64. Belle and Sebastian – I’m Waking Up to Us




'Belle and Sebastian? Dan kan ik net zo goed naar een opvoering van de plaatselijke muziekschool kijken!'

Zo, daar kon ik het mee doen toen ik ooit een een bevriende muziekkennis vertelde hoe goed ik Belle and Sebastian wel niet vond.
Muziek waar ik een goed humeur van krijg, de ietwat lullige liedjes die toch heel vernuftig in elkaar zitten. De wat lijzige zang van Stuart en de zwoele Isobel als toetje.

Mijn hemel wat kan ik genieten van dit gezelschap, en hoe hard kwam die opmerking aan. Ik wist gewoon niet hoe ik daar nu op moest reageren. Gewoon maar niet dus. Volgens mij spreken we elkaar ook al heel wat jaren niet meer. Zou hij intussen misschien toch overtuigd zijn geraakt van het briljante Belle and Sebastian?

Echt een torenhoge favoriet heb ik niet van ze. I’m Waking Up to Us is een fijne single/EP welke later nog verscheen op de verzamelaar Push Barman to Open Old Wounds, een verzamelaar bestaande uit losse singles en b-kantjes, een verzamelaar die zo goed is dat je niet anders kunt erkennen dan dat dit gewoon geweldige muziek is als het hier 'slechts' b-kanten en singles betreft.

Niet mee eens? Veel plezier met die opvoering van de plaatselijke muziekschool dan

63. Nina Simone – Four Women




Hoe zou Nina Simone zich uitgelaten hebben over alle gebeurtenissen die momenteel gaande zijn in de wereld? Ik denk dat dat zich niet moeilijk laat raden.

Nina heb ik hoog zitten. Veel albums staan in de kast en ik draai ze ook regelmatig. Het komt denk ik omdat ze niet goed is vast te pinnen op een bepaalde stijl.
Moet ik dit bij de afdeling jazz zetten (vond ze zelf van niet), is het soul, blues? Nina is vooral Nina, en dat maakt haar uniek.

Politiek bewogen ook. Ze was betrokken bij de burgerrechtenbeweging in de jaren '60 en veel nummers zijn behoorlijk politiek getint.

Four Women is afkomstig van het schitterende album Wild Is the Wind uit 1966 en gaat over vier vrouwen zoals de titel al aangeeft. Ieder karakter vertegenwoordigt een karakter uit de Afro-Amerikaanse geschiedenis: aunt Sarah, Saffronia, Sweet Thing en Peaches staan centraal.

Een zelfverzekerd nummer dat helaas nog steeds actueel is getuige ook de huidige protesten in de wereld.

Politiek en Musicmeter gaan niet samen. Gelukkig ook maar. Ik kan volstaan te zeggen dat Nina Simone tot mijn favoriete vrouwelijke artiesten behoort en dat ze een aantal ijzersterke klassiekers heeft geschreven, waarvan Four Women wat mij betreft tot haar top-nummers gerekend mag worden.

Haha, ik heb vijf albums van Belle & Sebastian op 5* staan dus je mag me gerust een grote fan noemen, maar ergens snap ik die 'muziekschool'-opmerking wel hoor. Zeker de muziek uit hun beginjaren heeft wel iets 'buurtelijks' vind ik, het lijkt/is gemaakt met de middelen die ze in de plaatselijke muziekschool ook hebben, de liedjes gaan over wat er zoal gebeurt onder de kerktorens van Glasgow (al overkomen ze meestal de meest vreemde personages, met de nodige absurde humor) en Stuart is natuurlijk niet bepaald een nachtegaaltje.

Maar de uitwerking is gewoon zo goed, het niveau van songwriting ligt zo hoog, dat het alsnog prachtig wordt. Daar kon of wilde je kennis dan weer niet doorheen luisteren blijkbaar, ofwel was het gewoon echt zijn ding niet. Maar zoals je zelf al zei, net dat knullige maakt hun muziek zo bijzonder voor zo velen.

Bow Wow Wow leuk!

