Zeker ook mijn favoriet van Nick Drake
En dan ook nog geweldige nummers van Pixies, Echo, Lloyd Cole en Moz. Geweldige lijst!
Dat kan niet nóg beter zou je zeggen.
Maar er komen er nog 20...

20. Antony and the Johnsons – River of Sorrow




De laatste jaren wordt mijn naam iets minder in één adem genoemd met Antony and the Johnsons dan vroeger het geval.
Zou het zijn omdat Antony mijn top 10 is uit gekukeld? (zou een elfde plaats zijn nu). Omdat Antony inmiddels als Anohni door het leven gaat en muzikaal een andere richting is opgegaan? Of omdat we überhaupt wat minder horen van haar?

Het zal van alles een beetje zijn. Zoals bij zoveel artiesten zijn de eerste klappers degene die het best blijven hangen en de meeste indruk maken. Daarna kan het mooi blijven maar is de impact gewoon wat minder.

Toch blijven de albums van Antony and the Johnsons in hoog aanzien bij mij en valt het niet mee om een favoriet nummer aan te wijzen.
De keuze is uiteindelijk op River of Sorrow gevallen. Meer dramatisch kan het niet lijkt me. Op dat vlak staat dit nummer hoog genoteerd wat mij betreft.

De zang moet je kunnen trekken, de muzikale omlijsting is voor sommigen misschien wat zoet, maar in de jaren waar Antony enorm goed scoorde wist ze heel veel harten te raken. De mijne absoluut.

Live was het een genot om Antony aan het werk te zien en de keer in het Amsterdamse Concertgebouw zaten koning Willem Alexander en koningin Maxima recht boven ons, en ook zij gaven Antony een staande ovatie. Geheel terecht.

In 2006 was het Antony die zanger Marc Almond wist over te halen om weer op te treden na zijn bijna fatale motorongeluk in 2004.
Samen op het podium om Antony's River of Sorrow te vertolken. Marc nog wat onwennig en onzeker, er qua zang zelfs iets naast zittend en daarom had het misschien minder impact dan wanneer Antony het vertolkt, maar daardoor niet minder emotioneel:




Dat Antony dit deed was overigens niet willekeurig. Antony is een groot fan van Marc Almond en ziet het Marc and the Mambas album Torment and Toreros als grote invloed op het eigen werk en tevens behorend tot de persoonlijke favorieten.

Same here, en daarbij nog vier andere mooie liedjes.

20. Antony and the Johnsons – River of Sorrow
Zanger (Antony) met een prachtige stem waar ik een tril in hoor die mij verdrietig maakt.

Top 3
1. My Lady Story
2. River of Sorrow
3. Daylight and the Sun

19. Joni Mitchell – Both Sides Now




"Mind if I turn on the radio?"
"Oh, my favorite song" she said
And it was Joni singing "Help me I think I'm falling"

Prince zong het op zijn album Sign O' the Times. Joni Mitchell vormde een grote inspiratiebron voor hem. In een interview met Jan Douwe Kroeske sprak Joni hierover.

Mijn bewondering voor Joni is ook groot. Het eerste album dat ik van haar leerde kennen was Blue met het schitterende A Case of You, een nummer dat Prince live coverde en ja, het was wederom Prince die de link vormde naar het ontdekken van Joni's muziek

Muziek die me nooit meer heeft losgelaten. A Case of You mag dan een persoonlijke favoriet zijn, ik voel net nog iets meer voor Both Sides Now en dan vooral de jazzy versie van het gelijknamige album uit 2000.

Neemt niet weg dat ik de originele folk-versie ook kan waarderen. Deze versie stamt uit 1969.

Morgen ga ik weer verder: op weg naar de top 10.

Ik denk niet dat het heel moeilijk is om te raden wat er allemaal nog gaat komen

Arne Jansen wil graag een gok doen.

18. Sufjan Stevens – Chicago




Er werd me wel eens gevraagd wat ik nu een aantrekkelijke zanger vond. En nee, niet qua muziekstijl....

Dat was even denken. Ik vond Eddie Vedder in zijn jonge jaren wel wat hebben, maar ehm... Sufjan Stevens dan toch zeker ook wel.

