idem! heerlijk nummer! fijne verhalen trouwens.

Het Songfestival though haha just kidding, elk z'n meug.

Ah ja dat weet ik nog wel Volgens mij ging dat toen Via Eatliz, een andere Israëlische band.
Desondanks kan ik me wel vinden in je verhaal. Die aanhangers van de Wanklemut-remix kon je toen duidelijk opmerken in de zaal. Ben Asaf na Different Pulses een beetje kwijtgeraakt merk ik. Hoewel het reeds uitgebrachte nummer 'Earth Oddyssey' wel weer positief mijn aandacht trok.

The associates is voor mij vooral white car in germany. Volgens mij hebben ze indertijd nog opgetreden in Gotterdammerung 2000, het muziekprogramma van de VPRO

76. Muse – Knights of Cydonia




Muse is een beetje een band als Coldplay: in het begin kon je er mee wegkomen en toen werd het een beetje vies. Vooruit: bij Coldplay is dat net nog even wat erger (ik durfde Yellow al niet eens in de top 100 te zetten.... stel je voor dat de smaakpolitie me er op zou aanvallen)

Onzin natuurlijk: vind vooral leuk waar je zin in hebt en ik heb er schijt aan wat wel en niet verantwoord is. Dat bewijst mijn lijst hopelijk wel een beetje.

Knights of Cydonia is eigenlijk mijn hos-moment, waar ze dat bij Asaf Avidan eerder deze lijst hadden bij die Wankelmut remix.
Best een beetje fout, maar ook weer zo dat het leuk is.

Muse heb ik één keer live meegemaakt en ik vond het geweldig. Die show, de bombast. Ik vind het nog steeds jammer dat ik Queen nooit live heb gezien (met Freddie uiteraard).

Matthew en kornuiten zijn wat mij betreft de Queen-mannen van nu. Dit nummer staat gelijk aan een nummer als Hysteria voor mij. Ja, ik heb wel eens moeite met het gehijg, maar verder kan ik goed genieten van deze overdadige bombast. Iets met theatraal en zo....

aERo 'gaat uit zijn plaat' momentje.

75. PJ Harvey – Down by the Water




Heeft u ook geile nummers in de aanbieding? Jazeker. Ik vind Down by the Water van PJ Harvey wel iets geils hebben.

Mijn neef was en is fan van Polly Jean en probeerde mij te overtuigen van haar grootsheid. Ik vond haar albums altijd maar zo zo, totdat To Bring You My Love uitkwam. En ik werd echt een enorm liefhebber bij Let England Shake en haar live optreden in de Afas Live, of was het toen nog Heineken Music Hall El Ninjo?

Met terugwerkende kracht ben ik ook haar oude albums gaan waarderen. En daarmee is PJ een gewaardeerd artieste geworden voor mij die vanzelfsprekend hoort te staan in mijn In with the Ladies: top 100. Misschien leuk dat iemand anders daar het stokje van Mjuman binnenkort gaat overnemen?

Polly Jean en het beste Muse-nummer. Lekker hoor, je gaat als een speer en de stukjes lezen weer als een boek

Het was 2016 en dus nog HMH en wat een fantastisch concert was dat, geweldige band had ze ook bij zich.

Down By The Water - PJ Harvey @ HMH, 2016

74. The Sisters of Mercy – Temple of Love




Begin jaren '90 ging ik regelmatig uit in Café Den Bliek in Roosendaal. Achter hadden ze een klein zaaltje dat volgens mij Blits genoemd werd. Daar werd alternatieve muziek gedraaid. Denk hierbij aan Pearl Jam, Nirvana, Lenny Kravitz, The Cult en jaren '80 wave. Ja, dat was in die jaren best alternatief en het trok een bepaald publiek, en daar behoorde ik toen ook toe.

Het was een toffe vriendengroep, we dansten dat het een lieve lust was op onze legerkistjes.

Een hoogtepunt elk weekend was Temple of Love van The Sisters of Mercy. Een wild kolkende massa in dat iets te kleine, donkere zaaltje.

