080. Goodie Mob – Guess Who

Het stereotype rapper staat er om bekend stoer te willen te doen. Ze zwaaien met pistolen, rijden grote auto's met 24 inch velgen eronder en ze beschikken over een peloton schaarsgeklede dames die ze dan hun bitches noemen. Stereotypes zijn dan ook niet voor niets een overdrijving en wat betreft rappers: dat zijn eigenlijk best lieve jongens.

Neem nou de leden van Goodie Mob die met Guess Who een prachtige ode aan hun moeder hebben gebracht. Wel meer rappers hebben hun moeder geëerd in hun muziek. Ik noem een 2Pac, een Kanye West, maar in dit segment heeft niemand dat mooier gedaan dan Goodie Mob wat mij betreft. Ondersteund door een heerlijke beat (Organized Noize) spitten de vier heren alle vier om de beurt een vers vol passie over hoe belangrijk hun moeder voor hun leven heeft betekent en dat zij de belangrijkste persoon voor hun is. Met zo'n onderwerp kun je ook best de plank misslaan. Zoiets kan al gauw een beetje cliché en sentimenteel zijn, maar niks van dat alles. Deze lofzang is geheel in Goodie Mob-stijl en het klinkt rauw en oprecht. Kijk ook uit voor de prachtige zang aan het eind van het nummer, want die kan nog wel eens kippenvel opleveren.

079. Fort Romeau – Folle

Ben zelf niet echt zo'n danser, maar hou best wel van dance-muziek. Al is er heel veel muziek die je hier onder kan scharen natuurlijk. Ik zoek het wat dat betreft regelmatig in de richting van een nummer als Folle. House waar je niet perse op los hoeft te gaan. De handjes hoeven niet altijd massaal in de lucht. Geef mij maar een lekker ritme aangevuld met een net zo lekker baslijntje wat voor een lekkere groove zorgt. Het nummer heeft ook een warme sound en gooit er nog wat vrouwelijke vocal-samples doorheen. Fort Romeau gebruikt simpelweg de juiste ingrediënten en Folle is nu nog net zo smaakvol als toen het zes jaren geleden uitkwam.

078. Thievery Corporation – Shadows Of Ourselves

We blijven nog even in standje chill-modus, want daar zorgt Thievery Corporation wel voor. Wel een act die goed past in de tijdsgeest van toen. Ik hoop eigenlijk al een paar jaar op een flinke revival van dit soort muziek, want een nummer als Shadows Of Ourselves is gewoon pure ontspanning. Het is best lekker uptempo en verder zitten de geneugten hem in de kleine dingetjes, zoals die fijne blazers. De lekker dromerige zang past ook helemaal in het plaatje. Geen idee wie de zangeres is trouwens en ik kan geen woord Frans, maar ze klinkt wel als iemand waar ik een beschuitje mee zou willen eten.

077. People Under The Stairs – Hang Loose

'Party people in the place to be!' en dan komt die beat erin en je weet: het feest is aan! Alles aan dit nummer straalt namelijk uit dat er los mag worden gegaan en er gedanst mag worden.

People Under The Stairs, bestaande uit Thes One en Double K, komen uit het zonnige LA en ze brengen het ook wel redelijk zonnig. Zware thematiek en gebral over geweld zul je bij dit duo niet tegenkomen. Nee, ze houden het lekker luchtig en daar is helemaal niets mis mee. Hang Loose is daarnaast ook echt track die oude tijden doet herleven en dan doel ik met name op de rapstijl, want die doet zeer old school aan.

Nu had ik deze top 100 al een paar maanden klaar staan, maar helaas las ik zo'n twee maanden geleden het nieuws dat Double K niet meer onder ons is. Slechts 43 jaar oud is hij geworden en dat is helaas zeer jong. Voor mezelf maak ik er dan maar van dat dit naast een geweldig, opzwepend nummer ook een onbedoeld, maar mooi eerbetoon is geworden.

076. N.W.A. – Straight Outta Compton

Wat is er al niet gezegd en geschreven over deze overbekende klassieker. Het is misschien wel de grootste mijlpaal in het hele gangsta rap-genre (al zullen daar vast andere meningen over zijn). Ze waren ook niet officieel de eersten die ermee kwamen, maar ze zetten hier wel de toon. Een harde toon welteverstaan.