Buiten dat het een leuke vent is om naar te kijken is het er ook eentje die geweldige muziek maakt. Hij is heel veelzijdig, en eigenlijk maakt het mij niet zo veel uit of ie nu elektronisch werk aflevert of juist de banjo-folk.

Maar goed, hij heeft ook projecten waar ik minder warm voor loop, maar dat zijn meestal uitstapjes. De reguliere albums doen het altijd prima bij mij.

Een hoogtepunt is Chicago, dat nummer is en blijft onverwoestbaar. Ook live blijft het een feest om Sufjan mee te maken. Ik zal mijn eerste keer in Paradiso met rondvliegende kerstmannen in het publiek niet snel meer vergeten.

Het wordt tijd voor een nieuw album van Sufjan zou ik zeggen. Ik ben er helemaal klaar voor.

17. Suede – Still Life




Mensen die nu graag een gokje wagen wat er nog zou kunnen komen zullen ongetwijfeld mijn top 10 in de gaten houden.

Terecht, zou ik ook doen

Dan is hier Suede alvast met Still Life van het weergaloze Dog Man Star.

Als we het dan toch hebben over 'aERo houdt van bombast, en verantwoorde kitsch', dan zijn we hier aan het goede adres.
Hoe heerlijk is het om je in dit crescendo van Suede mee te laten voeren. Zet je galm-stem maar op en gooi het volume omhoog.

Het orkestrale gedeelte is geweldig. Zodra artiesten zich hier van bedienen is het bij mij bijna altijd wel raak.

Suede doet een Bolero, en dat doen Brett en zijn mannen goed!

16. dEUS – Gimme the Heat




Het is 1994. Met een grote vriendengroep gingen we naar een concert van Magnapop in Nighttown, Rotterdam.
Over het programma, ene dEUS, had ik al gehoord: dat moest vrij goed zijn.

Toen stonden ze daar: Tom, Stef Kamil, Klaas, Rudy en Jules... helemaal uit hun dak te gaan. En dat deed ik ook. Dit was echt geweldig. Magnapop maakte hierna een stuk minder indruk.

Ik moest en zou de cd kopen, maar dat viel nog niet eens mee. Uiteindelijk lukte het en daardoor heb ik nu de oorspronkelijke versie in bezit (naast de tweede versie die er gewoon bij moest later).

Het tweede album In a Bar, Under the Sea vormt voor mij nog steeds het hoogtepunt van de band. De gekte iets beter in toom en de nummers nog sterker. Er volgden nog heel wat dEUS concerten, maar die oude bezetting was toch wel wat.

Van In a Bar, Under the Sea geniet ik het meest van Gimme the Heat waar Klaas zichzelf los kan laten gaan en waar Stef laat horen dat zijn inbreng net even voor dat scherpe randje zorgt.

Als Nederlander buig ik nog steeds diep voor de zuiderburen, want wat leveren die vaak een hoop moois af.

15. David Bowie – Blackstar




Op 31 december hoorde ik ★ voor het eerst. Mijn verwachtingen waren hooggespannen door Lazarus en Blackstar.
Ik verwachtte op basis van die twee nummers een absoluut meesterwerk. Mijn eerste reactie was een beetje teleurstelling. Ik vond het echt heel goed, maar dat meesterwerk hoorde ik er nog net niet in.

En toen die onverwachte dood van Bowie, een artiest die wel wat met mee deed. Na Freddie Mercury was dit de eerste keer dat het overlijden van een popmuzikant zo hard binnen kwam (het zou later dat jaar nog een paar keer gebeuren).

Nu roepen velen dat ★ een bijna mythische status krijgt door hoe het allemaal gegaan is. Ik kan alleen maar voor mezelf spreken en zeggen dat dit voor mij niet opgaat.

★ is uitgegroeid tot mijn favoriete Bowie album. Ik heb er een OK Computer gevoel bij. Waar velen er niet makkelijk naar kunnen luisteren, daar zet ik dit met het grootste gemak op en kan er gerust dagelijks naar luisteren als ik dat zou willen.

Hierdoor is Starman niet langer meer mijn favoriete Bowie-nummer en The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars niet meer mijn favoriete Bowie-album.