Ik heb gekozen voor de versie met Ofra Haza, die overigens tweede werd op het Songfestival in 1983 met het nummer Chai. Voor Ofra heb ik sowieso een zwak: het mystieke, overladen met een popsaus heeft me altijd getrokken en in dit nummer van The Sisters of Mercy werkt het verrijkend.

Ik vind de originele versie overigens net zo goed. Iemand hier met een sterke voorkeur voor één van deze twee versies?

En wij stonden iets dichterbij dan waar deze video is gemaakt Wat een goed optreden was dat zeg.

73. Leftfield – Open Up




Ik had het bij The Sisters of Mercy over mijn uitgaansperiode begin jaren '90. Daar kwam Johnny Lydon's P.I.L. ook regelmatig voorbij met This Is Not a Lovesong.

Diezelfde Johnny staat op nummer 73 als gastvocalist bij Leftfield. Open Up is voor mij net zo'n extatisch nummer als Temple of Love.

Het waren de jaren waar ik vol into grunge en aanverwante alternatieve muziek was gedoken. Prince deed ook nog lekker mee, maar ineens kwam daar dansbare muziek bij. Muziek die, net als The Chemical Brothers die al voorbij zijn gekomen, aansloeg bij het rockpubliek.

Er vond meer en meer kruisbestuiving plaats. De hokjes werden doorgebroken, het werd normaler om te switchen tussen wat meer uiteenlopende genres.

Leftfield heeft mij zeker op weg geholpen mijn blik te verruimen en meer open te staan voor dance en electronic. Een groot kenner ben ik nooit geworden, maar net als bij soul is het een genre waar ik wel degelijk warm voor kan lopen, alleen heeft het mij geen bijzondere klassiekers opgeleverd in de vorm van nummers die eruit springen.

Nou ja, dit nummer van Leftfield behoort zeker wel tot de kleine uitzonderingen.

Lichte voorkeur voor de versie met, maar de originele versie is wel populairder hier. Ik had Temple of Love zowel in 1983 als 1992 op 3 in mijn singles top 20, maar de versie met had bijna niemand verder (en die zonder haalde bijna de algemene top 20).

Leftfield was de naam van mijn eerste popquizteam! Want dat was ons doel destijds, linkerrijtje (eigenlijk linkerkolommetje) halen.

De plaat staat hier ook in de kast

Mooie lijst tot nu toe, en ook nog een shout-out naar Arrie en Superbitch voor hun lijsten. Gisteren eens flink bijgelezen en -geluisterd, erg de moeite waard!

72. Amy Winehouse – Love Is a Losing Game




Wat had ik Amy Winehouse graag eens live willen zien, maar haar reputatie er soms een potje van te maken op het podium weerhield me.

Iedereen kent haar tragische verhaal onderhand wel; overleden op 27-jarige leeftijd en daarmee behorend tot de 27 club, artiesten die op die leeftijd zijn overleden. Een raar idee nu ik zelf inmiddels 50 ben geworden (en me regelmatig nog als een twintiger voel). Ik ben gewoon bijna twee keer zo oud nu.

Haar verhaal raakte me echt goed toen ik de film Amy in de bioscoop zag (ergens in 2015). Toen drong het pas echt goed tot me door wat een bijzondere artiest ze was en hoe ongelooflijk jammer het is dat ze slechts twee officiële studioalbums heeft afgeleverd.

Het is nog best moeilijk om één nummer van haar te kiezen, misschien minder verrassend dat ik dan toch weer mijn keuze laat vallen op een melancholisch nummer: Love Is a Losing Game.

Overigens heeft Amy dit nummer ooit live gespeeld met Prince, die er weer eens een flinke gitaarsolo aan toevoegde. Stel dat je zoiets live mag meemaken: deze twee artiesten die elkaar bewonderden samen op één podium dit nummer horen en zien vertolken: Amy Winehouse and Prince - Love is A Losing Game Live

71. Love – Alone Again Or




Eind jaren '80 ging ik meer en meer artiesten en albums uit de jaren '60 ontdekken. Dit kwam indirect toch wel door mijn Prince-fan-zijn.

Door Prince kwam ik bij Jimi Hendrix terecht, en dat leidde weer naar klassiekers van The Doors en de band Love. Hun album Forever Changes kwam uit het magische jaar 1967, waarin toch echt aardig wat juweeltjes zijn uitgebracht. Ik vond dat gelijk al van dit album.

