62. The Jesus and Mary Chain + zangeres [The Two of Us (2007) en Sometimes Always (1994)]

#3 in noise pop.
JaMC was zangeresloos in dit draadje. (edit: blijkt onjuist want op Just Like Honey doet ene Karen Parker mee).

In 1992 (zaafspeljaartelling, niet de christelijke) had ik een soort van discussie met ranja over wie de uitvinders van Shoegaze zijn. Niet dat we daar allebei een duidelijke mening over hebben, maar ik neig naar My Bloody Valentine, terwijl hij wat meer de mogelijkheid openhield dat het met Psychocandy van The Jesus and Mary Chain begon. Er is hier ook niet per se een absolute waarheid, maar duidelijk is wel dat JAMC een grote invloed waren op mijn favoriete schoenstaarders. Goeie band dus, maar de relaties van de broers Reid was als die van de broers Gallagher en eind vorige eeuw besloten ze dat dat het niet meer verder ging.

In 2017 was er opeens een comebackalbum. Nou staan er diverse artiesten in mijn top 100 die ook een comebackalbum gemaakt hebben na lange tijd afwezigheid en het resultaat was nooit erg boeiend. De Volkskrant was echter positief: “Hun onlangs verschenen album Damage and Joy bevat een paar liedjes die zich kunnen meten met hun beste werk uit de jaren tachtig en vroege jaren negentig. “ en bovendien doet Isobel Campbell (ooit zangeres van Belle and Sebastian) mee op het album. Dus ik toch maar luisteren en wat bleek: de Volkskrant had gelijk! Met als hoogtepunt één van de duetten met Campbell, namelijk The Two of Us. De beide stemmen zijn heel mooi samen.

Het nummer is trouwens op single uitgebracht, maar daar is wat raars mee aan de hand. Op het album doet Sky Ferreira mee op een ander nummer. Ze deed vervolgens ook mee bij een tv-uitzending, zong toen op The Two of Us met haar opgenomen en als single uitgebracht!? Haar stem is ook mooi, maar niet zo mooi als die van Campbell.

Door het zaafspel leerde ik dat de Schotten het ‘trucje’ al eerder hadden uitgevoerd. In 1994 deden ze het met Hope Sandoval (Mazzy Star) die ook al zo’n mooie stem heeft. Met shoegaze heeft het weinig te maken, maar wel een fijn duet! Al eindigt het best wel abrupt.

Met Hope:



Met Sky:



De versie met Isobel kan ik niet op Youtube vinden. Wel op Spotify:
The Two Of Us, a song by The Jesus and Mary Chain on Spotify - open.spotify.com

Poek en wat vind je van de cover die Hatchie met The Pains of Being Pure at Heart gemaakt heeft van Sometimes Always? Ik krijg wel positieve reacties op het nummer buiten MuMe maar voorlopig nauwelijks medestanders in het 2020 weeklijstjes-topic.

Hm versie met Sky Ferreira net beluisterd maar nee, dat is het toch niet helemaal.
Verder wel eens met de volkskrant over het album, erg goede comeback.

Ook mooi! Maar wijkt niet heel erg af van het origineel.

Grappig, ik heb de single met Sky wel veel gedraaid - erg fijn nummer. Maar ik had geen idee dat het nummer oorspronkelijk met Isobel was.

Van hun singles vind ik dit wel de beste in lange tijd, eigenlijk vind ik van alles uit de 90s en daarna alleen nog deze 2 en Cracking Up het niveau van hun 80s werk halen.

'hun 80s werk' - ik vind hun 2e album al duidelijk minder dan pyschocandy en de 3e ken ik nauwelijks maar wat ik ken valt daarbij ook in het niet; ik vind nummers als Reverence, Snakedriver, I Hate Rock'n'roll of Amputation beter dan het hele 2e en 3e album.

Ah, geef mij maar Blues From A Gun of Head On. Ik vind de 2e en 3e plaat juist het beste wat ze gedaan hebben. De eerste plaat ook erg goed, wel echt anders qua sound. Vanaf album 4 is het voor mij meer van hetzelfde, maar dan minder... Grappig hoe de meningen verschillen.