Wat mij betreft is ★ een moderne klassieker en we missen door de dood van Bowie een zeer groots artiest.

14. Tori Amos – 1000 Oceans




Op het lijstje waar Nick Drake staat (weet u nog: mocht men niet weten wat te draaien als ik er niet meer ben) staat ook 1000 Oceans van Tori Amos.
Net iets theatraler wellicht, maar dat past dan wel.

In 1992 was Little Earthquakes ook echt een aardverschuiving. Hadden we net de opkomst van grunge gehad en misschien wel één van de mooiste muziekjaren ooit (1991) kregen we Tori Amos uit het niets.
Want wees eerlijk: niemand kende toen Y Kant Tori Read.

De roodharige vamp die wulps achter haar piano kronkelde en de meest mooie nummers toverde. Voor mij was ze een nieuwe Kate Bush. Zo mooi.

Dit nummer 1000 Oceans was er eentje waar ik onmiddellijk verliefd op werd. Dit was wat minder met het album waar het op stond (To Venus and Back). Sowieso vind ik haar latere albums wat lastiger omdat Tori nog nooit van matigen gehoord heeft.

Maar als het gaat om dit nummer en mijn matigen...... nee...... dat kan ik ook niet. Dit is echt hemeltergend mooi.

13. Saybia – The Day after Tomorrow




Ik ga eens even heel lui een stuk uit mijn review bij het album The Second You Sleep van Saybia pakken:

In lang vervlogen tijden zat ik op een algemene site en daar zat titan ook. Daar al hielden we lijstjes bij en het profiel van ons beiden stond behoorlijk in het teken van muziek (en films, boeken).
Eén van die lijstjes was een actuele top 10 albums die op dat moment erg in de smaak vielen. Noem het de voorloper op de rotatielijst.
Nu keek ik regelmatig naar de muziek-bewegingen van titan omdat ik er vaak wat tussenuit kon pikken (en ik mag hopen hij van mij).
Zo zag ik daar een keer Saybia staan, een tot dan toe nog totaal onbekend bandje uit Denemarken. Ik begreep dat het iets Coldplay-achtigs moest zijn en die had ik in die tijd heel hoog zitten dus mijn interesse was al snel gewekt. Binnen korte tijd had ik het album in huis en ik was na de eerste luisterbeurt al om.
Toegankelijke, emotionele muziek die inderdaad in dezelfde hoek zat als Coldplay maar toch genoeg eigen smoel bevatte. Dat laatste merkte ik al helemaal bij hun optreden in Rotown dat snel volgde.

Het was ook user titan die mij wees op Musicmeter. Hij was actief op Moviemeter en wist dat deze site er aan zat te komen en dat moest echt wat voor mij zijn. Of dat zo is mogen jullie zelf beoordelen

The Day After Tomorrow is een soort persoonlijk anthem geworden. Nee, niet tekstueel, meer het gevoel dat ik erbij krijg. Dit nummer weet me echt omhoog te trekken als het nodig is. In tijden dat ik niet lekker in mijn vel zat kon dit helpen, zoals muziek me er altijd wel weer bovenop helpt. Het zal het in de toekomst ook heus nog wel een keer doen.

Saybia heb ik na dat concert in Rotown nog regelmatig live gezien en het blijft genieten hoe deze Denen op het podium staan.

Nee, het is geen uitzonderlijke band met heel bijzondere nummers. Toch verstaan ze de kunst om een bepaald gevoel over te brengen, en buiten Denemarken schijnt dat blijkbaar vooral in Nederland goed te lukken waar ze een relatief grote fanbase hebben. Ik reken mezelf daar wel toe ja.

Wat mij betreft nog twee dagen te gaan met elk wederom zes nummers.......

Poek mag alvast warmdraaien

Lekkere lijst hoor. Die laatste 2 dagen zullen ook wel feest worden!

Wat krijgen we nog? Prince, Cave, Smiths, Sigur Rós, Pumpkins, Radiohead, Marc Almond, Revere, Nakhane, Irrepressibles, Bejamine Clementine & Kate Bush?

12. Nakhane – In the Dark Room




Nou aERo, als je dan toch graag persoonlijke verhalen toevoegt: hoe zit dat dan met die dark room?

Mensen, er zijn grenzen......