Ik heb lang ook een beetje lopen mijmeren over die jaren '60, hoe mooi het wel niet zou zijn om daarin jong geweest te kunnen zijn en dan opgroeien met dit soort klassiekers. De vraag is alleen of dat dan ook echt wel gebeurd zou zijn. Mijn moeder beweerde altijd dat ze nooit van dit soort artiesten gehoord had in die tijd. Nu ja, zij is niet echt een goede referentie op dat vlak vrees ik, maar ik denk dat het inderdaad ook wel anders lag in die jaren. Ik denk dat je er echt mee bezig moet zijn geweest en anders was het allemaal aan je voorbij gegaan, zeker bands als Love.

Alone Again Or is een juweeltje, vooral door de toevoeging van de trompet. Tijdloos, en typisch een nummer dat elke keer weer even fris weet te klinken, terwijl het toch al ruim 53 jaar oud is.

Op een site waar - schat ik - 80% van de populatie uit mannen bestaat - die zich ook nog eens redelijk conform de OOR-norm gedragen, kan je gerust veronderstellen dat Love (en veel andere bands) aan menig tiener in de 60s voorbij ging. Bronnen (tijdschriften, programma's) waren er weinig - zie ook de eerste stations van mijn muzikale reis.

Je zou kunnen stellen dat als je in een kleinere plaats woonde ( < 100.000), geen goede platenzaak, geen maten in bandjes (of zelf in een bandje) ontging je veel. Veel Westcoast (dus ook Love) was wél bekend onder 'ingewijden' en je staat versteld hoeveel mensen je kon bereiken met één lp en een doos vol Maxell c90-cassettes; en dan kan 1 nerd al een community creëren en/of gaan functioneren als 'dealer'. Jou kennende zou dat wel je rol geweest kunnen zijn. Met een 'hungry heart', een platenzaak met een goed assortiment en een welwillende verkoper hoefde dat geen probleem te zijn.

Bovendien waren er in dat decennium compilaties als That's Underground (1,2 en 3, vanaf 1967), en Fill Your Head with Rock (1970) - speciale releases voor de Europese markt; in 1972 gevolgd door Nuggets (en dat was echt een schatkist). Lang niet alle US-releases verschenen ook in Europa en lang niet alles werd geïmporteerd. Naar dit album Delaney & Bonnie & Friends - On Tour with Eric Clapton (1970) heb ik destijds lang moeten zoeken, totdat ik het een keer vond in de cut-out bak bij de platenzaak, tegenover de scholierenopvang - ideale combi was dat

Deze Love, nog altijd een van de fijnste ontdekkingen die ik ooit in de MuMeLadder deed. Wat je zegt aero, de productie klinkt op geen enkel moment gedateerd. Mede daarom ook een van mijn favoriete nummers van de 60s.

Het is nu niet meer voor te stellen hoe dat in het pre-internet tijdperk ging.

Ik noem niet voor niets mijn alternatieve periode, en kom dan met namen als Nirvana en Pearl Jam, die echt niet zo enorm populair waren toen ze hun beroemde albums net uitbrachten. Die 'grootsheid' duurde nog wel even. Dat soort bandjes leerde je kennen door bladen als OOR, en die werd echt niet door iedereen gelezen.
Nirvana? Pearl Jam? Zeker weer zo'n alternatief bandje van jou was wat ik vaak hoorde.

Je kunt het je nu niet meer voorstellen.

Eigenlijk praet je een beetje voor je beurt, omdat er nog zoveel is dat je niet kent. Begin gewoon eens met bijv Nuggets of de andere compilaties die ik noemde. Buffalo Springfield zou je ook wel moeten liggen, bepaalde Byrds albums ook wel (t/m Younger Than Yesterday) en anders eens het archief van Superclean Dreammachine (Ad Visser) induiken: www.scdm.nl (playlists e.d.)

70. Jimi Hendrix Experience – Bold as Love




De Nederlandse band Gotcha! gebruikte de eerste seconde van het nummer Bold As Love ooit als laatste seconde voor hun album. Het klinkt dan ook een beetje als 'einde'.

