71. Jenny Lewis with The Watson Twins - Rise Up With Fists!! (2006)

#5 in country
Jenny stijgt vanuit buiten ieders top 100.

Een ex van mij was groot fan van twee artiesten: Barenaked Ladies (bekend van One Week en het themanummer van The Big Bang Theory) en Jenny. Lewis (Rilo Kiley, The Postal Service). Een mooie eigenzinnige combinatie, al heb ik met Barenaked Ladies niet zo veel. Toen het uitging probeerden we vrienden te blijven, maar het bleek voor haar te pijnlijk en wat me rest zjjn de herinneringen en Jenny. Ik luister niet vaak naar haar, maar als ik dat doe denk ik aan wat was en wat had kunnen zijn.

Misschien denkt Jenny ook wel eens aan war had kunnen sijn. Ze begon al heel jong met acteren en soeelde en veel films en tv-series, maar eigenlijk altijd bijrollen. Zelden een belangrijke bijrol, en als ze die wel had, zoals in Life with Lucy waarin ze de kleindochter van Lucy speelde, dan mislukte de serie. Eind jaren ‘90 gaf ze daarom het acteren op en stortte ze zich op een muzikale carriere, en gelukkig maar!

Edit: ik heb nog even gecheckt of dit onder country valt en een kenner zei: "Absoluut! Glasheldere en fraaie country. "

70. The Bluetones – Slight Return (1996)

Geen terugkeer voor The Bluetones. Wel #6 in britpop.

The Bluetones waren in eigenlijk land best succesvol (13 keer top 40, vier keer top 10, debuutalbum op 1) maar daarbuiten deed alleen Slight Return iets. Dat geldt ook voor huize Poek. Ik ken wel een paar andere liedjes, maar ze halen het niet bij de grote hit. Mede hierdoor kwam ik op de achtste vuistregel van Poek:

* Ken ik een artiest goed, dan is de grote hit maar mwah. Ken ik een artiest niet goed, dan is de grote hit de beste of één van de beste nummers.

Geen wet: het gaat slechts vaker wel op dan niet.

Maar wat maakt dit nummer van de band, die de opvolgers van The Stone Roses werden genoemd (qua gitaren hoor ik inderdaad wel wat overeenkomst) en voor komend jaar een toernee samen met Sleeper gepland heeft, nou zo goed? Het is vooral de melancholische zang denk ik, die al met de eerste regel begint, versterkt door de gitaren. Dit echter zonder in de buurt van down of depri te komen. En het past ook wel bij de tekst, die kort samengevat is ‘Ze moeten je nu even hebben, maar het waait wel over’.

En waarom de titel? Waarschijnlijk vanwege de zin die op het laatst nog na het ‘I’m coming home’ komt. Luister maar.

Mooi liedje van Jenny, kende ik nog niet.

Bluetones was ik destijds ook weg van, en eigenlijk alleen vanwege dit nummer. Een paar jaar na '96 nog live gezien op London Calling, maar daar staat me eigenlijk ook niets meer van bij behalve dat ze dit nummer speelden.

Ook al dus.

Maar als mijn vuistregel opgaat is voor Marty McFly Slight Return niet het favoriete nummer van de band?

Bluetones! Helemaal goed! IN 2009 nog gezien, gewoon in London zelf.
En ik kan niet voor Marty spreken, maar dit is zeker niet hun beste nummer.

69. Catatonia – Dead from the waist down (1999)

Catatonia leefde nog niet in dit draadje, maar wel #5 in britpop.

Ik hou van zangeressen met lieve stemmen en daar hoort Cerys Matthews zeker bij. Een combinatie van Betty Boop, Björk en Victoria Williams, een opvallende stem dus wel, die ongetwijfeld valt in de categorie “Je moet ervan houden” en ik doe dat!

Catatonia is een vreemde naam, meer een naam die je bij een industriele metalband of zoiets verwacht. Matthews had echter in een psychiatrische kliniek gewerkt, schreef over haar ervaringen het nummer ‘Sweet Catatonia’ en dat werd opeens de bandnaam. De band was ook wel een beetje een psychiatrisch geval: de twee frontpersonen hadden een relatie, communiceerden met elkaar via de songteksten (een soort Fleetwood Mac dus), het ging uit, toen pas kwamen de successen (het tweede en derde album kwamen op 1 in het VK) en Matthews werd een bekendheid, terwijl haast niemand de andere frontpersoon kent (Mark Roberts, het zegt me verder ook niets). Het werd haar te veel, ze ging drinken, kreeg psychische problemen en dat was het einde van de band. Bekend is ze wel gebleven en ze presenteert tegenwoordig een bluesprogramma op BBC radio 2.