Ik was nooit echt beledigd hoor en snapte het ook best

Het erge is dan wel dat je ineens ook wel anders gaat luisteren en dat deed ik soms dan ook. Neemt niet weg dat mijn liefde nooit veranderde.

Die Aero gaat als een speer! Dat wordt een top 100 presentatie in een recordtijd, als dit tempo vast gehouden wordt. Mooi hoe je van Love, naar Amy Whinehouse, naar Jimi Hendrix naar songfestival schiet.

Ik denk ook dat Nina Simone zeker wat te zeggen zou hebben in deze dag en tijd... en dat haar stem geluid ook zeker welkom was geweest. En Four Women echt een prachtnummer.

Spotify-lijst weer uptodate, tenminste wat er op spotify staat (Geen Sailors van Stuart Warwick te vinden)

Thousands Are Sailing, Sailors, This Ship Has Sailed

Ik begin zo langzamerhand een patroon te zien. Leuke update weer!

Piet Veerman en Rod Stewart al in de startblokken? Het zal toch niet...

En geen enkel stuk klaar liggend... gewoon wat me te binnen schiet op moment van plaatsing, maar dat is niet moeilijk: ik heb bewust gekozen voor nummers waar ik persoonlijk iets mee heb en niet puur omdat ik het gaaf vind (sommige nummers uiteraard wel). Zo zijn er nummers gesneuveld die er anders misschien wel in hadden gestaan. Het maakt het schrijven makkelijker.

Maar een bubbling under of zo geloofde ik verder wel. Dit zijn de 100 waar ik het zelf ook mee moest doen en dan maar wat minder 'verantwoorde keuzes' of nummers waar ik van houd. Ik hou van alle 100 in deze lijst, sowieso

Bedankt voor je Spotify aanvulling!!!

Had ik zelf niet eens in de gaten

62. Dead Can Dance – The Host of Seraphim




Lisa Gerrard is bijna een buitenaardse zangeres te noemen. Ook live vond ik dat het geval in Utrecht (2012), waar een aardige Musicmeter delegatie aanwezig was.

Toch vind ik de nummers met Brendan Perry vaak net nog wat mooier. Ik hou enorm van zijn warme stemgeluid. Het is de balans die Dead Can Dance zo bijzonder maakt.

Wat ik ook bijzonder vind is dat dit duo zo op zichzelf staat en vele muziekliefhebbers uit allerlei hoeken weet te verenigen. Ook de ontwikkeling die ze muzikaal doormaken is een reis op zich, van donkere wave naar middeleeuwse klanken om uit te komen bij wereldmuziek.

Zelf begon ik ze te ontdekken ten tijde van het album Aion. Middeleeuwse klanken dus.
Misschien ook daarom dat The Host of Seraphim (van The Serpent's Egg) mijn favoriete Dead Can Dance nummer is.

Alhoewel... Indus, Cantara, De Profundis (Out of the Depths of Sorrow), Summoning of the Muse of Return of the She-King....

Laat ik het maar bij The Host of Seraphim houden: het verenigt alle moois wat Brendan en Lisa ons te bieden hebben.

61. Queen – The Prophets Song




Queen behoort tot één van mijn vroegste muziek-herinneringen naast Love Is All van Roger Glover en Wuthering Heights van Kate Bush

We praten over de jaren '70, de jaren waar ik een kind was. Dat kinderen de clip bij Love Is All leuk vinden lijkt me vrij logisch, en Kate Bush was een soort toverfee of lieve heks, dansend in de bossen, als kind kon ik daar gebiologeerd naar kijken.

Maar Queen was andere koek. Ik kom niet echt uit een gezin met ouders die gek waren op muziek, van wie ik mijn gekte dus geërfd heb?! Toch vond mijn moeder Queen goed en ik herinner me dan ook dat ik ze een keer voorbij zag komen in het programma Toppop. Zou het Bohemian Rhapsody geweest zijn? Vast. Ik weet dat niet meer.

