Dat is het mooie aan 'Alive'. Als kind zong je dat lekker vrolijk mee en nu je de tekst snap kan je wel janken.

Nog eens bedankt voor de toffe reacties allemaal, in het bijzonder het warme berichtje van Dwejkk_. Als je zo'n lieve dingen over mij zegt, kan ik natuurlijk niet anders dan jou vanaf nu ook tot mijn favoriete users rekenen! En dan heb je nog Rorschach als avatar ook! (Watchmen is misschien wel mijn favoriete strip aller tijden, kan ik wel verklappen aangezien een stripverhaal top 100 wel nooit georganiseerd zal worden op deze site )

Mijn nummers 20-11 kunnen jullie over een klein uurtje verwachten!

Daar blijven wij voor op

o o o wat kan een klein uur groot zijn...

Ja, dat vond ik ook toen ik vanmiddag bij de mondhygiëniste lag.

Enfin, ik was in de laatste updates het contact met Arthurs lijst een beetje verloren, maar Verdronken Vlinder is voor mijn Top 100 uiteraard ook een zekerheidje.

Hmm, het zal toch iets langer duren dan gedacht We maken er een groot uurtje van!

een groot uurtje.... haaaa dat kan helemaal niet....

welke namen verwacht jij rudi?

ikzelf dacht aan talk talk, slint, depeche mode, wire. david sylvian, hoop op xtc (to keep me going ) en weet niet of zappa/beefheart in zijn straat ligt.... of een andrew bird?

Die heb ik eerder gepost en weer weggehaald, Arthur is een open boek, je moet enkel een beetje geduld met hem hebben.

hahaha... leuk....

dacht de tijd een beetje te doden. maar dat ouwe ding is taaier dan ik dacht.

Laat ik dan maar meedoen: Lou Reed, Sonic Youth, Suede, The Doors

We zitten allemaal op hete kolen, Arthur!

Misschien moeten wij even bellen

Bel maar effe ja....pfff

Ja, het heeft wat meer tijd in beslag genomen dan ik dacht. Ik wilde elk nummer voldoende eer aan doen met mijn stukjes, zullen we maar zeggen. En toen deed mijn internet nog even moeilijk ook. En oh ja zaaf, al je gokken zijn mis, maar dat lees je zo dadelijk wel

20. Neutral Milk Hotel – In The Aeroplane Over The Sea

We duikelen de top 20 in met de laatste notering voor Neutral Milk Hotel, net zoals de vorige twee afkomstig van hun meesterwerk In The Aeroplane Over The Sea. Niet dat hun eerste plaat zo slecht is overigens, want nummers als Naomi en Song Against Sex zijn ook prachtig, maar In The Aeroplane Over The Sea is gewoon zo’n krachtige, magische en magnetische plaat, dat er voor materiaal van hun debuut geen plaats was in mijn lijst.

En dan vind ik het titelnummer er dus nog eens bovenuit steken als het beste van het beste van de beste van deze bijzondere band. De reden is voor de derde maal hetzelfde: omwille van de godsgruwelijk mooie tekst. De eerste verliefdheid en de daarmee gepaard gaande ontluikende seksualiteit, en het gelukzaligheidsgevoel van deze combinatie, het wordt echt ontzettend sterk verwoord in dit nummer. Dat de vergankelijkheid van dit alles ook nog even wordt aangehaald, zorgt voor een extra emotionele lading.

19. Bob Dylan – Tangled Up In Blue

Fenomenaal nummer natuurlijk, met waarschijnlijk Dylans allerindrukwekkende tekst. Want hoe hij hier goochelt met verschillende vertelstandpunten, en ondertussen de begrippen tijd en ruimte helemaal achterwege laat, dat vind ik echt ontzettend geniaal. Bovendien wordt het nergens te abstract of onoverzichtelijk. Een liedjestekst op een volledig nieuw en onnavolgbaar niveau.

18. The Smiths - How Soon Is Now

Van al de ontdekkingen dat ik via deze site gedaan heb, zijn The Smiths misschien wel de allergrootste geweest. Achteraf is het zelfs een beetje griezelig om te bedenken dat ik deze band misschien nooit gekend zou hebben als musicmeter niet had bestaan. The Smiths was misschien wel de laatste band die ik een tijdlang dag in dag uit, non-stop aan een stuk door luisterde. Nu kan ik natuurlijk nog steeds heel enthousiast worden over nieuwe ontdekkingen, maar zo’n intense artiestenverslaving als The Smiths (en voor hen bij Prince, Bruce Springsteen en Bob Dylan) heb ik sindsdien niet meer gehad.