Nakhane Touré, tegenwoordig gewoon Nakhane.

Ik kreeg in 2014 een tip van muziekobsessie dat ik echt moest luisteren naar Brave Confusion van Nakhane Touré, een artiest uit Zuid-Afrika. Nu kent muziekobsessie mijn smaak feilloos dus ik was benieuwd.

Ik heb het geweten: dat album pakte me gelijk en steeg naar grote hoogten. Dit hoorde heel snel tot mijn grote favorieten.

Of de duvel er mee speelde: hij zou al op korte termijn nadat ik dit album in de zomer van 2014 ontdekte (het album was toen al een jaar oud) komen optreden in de kleine zaal van Paradiso.

Er ging iets niet helemaal goed met de aanvangstijden dus ik wees hem er via Facebook op. Het bleek de start van een intensief contact te worden.
Hij herkende me gelijk in Amsterdam en ik kon mee volgen hoe de opvolger You Will Not Die in de maak was. Op heel veel manieren probeerde ik wat promo voor hem te bedrijven en dat werkte een beetje.

Ik zag hem weer in real life tijdens het Motel Mozaique festival in 2018. Dat was een feest. Ik had immers online contact over zijn muziek, zijn boek en zijn film. En hij was telkens heel open over hoe dat voor hem voelde. Het was dan ook een makkelijk contact, alsof ik hem al jaren persoonlijk kende.
Inmiddels verhuisd naar Londen werd het voor hem makkelijker op te treden in Europa en ik kon hem dat jaar dan ook een aantal keer live zien. Overigens zei hij zelf dat het niet helemaal waar was, zoals overal geschreven, dat hij door de vele bedreigingen naar aanleiding van de film Inxeba (The Wound) verhuisd was naar Londen. Zijn vriend woont er en dat was de voornaamste reden.

Toen Nakhane in Brussel moest optreden bleken we in hetzelfde hotel te zitten, en na dat concert zijn we daar in de lobby gaan zitten met een fles wijn en hadden een tof gesprek. Vrij persoonlijk ook.

In de kennissen- en vriendenkring van Nakhane zitten een paar interessante namen zoals Ben Whishaw (een favoriete acteur) en Madonna (wie kent haar niet). Ik had de verwachting dat die laatste wel zou samenwerken met Nakhane voor haar laatste album, die geruchten gingen ook rond, maar dat bleek niet het geval. Wel heeft Anohni (Antony Hegarty) een bijdrage geleverd aan een nummer van hem dat verscheen op de deluxe versie van You Will Not Die.

Nile Rodgers plaatste vandaag zijn gay anthems met daarop een nummer van Nakhane en er zijn meer grote namen die met hem weglopen. Wie weet wat de toekomst nog zou kunnen brengen.

Zijn album You Will Not Die wordt nogal eens gepresenteerd als zijn debuut, maar dat is dus niet zo.

In the Dark Room is afkomstig van zijn echte debuut en is een nummer dat ik zo opzwepend vind, zo ongelooflijk lekker, dat ik juist hiervoor gekozen heb als het gaat om mijn top 100. Het hadden zo ook een paar andere nummers kunnen zijn, maar ik moest een keuze maken.

Een geweldige vent die ik snel weer eens hoop te zien.

“I hope you know I will hate myself in the morning for this”.

11. Kate Bush – Hello Earth




Er kan er maar één worden uitgeroepen tot mijn favoriete vrouwelijke artieste en dat is Kate Bush.

Als kind werd ik betoverd door het kijken naar Toppop, waar ik een toverfee in de bossen zag dansen. Als tiener werd ik fan door haar album Hounds of Love.

Van dat album is mijn favoriete Kate Bush nummer Hello Earth afkomstig.

Dit nummer van haar verenigt alles wat ik zo goed aan Kate Bush vind: het mystieke, het orkestrale, het ontroerende.

Regelmatig haal ik concerten aan deze top 100. Hoe ongelooflijk opgewonden was ik toen Kate Bush in 2014 aankondigde te gaan optreden, iets wat ze alleen in de jaren '70 had gedaan. Dat ik daarvoor naar Londen moest maakte me niet uit. Ik moest en zou daarbij zijn. Dit zou misschien wel eens één van de meest bijzondere concerten ooit kunnen gaan worden.