Ik luister de meeste liedjes zonder naar de tekst te luisteren. Het kan dus gebeuren dat ik een nummer honderd keer gehoord heb, ik hoogstens wat regels uit het refrein ken en verder geen benul heb waar het over gaat. Lastig soms wel bij popquizzen als er een songtekstenronde is. Het komt ook een beetje doordat mijn Engels niet heel goed is (ook niet slecht overigens). Een nummer kan wel mooier worden als je opeens de tekst begrijpt (At Seventeen van Janis Ian bijvoorbeeld). Dead from the Waist Down heeft dat niet nodig, het is gewoon een heel lief en mooi liedje. Ook een lieve clip, ze ligt gezellig in het hooi met een mooie jongen en ze lijken plannen te hebben. De tekst is wel raadselachtig (make hay not war, huh?) net als de titel, maar boeie.

Ik kon me echter niet bedwingen. Waist is taille, dus de titel betekent iets als dood daar beneden. Is het een bestaande uitdrukking? Volgens The Free Dictonairy wel: “To be unable to be sexually aroused. “. Tot zover de plannen in het hooi. En het lieve. En dat hooi dat gemaakt moet worden in plaats van oorlog? Misschien is het een metafoor, had ze ruzie met Roberts en produceerde de band niet meer en hoopte ze met het nummer te bereiken dat ze zich weer zouden concentreren op muziek maken. Nou, dan toch wel lief. Gelukkig!

Zoiets ja, Katatonia - City Burials (2020)

(make hay not war, huh?)
In het hooi kan ze met zo'n mooie jongen gaan liggen toch

Altijd een teleurstelling voor mij, als er op de radio Katatonia wordt aangekondigd en het blijkt om Zweedse metal te gaan in plaats van Welshe lieflijke pop

Catatonia, hoe hoog in je Wales lijst?
Wel ok band, paar goede singles. Denk dat ik Mulder and Scully net wat hoger zou zetten.

Ik vraag me wel af welke zender je luistert als een van beide wordt gedraaid

2. Zou Tom Jones nog komen? Shakin' Stevens? Shirley Bassey? Badfinger? Duffy? De insiders weten het natuurlijk al.

Ik hoop mijn Wales' nummer 1 maar dat zal wel niet.

Road Rage En misschien komen de flink pluizige beestjes nog.

68. Sugar – Tilted (1993)

Het draadje was voorheen suikervrij.
#9 in Power Pop

In 1993 speelde ik de halve finale van het NK, drie weekenden in Eindhoven. Een andere deelnemer, zes jaar ouder dan ik, wist dat ik net als hij geinteresseerd was in alternatieve muziek en vroeg of ik meewilde naar een concert van Nova Mob in de Effenaar. Dat wilde ik wel, ook al kende ik ze niet. Ik leerde dat het de band van Grant Hart was, een van de twee frontmannen van Hüsker Dü. Wat ik van het concert vond weet ik niet meer, maar het zal wel mijn interesse in de herinnerjejenogs gewekt hebben.

Grant Hart/Nova Mob heb ik verder nooit interessant gevonden, maar Bob Mould wel. Met Sugar heeft hij een paar goede albums gemaakt, maar zijn meesterwerk is een EP, Beaster. Of nouja, de meningen zijn erover verdeeld:





Maar ze hebben wel een punt dat niet het hele album een meesterwerk is:



Maar 2/3e geweldig, dat is toch meer dan Copper Blue:





Tilted heeft nog iets meer dan de andere nummers een wall of guitar. Voeg daarbij de ongelukkig klinkende maar niet ingetogen zang en je hebt een nummer dat zich met het beste van Hüsker Dü kan meten.

Gaaf, bijzondere keus wel qua nummer Ik vond het ook altijd erg goed, kijk maar terug in m;n lijsten van 1993 Beter dan A Good Idea, of Changes, dat weet ik niet. Dan moet ik ze eens na elkaar draaien
In elk geval was het na Beaster wel gedaan met Sugar, opvolger FUEL ded me niet zoveel.
(z'n nieuwste single is trouwens ook wel lekker hard, staat momenteel in m'n top 40)

Ja, FU:EL vond ik ook minder. Zal de nieuwe single zoeken!

Ik gok op Gwenno

Hier nog zo'n malloot.

Klopt. Geweldig nummer natuurlijk, maar ze hebben wat mij betreft veel nummers gemaakt die beter zijn (Vampire, Solomon Bites the Worm, Keep The Home Fires Burning, Never Going Nowhere, Hope and Jump, Carry Me Home, om er van ieder album maar eens één te noemen).