Maar Queen heeft eigenlijk nog een Bohemian Rhapsody in de vorm van The Prophets Song. Noemde ik eerder George Michael als misschien wel de beste zanger in de popwereld; ik denk dat Freddie Mercury die eer wel mag delen met George (niet voor niets was het George Michael die moeiteloos de zangpartij van Freddie voor zijn rekening kon nemen, iets wat andere artiesten niet echt voor elkaar kregen).

Queen ligt misschien wat lastig: echt hip scoren doe je er niet mee, maar wat boeit mij dat nou?! De band verenigt veel in wat ik op zijn tijd heel lekker vind in muziek: bombast en theater. Als iemand theatraal was..... long live Freddie Mercury.

De dood van Freddie was iets waar ik echt door geraakt werd. Hij zag er niet best uit in zijn laatste clips, maar volgens mij had de massa nog niet veel door, ik zeker niet (bij de dood van Prince eigenlijk hetzelfde: ook hij zag er niet heel best uit in zijn laatste dagen). De klap kwam hard aan. Het ging allemaal heel snel. Freddie was ziek en ik meen een dag later al kwam de mededeling dat hij was overleden. Aids.... de afschuwelijke ziekte die zeker die jaren heel erg aanwezig was en angst veroorzaakte.

De eerstvolgende artiest bij wie ik dat weer zo sterk had was het overlijden van David Bowie. Kun je dus nagaan hoeveel jaar daar tussen zit en wat een impact de dood van Freddie op mij had. En ik was niet eens een mega-fan of zo. Er werd een stukje uit mijn eigen muziekgeschiedenis afgesloten denk ik. Freddie vertegenwoordigt een beetje mijn kindertijd en aan de jaren '80 hits heb ik als tiener ook goede herinneringen.

Het plaatsen van The Prophets Song in mijn lijst is een ode aan deze grote artiest (ironisch natuurlijk dat ik dan weer wel een Brian May compositie kies, maar dat terzijde).

Het nummer is ook erg goed gebruikt tegen het einde van de horrorfilm The Mist.

60. Tears for Fears – Mad World




Hoe toepasselijk kan dit nummer in deze woelige tijden zijn?! En we hebben het over een nummer uit de jaren '80. Hoe jammer dat zo'n lied zo actueel is en blijft.

Het begon met Tears for Fears voor mij eigenlijk pas met de hit Shout. Dat was mijn echte kennismaking met de band, maar Mad World is voor bij mij echt een nummer op eenzame pop-hoogte.

Veel jaren '80 nummers hebben de tand des tijds niet overleefd, maar dat gaat niet op voor dit nummer wat mij betreft.

Uiteraard ken ik ook de versie van Gary Jules, die ik ook prima vind. Maar deze versie is zo lekker opzwepend en ik heb er goede jaren '80 herinneringen aan.

Niks meer, niks minder. Gewoon een heerlijk popnummer. En die horen ook in mijn lijst te staan.

When people run in circles it's a very, very mad world.

59. Charles Mingus - Better Get Hit In Yo' Soul




Dit nummer staat op de albums Mingus, Mingus, Mingus, Mingus en Mingus Ah Um. Mijn voorkeur gaat heel licht uit naar de versie van Mingus, Mingus, Mingus, Mingus, maar die voorkeur is eigenlijk te verwaarlozen.

Better Get Hit In Yo' Soul is avontuurlijke jazz met gospelinvloeden. Die blazers zijn echt om van te smullen.

Mingus durf ik met een gerust hart mijn favoriete jazz-artiest te noemen. Ook een nummer als Far Wells, Mill Valley (waar dEUS zijn beroemde sample uit haalt voor Theme from Turnpike) vind ik geweldig.

Het was een grillige en soms opvliegende man, zijn instrumenten bleven ook niet altijd heel en hij was niet te beroerd om de confrontatie aan te gaan met zijn publiek.
Mingus was dus al vroeg behoorlijk 'rock and roll'. Dat hoor ik ook wel in zijn muziek terug. Het is rauw en swingend tegelijk.

De albums waar dit nummer op te vinden zijn zijn goede instappers voor degenen die wat meer van Mingus willen leren kennen.