Ik wist tot net helemaal niet dat het een cover was. Dat verklaart, want Sometimes Always klonk helemaal niet als een nummer dat Hatchie of The Pains geschreven hadden kunnen hebben

Jenny vorig jaar december nog 2x in het voorprogramma van The National gezien. Dat was goud

The Jesus and Mary Chain

Haha grapjas, jij hebt zeker vaak tegen Tex de Wit gespeeld

61. The Gun Club – Sex Beat (1981)

#7 in (Post-)Punk/New Wave.
#53 van nclo.

Mijn handgeschreven platencatalogus helpt een beetje bij het schrijven van deze top 100 en vooral met de vraag: hoe (en wanneer) ontdekte ik een artiest? De albums Fire of Love en The Las Vegas Story van The Gun Club had ik vanaf 14 november 1992 op cassette. Die heb ik waarschijnlijk nog, maar dan moet ik op zolder zoeken, maar ik ben er vrij zeker van dat niet mijn handschrift erop staat en dat iemand ze dus voor mij opgenomen heeft. Ik kreeg de cassettes op een zaterdag, oftewel een schaakdag, dus zeer waarschijnlijk heb ik ze van een clubgenoot bij Het Witte Paard gekregen. Ik weet alleen niet meer wie

Bij Het Witte Paard zaten veel twintigers (ik was zelf toen 20) en de meesten waren in muziek geïnteresseerd en ik liet ze me graag helpen met muziek ontdekken. Dat gebeurde destijds nog veel met cassettes: of een verzamelbandje maken, of gewoon een plaat in het geheel opnemen. Ik denk niet dat ik zelf met het verzoek wat op te nemen van The Gun Club kwam, dus iemand moet gedacht hebben dat het wel wat voor mij zou zijn. En hij had gelijk! Al ligt dat niet per se voor de hand: ik ben geen grote liefhebber van blues, noch van rockabilly, en ook punk heb ik niet speciaal wat mee. Dat zijn wel de stijlen die door The Gun Club gemixt worden.

Beide albums heb ik overigens heel lang niet meer beluisterd en van TLVS zeiden de titels me ook niets. Bij het scrollen door de nummers heen komt het toch bekend (en goed) voor. Bij FoL zijn er echter vier nummers (1, 4, 7 en 8 ) voor altijd blijven hangen, dus dat album vind ik vast beter. Misschien heb ik dat album vaker beluisterd vanwege het openingsnummer? Dat knalt echt erin met die gitaren en de zang die niet echt heel mooi is maar wel met veel emotie. En binnen drie minuten, mooie lengte.

De zelfverklaarde nummer 100 van Nederland met schaken! Een paar keer.

Wie is de schaker met de hoogste ELO-rating waar je ooit tegen gespeeld hebt?

Btw: volgens de Nederlandse wikipedia ben je nog steeds full-time prof, klopt dat?

Leuk, Gun Club, zo'n band waarvan ik nooit weet of ik daar ooit wat van gehoord heb en wat ik daar dan van vond. Nu wel dus en dit bevalt wel.

Kasparov (2812) in Wijk aan Zee 1999. En dat klopt!

Zou goed kunnen dat ik je nog heb zien spelen als kleine Arrie. Ik kwam in mijn jeugd elk jaar wel in Wijk aan Zee om naar de grootmeesters te kijken. Was ook maar een kwartiertje fietsen.

60. Super Furry Animals - Hello Sunshine (2003)

#4 in britpop, #7 in powerpop.
SFA stond eerder in een lijstje met Juxtapozed with U.

Ik ga vaak naar de film (Pathe Unlimited) en het komt wel eens voor dat ik zo muziek ontdek. Andersom trouwens ook. Herkennen jullie dat, je herkent een relatief obscuur nummer in een film, je kijkt om je heen en je denkt ‘Ik ben vast de enige in de zaal die dit kent’ ? Anyway, in zo’n grote zaal, met grote boxen en met de emotie van de film kan een nummer je meer raken dan het thuis achter je computer doet.
Snow Cake is het verhaal van een autistische moeder wiens dochter overlijdt en een neurotypische (oftwel niet autistische) man die bij dat overlijden aanwezig was. Ik herinner me niet veel van de film, maar als ik me goed herinner wordt Hello Sunshine gedraaid tijdens de begrafenis. De film was (denk ik) toch al een emotional rollercoaster en dan komt dat nummer er ook nog bij. Op dat moment het mooiste nummer aller tijden.