Jimi Hendrix ontdekken was een logisch gevolg van het fan zijn van Prince. Die namen werden indertijd zo vaak in één adem genoemd. Prince zelf vond dat opmerkelijk, die vond een vergelijking met Santana dan meer voor de hand liggen.

Hoe dan ook heb ik Jimi wel op die manier ontdekt. Had waarschijnlijk ook zonder die link wel plaatsgevonden, maar dan wat later wellicht.

Ik was eind jaren '80, begin jaren '90 echt heel gek op zijn muziek. Zijn rauwe sound wist mij goed te pakken. En dan de grote hoeveelheid ijzersterke tracks en, wat mij betreft, drie 5* albums.

Vraag me om tussen die drie albums te kiezen, dan heb ik altijd een lichte voorkeur voor Axis: Bold As Love en dan springt dit nummer er bovenuit. Vooral als die solo er na drie minuten in komt.

Ken je dat? Dat je muziek letterlijk in je lijf voelt? Ik heb dat op dit moment. Je houdt je adem in bij de opmars en dan komt het... echt een ongelooflijk gevoel. Af en toe als ik het weer hoor ervaar ik het nog steeds.

69. The Pogues – Thousands Are Sailing




Ik behoor tot de groep muziekliefhebbers die niet heel erg gefocust is op teksten. Het is gewoon niet anders, het maakt mij tot op zekere hoogte niet uit waar men over zingt.
Natuurlijk doet een nummer me net even meer als ik wat met de tekst kan, me er in herken of dat het me aangrijpt, maar over het algemeen verdiep ik me er vrij oppervlakkig in.

Toch zijn er uitzonderingen en dan gaat het meestal om verhalende nummers die muzikaal tot leven komen zoals Thousands Are Sailing van The Pogues.

Een nummer over Ierse emigranten die een beter leven in de Verenigde Staten als toekomst zagen en de oversteek naar het beloofde land waagden; een tocht die niet iedereen overleefde.

Het is niet dat ik ook maar enigszins persoonlijke verwantschap voel met deze bevolkingsgroep, maar de manier waarop The Pogues dit bezingen en schitterend muzikaal omlijsten raakt me zeker.

Lekker bezig Eric! Ik verwacht nog een hoop fijne queer plaatjes.

Ja man, die tekst van Thousands Are Sailing inderdaad Grijpt me ook keer op keer bij de lurven. Des te opmerkelijker dat de tekst niet geschreven werd door Shane McGowan, maar door gitartist Phil Chevron. En nog opmerkelijker, dit was pas zijn eerste writing credit voor de band!

In Manhattan's desert twilight
In the death of afternoon
We stepped hand in hand on Broadway
Like the first man on the moon

And "The Blackbird" broke the silence
As you whistled it so sweet
And in Brendan Behan's footsteps
I danced up and down the street

Then we said goodnight to Broadway
Giving it our best regards
Tipped our hats to Mister Cohan
Dear old Times Square's favorite bard

Then we raised a glass to JFK
And a dozen more besides
When I got back to my empty room
I suppose I must have cried

Sowieso een toffe lijst, maar bovenstaande moest ik toch even kwijt. Verder gewoon geboeide stille meelezer hierzo

68. The Beatles – I Am the Walrus




Al eerder tipte ik een beetje de Prince - Michael Jackson 'strijd' in de jaren '80 aan. Op zich viel dat wel mee, het was sluimerend aanwezig, ook onder fans, maar niet echt aan de oppervlakte.
In de jaren '90 konden we kortstondig iets soortgelijks ervaren tussen Blur en Oasis, alleen was dat volgens mij meer gericht op de bands zelfs en voelde het een beetje onnatuurlijk aan; opgeklopt door de pers.

Dat was iets anders tussen de Beatles en de Stones, alhoewel dat tussen de bands onderling juist wel meeviel. Ik ben geen echte kenner op dat vlak. Ik weet wel dat er wat grapjes onderling werden uitgehaald (op platenhoezen bijvoorbeeld). Toch leek het soms wel of je een beetje een keuze moest maken. Anno nu, een tijd waar alles kan, lijkt dat een stuk verminderd te zijn.