Ik weet nog dat ik niet zo ontzettend onder de indruk was, de eerste keer dat ik How Soon Is Now opzette. Wel mooi, maar iets te langdradig. Ik ben dit nummer eigenlijk beginnen waarderen door veel de drie minuten-singleversie te luisteren. Nu heeft het lange, onversneden origineel van een minuut of zeven de voorkeur, al wil ik best toegeven dat je niet ontzettend veel mist als je alleen de singleversie kent. Want hoe heerlijk dit nummer ook uitbolt op 12”, How Soon Is Now staat vooral zo hoog omdat ie zo heerlijk begint, en natuurlijk ook omwille van het intense refrein. ‘I am human and I need to be loved/just like everybody else does’. De tragiek van het eeuwige muurbloempje samengevat in één allesomvattend zinnetje.

17. dEUS – Hotellounge (Be The Death Of Me)

En daar is dEUS weer. Ik geef toe dat ze in hun carrière zeker ook de nodige troep hebben uitgebracht, maar hun vele nummers die wel goed zijn, vind ik dan ook meteen hééél goed. Er waren in ieder geval nog wel meer dEUS-kandidaten voor de top 100, zoals Instant Street, Theme From Turnpike en Right As Rain. Waarom al die pracht en praal er niet instaat, en Hotellounge wel, heeft alles te maken met a) het prachtige refrein (met alweer een kippenvelopwekkende wisselwerking tussen Tom en Stef),en b) het deuntje. Poem poem pi-u-wiew poem poem pi-u-wiew. Dat soort spul krijg je echt nooit stukgedraaid. En ik ben van plan om de proef op de som te nemen

16. Radiohead – Fake Plastic Trees

Ik ben zeker wel een Radiohead-fan, zij het een atypische. The Bends vind ik hun allerbeste plaat, een plaat van zeldzame schoonheid, waarbij ik elk nummer 9 of meer zou geven in het lied van de dag. Van OK Computer kan ik ook genieten, al vind ik de verafgodingscultus rond dat album soms wel een beetje overdreven ( alsof in coma vallen omdat je hersenen niet alle genialiteit kunnen verwerken een mogelijkheid is). Kid A heeft ook zijn momenten, al staat het gezeur van Thom Yorke me af en toe wel tegen, en eigenlijk vind ik van In Rainbows net hetzelfde. Amnesiac en The King Of Limbs zijn wat mij betreft middelmatige platen met hier en daar een aangenaam nummertje. Die andere twee heb ik nog niet beluisterd.

Maar goed, terug over naar Fake Plastic Trees, van het album met al die 9+-nummers, dat dus blijkbaar mijn op 15 na favoriete liedje aller tijden is. Heerlijk slepend nummer met prachtige melodie en fijne uit de bocht vliegende zang van Thom, die hier in principe ook zeurt, maar het hier wat mij betreft op de goede manier doet. Vooral die ene uithaal blijft me altijd bij ‘it wears me out…it weeeeeeeeeeeeeeeeeeears me oooooooooooout’.

15. The Velvet Underground – Venus In Furs

Ook van dit nummer herinner ik me mijn eerste luisterbeurt. Ik had een viool nog nooit zo creepy weten klinken, een drum nog nooit zo afstandelijk horen bonken, en Lou Reed, die ik al kende van het vrij levenslustige Transformer, leek hier net een pas ontwaakte vampier. Het klonk als Straight Outta Transylvania voor mij, dit was wel andere koek dan Walk On The Wild Side! Maar dat gaf niet, want ik was meteen verkocht. Snel erna heb ik het hele album beluisterd, en die is vrijwel onmiddellijk in mijn top 10 beland, waar ie nog steeds te vinden is. Alleen Darkness On The Edge Of Town staat er langer in, denk ik.

14. Bob Dylan – The Times They Are A-Changing

Tangled Up In Blue mag dan wel zijn indrukwekkendste tekst zijn, zijn beste tekst schreef ie wat mij betreft elf jaar daarvoor al. The Times They Are A-Changing is kernachtiger, minder abstract maar meer to the point, met werkelijk elk zinnetje als een kunstwerkje op zich. Weinig nummers brengen zo stijlvol en duidelijk een mening of boodschap over, met argumenten en al. Ik zou hier nog meer over willen zeggen, maar ik kan niet, echt waar. De lyrics spreken gewoon zo voor zich! Misschien wel de meest universele tekst aller tijden.