Overigens was ik vast niet de enige op wie het nummer zo’n effect had, want het schijnt dat Coca-Cola het nummer in een commercial wilde gebruiken en daar een miljoen of meer (“seven-figure offer”) voor over had. Ze wilden echter niets met het moreel dubieuze bedrijf te maken hebben en zeiden nee, om vervolgens het nummer beschikbaar te stellen voor een filmpje van een mensenrechtenorganisatie die vaak kritek heeft gehad op Coca-Cola. Ik weet niet of ik dat gekund zou hebben...

Grappig, ik heb SFA redelijk gevolgd tot aan 2002, maar dit is precies van de eerste plaat die ik niet meer beluisterd heb... Waarschijnlijk ook omdat het toen net uit was met mijn toenmalige vriendin, die groot fan van ze was. Wel een mooi nummer nu ik het zo hoor. Kan me voorstellen dat het wel binnenkomt in de emotie van een goede film.

The Gun Club draai ik af en toe weer eens na een quiz van Rob van Z., goede muziek, maar blijft nooit echt hangen bij mij. Zijn trouwens wel toffe foto's van Jeffrey Lee Pierce in A'dam, deze bij de FEBO vind ik altijd wel fascinerend (Jeffrey is de rechter, de linker is de mij verder onbekende Calvin Russell).

https://i.pinimg.com/564x/e8/55/12/e85512f93293e4292b9923245a459afd.jpg

Netjes

Heb je nog aansprekende resultaten na 2015 geboekt? Dan kan ik ze er bij zetten op de wiki

Blijken we gewoon een MuMe-user te hebben met een eigen Wiki-pagina! En met een foto nog wel!

Ja, dit was wel een goed toernooi.

Kom kom, ik ben niet een pauper met maar één pagina, het zijn er negen (als je alle verschillende talen meerekent). Inclusief Bretons, Gallisch en Oekrainisch

Je hebt een enthousiaste fanclub begrijp ik

Ja man, in Bretonnië kan ik niet meer over straat lopen!

59. (Kenny Rogers and) The First Edition – Just Dropped In (To See What Condition My Condition Was In) (1967)

#4 in country, #2 in psychedelica.
The First Edition kennnie op waardering van mijn voorgangers rekenen.

Er zijn maar twee films waarvan ik geregeld een fragment terugkijk: Monty Python and the Holy Grail en The Big Lebowski. Van de eerste herinner ik me nog wel waar ik hem voor het eerst zag: in de vijfde klas tijdens een les Engels. Ik vond het meteen geweldig. Ik heb zelfs een muzikale herinnering aan de film: met een paar klasgenoten speelde we de scene van de monniken na (waarin ze “pie jesu domine, dona eis requiem” zingen) waarbij we jesu hadden vervingen door de naam van de amanuensis. Inclusief het zichzelf op het hoofd slaan (met een schoolboek in plaats van een houten plank dan). Achteraf hadden we enige twijfel over onze actie: misschien is de amanuensis wel heel gelovig en vat hij het op als het spotten met zijn geloof? Los daarvan vind ik het nog steeds een leuke actie.

The Holy Grail had maar een budget van 400.000 dollar en kon dus geen bekende muziek gebruiken, maar het zou ook niet erg gepast hebben. The Big Lebowski had dat probleem niet (budget $15M), zit vol met muziek van bekende artiesten en heeft diverse scenes die op zichzelf al een videoclip kunnen zijn. Dylans The Man in Me tijdens de opening credits , Hotel California in de uitvoering van The Gypsy Kings met Jesus die vorig jaar zijn eigen film gekregen heeft (heeft matige kritieken gekregen, maar that’s just, like, their opinion, man). En mijn favoriet, het nummer met de lange titel.

Kenny Rogers kennen we natuurlijk van zijn countryhits en zijn baard (er was ooit een site menwholooklikekennyrogers.com/ , helaas is daar slechts een archief van over) en wie hem nog niet kende deed dat vast na zijn recente overlijden wel. Just Dropped In is echter een heel ander nummer, psychedelisch, net als de scene waarin het gespeeld wordt, waarin de dude droomt over bowlen, Saddam Hussein, vrouwen met lange benen (inclusief de even niet huilende Julianne Moore) en het zijn van een bowlingbal. Ongetwijfeld had ik toen ik het voor het eerst zag geen idee van de zanger en dat Kenny Rogers als lid van The First Edition (later zijn begeleidingsband) begon met psychedelica. Dat hij het zingt maakt het nummer wel nog iets cooler voor mij.