Mooie lijst alweer Eric, leuk om te volgen! Heb al weer genoeg moois voorbij zien komen en uiteraard ook artiesten waarbij ik je wat minder volg. En dan moet meer dan de helft nog komen

58. Spinvis – Kom Terug




Goed, ik ga het gewoon al verklappen: Spinvis zorgt met Kom Terug voor het enige Nederlandstalige nummer in mijn top 100.

Het is niet dat ik niet van Nederlandstalig houd, integendeel. Doe Maar was de eerste band waar ik fan van werd en ik heb Henny Vrienten heel hoog zitten. En zo kan ik nog veel meer bandjes of artiesten noemen.

Zo is Geen Ballade van Henny Vrienten op het laatste moment uit de lijst gewipt en wist Afscheidslied van de door mij zo geliefde Frédérique Spigt het ook net niet te halen, terwijl ze lang in de lijst stond.

Nu ik die namen zo lees heb ik er al weer spijt van, maar het is gewoon vreselijk proppen met honderd beschikbare plaatsen. Er had ook immers meer jazz in mogen staan, of soul, of... en ga zo maar door.

In de tijd dat ik Doe Maar fan was (1982 t/m 1984) vond ik alles wat nederpop was geweldig, dat was echt even een fase.

Maar het is Spinvis die in mijn top 100 staat. Spinvis, de enige Nederlandstalige artiest die een 5* album heeft gemaakt wat mij betreft (Trein Vuur Dageraad).
En dan vind ik Kom Terug echt een geweldig nummer dat zich goed kan meten met al het anderstalige geweld rondom hem heen.

Ik weet dat het een haat-liefde artiest is. Voor mij is het wel duidelijk, hoe zit dat voor jullie?

57. The Slow Show - Bloodline




Vijf jaar geleden leerde ik The Slow Show kennen. De mannen van PopUp 010 sloegen hun slag en organiseerde in samenwerking met de Rotterdamse Dakendagen een concert op een parkeergarage met Halfway Station en The Slow Show, toen nog redelijk onbekend, maar het zat er wel aan te komen dat ze groter konden gaan worden, dus ze zaten er goed bij.

Of ik nog even mijn mond wilde houden tot het echt rond was. Ik kon wel juichen, Ik bezocht de PopUp optredens graag en het zou op 13 juni zijn, de 51e verjaardag van mijn partner. Hoe mooi als je op zo'n locatie naar zo'n tof bandje kunt kijken samen met vrienden in zo'n intieme setting.

Het werd het startpunt van meerdere optredens waar ik die in het Patronaat te Haarlem (waar bonothecat ook bij was) als allermooiste beschouw, zelfs behorend tot mijn favoriete concerten ooit.

The Slow Show is een sympathieke, en benaderbare band. De albums die volgden na het debuut vond ik ook goed, maar dat debuut heeft toch wel een speciaal plekje weten te veroveren, en denk ik aan het debuut dan is het toch vooral Bloodline.

Toch merk ik wel dat de verzadiging wat toeslaat, en ik heb daardoor de laatste optredens in de buurt aan me voorbij laten gaan. Het is het lot dat meer bands treft. Hopelijk trekt dat wel weer eens bij.

Hoor ik Bloodline, dan ben ik even terug op dat heerlijke verjaardagsfeestje op het dak in 2015. Zo'n herinnering nemen ze me niet meer af.

Eén en al liefde. Al is het wel een artiest waarvan ik het 100% kan begrijpen dat iemand dit helemaal niks vindt

Hier is er zo een - wat dat betreft kwam mijn karretje, dat net lekker aan het rollen was bij Mingus, - tot a grinding halt door Spinvis, gelukkig komt er maar één Nederlandstalig nummer en dus kunnen we Kovacz niet uitsluiten

56. Gabby Young & Other Animals – Fear of Flying




Op mijn avonturen met REVERE kom ik nog terug. Beloofd.