Het komt er gewoon op neer dat ze gevaarlijke jongens uit Compton zijn en je kan beter niet met ze fucken. Ze noemen zichzelf niet zomaar Niggaz Wit Attitudes en dat is waar het ook allemaal om draait en nergens komt dat zo treffend naar voren als in Straight Outta Compton. Hoewel alle leden hier beestachtig komen gaat de prijs voor de hardste vers wel naar Ice Cube. Misschien wel de beste openingsvers ooit in een hiphop-track voor mij. Elke line wordt vol overgave in je gezicht gespuugd. Ja, de heren waren boos en hadden schijt aan alles en iedereen en dat krijg je – of je nou wil of niet – te horen.

rip Double K, lekker bezig hoor Wizz

075. Future – Fuck Up Some Commas

Van jongs af aan heb ik hiphopmuziek tof gevonden. De interesse ervoor begon toen Eminem zichzelf aan de wereld introduceerde. In de jaren daarna begon ik cd's te kopen, vooral wat uit de Shady/Aftermath-stal kwam. Toen ontdekte ik dat dit slechts het topje van de ijsberg was en godzijdank werd het internet steeds beter en sneller en ben ik het hiphop-universum lekker gaan uitkammen. Echter, kwam de interesse op den duur ook weer een aantal jaartjes op een laag pitje te staan.

Zo rond 2013/2014 begon het toch weer te kriebelen. Ik merkte wel dat de muziek verder was geëvolueerd en ik er nog wat aan moest wennen. Een element als de autotune werd schering en inslag. En ik was ook een van diegene die zei: “Dit hoort niet!” Tegelijk toch weer de muziek aanzetten en op een gegeven moment gooide ik de zogeheten backpack maar gewoon van me af, want ik kon er niet meer om heen. Deze hiphop mag dan anders zijn zoals ik het kende, maar ik val hier helemaal voor.

Future is een van DE artiesten die hiphop weer naar een niveau tilt. En het is ook gewoon heel erg hiphop. Begon het allemaal niet met freestylen over een beat? Future zijn stijl heeft een hoog freestyle-gehalte. Dat zorgt niet voor diepzinnige teksten, maar wel een hoop spontaniteit. En de man kiest ook wel heerlijke beats uit zeg, zoals deze ook weer met die onheilspellende pianoklanken. Dit anthem zie ik dan ook als zijn hoogtepunt. Future heeft schijt aan de wereld en bouwt gewoon stacks. En geef hem eens ongelijk.

074. Glenn Underground – Dance Slam

Nu dan maar weer eens een lekker house-muziekje. Of is dit techno? Ik weet het vaak niet eens te zeggen. Het nummer begint gelijk met zo'n lekker frivool, springerig melodietje wat een beetje de rode draad is door het hele nummer. Smooth baslijntje eronder, hier en daar wat van die hoge strings voor de afwisseling. Als ik de thermostaat zou aflezen tijdens het beluisteren van dit nummer zou ik constateren: aangenaam warm.

House/techno zoals ik het graag hoor. De tune moet gewoon lekker zijn en er moet voldoende afwisseling in blijven om de spanningsboog strak te houden over de gehele speelduur. Ik weet ook nog wel toen ik dit nummer ontdekte ik hem zeker de eerste week continu op repeat had. Echt zo vaak draaien dat je niet moe van het nummer wordt, maar meer moe van jezelf.

073. Eric Church – Springsteen

Ik had eigenlijk nooit gedacht dat als ik zo'n top 100 zou maken er country in terecht zou komen. Ik ken ook nauwelijks country. Ik heb het altijd gezien als een veel te Amerikaanse ver van mijn bed-show, maar zodra je al je vooroordelen de prullenbak in kunt gooien weet je weer dat met goede muziek te maken hebt.

Toegegeven, het is nog steeds op en top Amerikaans. De videoclip eindigt nota bene met een uitzoomend shot van Eric Church die over straat wandelt met de stars en stripes om zijn nek. Ik ben dan ook wel weer een liefhebber van coming of age thematiek en daar kun je hier niet om heen. Het brengt een vertrouwd, nostalgisch gevoel te weeg. En die thematiek wordt zeer mooi bezongen. Herkenbaar en poëtisch tegelijk. De muzikale begeleiding is ook top met die warme pianoklanken en die glijdende gitaar. Die tweede vrouwenstem die op het eind komt opzetten vanuit de achtergrond is ook weer zo subtiel en fijn.

