52. Portishead – It’s a Fire




It's a fire,
These dreams they pass me by,
The salvation I desire,
Keeps getting me down.

Nog steeds beschouw ik Dummy als één van de mooiste albums ooit. Wederom een album uit de jaren '90, de jaren dat ik net op mezelf woonde en enorme vrijheid ervoer.

Ook dit was een nummer dat regelmatig heel luid door de portiek galmde. Was het niet uit mijn huis, dan wel uit die van de onderbuurvrouw (alhoewel die weer meer de voorkeur aan Glory Box gaf).
Een album dat ik heel erg verbind aan die tijd, maar dat zeker ook is uitgegroeid tot een persoonlijke favoriet van jewelste.

Jammer dat It's a Fire niet op de vinyl-versie te vinden is. Voor mij nog steeds, na al die jaren, mijn favoriete Portishead nummer.

51. Alice e Battiato – I Treni Di Tozeur




Het Songfestival.... ik schreef er al over bij nummer 85 (Duncan Laurence - Arcade).

Ik kan natuurlijk mijn meest favoriete nummer van dat festival niet weglaten!

Het is 1984, het eerste jaar dat ik er echt helemaal vol in ging. Ik had de clips vooraf een keer gezien op de BRT, waar dat elk jaar het geval was en ik viel gelijk al voor het nummer en de clip bij I Treni Di Tozeur van Alice & (Franco) Battiato.

Als dit niet zou winnen dan wist ik het ook niet meer. Nou dat viel dus tegen. Het duo eindigde op een gedeelde vijfde plaats met België. Het was Zweden die er met de winst vandoor ging (Herreys - Diggi-Loo Diggi-Ley) en ook de Ierse Linda Martin, Spanje en Denemarken eindigden hoger. Niet echt met memorabele inzendingen.

Dat was I Treni Di Tozeur uiteindelijk wel, want het werd een hit en wordt nog steeds regelmatig als favoriet genoemd. Een regelrechte Songfestivalklassieker, ondanks de vijfde plaats.

Buiten dat het die Songfestival-link heeft vind ik het ook een prachtig popnummer met die aanzwellende violen plus kortstondig opera-stukje.

Ik heb er al veel versies van gehoord: Alice solo, Franco solo, live-versies... maar deze versie is en blijft gewoon het mooist. De performance op het Songfestival zelf kun je maar beter snel vergeten, dat was een dode bedoening en Franco stond er een beetje creepy bij (misschien kostte dat ook wel punten... wie zal het zeggen?!).

Vijftig nummers geplaatst, twee overeenkomsten met mijn komende top 100. Volgens de Erminiostatistiek worden dat er dan totaal vier. Ik ben benieuwd wat de andere twee zullen zijn

De eerste helft zit er op. Klaar voor de tweede helft?

50. Rufus Wainwright – The One You Love




Jullie dachten toch zeker niet dat mijn top 100 geen nummer van Rufus Wainwright zou bevatten?

In 1998 las ik een review over het debuut van Rufus Wainwright en dat sprak me wel aan. Van papa Loudon had ik niet echt gehoord en van mama Kate McGarrigle kende ik wel iets.

Het titelloze debuut beviel goed en ik bleef hem volgen. Zijn tweede album Poses beviel me nog beter, en door de beide Want albums verzekerde Rufus zich als zijnde een vaste waarde in mijn platen- en cd-kast.

The One You Love is te vinden op Want, two. Dat album stamt uit 2005, tevens het jaar dat ik hem voor het eerst live zag met een onvergetelijke show in Paradiso met zus Martha in het voorprogramma. Hierna zag ik hem nog een paar keer, waaronder een optreden in Londen.

Zijn stemgeluid is nogal karakteristiek , ik moet er zelf ook wel een beetje voor in de stemming zijn, maar dat lukt over het algemeen vrij gemakkelijk.
Zoals bij zoveel andere artiesten is mijn aandacht wel iets verflauwd in de loop der jaren. Zijn grootste kracht ligt toch bij de eerste albums, hoe leuk de latere ook zijn.

