35. Pink Floyd – Comfortably Numb




Ben nooit een groot Pink Floyd liefhebber geweest terwijl ik toch wel een aantal albums in de kast heb staan en er goed van kan genieten.

The Wall springt er dan toch wel bovenuit. Ik leerde dat ergens in de jaren '80 kennen en het was heel speciaal om mee te maken dat er een speciale opvoering van The Wall kwam in Berlijn toen de muur gevallen was. Dat waren wel tijden om mee te maken hoor!

Comfortably Numb is een klassieker en terecht. Meeslepend nummer, en daar houd ik van. Dat de rockdino's niet altijd even populair zijn bij de hipsters is iets waar ik maling aan heb. Ze zijn immers nog steeds heel populair getuige de positie van hun albums in allerhande lijstjes, ook op deze site.

Dat verbaast me dan wel weer een beetje, maar voor wat dit nummer betreft: alle lof.

Aardig nummer wel. Maar stel nou dat je er een veel snellere electropopuitvoering van maakt, en je laat het zingen door een man met een hoge stem, dan is het vast nog een stuk beter?

Nooouuuuuuu.....

Hebbie een schaar bij de hand?

34. 2 Belgen – Lena




Wat was ik verzot op deze single uit 1985. En hoe raar vond ik het dat het geen echte hit werd. Voor mij is Lena van 2 Belgen misschien wel de beste popplaat uit de jaren '80.

Ik had toen trouwens geen idee wat ze zongen, terwijl ik het toch heel vaak meegezongen heb. Ik verstond 'Please Marry Me' en toen het Duits werd maakte ik er helemaal wat van.

Om het eenieder en vooral mezelf nog eens duidelijk te maken, het is:

Schöne Alfenfee, zwei Sterren in der Nacht
Zwischen Bergen über Strömen ich höre dein lach
Umkranste Edelweiss, drei Blumen in das Feld
Du bist mein Kerker und mein Himmelreich

En het is niet 'Please Marry Me' maar 'Feel this melody'.

Eigenlijk kan ik net zo goed de hele tekst hier neer zetten, want zelden bakte ik er zo weinig van als het aankomt op juist meezingen. Tja, we hadden toen geen Google

Neemt niet weg dat ik dit een ongelooflijk te gek nummer vind. Zwaar onderschat als je het mij vraagt.

Wat vinden jullie?

33. The Cure – In Between Days




Ik maak me vast niet populair bij de fans als ik zeg dat Friday I'm in Love en In Between Days tot mijn favoriete Cure-nummers horen en dat ik het album The Head on the Door hun leukste vind.

Al in mijn tienerjaren was ik gek op The Cure en dan vooral hun poppy kant, en dat is altijd wel gebleven.

Oh ja, ik heb naast The Head on the Door Disintegration op 5* staan (doe ik ook alleen maar om GrafGantz te plezieren) en Seventeen Seconds en Faith doen het ook heel goed met 4,5*

De liefde voor de luchtige kant is altijd gebleven. Het verzamelalbum Standing on a Beach heb ik grijs gedraaid, en toch denk ik niet dat ik snel in verband met The Cure gebracht zal worden (moet ik ook maar niet zo gek doen natuurlijk).

Maar dames en heren het is toch echt zo: ik vind The Cure een topband.

Dit topic was me weer even ontschoten. Ik haak weer aan. Top 100 begint prima.

32. Depeche Mode – Everything Counts




Het moge duidelijk zijn dat de jaren '80 rijkelijk vertegenwoordigd zijn. Een band die dan zeker niet mag ontbreken is Depeche Mode.

Mijn eerste album van hen was Construction Time Again uit 1983. Waarschijnlijk kocht ik het voor de hoes (alhoewel ik me toen totaal nog niet bewust was van het feit dat dat nu logisch klinkt).

Ik zag al eerder een poster van Depeche Mode bij mijn iets oudere nicht in haar kamer hangen en dat was me bijgebleven tot ik dit album zag staan in de bakken en het kocht. In die jaren was het kopen van een lp bijzonder, want het zakgeld was niet erg hoog om dit regelmatig te kunnen doen, waardoor ik meestal singles kocht.

Single Everything Counts was gelijk al het hoogtepunt en misschien omwille van de herinneringen uitgegroeid tot persoonlijke favoriet.
Net als The Cure is Depeche Mode een behoorlijk vaste waarde voor mij, met dat verschil dat ik ze tot aan hun laatste album toe altijd goed ben blijven vinden en dat gaat niet op voor Robert Smith en kornuiten.