13. Leonard Cohen – Sisters Of Mercy

Een plaats hoger vinden we die andere muzikale meesterdichter met zijn beste werk. Leonard is altijd enorm goed geweest in het beschrijven van vrouwen, en hier stijgt hij echt boven zichzelf uit op dat vlak. Want ook al heeft hij het hier gewoon over twee hoertjes, hij beschrijft ze alsof het goddelijke wezens zijn, met een levensmissie zo puur als bronwater, vol levenswijsheid en licht vanbinnen.

Afsluiten doe ik met een leuke anekdote: toen ik ‘m in 2012 live op het Gentse Sint-Pietersplein zag, leek het er in eerste instantie niet op dat hij deze ging spelen. Hij speelde ‘m niet in zijn main set, en ook al bleef hij maar terugkomen voor de ene encore na de andere, toch kwam Sisters Of Mercy niet tevoorschijn. Nadat hij zijn derde toegift had afgesloten met een cover van Safe The Last Dance For Me, had ik begrijpelijk finaal de hoop opgegeven, maar wie kwam daar toch nog eens terug voor een vierde encore? En wie speelde toen toch nog Sisters Of Mercy? Alsof hij mij helemaal tot op het podium had horen hopen! Geweldige afsluiter van een geweldig concert.

12. The Rolling Stones – Tumbling Dice

Er zijn niet veel nummers die zo’n rust in mij kunnen opwekken als Tumbling Dice. Als ik deze opzet, voel ik gewoon alle negatieve energie uit mijn lichaam stromen, om plaats te maken voor wat ik het Tumbling Dice-gevoel ben gaan noemen. Het gevoel waarbij je plots tot besef komt dat het leven helemaal niet zo moeilijk is, en dat alles wel gewoon op zijn plaats zal vallen uiteindelijk. Dat gevoel is zonnig, relaxt en vol lome levenslust, zoals dit nummer. Geweldig wat voor uitwerking muziek soms op een mens kan hebben!

11. The Stone Roses – This Is The One

Vooral qua opbouw geniaal, dit voorlaatste nummer van mijn favoriete plaat aller tijden. Het begint zacht, met Ian Brown die zowaar dromerig en gevoelig klinkt, maar al gauw komt het nummer in onrustiger vaarwater terecht, met bonkende drums en een Ian die het 'ik en mijn meisje tegen de rest van de wereld'-gevoel van Born To Run een jaren ’80-upgrade geven. ‘I’d like to leave the country/for a month of Sundays/burn the town where I was born.’ The Roses staan dan wel niet bekend om hun tekstuele meesterschap, maar hier raken ze toch wel een paar gevoelige snaren tegelijkertijd bij mij. Als het nummer dan op het einde tot volle uitbarsting is gekomen met het titelgescandeer, dan mogen jullie mij gegarandeerd opvegen.

fuck! alles fout.

Het wachten waard , hele mooie worp en dat Radiohead liedje is ook een favoriet.
Van The Smiths komt er nog een betere.

Damn, ik dacht aan Radiohead, Stone Roses en dergelijke, maar dacht dat het "too obvious" ging zijn
Hoe dan ook, weer een zeer mooie aanvulling!

Geen paniek, dit is de nationale loterij niet

Hier nog het bijgewerkte spotifylijstje: klikken!

We hebben het hier wel over mijn top 20 aller tijden. Natuurlijk is het dan een beetje obvious

Het doet me trouwens plezier dat jullie allemaal zijn opgebleven/thuisgebleven op een vrijdagavond voor het vervolg van mijn lijstje!

Morgen komen de nummers 10-6, zondag de top 5. Iets langer dan twee weken, maar dat vergeven jullie mij hopelijk wel

het is voorbij gevlogen arthur
je verklarende teksten maken dat ik mijn verlies makkelijker neem, hahaha. mooi geschreven, zoals bij tumbling dice - ik heb dat gevoel niet bij dat nummer maar kan het me wel goed indenken.

Fake Plastic Trees

Die gaat hoogstwaarschijnlijk ook mijn lijstje wel halen.

Echt een toplijst heb je!

Bij mij ook zeker op 1, echt een boek dat beter wordt wanneer je 'm vaker leest.

O ja en trouwens ook nog bedankt voor het benoemen van Dirty Epic van Underworld, ben al de hele week geobsedeerd door dat nummer, prachtig wanneer die gitaar voor het eerst inkomt (I get my kicks at channel six!)

10. The Byrds – Wasn't Born To Follow

Ik ben een open boek, inderdaad. Even mijn album top 10 erbij nemen en je komt al een heel eind in het voorspellen van deze top 10. En er staan maar drie acts in mijn top 10 die niet eerder in de lijst voorkwamen. The Byrds is daar de eerste van.