Het is opmerkelijk dat juist dit poppy nummer mijn favoriet is, en niet de wat kitscherige nummers met bombast, of die wat dreinerige folknummers. Ik had ook voor de klassieker Going to a Town kunnen kiezen. Heel actueel, zeker nu. Maar hoe goed ik dat nummer ook vind, ik voel meer liefde voor dit uptempo nummer.

Op jonge leeftijd ontdekte hij dat hij homo was en dat zorgde voor een depressie. Het zorgde er ook voor dat hij flamboyant gedrag ging vertonen en aan de drugs raakte, waar hij ook weer vanaf kwam.
Het maakte hem in elk geval tot de bijzondere artiest die hij is. Een artiest waar je van gruwt of van houdt.

49. Talk Talk – I Believe in You




Talk Talk is lange tijd de band van die heerlijke jaren '80 hits geweest voor mij. Ik haakte af toen het moeilijker begon te worden. Nou ja, ik maakte er eigenlijk geen kennis meer mee. Mijn smaak ging een andere richting op, en Talk Talk raakte op de achtergrond waardoor albums als Spirit of Eden en Laughing Stock lang bleven liggen.

Totdat ik I Believe in You hoorde. Dit nummer is zo bloedmooi, dit gaat zoveel verder dan de hits die al niet misselijk waren. Dit nummer is zo puur, weet zo enorm te raken. Dit nummer staat op eenzame hoogte.

Nu vind ik het jammer dat ik het pas later ontdekt heb en niet bij uitkomen. Ik was toen 18 en denk dat het een nog veel grotere indruk had kunnen maken. Maar blijkbaar was ik er toen niet aan toe.
Ik weet zeker dat als ik hier meer mee 'opgegroeid' zou zijn het nog wat hoger in deze top 100 had gestaan.

Hoe dan ook: dit tijdloze nummer oogst alleen maar lof van mijn kant, en ik verwacht van heel veel mensen die mijn lijst volgen ook wel. Het zal blijken uit het aantal hartjes dat het gaat krijgen

Mooie Rufus-keuze

Met Joan As Police Woman in de clip (en zus Martha uiteraard)

Jaaa klopt, ik heb hier in huis nog ergens die dvd liggen die in de tijd van het Want-duo werd uitgebracht, met een documentaire en een paar clips (even te lui om de titel te googlen sorry). Ik geloof dat Martha en Joan rond die tijd nog allebei in zijn band zaten. Fascinerend figuur, in ieder geval, die altijd zijn eigen koers is blijven varen.

Herkenbaar Talk Talk verhaal.

48. The Mission – Tower of Strength




Het is 1988. Prince op zijn hoogtepunt, maar er was meer. Ik bewoog steeds meer richting 'alternatieve muziek'.
Al eerder had ik het over het beluisteren van radioprogramma's die deze muziek draaiden: KRO op zondag, VPRO op woensdag en op dinsdag Vara's Verrukkelijke 15.

Je kon je favoriete nummer doorgeven en je had dan ook de kans om in het programma zelf te komen. Dat laatste is me (gelukkig) niet overkomen, maar ik kreeg wel Wessel van Diepen aan de telefoon, toen nog minder bekend dan hij later werd. 'Welk nummer ik in de lijst wilde hebben?', 'Nou, The Mission met Tower of Strength' en dat vond ie een toffe keuze. Hij was er ook gek op zei hij.

Tot zover het telefoontje. Maar Tower of Strength is al sinds dat jaar tot mijn allergrootste favorieten gaan behoren.

Het nummer doet me soms zweven, keer op keer. Of dat nu om de 18 jarige tiener aERo gaat, of de inmiddels 50 geworden oudere versie daarvan.

You are a Tower of Strength to me!

47. Tom Waits – Martha




Tom Waits is ook al zo'n vaste waarde in mijn cd- en platenkast. Favoriete album? Zijn er eigenlijk twee: Closing Time en Rain Dogs.

De laatste was mijn eerste kennismaking met deze opvallende artiest, ergens in de jaren '80. Ik vond het intrigerend, maar het wist me ook niet altijd te raken. Typisch muziek die moest rijpen.