Het nummer is trouwens geschreven door Mickey Newbury in 1967. In 2002 bracht hij het nummer zelf uit. Maar is dat dan een cover of niet!?

Leuk filmpje op je website over het simultaan schaken in Bergen.

Toevallig zojuist Just Dropped in beluisterd .
Big Lebowski is tevens voor mij een film die ik met plezier meermaals heb bekeken.

Terzijde: toffe top 100 tot nu toe, poek!

58. The Soggy Bottom Boys - I Am a Man of Constant Sorrow (2000)

Tot nu toe alleen maar verdriet in dit draadje voor de jongens.
#3 in country

In Amsterdam vinden we dat de Coen-broers helden zijn en we hebben zelfs een tunnel naar ze vernoemd. Hun één na beste film is O Brother, Where Art Thou en daarin speelt (naast de vele verwijzingen naar de Odyssee) muziek een centrale rol. Drie voortvluchtige gevangenen ontmoeten tijdens een autorit een lifter die zijn ziel aan de duivel verkocht heeft om gitaar te kunnen spelen. Met zijn vieren nemen ze een nummer op, (I Am a Man of Constant Sorrow, dat in het echt overigens ouder is dan 1937, het jaar waarin de film speelt) onder de naam The Soggy Bottom Boys om wat geld te verdienen en daarna vluchten de drie verder. Terwijl ze diverse avonturen beleven wordt zonder dat ze het weten hun plaat een grote hit. De rest zal in niet verklappen, maar als je de film nog niet gezien hebt, ga dat doen!

IAAMOCS zit vaak in de film en sindsdien is het een van mijn favoriete countrynummers (nog voor Ring of Fire, Big Gay Heart, Christine’s Tune en Wagon Wheel). Ik vraag me dan af in hoeverre het door de film komt en in hoeverre vanwege de kwaliteit van het nummer. Iets meer het laatste dan het eerste vermoed ik, maar de positieve associatie speelt natuurlijk een rol.

Tot slot nog een aardig feitje. Het nummer wordt in de film zogenaamd door George Clooney en co gezongen, oorspronkelijk was de bedoeling dat Clooney dat ook echt zou doen, maar toen ze het resultaat hoorden wilden ze toch liever een echte zanger nemen. Dat werd Dan Tyminski (van Union Station, de begeleidingsband van Alison Krauss en veelvoudig winnaar van grammy awards). In Nederland is country niet zo populair dus veel lezers zullen maar weinig muziek van hem kennen, toch is er één nummer van hem dat iedereen kent. Hij is namelijk de zanger van Hey Brother van Avicii!

57. The Jayhawks – I’d Run Away (1995)

Jayhawks drie keer eerder in een lijstje hier. #2 in country.

dynamo d organiseerde in 2016 de country top 100 (waar ik nog een vervolg aan gaf door op basis van die top 100 een country KO te organiseren) en toen had ik nog Take Me With You (When You Go) als beste nummer van The Jayhawks. Logisch wel, bekendste nummer en ik heb hem zelfs op cd-single gekocht ooit, en niet lang daarna ook de cd Hollywood Town Hall.

Nog anderhalf jaar later (wat destijds best een groot verschil was, 765 vs 1105 in mijn platencatalogus) kocht ik Tomorrow the Green Grass. Ik was er vroeg bij (plaat kwam 14 februari 1995 uit, ik kocht hem 8 maart, atypisch) maar ik het album was eigenlijk uit mijn systeem geraakt en ik associeerde The Jayhawks vooral met de nummers van HTH. Totdat we met het Zaafspel bij 1995 waren aangekomen. Toen moest ik weer eens de singles beluisteren, de eerste zin van I’d Run Away kwam en meteen: “Wow, hoe kan ik dit nummer vergeten zijn?” Dit was een van mijn favoriete nummers destijds. Zo’n mooi maar ook wel tragisch liefdesliedje.

Het eindigde overigens maar op nummer 58 in het Zaafspel. Zoveel onwetenden! Gelukkig weet 50tracks wel dingen.