67. Hüsker Dü – Eight Miles High (1984)

Diverse andere nummers van de band zijn herinnerd in dit draadje.
#8 in (Post-)Punk/New Wave, #8 in Power Pop.

Ik heb klachten ontvangen over dat ik niet positief genoeg was over Grant Hart. En een bedreiging zelfs.



Dat wil ik natuurlijk niet, daarom snel over Hüsker Dü. Ze begonm als een soort lofihardcoreband: het eerste album Everything Falls Apart bevat 12 nummers in minder dan twaalf minuten. Zo konden ze als ze ergens voorprogramma waren toch nog veel nummers spelen. Later begonnen ze gelukkig meer melodie in hun nummers te doen (zouden de hardcore hardcorefans toen afgehaakt zijn?) en zelfs powerpop De nummmers zijn redelijk verdeeld tussen Hart en Mould. Waar ik hierboven Hart een beetje diste, moet ik zeggen dat hij toch ook goede nummers geschreven en gezongen heeft, zoals Don’t Wanna Know if You Are Lonely en Diane. Therapy? vind ik ook een erg goede band, (met duidelijke invloeden van de HaaDeetjes) maar hun versie haalt het toch niet bij het origineel met de prachtige jengelende gitaren.

Om strategische redenen [edit: die niet meer relevant zijn geloof ik] kies ik niet voor een nummer van Hart, noch van Mould, maar van Clark/McGuin/Crosby. Het origineel van The Byrds is een mooi psychedelisch nummer, de versie van Hüsker Dü totaal anders. Volgens mij had ik zelfs de eerste keer toen ik hun versie hoorde niet door (of niet meteen door) dat het een cover is. Lekker raggen in het begin in plaats van fijnzinnig aan de snaren tokkelen. Niet op zijn hermanvanveens zingen, maar op een manier alsof alles wat je meegemaakt hebt eruit moet. Sterker nog, halverwege het nummer lijkt Mould met schreeuwtherapie bezig: waaaaaahaaaaaaahaaaaaaah waaaaaaahaaaaaaahaaaaaaaahaaaaaaahaaah. Maar wel melodieus schreeuwen! Daarna komt er wel weer tekst, al klinkt het niet heel anders dan de waaaaahaaaaaahaaaaah van hierboven. En toch, en toch, hardcore punk, psychedelische folkrock, het lijkt ver uit elkaar, toch is er een duidelijke overeenkomst tussen The Byrds naar Hüsker Dü. De jengelgitaren, heerlijk!

Zit je nu Herman van Veen te dissen?! Ik weet waar je account is!

Als ik had gezegd dat ie wel als Herman van Veen zong, had je dat beter gevonden?

en dan heb je het live-album Land Speed Record nog, het feitelijke debuut, snel sneller snelst. Op cd gezet als 2 tracks 'side 1' en 'side 2' omdat er in die geluidsbrij nauwelijks knipjes te bedenken zijn waar een nummer stopt en de volgende begint.

Idem.

66. The Strokes - Hard to Explain (2001)

Dit nummer was nog onbegrepen in dit draadje.

In het eerste decennium van deze eeuw downloadde ik veel mashups en singles van bekende (en minder bekende) alternatieve bands. Een selectie van dat laatste: Bloc Party, White Stripes, Editors, Fanfarlo, Interpol, Keane, M83, Maximo Park, Modest Mouse, Phoenix, Placebo, Razorlight, Snow Patrol, Sons and Daughters, Sparklehorse, Spoon, Starsailor, The Hidden Cameras, The Horrors, The Mars Volta, The Ordinary Boys, The Raveonettes, The Shins, The Teenagers, The Thermals, The Thrills, The Vines, Travis, Turin Brakes, TV on the Radio, Vampire Weekend. Xavier Rudd en Yeah Yeah Yeahs. Heerlijk dat dat kon (min of meer legaal volgens de toen geldende wetgeving) want ik hield (en houd) ervan om nieuwe muziek te ontdekken. En natuurlijk downloadde ik ook de singles van The Strokes uit 2001.

Datzelfde jaar merkte Freelance Hellraiser dat Genie in a bottle best een goed nummer is qua zang, maar de muzikale begeleiding is nogal suf (nouja, of dat zijn mening is weet ik niet, het is wel de mijne). Wat zou er gebeuren als je haar zang mixt met vette gitaren? Een geniale ingeving en zo was A Stroke of Genius geboren , één van de populairste mashups ooit, en terecht, het is ook één van de beste.

