Ja, dat was een inkoppertje inderdaad, dat van Alive.

Ik zal de top 6 even gokken:

6. Revere - I Won't Blame You
5. Marc Almond - ........
4. Sigur Ros - Viðrar vel til loftárása
3. Smashing Pumpkins - Thru the Eyes of Ruby
2. Smiths - There Is A Light That Never Goes Out
1. Prince - The Beautiful Ones

Maar kan ook zomaar twee keer Prince.

Tears Run Rings wellicht?

O die zou kunnen, inderdaad. Enige wat ik ook ken van hem volgens mij, niet mijn terrein

Bij Almond wordt het een albumtrack (maar wel uit 1988).

Uit t blote hoofd of gewoon zijn Top 10 nalopen welke er nog niet geweest is

Maar deze Revere zal t zeker niet zijn. Misschien moeten we even naar buiten voor t antwoord

Die nummer 1 klopt wel.
Ik verwacht ook nog een plaat van Doe Maar.

Die had ik ook echt niet zien aankomen.

Let Down, prachtig. Ik verwacht Comforting Sounds van Mew nog wel.


Zijn daar toevallig foto's van? Ik vraag het voor een vriend.

Nee sorry. Jamie kon me natuurlijk niet appen en daar tegelijk een foto van maken.

Nog even terugkomen op dEUS: wat is precies het verschil tussen de oorspronkelijke versie en de tweede versie van WCS?

De oorspronkelijke versie is zoals hij zo op de site staat, zonder bonusnummers. Het prachtige Right As Rain bijvoorbeeld stond dus blijkbaar niet op de originele versie, vreemd genoeg.

Edit: blijkbaar staat Right As Rain alleen op de Internationale versie, en niet op de Belgische. Ook Great American Nude ontbreekt daarop. Maar ik heb bijvoorbeeld de 2009 deluxe, dan zit je wel goed.

Oorspronkelijke versie heeft Let Go. Tweede versie heeft die niet, maar wel Right as Rain en Geat American Nude die allebei niet op de oorspronkelijke versie te vinden zijn.

Oké, helder. Dan heb ik duidelijk niet de Belgische versie, want ik heb zowel Right As Rain als Great American Nude. Let Go staat er inderdaad niet op. Ik heb de CD dan ook pas later aangeschaft, tot die tijd luisterde ik naar een cassettebandje.

Maar daar sta je bepaald niet alleen in, getuige de Greatest Hits of # (Pearl Jam) van vorig jaar, waar Alive er met de overwinning vandoor ging. (De volgers hadden daar natuurlijk je voorliefde voor Alive al kunnen spotten.)

https://www.mupload.nl/img/t6vijlku8s.png

The Smiths – There Is a Light That Never Goes Out




Tja, wie kent dit nummer niet?! The Smiths koester ik al sinds de jaren '80 en behoort tot de weinige bandjes waar ik echt elke dag naar kan luisteren. Ik heb ook een behoorlijke collectie 12 inches naast de albums staan thuis, en bijna alles wat ze in die paar jaar gemaakt hebben was raak.

Het valt eigenlijk niet mee om een echte favoriet aan te wijzen. Er zijn zo ontzettend veel nummers die in aanmerking komen voor deze lijst. Toch heb ik gekozen voor de klassieker There Is a Light That Never Goes Out, omdat ik het een beetje ben gaan gebruiken als persoonlijk motto.

MuMe-vrienden die mij op Facebook kennen weten dat mijn banner daar al heel lang ongewijzigd is met deze tekst. Ik heb er zelfs wel eens over gedacht om het als tattoo te nemen, maar dat idee heb ik uiteindelijk ook weer laten varen.

De jongere generatie heeft misschien het idee dat The Smiths in de jaren '80 een grootheid was op muziekgebied, maar dat viel toch wat tegen. Ze hadden een cult-aanhang, maar echt groots waren ze niet. Ja, in het Verenigd Koninkrijk hadden ze een naam, maar daarbuiten was het zeker geen hoofdcategorie. Voor mijn gevoel is de waardering later alleen maar toegenomen.

Cynisch, bijtend, spottend en dat op ongelooflijk pakkende melodieën. Een kort, maar krachtige carrière.