072. Clipse – Door Man

'Hey door maaaaaaaaan!!! Tell em line up the Cris!' Zo vet dat ze dit nummer beginnen met dit onzettend catchy refreintje. Ja, dit is al jaren een absolute banger in huize Weirdo. Ook daarbuiten trouwens, want ik mag dit ook graag op de fiets luisteren. Helaas ben ik in het bezit van een omafiets, want een lowrider zou veel beter staan onder die omstandigheden. Lekker stoer erbij kijken ook.

Heb Clipse altijd een tof duo gevonden en Door Man hun absolute hoogtepunt al hebben ze veel goed spul gemaakt. Nu mogen ze ook wel in hun handjes wrijven dat The Neptunes producers van het huis zijn, want dat zijn toch niet de minsten. Maar Clipse maakt het zelf ook wel goed af altijd. Een goede mix van de juiste arrogantie, realness en ietwat over de top-teksten die dikwijls een glimlach op mijn gezicht toveren. Deze twee hadden al de juiste swag voordat de massa met die term aan de haal ging. Ook een van de laatste hoogtepunten van Clipse, want na het album Til The Casket Drops scheidden de muzikale wegen. Malice is wat meer in de Heer geraakt volgens mij en vond dit soort muziek toch niet meer zo gepast, maar kompaan Pusha T is wel gewoon lekker consistent doorgegaan met zijn onversneden coke-rap.

071 Labradford – V

Muziek om in de late avonduurtjes te luisteren. Althans, dan ben ik hier wel helemaal voor in de stemming. Ik ken eigenlijk te weinig van dit soort ontspannen instrumentale muziek, dus wie tips heeft laat het me maar weten. V is een mooi samenspel van strijkers, piano een subtiel gitaartje. Het geheel doet best wel somber en melancholisch aan, maar het is wel bloedmooi. Helemaal instrumentaal is het ook niet, want er zit ook een soort moeilijk verstaanbaar gemompel door heen. Dit geeft het nummer iets sinisters. Zeer fijne, voortslepende muziek dit in ieder geval.

070. Bjork – Pluto

Bjork...ze ziet er dan wel schattig uit en maakt ook wel eens een lieflijk liedje, maar ze heeft ook Pluto gemaakt. Dit is een Bjork die alle registers opentrekt. Pluto zit voor mij bij de eerste beluistering in de categorie: what the fuck. Met openhangende mond voor je uit staren in het niets. Ook lekker geplaatst op Homogenic tussen Alarm Call en All Is Full Of Love. Het contrast kan bijna niet groter.

Maar goed...over het nummer zelf. Bij de eerste secondes weet je het al wel weer. Dit is niet het soort muziek dat je op een familiebarbeque draait. Al zou ik het wel eens willen proberen puur om de reacties. En als dan Bjork begint met “Excuse meeeee, but I just have toooooo explooohoooode” en die stampende beat erin knalt is er geen weg meer terug. Bjork is definitief op ramkoers. Op een gegeven moment kan ze het alleen nog maar uitschreeuwen en dat lijkt haast onophoudelijk door te gaan. Bjork explodeert daadwerkelijk lijkt het wel. Dat gezegde dat tussen gekte en genialiteit nog wel eens een dun lijntje kan zitten gaat helemaal op bij Pluto.

069. Souls Of Mischief – 93 Til Infinity

Als men het heeft over hiphop uit California refereert men vaak aan gangsta rap. Namen als Dr. Dre, Snoop Dogg, 2Pac passeren altijd wel de revue, maar daarnaast is er nog een hoop moois qua hiphop te ontdekken uit de westcoast. Hiphop gemaakt met een wat andere insteek zeg maar.

Als ik toch kijk naar die hele underground-scene uit de westcoast is 93 Til Infinity misschien wel de moeder der klassiekers. Misschien heb ik het woord tijdloos al wel eerder gebruikt in mijn beschrijvingen, maar dit nummer geeft me nou echt een heel tijdloos en vooral ook zorgeloos gevoel. Heerlijke beat heeft dit nummer met dat steeds terugkerende trompetje die constant wegfade naar de achtergrond. De rappers hebben volgens mij inhoudelijks niet veel bijzonders te melden, maar de afwisseling en de chemie onderling maken dat ruimschoots goed. Het straalt allemaal enorm veel plezier uit. Dit nummer doet me denken aan die momenten van vroeger dat ik met mijn vrienden over de zee lig uit te kijken op een zomeravond met een krat bier ernaast.