We zaten helemaal klaar om aan kaarten te komen. Met mij vele vrienden en kennissen. Maar het donkere scenario kwam uit: we grepen mis (even doordeweeks naar Londen is voor mij helaas geen optie, dus de keuze was enigszins beperkt). Om het nog harder aan te laten komen lukte het iedereen om ons heen wel aan kaarten te komen.

Je mag best weten dat dit echt even heel hard aankwam en ik dit tot op de dag van vandaag moeilijk te verwerken vind. Zeker ook omdat het bij die Londen-optredens is gebleven. Er kwam geen concertreeks in Europa, er kwam zelfs geen dvd van uit (wel audio-opnames op vinyl en cd).
Kate wordt er niet jonger op, dus ik vrees dat het bij een grote wens zal blijven haar ooit live mee te maken en ik zal het moeten doen met de wild-enthousiaste verhalen van vrienden en kennissen.

Gelukkig hebben we haar muziek nog. En dat is elke keer weer volop genieten.

https://www.mupload.nl/img/c00lrsuy0o.png

Radiohead - Let Down




Het is 1997 en er komt een nieuw album van Radiohead uit en daar had ik eens even heel veel zin in. The Bends was inmiddels uitgegroeid tot een geliefd album, dus ik was wel benieuwd naar OK Computer.

Echt, ik begrijp nog steeds niet dat mensen hier aan moesten wennen na The Bends, dit was Radiohead met het gaspedaal nog wat verder ingedrukt.

Er zijn maar een paar albums waar je dit gevoel zo meemaakt zoals toen het geval. Die eerste luisterbeurt.............................................................................................................................................................

Dit is wat ik wilde horen, dit overviel me, dit pakte me, dit greep me, dit deed alles wat muziek met je hoort te doen.

OK Computer steeg linea recta door naar mijn persoonlijke ere-divisie en is daar nooit meer weggegaan.

Nu heeft dit album op MusicMeter een haast mythische status: 'onze nummer 1', maar ook elke keer winnaar in diverse spelletjes of lijstjes.
Volkomen terecht wat mij betreft, maar ik moet ook zeggen dat ik dat voornamelijk op deze site zo ervaar. Voor mijn aanwezigheid hier had ik dat gevoel veel minder.

Ja, het werd als een meesterwerk onthaald, maar verder hoorde ik er niet eens zo heel veel mensen over.
Toch zal ik er wel naast hebben gezeten met mijn gevoel, of het was het gebrek aan internet en sites als deze, want de mannen wisten Ahoy in datzelfde jaar uit te verkopen en ik was er bij. Met Sparklehorse als voorprogramma was dat een bijzondere avond.

Het verhaal hierna met Kid A was heel anders: dat viel in het begin helemaal niet goed bij mij. Gelukkig is dat later bijgetrokken, maar het contrast met mijn ontvangst van OK Computer kon haast niet groter zijn.

Radiohead heeft de eer om de top 10 van mijn top 100 te openen met Let Down als hun mooiste en beste. Zoals verwacht dat ze erbij zouden zijn

https://www.mupload.nl/img/1jelmwwq9yj2w.png

Nick Cave & the Bad Seeds – The Mercy Seat




Dat ik graag naar o.a. VPRO radio-programma's luisterde en zo nieuwe muziek leerde kennen heb ik al genoemd. Dat presentatrice Lotje IJzermans een groot aandeel had in mijn toenmalige muzikale opvoeding ook.

Hier hoort zeker Nick Cave & The Bad Seeds bij. Het eerste album dat ik echt goed leerde kennen was Henry's Dream (te vinden in mijn album top 10), maar het eerste nummer dat ik van hem leerde kennen was The Mercy Seat. Een mokerslag, en dat was het. Eentje die nog steeds nadreunt en daarom ook in mijn top 10 staat.

Ik had The Mercy Seat op een cassettebandje staan en dat draaide ik graag af op mijn walkman. Ik weet nog goed dat ik dit een keer heel hard deed, waardoor ik alles om me heen vergat.
Volgens mij stond ik als een dolleman in mijn kamer rond te springen waardoor ik niet in de gaten had dat mijn moeder al een tijdje in de deuropening zeer afkeurend stond te kijken en liet merken dat ik haar overduidelijk niet gehoord had.