Overigens heb ik mijn eerste danslessen ook op Just Can't Get Enough (de live versie) gedanst. Welke dans weet ik niet eens meer; dat is te lang geleden. Wie een idee heeft mag het zeggen (ik gok zelf de foxtrot)

The grabbing hands
Grab all they can
All for themselves after all
The grabbing hands
Grab all they can
All for themselves after all
It's a competitive world
Everything counts in large amounts

31. Morrissey – Everyday Is Like Sunday




Over vaste waardes gesproken: daar hoort Morrissey absoluut bij.

Afkomstig van zijn eerste solo-album Viva Hate: Everyday Is Like Sunday, samen met dat andere nummer van hetzelfde album, Suedehead, het summum in zijn solo-carrière.

Het is jammer dat Morrissey zo omstreden is. Dat was hij altijd al wel, maar het lijkt alleen maar erger te worden en ook zijn meest trouwe fans keren zich van hem af.

Gelukkig kan ik dat zelf wel loslaten. Zoals ik ook geen echte tekstenman ben, zo vind ik het tot op zekere hoogte ook niet heel boeiend wat de artiesten privé doen of zeggen. Natuurlijk begeef ik me daarmee op glad ijs, maar ik blijf genieten van Morrissey's werk. Waar veel mensen al snel afhaakten na enkele albums daar heb ik dat nooit gedaan. Waar mensen een bloedhekel aan hem hebben gekregen daar blijft dat bij mij neutraal. Ik heb hem nooit sympathiek gevonden en ik heb nooit warme gevoelens voor de man gehad.

Er is iets aan zijn muziek dat me blijft boeien: het verveelt me ook echt nooit. Ik kan zijn nummers elke dag opzetten als ik zou willen en dan gaat het nog niet tegenstaan. Morrissey behoort dan ook tot mijn meest gedraaide artiesten, en dat al heel lang.

Over vaste waardes gesproken.... zei ik toch.....

30. The Doors – The Crystal Ship




Toen ik Jimi Hendrix ging ontdekken volgden meer klassieke namen uit de jaren '60 waardoor ik o.a. ook bij Love uitkwam.

Natuurlijk was het onvermijdelijk dat dat ook gebeurde met The Doors. Een toenmalige vriend was helemaal gek van The Cure, The Velvet Underground en The Doors, dus reken maar dat die drie heel veel gedraaid werden eind jaren '80.

Door de haast mythische status van Jim Morrison kent bijna iedereen deze band wel en heeft vast iets van ze gehoord.

Mijn favoriete nummer is The Crystal Ship: kort, maar zo mooi en pakkend. Ik zei het al bij The Man Mountain van Bow Wow Wow: ik heb wel wat met dit soort lievig klinkende liedjes.

29. Massive Attack – Inertia Creeps




Het was altijd een wens om Massive Attack een keer live te gaan meemaken. Op de één of andere manier kwam het er toch telkens niet van. Toen de laatste keer werd aangekondigd dat Liz Fraser mee zou gaan doen wist ik dat ik nu niets in de weg moest laten staan.

Liz en Massive Attack is een gouden combinatie. En dan toch Inertia Creeps als favoriete nummer hebben.

Er is iets met dat nummer: dat sluipende, dreigende, donkere....

Mezzanine behoort tot mijn meest favoriete albums ooit en dat zal wel nooit meer gaan veranderen denk ik. Zeker als ik in de juiste stemming ben kan Mezzanine nog steeds enorm binnenkomen.
Niet als bijvoorbeeld The Smiths muziek die ik echt elke dag kan horen, maar als het dan gebeurt ontstaat er meestal iets magisch.

En dat doet Massive Attack... het laten ontstaan van iets magisch. In dit geval donker en duister.

Lekkere update.
Van Lena heb ik de 12" in de kast staan. Heerlijk nummer.

Treffend, de spotlight van Dungen. Recentelijk zelf ook ontdekt, dus mooi dat ze hier ook wat extra exposure krijgen. En je hebt me gemotiveerd om het album van Moondog Jr eens te draaien

Spotify-lijst weer uptodate!

