voor muziek. Ik zal hem in ieder geval met veel aandacht en plezier volgen, en SOPHIE als opener is alvast een goed begin!

100 % dat Jerry er instaat.

Heel oprecht van je Arrie, blijf dat ook vooral volhouden. Ik hoop ook dat het bespreken van je favoriete nummers je muzikale vlam weer aanwakkert. Muziek, in een gepaste dosering, kan zo'n mooie afleiding zijn in lastige, donkere periodes.

Ik kijk uit naar je formatie van honderd!

Jullie reacties geven me in ieder geval wel energie om de stukjes te schrijven.

Kom alvast allemaal in de chat: Kiwi IRC - The web IRC client - kiwiirc.com - kanaal #MuMeCSL

Nog even VladTheImpaler en Koenr taggen.

En natuurlijk Johnny Marr

Leuk Arnout, tof dat je toch je top 100 wil droppen, ondanks alles. Ik hoop dat je kracht en motivatie uit het schrijven van de stukjes haalt.

68% en #12.

Ik kom over +-30 min chat.

aerobag ArthurDZ stoepkrijt Edgar18 kom chat x

Vanavond ben ik er niet bij denk ik, tenzij het tot laat doorgaat. Maar zal proberen er zo vaak mogelijk bij te zijn.

Zelfde als Vlad, vanavond even niet maar een volgende keer moet wel lukken! Zet 'm op Arrie!

Andere x ben ik weer v d partij!

100. Harry Styles - Lights Up

Ik heb hier elders op de site al eens wat over geschreven. Voor mijn gevoel kon ik eigenlijk niet anders dan mijn top 100 beginnen met de begintonen van dit nummer. Zij was groot fan, en daarmee is dit onlosmakelijk gekoppeld aan haar, maar het is ook symbool gaan staan voor het op orde krijgen van m’n leven. Ik weet nog dat ik voor het solliciteren voor de traineeship dit nummer draaide. “I’m not ever going back”, nouja, dat bleek niet helemaal waar. Maar nog steeds, iedere keer dat ik dit intro al hoor geeft het me wat kracht. Er zit iets hoopgevends in. Vroeger neigde ik in moeilijke tijden sterk naar neerslachtige muziek, maar tegenwoordig heb ik juist het omgekeerde: ik zoek juist hoopgevende muziek die me er (hopelijk) uit kan trekken. Lights Up heeft precies die vibe.

Overigens had ik nooit verwacht dat Harry Styles nog eens een toplijst van mezelf zou halen. Voor One Direction heb ik een zwak, maar voor Harry een stuk minder. Toen hij met zijn solowerk kwam, vond ik het oninteressante, identiteitsloze dadrock. Ik snap nog steeds alle lof voor Sign of the Times niet. Zijn debuutalbum voelde als een soort slappe imitatie van allerhande 70s rock. Maar hey, andermans enthousiasme werkt aanstekelijk, en Harry heeft zich met zijn tweede album echt bewezen, ik kan niet anders zeggen.

99. Blur - Tender

Oh ja, nog een breakup-song, met de tekst ‘come on, come on, get through it’. Ja nou, dat is toeval. Blur stond ook in mijn vorige top 100, destijds met The Universal, en is zo’n band die gewoon niet kan ontbreken in mijn lijst. Ik had net zo goed voor het ontzettend grappige Parklife kunnen kiezen bijvoorbeeld. Maar Tender is nou eenmaal één van hun mooiste liedjes. Ook altijd een live-hoogtepunt, zo ook toen ik ze in 2013 (?) op Primavera te Porto zag. Is daarbij bovendien het moment voor gitarist Graham Coxon om te shinen, aangezien zijn refrein altijd een stuk is dat het publiek massaal meezingt. Zie ook deze prachtige uitvoering op Glastonbury:

98. The Shins - One By One All Day

Eigenlijk stond hier The Past and Pending, het Shins-liedje dat zes jaar geleden ook al in mijn top 100 stond. Maar wéér een break-upsong, daar had ik geen zin in, en bovendien heeft The Shins nog veel meer moois. Dus heb ik hem last minute, tijdens het schrijven, ingewisseld voor One By One All Day. James Mercer is wat mij betreft één van de meesters van de perfecte popliedjes: de eerste drie Shins-albums staan er vol mee. Met prachtige teksten bovendien. Dit lied gaat over de onbezorgdheid van een jong kind dat slakken verzamelt en en ze één voor één weer loslaat op andere plekken., om af te sluiten met het prachtige stukje tekst ‘if every moment of our lives were cradled softly in the hands of some strange and gentle child, I’d not roll my eyes so’. Het brengt me ook wel terug naar toen ik een jaar of 16 was en aan de hand van Songmeanings.com liedteksten ging uitpluizen. Dat deed ik vooral met The Shins en Bright Eyes, en het heeft er destijds voor gezorgd dat veel Shins-liedjes prachtig tot leven kwamen voor me. Waaronder dus deze.