068. Beastie Boys – Sabotage

En nu dan de Beastie Boys. Van deze bazen heb ik maar liefst vijf cd's origineel in bezit en dat is voor mij bijna een record. Ik heb ze jaren terug ook heel veel geluisterd, maar de laatste jaren wat minder, maar van 'uit het oog uit het hart' is bij de Beastie Boys allerminst sprake. Ik zou niet durven. Daar zijn ze veel te cool voor.

Ooit als een punkband begonnen om daarna door te breken als hiphop-act, maar labeltjes plakken op de boys is onnodig, want deze beroepsschreeuwers zijn van alle markten thuis. Sabotage is dan weer een rocker op een overdosis adrenaline. Een echte 90's-klassieker die de meeste liefhebbers vast wel kennen.

Jaren geleden volgde ik een flinke tijd met een paar vrienden de WWE nauwgezet. Voor de onwetenden: show-worstelen. Een ruzie acteren zodat je elkaar gezellig met stoelen kunt meppen en door tafels kunt gooien. Al die grootheden hadden ook hun eigen opkomstmuziek en wij fantaseerden daar ook wel eens over. Ik kon al vrij snel de knoop doorhakken: Sabotage zou voor mij het ultieme opkomstnummer worden. Nou, misschien komt het er nog eens van. Helaas zou ik waarschijnlijk wel flink moeten trainen en ik heb een bloedhekel aan het krachthonk.

067. Rage Against The Machine – Bullet In The Head

Nog meer opgefokte muziek voor de liefhebber. En ik ben zo'n liefhebber. Rage Against The Machine is voor mij toch wel de band om even lekker stoom af te blazen. Er zijn maar weinig die zo lekker boos kunnen ranten als Zack de la Rocha. Zack lijkt me ook zo iemand die altijd boos is. Boos omdat er niets deugt in deze wereld. Hoop alleen niet dat hij ook zo is op feestjes, want dat lijkt me een tikkeltje vermoeiend.

Bullet In The Head is dan ook wel HET nummer om even goed af te reageren als je gewoon een klotedag hebt. Samen met Zack mee blèren dat je een bullet in your fucking head hebt en al je frustratie ligt op straat en zelf kun je weer verder met je leven. Maar de andere bandleden zijn ook gewoon uitstekende muzikanten. De ritmesectie is weer uitstekend en Tom Morello hoort wel bij mijn favoriete gitaristen aller tijden. Vooral omdat hij naast moddervette riffs ook gewoon een bult effecten eroverheen gooit dat zijn geluid niet eens meer als een gitaar klinkt. Ik krijg ook altijd zin in zulke muziek als ik door omstandigheden noodgedwongen uren lang naar iets als Sky Radio heb moeten luisteren.

066. Bonobo – Towers

Bonobo weet me over het algemeen wel te bekoren. Toegankelijke electro is wat de klok slaat bij deze man, maar hij heeft wel een mooie eigen sound waarmee hij zich voldoende weet te onderscheiden. Het eerste album wat ik van hem in huis had was Dial 'M' For Monkey uit 2003. Dat was nog wat meer die typisch downbeat die je vaker hoorde rond die tijd en sindsdien heeft hij toch een mooie ontwikkeling doorgemaakt.

Op Towers laat hij zich bijstaan door zangeres Szjerdene en die kan prachtig zingen. Haar vocalen weten me erg te raken. Verder is het nog steeds die downbeat, maar zijn geluid is ten opzichte van vroeger wat voller gaan klinken en de elektronische bliepjes zijn zeker aanwezig.

Soms helpt het ook wel voor de waardering van muziek als je er een goede live-ervaring mee hebt. Heb deze man met band en al eens mogen zien in Utrecht en het was een uitstekend optreden. En toen deden ze Towers ook nog en dat was live ook zeer goed. Altijd mooi als ze je favoriete nummer ook ten gehore brengen.

Pluto . Misschien wel het beste nummer op Homogenic.

065. Radiohead – Street Spirit (Fade Out)

Ik moet het gros van het MuMe-volk ook maar even tevreden houden dacht ik zo, dus ik trap deze update maar af met een nummer van het alom bewierookte Radiohead. Een album van deze band heb ik zelden – of misschien wel nooit – van voor naar achteren geluisterd. Misschien iets te intens en vervreemdend of de zang wordt me iets teveel op den duur. Slechte muziek kan ik het zeker niet noemen.