Hier nog zo één. Alhoewel ze in grote lijnen mijn muziek wel kan waarderen, moet ik niet aankomen experimentele of deprimerende muziek. Ik had haar meegenomen naar The Slow Show, daar krijg ik haar dus nooit meer naar toe.

28. Lloyd Cole & the Commotions – Rattlesnakes




Je zal maar niks met de jaren '80 hebben, dan is het hier en daar even doorbijten in mijn lijst

The Associates, Aztec Camera, The Blue Nile, China Crises, The Church, The Comsat Angels, Depeche Mode, Echo & the Bunnymen, Felt, A Flock of Seagulls, The Go-Betweens, Heaven 17, The House of Love, The Human League, The Icicle Works, Japan, The Jesus and Mary Chain, The Lotus Eaters, Men without Hats, The Mission, Orchestral Manoeuvres in the Dark, The Pale Fountains, Prefab Sprout, The Pshychedelic Furs, The Railway Children, The Sisters of Mercy, Siouxsie and the banshees, The Smiths, Talk Talk, Talking Heads, The Teardrop Explodes, Tears for Fears, The The, The Triffids....

Ik bedoel maar, en dan noem ik er een flink aantal nog niet eens. Ze staan zeker niet allemaal in mijn top 100, maar verdienen zeker ook een beetje van de spotlights.

En daar horen Lloyd Cole & the Commotions zeker tussen. Rattlesnakes is mijn grote favoriet, maar eigenlijk vind ik al hun albums meer dan heerlijk.

Zijn warme stem, de arrangementen. Tijdloos (nee zeker niet jaren '80 gedateerd). Ook zijn solo-albums daarna zijn meer dan de moeite waard, maar lijken een beetje vergeten te worden.

Hopelijk denken sommigen nu: 'ja verdomd, die zoek ik weer eens op'. Absoluut doen! En voor de jaren '80 haters: sorry, ik ben een jaren '80 tiener weet je nog

Mooi rijtje namen ja, zeer 80's verantwoord!

27. Perfume Genius - Hood




Groot was mijn verbazing toen in 2012 de videoclip bij Hood van Perfume Genius verscheen.
Die stoere meneer in de clip is de bekende gay-pornoster Arpad Miklos. Inmiddels is Arpad niet meer onder ons omdat hij zelfmoord heeft gepleegd, iets wat vaker schijnt te gebeuren onder pornosterren. Triest.....

Godsamme Mike! Jij hebt meer ballen dan al die ruige rockers of zogenaamd stoere kerels met hun 'hoes and bitches' bij elkaar.
Je zult belachelijk gemaakt worden, ze zullen je minachten: maar jij dropt hier even een fragmentarisch bommetje van nog geen twee minuten. Jij bent jezelf en je toont iets wat er ook mag zijn, ook al willen velen dit niet zien.

Doe maar stoer met je gitaartjes, je poses..... Perfume Genius heeft wat mij betreft gewoon heel wat meer lef. Zijn eigenzinnigheid is bewonderenswaardig. Zijn muziek origineel en lijkt per album alleen maar aan kracht te winnen.

Meesterwerkjes van wat misschien wel de meest eigenzinnige artiest is op dit moment die ik graag volg (er zijn er meer de laatste jaren en die zijn opvallend vaak in deze hoek te vinden).

De HBO-serie Looking behoort tot mijn meest favoriete series aller tijden en daar kwam dit nummer ook in voor. Het maakt Hood nog mooier.

Ik ben benieuwd hoe Perfume Genius bij de volgers van mijn top 100 valt.

26. John Grant – Marz




Sommige van jullie zaten er al op te wachten. Natuurlijk staat John Grant in mijn top 100, en hoog ook.

Wederom een gay-artiest, en eentje die mij enorm weet te raken en dan vooral met zijn album Queen of Denmark (overigens ook met zijn band The Czars).

Zijn stem werkt troostend op mij en daarbij is het als persoon een aimabele man. Het eerste concert dat ik van hem meemaakte was jaren geleden in Rotown Rotterdam, waar hij een optreden deed met slechts één andere begeleider, en dat optreden wist me echt heel erg diep te raken.

Een dag later was ik weer in de stad en liep de vermaarde boekhandel Donner binnen en ik liep bijna letterlijk tegen hem aan. Ik complimenteerde hem met zijn optreden van de avond ervoor en wilde hem verder met rust laten (hij stond in de rij voor de kassa met een stapel boeken onder zijn arm), maar hij begon toch een kort gesprekje met me te voeren en probeerde er flarden Nederlandse woorden tussendoor te gooien. John is gek op talen en wilde dat gelijk uitproberen blijkbaar.