In die jaren hadden we op mijn middelbare school (VanDeGriend weet welke) elk jaar een filmfestival. Er werkte een wiskundeleraar die gek was op films en in zijn lessen meer bezig was met de voorbereidingen voor het festival dan met het uitleggen van de moeilijke stof.

Hij was van mening dat leerlingen ook kennis moesten maken met de moeilijkere films (zeg maar de filmhuisfilms). En je was verplicht met categorieën te werken. Hierdoor kon je bijvoorbeeld maar naar één commerciële film, maar naar meer arthouse films. Zo heb ik er de Breakfast Club en Indiana Jones gezien, maar ook een film als Barfly.

En toen ik in aanraking kwam met Closing Time van Tom Waits moest ik gelijk denken aan Barfly. De sfeer, het gevoel. Blijkbaar had de film meer indruk op me gemaakt dan ik aanvankelijk wilde toegeven.
Overigens ben ik later ook boeken van Charles Bukowski gaan lezen.

De stem van Waits klinkt hier nog normaal, van gekte is nog geen sprake, maar qua sfeer was en is dit een plaat voor de late uurtjes, het liefst met een wat steviger drankje erbij. Althans, zo ervaar ik het (nog steeds). Cliché?! jazeker, maar soms mag dat best.

46. Mercury Rev – Goddess on a Hiway




Ik was een keer bij een concert waar titan ook was (ik denk Zita Swoon) en voor aanvang van het optreden kwam Goddess on a Hiway van Mercury Rev voorbij in de nogal rumoerige zaal.

Ik zei toen tegen hem dat ik dit erg lekker vond, geen idee wie het was verder. Ik kreeg toen als antwoord 'Ehm dit is één van je lievelingsnummers hoor'. Een aardige blunder, en blijkbaar weet ik nog steeds van dat voorval.

Ja, dit nummer is absoluut een favoriet nummer. Alles wat hierna kwam ben ik ook gaan volgen en dat beviel me in de meeste gevallen wel. Het oudere werk ken ik nog steeds niet. Als ik het goed begreep klinkt dat ook anders.

Verder is Mercury Rev nooit tot mijn topfavorieten gaan behoren of heb ik er mooie persoonlijke verhalen bij (behalve deze blunder). Maar ze hebben toch echt wel wat mooie dingen uitgebracht waarvan dit nummer er torenhoog bij uitsteekt.

45. Sia – Breathe Me




Sia is een veelzijdige artiest die ook aardig wat voor andere artiesten heeft geschreven.

Breathe Me vind ik haar mooiste en dat heeft ook een reden. Ik ben een megafan van de serie Six Feet Under. Voor mij het mooiste wat ooit op dat gebied is uitgebracht. Vraag me naar mijn favoriete serie en ik hoef geen seconde te twijfelen. Ik heb het dan ook meer dan eens gezien en zou er zo weer aan kunnen beginnen. Wat ben ik gaan houden van die familie.

De eindscene is er eentje waar de tranen rijkelijk kunnen gaan vloeien. Ik heb dat niet snel, maar hier kreeg ik toch een brok van in mijn keel. Breathe Me vormt de soundtrack van de laatste minuten van deze geweldige serie. En wat een mooie minuten waren dat.

Ken je de serie niet en wil je het nog gaan kijken, klik dan niet op het clipje, ken je het wel, ben je ook fan en wil je net als ik weer even genieten.... kijken!

Six Feet Under: The Final Scene - video dailymotion

Wie zijn mijn mede-Six Feet Under fans?

Lekker bezig Eric! A, B, C, D moeten nog komen, gok ik. Antony, Bowie en Cave en hopelijk Drake die andere Nick.

44. Underworld – Born Slippy .NUXX




Natuurlijk ken ik de film Trainspotting, Born Slippy .NUXX van Underworld is daar een perfect nummer voor.

De originele versie komt uit 1995 en was instrumentaal. De 1996 versie is heel wat bekender en vormt voor mij een absoluut hoogtepunt qua dance-nummers. Underworld doet het sowieso altijd goed, ook live is het een feest om ze mee te maken.