Niemand zal dan ook verbaasd zijn dat The Smiths zo hoog scoren in mijn top 100. Het hadden best nog wat plaatsjes hoger kunnen zijn wellicht, of misschien toch een ander nummer (How Soon Is Now? was zeker ook niet opvallend geweest).
De voorspellers van mijn top 6 zaten er dus zeker niet naast

Absoluut een jeugdherinnering, maar zeker ook op dit moment nog steeds behorend tot mijn meest gedraaide artiesten (volgens Last.Fm staan ze op een derde plaats).

Heerlijke inside joke van een mede-fan

https://www.mupload.nl/img/azg2arfpdsbk.png

Marc Almond – Only the Moment




Ik begin wat in herhaling te vallen, maar dat kan ook niet anders nu het einde van mijn lijst nadert.
Ik heb al twee nummers gepost die op het lijstje 'wanneer ik er niet meer ben' staan (Nick Drake en Tori Amos) en daar mag deze nog aan toegevoegd worden: Marc Almond met Only the Moment.

Het is na Morrissey de tweede artiest die ik er twee keer een beetje in gesmokkeld heb. Morrissey kwam zonet voorbij met The Smiths en Marc Almond kwam eerder voorbij met Soft Cell maatje Dave Ball.

Marc Almond ja. Ook geen verrassing mag ik hopen. Een man die ik in de jaren '80 ben gaan volgen (hoezo herhaling) en waar ik dat altijd ben blijven doen. Net als bij The Smiths een artiest die ik echt elke dag kan aanhoren, iets wat mijn partner niet met me eens is: 'hij zingt vals'. Dat klopt ook wel. Marc zelf beweert in zijn biografie Tainted Life ook niet dat hij een goede zanger is.

Wat is het dan wel? Ik val voor de warmte van zijn stem, ik ben gek op het feit dat hij zo veelzijdig is. Zeker bepaalde uitstapjes kunnen ook bij mij niet altijd op enthousiasme rekenen, maar voor wat zijn solo-carrière betreft en dan de 'reguliere albums', daar scoort hij toch bijna altijd wel hoog.

Bijkomend feit is dat naarmate hij ouder wordt hij ook beter gaat zingen. Toch is het een wonder dat hij nog onder ons is. Hij heeft aardig wat meegemaakt, een drugsverslaving kreeg hem er bijna onder maar dat gebeurde niet. Zijn motorongeluk in 2004 daarentegen was wel bijna zijn einde. Hij raakte zwaargewond en dankzij Antony (van the Johnsons) is hij toch dat podium weer opgeklommen en sindsdien is hij daar nog steeds veelvuldig op te vinden.

Mijn favoriete albums zijn Torment and Toreros (onder de noemer Marc and the Mambas) en Mother Fist and Her Five Daughters (te vinden in mijn top 10), maar mijn favoriete nummer is afkomstig van het in 1988 verschenen album The Stars We Are waarop ook zijn grote hit Tears Run Rings staat.

Zoals uit mijn hele lijst wel blijkt ben ik nu eenmaal gek op dit soort pathos en Only the Moment voldoet daar helemaal aan wat mij betreft.

Is er een bekend nummer waarop Almond vals zingt? Het is me nooit opgevallen. Ik dacht juist dat zang een van zijn sterke punten is.

Vals is niet het juiste woord denk ik. Het zit er soms net een beetje tegenaan. Op Say Hello, Wave Goodbye hoor ik dat ook wel een beetje.
Marc noemde zoiets zelf ook in zijn boek geloof ik.

Hij heeft zoveel nummers, lastig om er snel eentje te benoemen nu.

https://www.mupload.nl/img/vg7r7s.png

Revere – Maybe in Time




Dat er met best wat artiesten persoonlijk contact is geweest, mede door het proberen te enthousiasmeren voor muziek waar ik van houd moge nu wel duidelijk zijn.

Het meest bijzondere verhaal komt op naam van Revere.

Voor wie het nog steeds niet weet:

-Zondag 5 september 2010 trok de hoes van het album Hey! Selim mijn aandacht. Van de band Revere had ik nog nooit gehoord, maar ik vond het te gek. Een goede ontdekking. De dag erna kwam het album uit in het Verenigd Koninkrijk.