Die avonturen zorgde ook voor avonturen met Gabby Young. Gabby is de vrouw van REVERE leadzanger Stephen Ellis, en is zelf ook actief in de muziek met haar band Other Animals, waar Stephen ook onderdeel van uitmaakte.

Ik kon eindelijk met haar kennismaken na afloop van een optreden met haar Other Animals in de Spiegelbar van Tivoli in Utrecht (2014). Stephen kende ik inmiddels al aardig, dus zij wilde nu ook wel eens kennismaken.

Dat kreeg later een voortzetting in Londen waar we uitgenodigd waren bij hen thuis om vervolgens lekker uit eten te gaan (een dag later gevolgd door nog een onverwachte lunch met hun beiden).

Het succes van de huiskamerconcerten van REVERE inclusief een optreden voor leerlingen van mijn school werd voortgezet met wederom een schooloptreden, nu van Gabby (inmiddels zonder Other Animals, maar met REVERE begeleiding). Wederom waren de kinderen enorm onder de indruk en was dit een groot succes: ze zagen nu de mevrouw uit de videoclip (niet deze), die ze inmiddels uit hun hoofd kenden.
De oudere leerlingen kenden Stephen nog wel, en hij werd als held onthaald. Voor de schoolbevolking die wij hebben zijn dit soort bijzondere dingen extra leuk, omdat ze er meestal niet mee in aanraking komen.

Een echte band op school is natuurlijk nieuws, en die aandacht was er dan ook in de vorm van pers:

Gabby Young treedt op voor Daltonschool De Klinker | Groot Vlaardingen - grootvlaardingen.nl

Daltonschool dolenthousiast bij optreden Gabby Young | Vlaardingen24

Diezelfde avond volgde een optreden voor genodigden. Onze ouders waren daar ook bij. Vooral mijn moeder is fan geworden van Gabby en ze deelt samen met mij de liefde voor het nummer Fear of Flying.

Dit nummer voelt voor mij eigenlijk een beetje als voor haar (ook al is dat niet echt zo natuurlijk). Uiteraard hoop ik dat mijn moeder nog lang onder ons blijft, maar ik denk dat dit nummer wel altijd aan haar verbonden zal blijven. Voor iemand die niet zo veel met muziek heeft verder hoef ik niet ontevreden te zijn met dit mooie nummer als link toch?!
Hoor ik dit nummer, dan denk ik gelijk aan haar enthousiasme die avond waar ze ietwat te hard tegen de buurvrouw zei: 'oh, dit is mijn favoriete liedje'.

55. Japan – Nightporter




Laat ik maar weer eens terugkeren naar de jaren '80, naar Japan met het nummer Nightporter om precies te zijn.

Absoluut behorend tot de mooiste nummers uit een decennium dat door velen verguisd wordt, maar waar toch echt heel veel moois te ontdekken valt als je maar je best doet.

Voor dit nummer hoeven we niet zo veel moeite meer te doen. Ik ga er vanuit dat de meeste mensen dit nummer wel (her)kennen.

Toch was het indertijd geen hit in Nederland. Ik durf met zekerheid te stellen dat ik dit toen ook niet kende. Dat kwam later pas. Inmiddels heeft Nightporter wel een soort cultstatus verworven.
Terecht natuurlijk, want dit is gewoon een bloedmooi nummer.

Een nummer waar verder geen verhaal aan vastzit. Dit is duidelijk categorie 'ik vind het gewoon lekker'.

Absoluut liefde, bijna alles wat hij heeft gemaakt vind ik goed tot geweldig. Daarnaast heb ik ook een enorm zwak voor Kom Terug. Wat mij betreft Spinvis' beste en één van de allermooiste Nederlandstalige nummers ooit gemaakt. Die tekst...

Heel herkenbaar, vooral de Nederlandstalige fase met Toontje Lager, Het Goede Doel, Frank Boeijen Groep, Kadanz, Klein Orkest etc.
"Nooit meer naar een verjaardagsfeest!"