Maar wat maakt het gitaargedeelte zo goed? Lastig uit te leggen. Ik denk het melancholische geluid. Nu is de zang ook best mooi en melancholisch, maar de mooiste stukken zijn waar Jules zijn mond houdt. Ik kan me geen ander nummer bedenken met mooie zang waar dat het geval is.

65. Lightspeed Champion - Galaxy Of The Lost (2007)

Als Blood Orange stond hij in de top 100 van kemm.

Veel bands/artiesten kun je betrappen op wat je een ‘herkenbaar geluid’ kunt noemen (of ‘het nieuwe album is meer van hetzelfde.’) Op zich niet gek, je beheerst een bepaald genre goed en dan ga je niet iets maken waar je niet zo goed in bent. Of soms om commerciele redenen, André Hazes had liever blues gemaakt maar dat zou niet verkopen (al mocht hij in 1989 als een soort beloning eindelijk een bluesplaat maken). Anderzijds, als je kijkt naar de voorgaande top 100’s, die zijn best divers en dat geldt vast ook voor de muzikale voorkeuren van veel muzikanten. En als zowel van soul als metal houdt (ik noem maar wat) waarom zou je dat niet allebei proberen te maken? Mits het een beetje klinkt dan.

David Joseph Michael (Dev) Hynes houdt vast van veel verschillende soorten muziek want hij heeft diverse incarnaties gehad die steeds anders klinken. Als jong jochie (17 jaar) zong hij in de band The Red in Sophia Loren en die “fill the void somewhere between Punk, Prog. and Jazz” volgens last.fm, al zou ik het zelf meer postpunk noemen denk ik, luister maar. Een jaar later werd hij gitarist (en soms zanger) in de band Test Icicles. Hun bekendste nummer Circle. Square. Triangle. lijkt een beetje op Daft Punk is playing at my house vind ik, maar ze schijnen ook punk en hiphop gemaakt te hebben. Daarna nam hij de naam Lightspeed Champion en toen hij dat zat was werd hij Blood Orange en ging hij meer de richting van R&B en Electronica kennen. Echt veel aanhangt heeft hij niet hier: zijn beste prestaties zijn een 417e plek in de Witte Trui van 2017 met Augustine en een 12e plek in mijn singleslijst van 2016 met Best to You (misschien wel het beste nummer als Blood Orange, al ken ik niet zo veel). En dan heeft hij ook nog een indrukwekkend lijstje met artiesten voor wie hij nummers geschreven of geproduceerd heeft, o.a. Solange, FKA Twigs, Blondie, ASAP Rocky, Danny Brown en Sky Ferreira (Everything is Embarrassing). En dan doet hij ook nog aan klassieke en filmmuziek door o.a. met Philip Glass samen te werken. En dit jaar was hij featuring op We Will Always Love You van The Avalanches . Een veelzijdig man dus.



Als Lightspeed Champion maakte hij chamber pop en natuurlijk vind ik dat dan toch het mooist, en vooral zijn debuutsingle. Emmy the Great (die zelf overigens ook mooie muziek gemaakt heeft) zingt op de achtergrond mee, en hoewel ze geen credits krijgt vind ik haar stem heel mooi op het nummer. Het een heel lief liedje. Maar dan niet saai lief, maar spannend lief. En dan het clipje! Zo schattig, eerst met het poesje, daarna met de muppetachtige poppen. Ik krijg een beetje een brocrush als ik ernaar kijk. En wat een grappig kapsel heeft ie!

64a DJ Tripp - Maniacs Emerge

De eerste mashup in dit draadje.

Ongeveer vanaf 2002 luisterde ik veel naar mashups (ook wel bootlegs genoemd). Het begon mogelijk met het album As Heard on Radio Soulwax Pt. 2 (en ik kan me zelf herinneren naar een soort releaseparty van beide heren geweest te zijn in Melkweg of Paradiso). Daarna ging ik zoeken op internet. Destijds werden bijna alle nieuwe mashups (zowel van beginners als van fameuze dj's) op de website GYBO (Get Your Bootleg On) gepost en ik heb er veel gedownload en geluisterd. Onder andere Go Home Productions, Loo & Placio, Mcsleazy en Pheugoo (een Nederlander, zou die op Musicmeter zitten?) zijn mashupmakers waar ik graag naar luisterde. Vervolgens wilde ik natuurlijk zelf proberen mashups te maken. Wat handleidingen googlen, software niet geheel legaal downloaden, en dan maar aan de slag. Helaas heb ik de software nooit begrepen. De enige mixen die ik kan maken is gewoon met knippen en plakken van stukjes mp3 zoals YouTube (voor een popquiz goed genoeg, maar verder niet). Als ik de techniek zou beheersen zou ik wel leuke mashups kunnen maken, denk ik, maar helaas.