Het kon me niet eens schelen: dit nummer moet gewoon heel hard gedraaid worden. Het is tekstueel een typisch Cave-nummer. Cave is tevens een artiest die ik alleen maar kan draaien als ik alleen thuis ben, want het is steevast de vraag of die depressieve muziek van die naargeestige kerel niet uit mag.

Het zal best. Voor mij is Cave een muzikale held.

Pfoooeee, wat een start van de top 10 alweer

https://www.mupload.nl/img/qp45qqrnb8upz.png

The Irrepressibles – In This Shirt




Nog zo'n band die ik op deze site flink aan de man/vrouw heb proberen te brengen.

Dat was Jamie McDermott, zanger van de band (en eigenlijk is hij gewoon The Irrepressibles), niet ontgaan want ik kreeg een aantal jaar geleden ineens een berichtje van iemand uit zijn entourage of ik samen met een kennis van mij in zijn promo-team wilde plaatsnemen.

Het was voor het eerst dat ik op zo'n manier in contact kwam met een favoriete artiest. Een eer was het zeer zeker. Het was en is nog steeds een mooi contact en het heeft ooit geleid tot een fantastische backstage meeting met wat vrienden van mij en twee Russische meiden die groot fan waren.
Het was zo gezellig dat de zaaleigenaren (in Eindhoven) vroegen of we nu met z'n allen wilden afronden want zij wilden naar huis.

Maar hoe begon het nu eigenlijk?

Eind 2009, het album stond op punt van uitkomen, werd mijn aandacht door de hoes getrokken. Niks bijzonders. Gebeurt zo vaak.
In zo'n geval probeer ik het album uit en hier was het gelijk raak. Maar wat wil je als de muziek zo'n barokke sound heeft waar viool en cello zo'n enorme rol speelt, waar de zanger een androgeen geluid heeft (het waren de jaren waar Antony and the Johnsons enorm favoriet waren bij mij) en waar de zanger ook nog eens heel expliciet voor zijn homoseksualiteit uitkomt en zich vrij activistisch inzet. Iets wat ik zelf eigenlijk helemaal niet doe, maar ik waardeer het wel als anderen dat wel doen en zich zo kwetsbaar durven op te stellen.

Het album Mirror, Mirror vond en vind ik ongelooflijk mooi. Na I Am a Bird Now van Antony was het weer eens helemaal raak, en deze keer was er niemand die me op het spoor van dit album gezet had en was het de artiest zelf die in de gaten kreeg wat er aan de hand was met de promo van mijn kant. Dat is heel bijzonder om mee te maken en het heeft zeker aangezet om er later wat makkelijker in te worden. Waar ik voorheen totaal niet in contact wilde komen met artiesten (zoals met Stef Kamil Carlens in de jaren '90), zo werd dat nu ineens anders. Andere tijden ook: artiesten maken er meer en meer gebruik van. Elke vorm van promo is immers meegenomen.

Maar buiten al dat is dit album echt enorm genieten. In This Shirt sprong er bovenuit.
Dat doet het nog steeds: het wordt heel regelmatig gebruikt voor allerlei andere kunstuitingen. Men herkent de schoonheid van het nummer. Zelfs in de MuMe-ladder werd het een onverwacht succesje, iets wat ik nooit verwacht had, omdat dit toch vrij expliciet is. Blijkbaar valt dat mee en is het universeel.

Ik schreef over In This Shirt het volgende bij Mirror, Mirror:

Alsof de hoogmis van start gaat zo begint dit nummer op orgel. Je voelt de spanning langzaam opbouwen; de explosie kan er elk moment aan komen. Er wordt steeds meer toegevoegd aan instrumenten die het gevecht met de zanger aangaan die rustig door blijft zingen (opeens moet ik een beetje aan Jeff Buckley denken). En als dan de muziek even een seconde stilvalt denk je 'nu begint het', om vervolgens niet te exploderen maar rustig verder te gaan met opbouwen. Als in een soort echo ebt het nummer de laatste minuut weg.