97. Sevdaliza - Human Nature


Hier heb ik al eens heel stuk over geschreven op mijn Facebook dus ben ik even zo lui om dat te hergebruiken:

Sevda Alizadeh is geboren in Iran, maar op jonge leeftijd met haar ouders naar Nederland verhuisd. Haar Iraanse oorsprong is natuurlijk niet onbelangrijk voor haar, en ze heeft wel eens een lied in het Perzisch gezongen: een protestlied tegen de moslimban van Trump.
Haar muziek doet echter heel westers aan, en zit vooral in de hoek van de alternatieve R&B. Daarin wordt tegenwoordig veel autotune gebruikt, en als je daar niet van houdt, kan je dit nummer wellicht beter overslaan. Of toch niet? Ik zou de vergelijking willen maken met gitaar-effecten. Er zijn tal van gitaristen die effecten gebruiken op hun gitaar om de klank ervan naar hun wens aan te passen. De stem kun je ook als instrument zien, en autotune is eigenlijk gewoon een effect op je stem. Het kan natuurlijk gebruikt worden om een matige zangeres toch oké te laten klinken. Dit heeft autotune een nogal negatief en commercieel imago gegeven.

Sevdaliza gebruikt het echter op een artistieke manier. Bij haar gaat het niet meer om een lichte aanpassing, haar stem klinkt niet eens menselijk meer (wel ironisch, gezien het lied Human Nature heet). Er zijn tegenwoordig een hoop artiesten die op een artistieke manier autotune gebruiken, van Kanye West tot Brockhampton. Maar Sevdaliza wist me toch te verrassen, het lijkt hier nauwelijks meer relevant dat het haar stem is: het zijn muzikale klanken die zij gebruikt om een compositie neer te zetten. Zelf zegt ze erover dat door haarzelf te beperken in de tonen die ze kan gebruiken, kunnen de intenties van haar ‘soul voice’ vrijelijk stromen.

Klinkt een beetje vaag en paradoxaal, maar het betekent dus dat het voor haarzelf een belangrijk instrument is om datgene te uiten wat ze wil uiten: ze wil niet alleen een bepaalde tekst zingen, maar ook iets abstracts vanuit haar ziel overbrengen. Ze geeft zelf aan dat het te maken heeft met het gebrek aan ijdelheid: wellicht voelt ze op deze manier niet meer de behoefte om zo ‘mooi’ mogelijk te zingen, hoeft ze niet meer haar best te doen om elke noot te halen, waardoor ze zich meer kan focussen op die ‘soul voice’.

Ik geef toe: ik vind het zelf ook ietwat vaag. Maar vaag of niet, het doet me wel wat. Human Nature voelt vervreemdend aan, maar ook bezwerend. Het lastige is dat ik niet goed kan uitleggen waarom het me zo raakt. Haar ‘soul voice’ is het dus, datgene dat me zo raakt. In ieder geval fascinerend.

96. Róisín Murphy - All My Dreams

Róisín is vooral bekend als de frontvrouw van Moloko, en in die hoedanigheid heeft ze heerlijke nummers als Forever More afgeleverd, maar mij heeft ze vooral gegrepen met de soloplaten die ze de laatste jaren uitbracht. Een combinatie van eigenzinnig en dansbaar. In 2015 zag ik haar bovendien live op Down the Rabbit Hole en dat was één groot feest. De één na de andere heerlijke baslijn werd op ons afgevoerd, waardoor de voeten het druk hadden. RI-DI-CU-LOUS-LY GROO-VY! Het fijne vind ik dat er in een plaatje als All My Dreams ook een hoop spanning zit. Fantastische opbouw. En wat een heerlijke bas, hè.

95. The Pharcyde - Oh Shit

Eén van mijn favoriete hip-hopplaten is Bizarre Ride II the Pharcyde. Het is exemplarisch voor een aantal dingen die ik enorm kan waarderen in hip-hop en in muziek in het algemeen: speelsheid, plezier, enthousiasme. Een tekenend moment op die plaat is dat er op een gegeven moment een skit langskomt waarin ze hun dealer Quinton bellen voor wat wiet, en vervolgens allemaal melig ‘Quinton’s on his way’ gaan zingen. Ik stel me voor dat ze dan al een lange dag in de studio achter de rug hebben en dan even tot rust kunnen komen met een jointje. Op het volgende nummer, Pack the Pipe, is Quinton blijkbaar gearriveerd, want ze moedigen hem aan om ook een stukje te rappen, wat hij uiteindelijk ook doet. Hij freestylet een stukje, raakt de draad kwijt, en de mannen schieten in de lach. Het is die speelsheid die ik enorm kan waarderen. Het hoeft niet allemaal zo serieus. Die hele plaat straalt zo erg het plezier uit dat die mannen gehad moeten hebben in de studio. Komt nog bij dat ze ook sterke rappers zijn en de producties erg fijn zijn. Ik ben zowaar niet voor de klassieker Passin’ Me By gegaan maar voor de energieke opener Oh Shit waardoor je echt metéén in de plaat zit. Met de heerlijke openingsregels ‘Little Sally Walker, sittin’ in a saucer / Oh how I tossed that ass up / Like a mission in the woods, Woody Woodpecker would if he could, but I didn’t want to pass it up’.