Was ik dat wellicht? Zou zo maar kunnen

Kan me nog een Motel Mozaique editie herinneren waar B&S zo'n beetje de grootste naam was, bij de Schouwburg stond er ruim voor het optreden al een bizar lange rij om binnen te komen waardoor het op alle andere locaties heerlijk rustig was.

Ik denk dat je daar helemaal gelijk in heb. Zelf vind ik Spinvis echt verschrikkelijk geneuzel namelijk, maar sta er altijd van te kijken hoeveel mensen met een enigszins vergelijkbare smaak ermee weglopen...

Nee, sorry, die eer ga jij niet krijgen


Daar wilde ik ook naar toe, maar ik had geen zin in dit soort taferelen dus liet ik die editie aan me voorbij gaan. Ik weet wel dat titan volgens mij een poging waagde (of het was iemand anders) en daar hoorde ik dit ook van: je kon vette pech hebben dat de zaal vol was.

Ze waren toen mega-populair.

54. ABBA – The Visitors




Als ik kind ontdekte ik op een gegeven moment de platen van mijn ouders. Het waren er niet veel. Eentje daarvan was The Very Best Of (1976). Een verzamelaar met het Musik Laden logo erop. Een Duits programma dat toen populair was.

Ik vond dat leuke liedjes.

Toen ik ouder was, 11/12 jaar, begon ik zelf met het kopen van singles. Ik vond er toen twee mooi: Maid of Orleans van O.M.D. en Head over Heels van ABBA.

Die zes gulden kon maar één keer uitgegeven worden. O.M.D. was uitverkocht (want al een hit) dus koos ik maar voor ABBA. Op de b-kant stond het nummer The Visitors en dat vond ik eigenlijk nog leuker dan de A-kant.

Al heel snel was het in de jaren daarna gedaan met de liefde voor ABBA. Die band was echt not done.

Dat duurde even totdat begin jaren '90 er een opleving ontstond met het verschijnen van de verzamelaar Gold. En dat niet alleen: veel van mijn muziekhelden uit het alternatieve circuit gaven aan hoe goed ABBA wel niet was, en ineens 'mocht ABBA weer'.

Bij mij bloeide die liefde toen ook weer op en eenmaal terechtgekomen in de gay-scene ontkwam je niet aan Dancing Queen en was het een feest om naar ABBA coverbands te gaan kijken.

ABBA is sindsdien altijd wel een vaste waarde geweest in mijn muziekcollectie en beleving. Soms op het randje en net wat te cheesy, maar over het algemeen hebben ze gewoon ijzersterke nummers geschreven die echt nooit zijn gaan vervelen. The Visitors is voor mij wel de beste.

Benieuwd of die nieuwe nummers er ooit nog gaan komen.

53. The Cult – She Sells Sanctuary




Pinkpop 1994: met een gehuurd busje en een grote vriendengroep op weg naar Landgraaf om daar bands als The Smashing Pumpkins, Rage Against the Machine, Levellers, Björk, Urban Dance Squad, Morphine en Crowded House te gaan zien. Voor Levellers waren we net iets te laat binnen en waarom ik Morphine gemist heb? Geen idee. Misschien was het ietwat te gezellig op de weide?!

De rit naar Landgraaf was al een hoogtepunt op zich. Ik had wat cassettebandjes opgenomen met een heerlijke verzameling muziek waar we allemaal gek op waren.

Toen kwam daar ineens She Sells Sanctuary van The Cult voorbij. Al bij de eerste klanken ging het volume flink omhoog, en toen na 20 seconden de beuk erin ging werden we helemaal gek. Headbangend in het busje... het moet een grappig gezicht zijn geweest voor het andere verkeer.

Ook in de uitgaansjaren in die tijd waar ik het eerder over had werd dit nummer vaak gedraaid, en dat was steevast feest. Voor mij is dit dan ook een ultiem feestnummer. Hoor ik She Sells Sancturary dan denk ik aan Pinkpop 1994 en alle geweldige uitgaansavonden in die tijd.

Een onverwoestbare klassieker, en dat is het.

Ik aan Pinkpop 1992, waar Jan Smeets in een kwartier grijs werd.