-Zoals wel vaker probeerde ik mijn liefde voor het album (want het was instant liefde) naar buiten te brengen en dat lukte aardig.

-Ondertussen was dat opgevallen in Londen, maar dat wist ik nog niet.

-Via Last.fm kwam ik in contact met Ryan, geen bandlid, maar wel actief voor de band en altijd aanwezig bij live-shows. Ik dacht dat hij een mede-fan was, maar dat bleek dus anders te zitten. Door dit contact was het niet moeilijk om zanger Stephen Ellis via Last.fm te benaderen en hem er op te wijzen dat zijn muziek begon aan te slaan op Musicmeter. Ik wist niet dat zij daar al een soort rondedansje hadden gemaakt omdat ze dat ook zagen. Wist ik veel dat ze eigenlijk helemaal niet zo bekend waren.

-Het contact met voorman Stephen was er, maar het werd vooral ook vriendschappelijk. We deelden veel dezelfde voorkeuren voor muziek en voorzagen elkaar van allerhande muziektips.

-Toen was daar Bas. Bas benaderde mij met de vraag of hij wat van mijn reviews van Musicmeter mocht gebruiken voor zijn blog. Hij wilde graag gaan werken in de muziekindustrie. Of ik een idee had om dat voor elkaar te krijgen?! Nee dus, maar die reviews mocht ie gebruiken. Revere was één van de eerste, want hij was inmiddels gek geworden op dat album.

-Ondertussen hield zanger Stephen Ellis me op de hoogte van de vorderingen van het tweede album dat My Mirror / Your Target zou gaan heten. Een live-optreden in Nederland zat er helaas niet in. De band moest immers alles zelf doen.

-Bas zat ook niet stil en kreeg een baan bij V2-records en hij kwam met een nieuwtje dat ik absoluut nog niet met Revere mocht bespreken: ze zouden getekend gaan worden door het label als ze dat wilden.

-En zo geschiedde. Revere was door het dolle heen. My Mirror / Your Target kwam begin oktober 2013 uit bij V2. Ik kreeg het album een maand eerder al in handen. Het allermooiste was dat ik genoemd werd bij de special thanks: 'for starting the ball rolling over in Europe'. Hoe verdomde mooi is zoiets dan??!!!

-Nog mooier was dat de band nu voor optredens naar Nederland kon komen: de eerste ooit zou op het Bruis festival in Maastricht plaatsvinden. Daar kon ik helaas niet bij zijn. Maar ik begreep van Bas dat het geweldig was en dat hij kippenvel kreeg toen de band hem en mij bij naam bedankte op het podium. Zoiets hadden we niet eerder meegemaakt.

-Op 9 oktober was het dan eindelijk zover voor mij: de eerste cluboptredens zouden plaatsvinden. Deze dag in Rotown, Rotterdam. Een soort thuiswedstrijd (een dag later in de kleine zaal van Paradiso, Amsterdam). Voor dat optreden vond een instore-optreden plaats die ik voor de band geregeld had en daar ontmoette ik het voltallige gezelschap. Dat was zo ongelooflijk te gek. Daar kreeg ik voor het eerst een nummer aan mij opgedragen, en dat gebeurde de avond in een redelijk goed gevuld Rotown weer. Hoeveel nummers er daarna op diverse podia nog aan me zijn opgedragen weet ik niet meer, het blijft toch iets geks, maar zeker een eer.

-Er volgde heel wat meer optredens in clubs en op festivals waardoor de teller uiteindelijk op 23 is komen te staan waar ik bij ben geweest, en daarmee is Revere de band die ik het vaakst live heb gezien (wel in verschillende hoedanigheden, waaronder twee keer Stephen solo).

-Bij uitkomen van My Mirror / Your Target had de band echt even hun momentum in Nederland met o.a. een interview met Jan Douwe Kroeske op televisie en diverse radio-optredens.
Zelf organiseerde ik een concert bij mij op school voor de kinderen en 's avonds voor genodigden, was een dag tourmanager tijdens Record store day 2014, heb instores geregeld en veel promo bedreven. Ook was ons huis geregeld een uitvalbasis, door ze een slaapplaats aan te bieden. Ook ben ik bij Stephen en zijn vrouw Gabby thuis geweest, ben ik wezen stappen met wat bandleden in Londen en heb in Nederland ook privé-ontmoetingen gehad. Geweldige jaren waren dit.