Ook nog een shout out naar m’n boy jordidj1 die ik voor het eerst heb ontmoet bij een optreden van (een half) The Pharcyde.

Wie schrijft, die blijft, Arrie, zei mijn oma altijd. Wat een openhartig intro heb je geschreven, ik ben er diep van onder de indruk.

Ik hoop dat het schrijven van de Top 100 helend werkt voor je, het is toch een soort muzikaal dagboek waar je ons door heen loodst. En anders zijn we met genoeg om je er doorheen te trekken. Go For It!

94. Smerz - Sure

Dit Deense duo is zwaar ondergewaardeerd. Toen ik wat zat te googlen kwam ik de volgende quote tegen, ze maken ‘nocturnal music for dancefloor introverts’. Dat vond ik eigenlijk wel een erg mooie omschrijving. Bedankt Crack Magazine! Anyway, dansbaar is hun muziek doorgaans dus wel, maar Sure is daarop een uitzondering. Het is juist een prachtig verstild nummer. Beginnend met alleen wat dromerige synths en de vocalen van Henriette of Catharina (geen idee wie van de twee het is, ik kan het zo niet vinden), en langzaam bouwt het op en komen er meer beats in de muziek. Zo sfeervol, zo dromerig, zulke prachtige melodieën, een pareltje dat echt veel meer aandacht verdient. De rest van hun muziek trouwens ook, al is dit nummer dus niet representatief voor hun verdere werk.

Fun fact: Erika de Casier, die het de laatste tijd erg goed doet op MuMe, is matties met Catharina Stoltenberg van Smerz, en Catharina heeft bovendien de videoclip van Erika’s Do My Thing geregisseerd.

Fun facts

nocturnal music for dancefloor introverts

93. Perfume Genius - Dark Parts

Zes jaar geleden stond Lookout Lookout zeer hoog in mijn top 100 en eerlijk is eerlijk, geen idee waarom ik die er nu niet meer in staat. Misschien was het net mijn stemming toen ik de lijst maakte ofzo, want dat is nog steeds een torenhoge favoriet van me. Maar Mike Hadreas moest hoe dan ook in de lijst, en dit keer ga ik voor Dark Parts. Achteraf denk ik dat ik PG te laag heb gezet. Nouja, maak ik over zes jaar wel weer een nieuwe lijst. Dark Parts is nogal een theatraal nummer, maar het gaat voor mij net niet over het randje. Dat komt doordat de zang van Mike me enorm weet te raken. Al sinds ik voor het eerst iets van hem hoorde, was ik gegrepen door zijn stem. Als hij dan zingt ‘I will take the dark part of your heart into my heart’, ja dan heeft ie me. Overigens zingt hij dat aan zijn moeder, die misbruikt was door zijn opa. Om als zoon dan zo’n troostend, opbeurend, krachtgevend lied voor je moeder te schrijven, prachtig.

Mooi nummer die van Smerz, kende het nog niet.

De vroege Perfume Genius

Smerz is inderdaad erg fijn, eerste ontdekking in je lijst hierbij opgedaan. Heel tof hoe die verschillende zanglijnen over elkaar worden gelegd.

92. Movement - Ivory

Nog een ondergewaardeerde artiest maar ze hebben ook nooit de kans gehad om groot te worden want ze zijn na één EP’tje al uit elkaar gegaan. Dat ene EP’tje is wel prachtig, met Ivory als hoogtepunt. R&B met een donker randje. Nachtplaatje. Maar ook wel een seksplaatje. Veel van die moderne R&B heeft erg veel spanning in zich en dat vind ik ontzettend fijn. Jammer dat ze zo snel zijn gestopt maar de weinige muziek die ze hebben gemaakt blijf ik koesteren.

91. Missy Elliott - Get Ur Freak On

De Timbaland Greatest Hits die jordidj1 vorig jaar heeft georganiseerd en die ik toen half van hem heb overgenomen, heeft mijn waardering voor Timbaland, die altijd al hoog was, nog even verder doen stijgen. Wat een fantastische producer was dat. En vormde natuurlijk een fantastisch team met jeugdvriendin Melissa aka Missy Misdemeanor Elliott. Haar expressieve raps passen perfect bij Timba’s eigenzinnige beats. Missy is zo cool dat Georgia d’r hamster naar haar vernoemde. Blijft eigenlijk wel bijzonder dat een Get Ur Freak On gewoon een top 10-hit werd, want het blijft toch wel een behoorlijk uniek nummer. Ik denk dat ik destijds niet goed wist wat ik ermee moest. Maar vrij veel hits waar ik in m’n jeugd nog niet veel mee kon zijn uiteindelijk tot favorieten uitgegroeid. Zo tof hoe Timbaland de hiphop vermengt met oosterse invloeden.

omg, saved the best for last

Lekker begin ♡

Smerz bevalt me op het eerste gehoor wel, ik ga er wat vaker naar luisteren.