Net als Leftfield, The Chemical Brothers en andere artiesten uit die periode staat dit voor een absolute crossover naar het rockpubliek. De hokjes werden meer en meer doorbroken en opende deuren naar heel veel meer. Bij mij is dat in beperkte mate gebeurd. Mijn blik ging toch meer andere richtingen op, zoals jazz.

Maar dit nummer is en blijft onverwoestbaar.

43. Marvin Gaye – What’s Going On




Tja, hoe is het mogelijk dat dit nummer nog steeds actueel is?! What's Goin' On stamt uit 1971, volgend jaar dus 50 jaar oud!!! En dan nog zo bij de tijd, wat in deze context uiteraard misschien niet echt de bedoeling zou moeten zijn.

Laat ik het op dat vlak even laten voor wat het is. We vieren op deze site immers de muziek, een plek waar ik kan ontsnappen aan alles wat om ons heen plaatsvindt. Ik heb steeds meer moeite met alle gehakketak op social media, de onrust, de betweters, het gestook, de idioterie, het keiharde tegenover elkaar staan..... op een site als deze kan ik dat achter me laten en me onderdompelen in muziek.

Ja, muziek kan juist heel erg nauw aansluiten bij de actualiteit zoals Marvin Gaye dat deed, maar tegelijkertijd kan ik er wel heel erg van genieten zonder me druk te moeten maken of het al dan niet plaatsen van een zwart vlak op mijn tijdlijn iets over me zegt, of juist niet. Of ik partij moet kiezen, een mening moet uiten. Sites als deze vormen een warm toevluchtsoord in verwarrende tijden.

Het hele album beschouw ik als het beste soul-album dat ik ken. Marvin Gaye beschouw ik als mijn favoriete soul-zanger.
Dat is niet eens altijd zo geweest, maar inmiddels ken ik behoorlijk wat uit zijn discografie en denk ik dat het moeilijk gaat worden wil hier nog een andere artiest overheen gaan.

Hoe bitter de teksten kunnen zijn, zo warm komt zijn muziek op me over. Een opmerkelijke tegenstelling, maar dat kan ook alleen maar met muziek. Muziek die wat met je doet.

Ik heb nog 42 plaatsen over....of het ook echt gaat gebeuren weten jullie snel genoeg

Geweldige eindscene van Six Feet Under en prachtige lijst tot nu toe. Ik verwacht nog wel iets van John Grant

Breathe Me

Ik moet SFU nog steeds gaan kijken. Arrie heeft het mij intussen nog vele malen aangeraden

En hij heeft gelijk. Voor mij is het niet bij één keer gebleven. Deze serie is echt alles!

Rapportcijfers en goedkeuring na de afronding; ga gerust verder; er zit wat in en je hebt onze aandacht

Brother, brother, brother
There's far too many of you dying
You know we've got to find a way
To bring some lovin' here today, eh eh

Right on!

42. Scott Walker – Duchess




Ik ben gek op van die donkere muziek. Een beetje stroperig en als een warme stem het dan afmaakt: smullen.

Nick Cave heeft van die momenten, Tindersticks en noem ze allemaal maar op. Ik denk dat Scott Walker op dat vlak de oudste is. Zeker zijn beginperiode heeft dat vrij extreem.

Scott 4 vind ik zijn mooiste, maar dat vinden er wel meer. Zelfs zijn Brel-covers kunnen er goed mee door.
Zijn latere werk is gelijk heel wat anders en daar moet ik voor in de stemming zijn (meestal ben ik dat niet).

Dit nummer staat een beetje voor alle artiesten en nummers op dit vlak waar ik dol op ben. Net geen kitsch, maar toch een beetje vaudeville en donkere romantiek.

Lekker zwelgen.....

41. Madonna – Live to Tell




Je kan zeggen van Madonna wat je wil: ze staat toch mooi al jaren bekend als de queen of pop en dat is niet voor niets.

Nee, zingen kan ze niet, maar verder heeft ze het goed voor elkaar: een vrouw die zo groot is geworden, zeker in het verleden een fijne neus voor wat hip en happening is en dat overbrengen op een groot publiek, live weergaloze shows neerzetten en vooral onvermoeibaar.