-Toch zijn er hier en daar verkeerde beslissingen genomen denk ik, of ze hebben het ergens laten liggen, of de belangstelling was toch weer te snel geluwd. Vooral in Rotterdam en omstreken genoot de band aardig wat succes, maar het grote succes bleef uit en dat begon Stephen tegen te staan. Hij begon er genoeg van te krijgen. De band koste meer geld dan dat het opleverde. V2 was ook niet meer op de voorgrond nu Bas uiteindelijk toch niet helemaal had gevonden wat hij hoopte te vinden in de muziekbusiness.

-Eind 2016 kreeg ik het vervelende bericht dat Stephen zou stoppen met de band. In Londen zou een afscheidsconcert worden gegeven en Rotterdam kreeg echt het allerlaatste concert (3 december) als dank richting hun fanbase in deze regio. Rotterdam was hun tweede thuis geworden.

-Of het emotioneel was? Jazeker. De band stond fullforce op het veel te kleine podium en speciaal voor mij speelde Revere mijn favoriete nummer Maybe in Time, een nummer dat ik Stephen één keer live heb horen spelen in een solo-setting en een nummer dat ie niet graag speelde omdat het blijkbaar een lastige was om te vertalen naar het podium. Nu werd er een bandversie opgevoerd. Ja, dat was even slikken. Er ging die avond een trompet naar zijn mallemoer en ook de gitaar van Stephen overleefde die avond niet. Er kwam een einde aan een paar mooie muziekjaren. Jaren waar ik ook heel veel mensen heb leren kennen die de band, net als ik, een warm hart toedroegen (ja ook jij vigil). Veel mensen ook die op deze site aanwezig zijn: nogmaals mijn dank voor jullie enthousiasme en support!

Op deze site zitten veel muziekgekken. We begrijpen elkaar beter dan buitenstaanders dat doen. Ik denk ook wel dat hier begrepen wordt hoe mooi dit contact was voor iemand die gepassioneerd over muziek wil praten, anderen graag in aanraking brengt met datgene wat hem zelf zo enorm pakt.
De avonturen met Revere zijn om nooit te vergeten en zullen altijd wel een hoogtepunt blijven in mijn muziekbeleving.

Ik mis de band....

.........gelukkig is er nog steeds contact, zij het wat minder intensief, en de trompettist wist me recentelijk te vertellen dat het niet helemaal uitgesloten is dat Revere ooit weer eens gaat optreden.
Of dat zo is betwijfel ik een beetje, omdat Stephen op dit moment helemaal in zijn rol van papa zit. Maar wie weet gaat het ooit nog kriebelen. In dat geval ben ik er zeker weer bij.

Wie weet..... Maybe in Time?


Het laatste nummer in Rotown 2013 (wat overigens The Escape Artist heet), het geluid was kut, maar de band was energiek als altijd... (getuige ook hoe de synths aan het einde omver geworpen werden).

Het is wel een lap tekst geworden zo bij Revere zie ik: voor de geïnteresseerden dan maar

De top 3 laat zich nu niet moeilijk meer raden mag ik hopen. Tot later vanavond!

Niet zo moeilijk te lezen hoor: las het in één rits uit.
Mooi stukje! Ga straks het nummer even opzetten.

Mooi verhaal. Ik kende wat flarden hiervan, leuk om nu het helemaal te kennen. Je mag zo trots zijn als een aap met 7.......

Twee heerlijke platen zijn het van Revere, waarvan het nummer The Escape Artist er voor mij net met het kopje bovenuit steekt.

Begrijpelijk. Ik ben een (veel) minder grote fan dan jij, maar ook ik denk zo nu en dan met weemoed terug aan de fantastische Revere concerten. 2x Rotown, 3x Velvet, Bibelot, De Klinker, Pop-up, V11..... en dan vergeet ik er vast nog wel één of twee.