De laatste keer dat ik ze live zou gaan zien was in Amsterdam: de Rabozaal van De Melkweg op 27 april 2013. Ik zou dat samen met Rhythm & Poetry (Rob) gaan doen, die graag zijn grenzen verlegde, meer dan ik dat zijn richting (hiphop) deed. Maar om onbekende reden ging het niet door. Ook voor Jamie was het niet echt duidelijk waarom (of hij wilde het niet zeggen). Wij dachten dat het te maken had met de voorbereidingen voor het aantreden als koning van Willem-Alexander (het was tevens zijn verjaardag die dag). Maar uiteindelijk is het altijd een mysterie gebleven.

Gelukkig heb ik de band vaker gezien, o.a. in Leuven met de u aller bekende Mjuman en daar liep ik Jamie na afloop van het optreden mis. Hij appte me waar ik was, maar deze jongen zat samen met Mju en beider partners in een Belgische kroeg. Dat werd later in Eindhoven dus alsnog goedgemaakt.

Het zijn de mooie avonturen die een muziekbeleving net even wat meer meegeven. Maar ook zonder zo'n avontuur zou dit nummer nog steeds heel hoog scoren.

Poeh, In This Shirt. Klassiekertje inderdaad. Wist niet dat dit een certified aERodynamIC-classic was, leuk weetje. Hoog niveau, deze top 100.

https://www.mupload.nl/img/dgn8v65s2wq.png

Pearl Jam - Alive




Pixies opende de deur naar heel veel andere muziek. Alternatieve muziek zoals dat zo mooi heette.

Vooral 1991 was een geweldig jaar op dat vlak. Internet was er niet en je moest op andere wijze bandjes ontdekken en dat lukte me aardig. Grunge kwam op en dat ontging mij ook niet en ik was er snel bij.

Nirvana, Soundgarden en Pearl Jam, dat waren toch wel dé namen. Nirvana was opwindend en werd in relatief korte tijd heel groot, Soundgarden was het zwaardere broertje en Pearl Jam? Die zat er een beetje tussenin, werd door sommigen als iets te commercieel gezien.

Dat boeide mij geen reet. Hoe goed ik Nirvana vond, hoe intrigerend Soundgarden voor me was; Pearl Jam stal het meest mijn hart. Misschien omdat ik Eddie Vedder wel hot vond (ik was toen nog niet uit de kast overigens), maar ik denk vooral omdat zij het nummer Alive hadden. Daar kon niemand tegenop.

Alive werd een hitje toen ik nog studeerde, balancerend tussen een eigen leven op mezelf en nog thuiswonend. De jaren waar alles in sneltreinvaart ging, ik van de ene in de andere ervaring rolde en Pearl Jam draaide mee als soundtrack van die periode. Ik had heel veel liefde voor die band.

Het nummer staat voor goede en intense vriendschappen in die tijd, voor vrijheid, voor afscheid nemen van het beschermde leven thuis en voor de toekomst die aanstaande was.

Ten kunnen we nu gerust een klassieker noemen, maar toen ik dit album had aangeschaft (in de winkel White Noise, Utrecht, weet ik nog heel goed) had ik nooit kunnen vermoeden dat dat zou gaan gebeuren. Het was toen een onbekende band die helemaal paste in mijn straatje 'ontdek nieuwe en spannende bandjes'. Maar het ging snel, heel snel kunnen we nu wel zeggen.
Voor het merendeel is Black de Pearl Jam klassieker, voor mij zal het altijd Alive blijven.

Echt niet?!

Eigenlijk is dat wel een compliment, want dan is dit nummer z'n eigen leven gaan leiden op deze site. Toont z'n kracht daarmee aan

Morgen de laatste zes.

Nee want jij hebt er zoveel man (waar ik stiekem wel jaloers op ben)

Hoewel het waarschijnlijk het bekendste nummer is van PJ vind ik Alive toch een verrassende keuze

Waarom? Dat is voor mij echt zonder ook maar enige twijfel (waar ik bij andere artiesten echt heb lopen wikken en wegen).

Grappig, ik heb Alive ook op 7, maar dan in de versie van Scooter. Lekker hardcore voelen.

Ja, weet ik niet. Ik zie Alive een beetje als de mainstream favo en niet als favoriet bij de "kenners"