Zo ook bij mij. Ik had niet zo veel op met The Beatles en koos liever voor The Rolling Stones: iets minder braaf en iets meer 'ruigere' nummers. Zeker geen Ob-la-di-achtig gedoe.

Ik weet zelfs nog op deze site dat zelfs een 3,5* van mij plus een ietwat kritische noot niet gewaardeerd werd op deze site met als gevolg boze reacties en het omlaag stemmen van mijn gehele top 10 (alles kreeg een 0,5*).

Tja.... de wondere wereld van het internet zullen we maar zeggen. Ik kreeg hier later excuses voor en bij mij groeide ondertussen mijn waardering voor de Beatles met de dag. Sgt Peppers Lonely Hearts Club Band staat al lang op 5* en eindigt hoog in een albumlijst. Eén keer op cd en twee keer op lp in bezit zegt toch ook wel wat nietwaar?!

En dan hebben we nog de in mijn ogen beste Beatles I Am the Walrus die toch maar mooi in deze top 100 staat. Zou mijn favoriete Stones nummer Sister Morphine nog komen? Of is die net buiten de top 100 gevallen. Ik zou zeggen: wacht dat nog 67 nummers af

67. Stuart Warwick – Sailors




Nou Dance Lover: opletten nu (ook bij nummer 66)

User joramhoogink voelde mijn smaak altijd goed aan, bezocht dezelfde concerten als ik en tipte mij in de vorm van The Butcher's Voice uit 2013 een geweldig album van Stuart Warwick. Op de hoes transgender pornoster Buck Angel.

Ik weet niet eens meer hoe, maar ik raakte in gesprek met Stuart via Facebook. Hij wilde weten wat ik geschreven had op deze site en had de google translator al ingezet. Ik heb hem toen maar een eigen vertaling toegestuurd. Daarna bleef het contact.

Heel blij was ik toen user Kjeupa een concert in Amsterdam organiseerde met de band Wolf in Loveland als eerste act en Stuart Warwick als tweede (user muziekobsessie was hier ook bij). Extra leuk om dan welkom te worden geheten door hem en Stuart, die mij herkende van Facebook, met eigen ontworpen entreekaartjes.
Een kort babbeltje en een zeer memorabel optreden zijn nu een mooie herinnering geworden, naast zijn nog steeds indrukwekkende albums.

Het contact daarna was nog maar van korte duur en Stuart is wat naar de achtergrond verdwenen. Ik weet dat hij nog wel met muziek bezig is, maar of er ooit nog een album uit zal komen?!

Sailors is in elk geval een prachtig visitekaartje van een werkelijk schitterend album dat in korte tijd best wat liefhebbers wist te trekken indertijd. Misschien door dit stukje weer wat nieuwe erbij?

66. Heiðrik – This Ship Has Sailed




Heiðrik (Heiðrik á Heygum), spreek uit: Hi'drik, is een kunstenaar van de Faröer Eilanden. Op 24-jarige leeftijd bracht hij het album An Invisible Gun uit. Dit bleef een wat onopgemerkt album met elektronische invloeden.
Daarnaast staat hij bekend om het regisseren van videoclips voor o.a. Eivør, korte films en tekent hij.
Op dit moment woont en werkt hij in Denemarken.

Zijn album Funeral uit 2016 werd mij in het najaar van 2018 getipt door -SprayIt-, een tip die weer eens raak geschoten was, want Funeral groeide in zeer korte tijd uit tot een enorm lievelingetje.

Zodra mij dat overkomt kan ik het niet laten om het te pluggen, en ook deze keer lukte dat redelijk. Nu ik gewend was geraakt om wat makkelijker contact te zoeken met artiesten, liet ik dit kleine succesje ook aan Heiðrik weten, en hij vond het zoals elke keer ook bij andere artiesten geweldig. Zijn album dat ineens een beetje bekendheid kreeg in Nederland! Het feit dat hij openlijk homo is zorgde voor een extra stukje herkenning waardoor het contact heel soepel verliep. Hij gaf me persoonlijk de tip waar ik zijn album Funeral nog kon kopen (online lukte dat niet makkelijk meer), en kwam zo uit bij een platenzaak in het hoge noorden.