Hij zou die middag doorreizen naar Nijmegen voor een volgend optreden. Daar woont een kennis die echt een goed contact met hem heeft en bij elk optreden in Nederland staat hij vooraan en dan is het zo leuk om te zien hoe enthousiast John dan reageert als hij hem in de gaten krijgt. Echt een heerlijke vent, met dito muziek.

Het nummer Marz had ook impact op me toen het gebruikt werd in de film Weekend, toch wel een hoogtepunt in de gay-arthouse cinema.

25. Echo & the Bunnymen – The Killing Moon




En weer door met die jaren '80. Zo'n rijtje is niet compleet zonder The Killing Moon van Echo & the Bunnymen.
Ik koester het album Ocean Rain al sinds die jaren. Ongetwijfeld het theatrale dat vooral op dit album wat meer naar voren komt. Dit, gemengd met een klein donker randje, en dan heb je voor mij de perfecte ingrediënten in handen.

Ocean Rain staat torenhoog in mijn albumlijst en zal dat altijd wel blijven doen. Dat The Killing Moon het perfecte uithangbord is voor die plaat lijkt me duidelijk.

Dat de film Donnie Darko heeft bijgedragen aan het verhogen van die status lijkt me ook wel het vermelden waard.

24. This Mortal Coil – Song to the Siren




Zo, dan zijn we aangekomen bij de nummer 1.

Oh, wacht....

Had ik deze top 100 flink wat jaartjes geleden gemaakt dan had ik dit nummer wel eens op de eerste plaats kunnen zetten.
Het heeft me altijd betoverd, in een soort trance gebracht en voor mij was het altijd één van de mooiste nummers die ik kende, zo niet dé mooiste. Liz Fraser is hier een engel.

Lang dacht ik dat dit een origineel nummer was, maar dat is het niet. Ik kwam er vrij laat achter dat het van Tim Buckley was, en toen ik die versie hoorde viel dat toch een beetje tegen. Maar ja, als je zo van een nummer bent gaan houden dan kan het nooit meer beter worden. Origineel of niet.

Toch zijn er meer versies van Song to the Siren die ik erg goed vind. Maar deze van This Mortal Coil blijft voor mij hoe dan ook de enige echte.

The Killing Moon en Donnie Darko!

Mooi verhaal over John Grant. Bij het meest recente optreden in Utrecht was hij nog net zo aimabel (en die persoon uit Nijmegen was er ook weer klaarblijkelijk).

23. Janelle Monaé – Cold War




Janelle was close met Prince. Zou mijn liefde voor haar daarom zo diep zijn?! Voel ik dezelfde opwinding bij deze kleine wervelwind als indertijd bij die kleine man uit Minneapolis?
Of is het haar connectie met de LGBTQ-gemeenschap?

Ik denk dat het gewoon heel simpel om haar muziek gaat: wat een fantastische albums heeft Janelle al gemaakt. Opwindend, fris, funky... oh wat hou ik van haar!!!!

In de zomer van 2018 hebben mijn partner en ik een aantal weken in de VS gezeten. Omdat mijn schoonzus met man en dochters in New jersey woont is het altijd een vaststaand gegeven daarheen te gaan. Philadelphia en New York pikken we altijd mee. New York eigenlijk altijd een paar dagen (inclusief hotel uiteraard).

Als ik in een buitenlandse grote stad ben wil ik altijd naar een concert (of theatervoorstelling). Dat is in New York niet zo moeilijk, alhoewel het in de zomer toch aanzienlijk rustiger is op concertgebied.
Toen we in 2018 onze VS-trip startten aan de oostkust (de westkust volgde daarna zoals beschreven bij nummer 89), begonnen we de vakantie in New York en het was me gelukt om twee concerten te vinden en er kaarten voor te scoren: Mick Flannery in the Mercury Lounge (een klein zaaltje waar veel Ieren op af kwamen, wat echt geweldig was..... ik had hem in het voorjaar ook in Rotterdam solo meegemaakt; nu was hij er met band) en Janelle Monaé in Madison Square Garden was het andere optreden.