Ook ik ben wel eens vernoemd op het podium en kreeg tijdens het afscheidsconcert een lied speciaal voor mij (This is Sondur for Sander) dus zo bijzonder is dat allemaal niet hoor Eric

Wow! Zoveel!

Mooie tijden.

https://www.mupload.nl/img/psku23xd674wy.png

Sigur Rós - Viðrar Vel Til Loftárása




Videoclips hebben mij nooit zoveel geboeid. Concertregistraties met beeld ook niet echt: daar moet je bij aanwezig zijn. Thuis heeft het niet de juiste impact met meestal een onrustige beeldvoering en een regisseur die bepaalt wat jij ziet en hoe je het hoort te zien.

Maar als het om videoclips van Sigur Rós gaat maak ik een heel grote uitzondering. Al hun clips zijn kunstwerkjes die een schitterende sfeer hebben en hun muziek extra ondersteunen.

Over Ágætis Byrjun heb ik ooit wel eens gezegd dat ik dat misschien wel het allermooiste album ooit vind. Waar een aantal albums me echt enorm weten te raken al bij de eerste draaibeurt daar gebeurde bij dit album iets wat ik misschien nooit eerder heb ervaren. Dit klonk echt anders, dit was echt nieuw voor mij, dit was zo hemels... en nu echt meer dan alleen de term.

Maar waarom staat het dan niet op één in mijn top 10? Heel simpel: er staan twee albums boven waar ik meer geschiedenis mee heb, die net nog verder gaan dan de ervaring an sich.
Natuurlijk heb ik nu twintig jaar geschiedenis met Ágætis Byrjun, maar toen ik het in 2000 voor het eerst hoorde was ik inmiddels dertig en dan maakt muziek toch op een andere manier indruk. De frisheid, het speelse, het is net even anders.

Maar eerlijk is eerlijk: als we het hebben over muziek 'voelen' dan gaat dat hier het best op. En dan dus die clips.

Het zal niet raar zijn als ik zeg dat juist die van Viðrar Vel Til Loftárása zoveel indruk maakt en dan helemaal met de sfeer, zang en melodie.

Iedere homo man, lesbienne, biseksueel, queer, transgender weet dondersgoed hoe het is om anders te zijn terwijl je daar niet om vraagt. Weet wat het is om nooit volledig door iedereen geaccepteerd te worden alleen om wat je geaardheid is. We moeten passen binnen de norm, en doe je dat niet dan lig je er uit, ben je een schande voor je familie, de gemeenschap..... gaan mensen zich ongemakkelijk voelen.

Voetballers durven niet uit de kast te komen, popzangers zijn bang hun gillende meisjes-fans te verliezen, en de gewone man of vrouw van de straat moet elke keer maar weer afwachten hoe er op hem of haar gereageerd gaat worden. Want een coming out heb je niet één keer in je leven, maar de rest van je leven. Telkens weer.

Gelukkig heb ik het altijd makkelijk gehad, volledige acceptatie vanuit vrienden en familie en eigenlijk nauwelijks problemen ervaren. Oh ja, ik weet ook wat het is om uitgescholden te worden, maar het is echt op één hand te tellen. En ja, ik ben soms ook onzeker over hoe ik in nieuwe situaties ontvangen zal worden. Ik kan heel stoer zeggen dat ik er schijt aan heb, maar zo werkt het niet. Zelfs nu ik dit schrijf vraag ik me af of ik het hier wel moet doen. Je leert om altijd wat op je hoede te zijn, zeker in het openbare leven.

Maar dit hoort bij Viðrar Vel Til Loftárása. Dit hoort bij deze clip. Zeven minuten vatten perfect samen hoe het is: het geluk, de spontaniteit, de liefde, maar ook de afkeuring, de woede, de schaamte, het ongemakkelijke.... het zal altijd een rauw randje hebben.

Ik heb geluk. Heel veel geluk op alle fronten. Ik besef bij het zien van deze clip dat dit niet voor iedereen opgaat. Integendeel............ een hoop moois wordt in deze wereld teniet gedaan. En waarvoor?!

Prachtig nummer, mooie clip, goed verhaal. Had het niet beter kunnen verwoorden.