Gelukkig kan ik wel goed luisteren. Er zijn min of meer twee soorten mashups: de pure mashup, waarbij de zang van het ene nummer over de instrumentatie van de andere wordt geplakt, zoals de eerder genoemde A Stroke of Genius van Freelance Hellraiser.

Een tweede soort is mashup is meer een mix tussen twee (of soms meer) nummers. Maniacs Emerge van DJ Tripp is een van mijn favorieten, vooral omdat het heel moeilijk is de losse nummers te onderscheiden en de geluiden tot een van de nummers te herleiden. In het begin lijkt het alsof je gewoon Emerge van Fischerspooner hoort, maar heel subtiel zitten er synthstukjes van Manaic van Michael Sembello tussen. Emerge heeft iets opbouwens en dat is in de mashup ook heel goed gebruikt. Vanaf anderhalf minuut beginnen de synths van Maniac dominanter te worden. Op 2'17'' wordt duidelijk gemaakt dat Sembello eraan gaat komen. Op 2'50 begint hij het nummer over te nemen, maar Fischerspooner blijft op de achtergrond aanwezig, om de laatste minuut iets dominanter te worden als een echte finale.

64b. Faultside - Let Keane In

Een ander voorbeeld van het tweede soort is Let Keane in, een mix van Let 'Em In en Somewhere Only We Know. Het helpt dat ik dat laatste nummer al erg mooi vind, ik kan me voorstellen dat zaaf deze mashup overschat vindt. Het Wingsnummer kende ik toen nog niet (top 3 in VK, VS en Canada, in Nederland maar een kleine hit) maar het past er geweldig bij. Vooral de militaire drums en de militaire trompet (of iets wat er op lijkt) vind ik een mooie toevoeging.

63a. fuTuRo - Stoned Floyd

Een grotere uitdaging voor het maken van een mooie mashup is als het oorspronkelijke materiaal niet van de hoogste kwaliteit is. Neem Us and Them. Ik zal niet zeggen dat het kut is, maar een beetje naar nummer is het wel, vooral door de zang. En The Supremes hebben veel geweldige nummers gemaakt, maar dat was met Diana Ross. Stoned Love is post-Diana en het is moeilijk voor te stellen dat dat van dezelfde kwaliteit is. Maar wat blijkt: in de mix wordt het een geweldig psychedelisch soulnummer! Veel beter dan de originelen.

63b. Jay-Zeezer – Say It Ain’t December 4th

Hiphop combineren met niet-hiphop was ook iets wat populair was onder mashuppers. Jay-Z was er ook niet vies van getuige Linkin Park & Jay-Z - Collision Course (2004) maar het resultaat krijgt een vrij lage waardering, al is Numb/Encore best lekker. Danger Mouse dacht dat beter te kunnen en mixte The Black Album van Jay-Z met The White Album van The Beatles (en doopte dat The Grey Album). EMI werd boos en ging dreigen, het internet reageerde door op ‘Grey Tuesday’ massaal het album online te zetten. Internet-EMI 1-0. Zelf ben ik echter niet kapot van het album.

Maar toen was er in Amerika een soort luigifort genaamd Mike. Enorm fan van indie, maar rap vond hij maar niks en het interesseerde hem ook niet.“I'm not really sure if Outkast is a band or just one dude. “ Maar hij las over The Grey Album en dat je het materiaal van Jay-Z kon downloaden om te remixen. Dat leek hem toch wel leuk, nu nog een andere kleur erbij zoeken. Het groen van R.E.M.? Mwah. Het rood van King Crimson? Bah. Het blauw van Weezer? Ja! En hij ging aan de slag.

Het bijzondere is dat hij een absolute beginner was op het gebied van remixen en mashups maken. Hij leerde het al doende en luisterde ondertussen vaak naar The Black Album, noodgedwongen, want anders kan je geen goede remix maken. Tot zijn grote verbazing begon hij op een gegeven moment het album goed te vinden. Vooral dat elk liedje een verhaal is en dat hij door het album te luisteren leerde over het leven van Jay-Z. Rapmuziek bleek zo slecht nog niet!

4 december gaat oer de geboortedag van Jay-Z en daar gaat ondesrstaand nummer ook over: zijn geboorte en hoe het verder ging. Met een vertellende moeder. En mocht je het rapgedeelte nog steeds niks vinden: wordt het refrein er niet nog beter van?

De hele Black and Blue Album is te vinden op Jay-Zeezer - Download Free mp3s of the Jay-Z vs Weezer Mashup Album