Ik ben een veel grotere muziekliefhebber dan filmliefhebber, dus misschien heb ik daarom niet echt het gevoel dat filmsoundtracks mijn muzikale reis erg hebben beïnvloed, zoals sommige mensen wel hebben. In sommige gevallen gaat het net omgekeerd, in die zin dat ik een film bekijk omdat ik weet dat er leuke nummers op de soundtrack staan. Wasn’t Born To Follow is de grootste uitzondering op die regel geweest, want die heb ik honderd procent door Easy Rider ontdekt.

Dat ging ongeveer zo: eigenwijze tiener moet automatisch niks hebben van de popcultuur waarmee hij opgroeit, want in tegenstelling tot de rest weet hij wél – en als enige - dat vroeger alles beter was. Films, muziek, kleding, alles was vroeger mooier dan nu. Punt.

(Niet alleen een behoorlijk pretentieus idee, maar ook een die me lange tijd sterk vereenzaamt heeft. Het was zeker niet zo alsof ik geen vrienden had, maar ik voelde me heel lang met niemand verbonden. Ik was de ene hand die klapt.)

Zo bekeek ik ook Easy Rider helemaal alleen, en uiteraard vond ik het een mooie film, want het kwam uit 1969 dus uit de tijd dat troep nog niet bestond, maar ik was het meeste onder de indruk geraakt van het nummer dat bij de skinnydipping-scene op de achtergrond speelde. Dat bleek dus Wasn’t Born To Follow van The Byrds te zijn. En sinds dat moment staat dit nummer in elke top 10 aller tijden-lijst dat ik ooit gemaakt heb. ik ben overigens niet van plan om elk liedje vanaf nu van zo’n blok tekst te voorzien, dus geen paniek!

9. Smashing Pumpkins – Rocket

Misschien een beetje een atypische Smashing Pumpkins-favoriet, en ik was zelf eigenlijk ook verbaasd toen ik besefte dat ik dit nummer zelfs nog beter vind dan Cherub Rock, maar ik kan er uiteraard met gemak mee leven. Dat snijdende gitaargeluid raakt me gewoonweg heel erg. Het moment waarop Billy ‘I torch my soul to show the world that I am pure deep inside my heart’ zingt, is het beste wat ze ooit gedaan hebben. En ook bijna het beste wat iemand ooit in een muziekstuk gedaan heeft, uiteraard

8. dEUS – Roses

Het was wellicht geen geheim dat er nog een In A Bar Under The Sea-nummer van dEUS zat aan te komen. Roses staat zo hoog omdat het zo gigantisch goed opbouwt, van broeierig en mysterieus in het begin naar verschroeiend en manisch op het einde. ‘Thank you….FOR THE ROSES’ heerlijk meeschreeuwstukje! Een ander favoriet moment: die totaal uit het niets komende, maar oh zo lekkere gitaarbreak in het begin.

7. Jacques Brel – Amsterdam

Oké, nu kom ik waarschijnlijk wel héél chauvinistisch over, zo met twee nummers van Belgische makelij in de top 10. Maar waar Roses gewoon mijn liefde voor een mooie opbouw voedt, daar voedt Amsterdam mijn liefde voor sterke teksten. De Amsterdamse haven, met de schippers die lachen, dansen, achter de vrouwen aanzitten, huilen en kotsen, ik vind het ongelooflijk knap hoe hij het allemaal beschrijft, als een groot tableau vivant waar alles tegelijkertijd gebeurt. En eigenlijk zit ook in dit nummer een soort van opbouw, niet in de instrumentatie maar in de stem van Jacques, die steeds gejaagder en wanhopiger gaat klinken. Het moment waarin Brel zelf ook in de tekst stapt ('et il pisse comme je pleurs') is er echt een om naar adem te happen.

6. The Stone Roses – Made Of Stone

In de top 10 moest er natuurlijk ook een song van mijn nummer 1-album staan. Made Of Stone is mijn absolute favoriet van The Roses, al heb ik nu even moeite om uit te leggen waarom precies. Het refrein is natuurlijk een absolute killer, maar ik denk dat het dieper gaat dan dat.

Oke, jJammer dat ik mijn favoriete Stone Roses-nummer moet laten vergezeld gaan met zo’n waardeloos stukje commentaar, maar het is nu zo. Soms kan je niet in woorden uitleggen wat een stuk muziek met je doet. Dit is zo'n stuk muziek

Weer mooie nummers, ik verwacht nog veel van de top 5

De spannende ontknoping van mijn top 100 volgt (hopelijk) vanavond!

Hier nog even de bijgewerkte spotifylijst.

Oh boy, can't hardly wait!