Je snapt dat vooral het bemachtigen van kaarten voor Janelle in haar eigen woonplaats mij in euforische staat bracht.
Wat keek ik daar naar uit en hoe geweldig was het: allereerst om dat gebouw in te lopen tussen al die uitzinnige Amerikanen. Haar Amerikaanse fans te zien die opvallend vaak uit de homo-gemeenschap kwamen (had het niet in die grote hoeveelheid verwacht) en vooral het verschil met het Nederlandse publiek. Al bij het voorprogramma was het hysterisch gegil niet van de lucht. De fans maken er daar echt een enorm feest van.

Een concert om nooit te vergeten en de liefde voor Janelle werd daarmee bezegeld, daar gaat niemand meer tussen komen.

Janelle in New York, wat een feest was dat zeg!




Eenmaal terug met een fantastische vakantieherinnering voor altijd in het geheugen wilde ik in september ook naar Janelle in Paradiso, maar dat was uiteraard uitverkocht. Lang leve Ticketswap, en het lukte me om aan een kaartje te komen.

Nu stond Janelle in een veel kleinere ruimte wat een beetje apart voelde. De show was eigenlijk iets te groot voor zo'n klein zaaltje (het podium paste er ook amper in). Maar het gaf wel een intiem gevoel en ik stond nu heel dichtbij wat gelijk voor een andere ervaring zorgde. De show was zo strak dat er niet veel verschil was met die in New York, maar het gevoel was anders. Anders, maar ook weer geweldig. Ook hier een prima publiek, alleen wat gereserveerder.

Janelle

26. John Grant – Marz
Ik heb hem samen met mijn vrouw gezien in Nijmegen Merleyn, daar speelde hij
voornamelijk nummers van zijn 2e album Pale Green Ghosts.
John Grant zong en speelde achter zijn orgel prachtig.
Heeft toen op mij een zeer goede indruk achter gelaten.

Dat optreden heb ik in Paradiso gezien. Pale Green Ghosts, het nummer, had ook in de top 100 kunnen staan als ik niet gekozen had voor de 1 nummer per artiest regel.

Ze hadden de balkons toen afgesloten en dat verbaasde me oprecht. Toch minder populair dan ik toen dacht.

Song to the Siren Was inderdaad een terechte nummer 1 geweest!

22. Pixies – Debaser




Ik schreef het al bij het album Doolittle van Pixies: Lotje IJzermans, VPRO.......... ja ja. Zij waren verantwoordelijk voor mijn ontdekking indertijd van Pixies.

Pixies vormde tevens de toegangspoort naar andere muziek voor mij eind jaren '80. Mijn smaak ging in vliegende vaart een andere richting op. Het vormde de opmaat voor de grote grunge-golf die er aan zat te komen.

Driftkikker Frank Black / Black Francis die uit zijn stekker gaat met zijn gekrijs, Kim Deal die lekker lijp meedoet.... ja, dat was wel wat in die tijd. Het voelde opwindend, stout, en je kon je er mee afzetten. Deze herrie kon je toch geen muziek noemen?!

Ik dus wel, het gaf me een boost en Debaser is altijd tot mijn favoriete nummers blijven behoren.

Dat gaat niet voor iedereen op: een echte love / hate zou ik zeggen. In welk kamp zitten jullie?

But I am un chien andalusia

21. Nick Drake – Day Is Done




When the day is done
Down to earth then sinks the sun
Along with everything that was lost and won
When the day is done

Het is niet iets waar we graag aan willen denken, maar het overkomt ons allemaal: doodgaan.

Als controlfreak wil ik toch wel enige regie hebben over wat ze draaien na mijn dood, dus moest ik maar eens een lijstje maken werd me ooit gevraagd.

Op dat lijstje staat Day Is Done van Nick Drake.

Omdat ik het een geschikt nummer vind, omdat ik zo enorm kan genieten van zijn muziek, omdat ik dit zo mooi vind dat iedereen hier van onder de indruk zou moeten zijn.

Voorlopig ben ik nog gewoon onder de mensen en is het voor mij elke keer weer genieten als ik de liedjes van Nick Drake hoor en dit nummer in het bijzonder.

En dan gaat het ineens hard.... straks duik ik mijn top 20 in.

In elk geval zijn een aantal artiesten die verwacht werden al voorbij gekomen, dat kon ook niet missen natuurlijk

Oi oi oi, Janelle en Nick Drake ook nog...

Eric, you make my day