Dat laatste ook op hoge leeftijd en daar wordt ze nogal eens op aangevallen, waar dat haar mannelijke collega's veel minder overkomt.

Het maakt haar sterker en ze heeft er lak aan. Dat valt te prijzen.

Al op 14-jarige leeftijd (het album Like a Virgin) begon ik haar geweldig te vinden. begin jaren '90 raakte ik haar volledig kwijt en dat kwam helemaal terug met Ray of Light in 1998. Madonna was en is een behoorlijk groot idool in de gay-scene dus dat pikte ik in die jaren vrij sterk op.

Maar buiten dat alles heeft ze ook gewoon enorm veel goede popliedjes op haar naam staan. Ray of Light, het album, is een meesterwerk en bevat de meeste goede nummers wat mij betreft, maar mijn zwak voor Live to Tell is heel groot en daarom mag dit nummer de queen of pop vertegenwoordigen in mijn top 100.

40. Arcade Fire – Intervention




Alleen al dat intro op het orgel.... de beste van Arcade Fire. Geen twijfel voor mij.

Toen het debuut net uit was hing er gelijk al een enorme buzz omheen, ook hier op Musicmeter.
Aanvankelijk vond ik het niks. Die stem verpestte het nogal voor mij. Maar dat sloeg al snel om, en ik voelde meer en meer liefde voor de band. Een liefde die gebleven is met Intervention als hoogtepunt.

Ik zag ze in 2005 voor het eerst live in Nighttown Rotterdam. Op de plek waar ik stond stonden ook een aantal ouders van de bandleden en die waren megatrots. Het was echt heel leuk om te zien hoe ze stonden te glunderen, en de band liet ook merken dat ze blij waren dat hun ouders in de zaal stonden (daarom wist ik ook dat het om de ouders ging).

Dat zijn van die leuke kleine dingen. Dit nummer wil ik niet klein noemen. Dit is groots met heel grote hoofdletters.

39. R.E.M. – Drive




En van de mooiste Arcade Fire naar de mooiste R.E.M., tevens hun beste album voor mij.

R.E.M. was een populair bandje bij veel van mijn vrienden zo eind jaren '80, begin jaren '90. Ook ik vond ze te gek, maar de echt grote liefde voor de band ontstond zoals voor velen met Losing My Religion.

Drive is zo ongelooflijk tijdloos: elke nieuwe beluistering voelt alsof ik het voor de eerste keer hoor. Zo mooi.
Het is er nooit van gekomen om de band live te gaan zien en daarmee scoren ze hoog op het lijstje 'gemiste kansen waar ik spijt van heb'.

Dat Michael Stipe bisexueel is was later wel een eye-opener, maar het was me verder nou nooit opgevallen aan zijn teksten of zo. Typisch zo'n artiest waar dit totaal geen rol bij speelt. Hoeft ook helemaal niet. Zoals gezegd heb ik ook niet heel veel met teksten, dus dat scheelt ook al veel.

Zou hij ooit nog eens met een volwaardig solo-album komen?

38. Moondog Jr. – TV Song




Het is 1994 en ik zie dEUS voor de eerste keer als voorprogramma van Magnapop. Bassist Stef Kamil Carlens viel gelijk al op als smaakmaker van de groep.

Een jaar later, 1995, Rotown Rotterdam: de eerste keer Moondog Jr. De band van Stef Kamil Carlens. Een toenmalige vriend had contact met de saxofonist en we mochten na afloop backstage.

Dat heb ik niet gedaan. 'Ik wacht wel in de zaal op je'. Ik wist gewoon niet wat ik daar moest doen, wat ik zou moeten zeggen.

Er volgden nog heel veel concerten hierna. Stef solo, Moondog Jr., Zita Swoon en Zita swoon Group. In totaal staat de teller nu op 21 keer en ik beschouw Stef live als mijn favoriete man op een podium na Prince.