Hij liet me weten al weer met een nieuw album bezig te zijn, Illusions, en dat verscheen afgelopen maart en daarmee is This Ship Has Sailed van dat album het meest recente nummer in mijn top 100.

Heiðrik zong dit al wat eerder live, maar nu is het opgenomen, o.a. met strijkers erbij en het is vooral dat stukje, wanneer de strijkers aanzwellen dat mij als het ware weet te betoveren (het voelen van muziek weet u nog).
Dit soort nummers doen het standaard goed bij mij. Niet heel verwonderlijk dat -SprayIt- wel aanvoelde dat deze artiest bij mij zou kunnen aanslaan. Een makkelijke gok, maar ik ben hem er dankbaar voor.

De muziek van Heiðrik heeft iets nostalgisch, is tijdloos en zou een veel groter publiek kunnen bereiken als hij niet alles selfmade zou moeten doen en als hij een andere thuisbasis zou hebben.
Op de vraag of een concert er in Nederland in zit was het antwoord dan ook: ik zou zo graag willen, maar ik heb geen management of booking agent die dit kan regelen. Een klein optreden in eigen land stond wel op de planning, maar corona gooide roet in het eten. Het leverde dan wel weer zijn dagelijkse thuisconcerten op, samen met Lea Kampmann. Elke dag sinds de uitbraak en iedereen aan huis gebonden was om 18.00 uur een nummer via Instagram en Facebook. Tot op de dag van vandaag doet hij dit.

En zijn promotieconcert voor het album? Dat heeft ie op dezelfde manier aangepakt en heeft inmiddels plaatsgevonden. Creativiteit is hem zeker niet vreemd. Nu hopen dat meer mensen zijn muziek oppikken.

Nog nooit van artiest of nummer gehoord, maar dit bevalt me zeker. Binnenkort meer van gaan beluisteren.

Heiðrik zit in dezelfde hoek, zou ik ook eens uitproberen dan.

Die van Stuart Warwick ga ik eens weer draaien, echt jaaaaren niet meer gehoord, staat toch op een 4,5* hier

Leuke lijst, lang niet alles is mijn smaak, maar dat maakt het juist leuk.

Denk dat dat ook totaal niet mogelijk is, bij niemands lijst.

Ik heb de meest overeenkomstige smaak op deze site met El Ninjo, op het enge af soms, ook qua stemgedrag in spelletjes. Maar ik weet heel zeker dat juist deze top 100 juist nummers kent waar hij dan net even minder mee heeft. De balans slaat net wat te veel door naar de hoek waar hij dan net niet te vinden is.

Inderdaad maakt het dat ook leuk.

Soms ook verrassend, want Heiðrik zou in jouw straatje moeten passen maar doet het niet terwijl Stuart Warwick dat dan weer wel doet. Muziekvoorkeur blijft uniek en ongrijpbaar.

65. Bow Wow Wow – The Man Mountain




Blijkbaar heb ik wel wat met dit soort wiegeliedjes. Zoetgevooisd zingt Annabella Lwin The Man Mountain; misschien wel een vergeten jaren '80 pareltje, want bij Bow Wow Wow denken de meeste mensen toch meer aan Do You Wanna Hold Me?

Of men denkt aan de ietwat omstreden praktijken van Malcolm McLaren die Annabella als 14-jarige (!) toevoegde aan de band. Want hoe punky Bow Wow Wow ook overkwam: het was toch echt een bedenksel van de beste man, en minder spontaan dan het leek.
Dat ze naakt op de hoes van het album See Jungle! See Jungle! Go Join Your Gang Yeah, City All Over! Go Ape Crazy! stond maakte het extra pikant.

Toch was het smaakvol gedaan, want het werd gebaseerd op het schilderij Déjeuner sur l'Herbe van Édouard Manet.

Voor mij is Bow Wow Wow gewoon een fun-band uit de jaren '80 met een paar aanstekelijke (kleine) hitjes en prima albums. Do You Wanna Hold Me? is een classic, en dat is The Man Mountain voor mij persoonlijk ook.