Een paar keer stond ik in de lobby van de zaal naast hem of in zijn buurt, maar ik liet hem met rust.
Totdat ik op Facebook door hem werd aangesproken (hij reageert soms op berichten van mij daar): ik moest na afloop echt even hallo komen zeggen.

Toen heb ik wederom staan twijfelen, maar heb het gedaan. Stef bleek de vriendelijke kerel te zijn zoals hij overkomt. En toch bleef het voor mij een beetje 'ontmoet je favoriete ster'. Waar ik er met andere artiesten die relatief onbekend zijn geen probleem mee heb en zich dat opbouwt, daar is dat met Stef toch anders. Of hij nu persoonlijk om mijn posts reageert of niet. Stef staat voor mij aan de top. Wat hou ik ongelooflijk van zijn performances.

De albums van Stef zijn telkens anders, maar ook weer heel herkenbaar. TV Song is na al die jaren nog steeds favoriet en ik was dan ook heel blij toen hij het afgelopen najaar weer eens een keer live speelde. Dit nummer gaat mij nooit vervelen.

37. Soft Cell – Say Hello, Wave Goodbye




Recentelijk las ik de autobiografie van Marc Almond Tainted Life genaamd. De man heeft een aardig verleden kunnen we wel stellen, een verleden dat begon met zijn maatje Dave Ball in Soft Cell.

Soft Cell kunnen we nu best als invloedrijk zien. Al in een vroeg stadium waren het pioniers in elektronische popmuziek. Wat ook opviel was dat Marc flamboyant was, duidelijk gay, en dat in een tijd dat dit not done was. In zijn autobiografie schrijft hij ook dat de platenmaatschappijen dat graag verdoezelden.

De band hield er op een gegeven moment mee op, en Marc deed het solo tot op de dag van vandaag niet onverdienstelijk. In 2002 volgde een reünie-album en recentelijk in Londen een groot stadionoptreden: echt hun laatste.
Of dat zo is moeten we maar zien, want er zit een nieuw Soft Cell album aan te komen.

Dat ik een groot Marc Almond/Soft Cell fan ben zal niemand op deze site ontgaan zijn. Het is muziek die heel constant is gebleken. Waar ik met andere artiesten ging afhaken, de aandacht verflauwde of er periodes waren dat de interesse wat minder groot was, daar is dat met deze muziek echt nooit voorgekomen.

Say Hello, Wave Goodbye is tegenwoordig bij elk concert de vaste afsluiter. Marc doet niet aan toegiften. Hoor je dit nummer dan weet je dat het concert er bijna op zit. Hierdoor is het wel een beetje cheesy geworden, want meezingen is onontkoombaar. Toch blijf ik een zwak houden voor deze single, meer nog dan Tainted Love, de hit waar het allemaal mee begon.

Heerlijke lijst om te volgen aERodynamIC, welke bovendien voorzien is van mooie persoonlijke verhalen.
Tot nu toe een overlap van 11 bands/artiesten, waarvan 5 ook nog eens met dezelfde track.
Daar bovenop nog een trits bands/artiesten, die bij mij ook hoog scoren.

Lekker bezig man

36. Dungen - Du E För Fin För Mig




Dit was in 2006 dé ontdekking van het jaar voor mij en ik stak dat niet onder stoelen en banken. Typisch weer zo'n band waarvan ik vond dat iedereen het gehoord moest hebben. Psychedelische rock uit Zweden. Hoe heerlijk was dat.

Ik had het geluk ze ook snel live te kunnen zien en dat beviel prima, maar dat album... wow! Het bleef niet bij dat ene album, Ta Det Lugnt (2004) genaamd, maar het is wel altijd mijn favoriet gebleven.

Du E För Fin För Mig: ik versta er geen bal van, maar wat boeit mij dat. Er zit zoveel in dit nummer. Een typische rollercoaster.... zo eentje waar je maar in blijft gaan en waar je nooit genoeg van krijgt.

Inmiddels is Dungen ook in Nederland redelijk bekend. Of ze Ta Det Lugnt ooit nog gaan overtreffen? Ik denk het niet. Het was ook wel een beetje mijn persoonlijke hype van dat moment, maar het bleek daarna een blijvertje.