Vroeger toen ik een jaar of zes of zeven was ontdekte ik op zomaar een zaterdagochtend eens TMF en MTV. Er ging een wereld open en ik kon wel uren achter elkaar naar videoclips kijken. Street Spirit kwam regelmatig voorbij weet ik nog. Ik vond het een aparte clip, maar ik denk dat het me ergens toch wel fascineerde. Nu jaren later kan ik wel zeggen dat ik zowel de clip als het nummer een prachtig kunstwerk vind.

064. Lamb – One

Ik zei eerder al bij Bonobo dat je muziek van een bepaalde act nog meer kan waarderen als je er een mooie live-ervaring mee hebt gehad. Dat gaat ook zeker op voor Lamb. Ik heb ze zien optreden in de Oosterpoort tijdens hun Backspace Unwind-tour en al brachten ze One niet ten gehore, staat die avond me nog bij als een van de mooiste concerten die ik heb mogen bijwonen.

De man achter de knoppen en de vrouw achter de microfoon. Het is een rolverdeling die je vaker zag bij dit soort acts. En waarom dan One kiezen als hun favoriete nummer? Omdat er een heerlijke spanning en dreiging inzit die echt ontzettend goed wordt opgebouwd. De spanning wordt uiteindelijk losgelaten rond 3:30. Alsof de track aldoor tegen dat moment aan zit te hikken en dan ineens open spat en vlak daarna nog een keer. En dan mag ik niet vergeten te melden dat ik gewoon erg fan ben van de vocalen van Lou Rhodes. Helemaal op dit nummer zingt ze haast bezwerend. Het heeft ook wel iets sensueels. Mooie vrouw om te zien ook.

063 Nirvana – Breed

Lekker flink raggen met Nirvana nu dan. Al vind ik het toch altijd een kunst om het simpel te doen laten klinken en toch met zo'n waanzinnig catchy nummer op de proppen te komen, maar nummers schrijven kon je wel aan Kurt Cobain overlaten. En dan die teksten en hoe die het brengt: onverschillig aan de ene kant, maar er zit ook een soort woede of wanhoop onder. Ik weet niet precies of het klopt en of het de juiste woorden zijn, maar echt vrolijk klinkt het niet perse. Die gitaarsolo past ook helemaal in het nummer en laat ik de waarde van Novoselic en Grohl ook niet onvermeld laten, want door het lekkere ritme en de groove swingt dit nummer als een tiet.

062. Blitzen Trapper – Black River Killer

Dit nummer had een vriend van me eens opstaan toen we zaten te chillen op zijn kamer en het raakte me gelijk al en ik moest weten van wie dit was en hoe het heette. Dat vraag ik altijd als een nummer me enigszins goed in de oren klinkt. Ik heb me wel eens afgevraagd of mensen daar nou nooit moe van worden.

Black River Killer is een mooi verhalend nummer met een even zo mooie videoclip. Prachtige tekst ook en die tweede stem die hier en daar om de hoek komt kijken ook weer fantastisch. Zoals je leest, ik kom superlatieven tekort wanneer ik dit nummer ga ontleden. Kan me ook nog herinneren toen ik die avond eenmaal alleen op de kamer zat ik dit nummer wel tien tot vijftien keer achter elkaar zat te kijken op YouTube. Heerlijk is dat toch om je helemaal te verliezen in zo'n net ontdekt pareltje.

061. Aphex Twin – Nannou

Hier is ie dan nog een keer, onze elektronische duizendpoot genaamd Aphex Twin. Dit keer niet met de ambient-techno waar hij bekend mee werd, maar dit zou ik eerder scharen onder speelgoedelektronica. Ik meen ook te hebben gelezen dat dit nummer ook daadwerkelijk bestaat uit geluiden afkomstig van voornamelijk speelgoed. Hierdoor klinkt Nannou ook wel heel lieflijk op een bijzonder mooie manier. De alweer schitterende melodieën – daar heeft meneer Twin wel patent op – geven het ook een best wel sombere vibe mee. Dit wordt nog eens versterkt door de videoclip: het jongetje met zijn speelgoed in een donkere bezemkast. Ja, het heeft iets triestig, maar het nummer had zich geen betere clip kunnen wensen.

Nannou.

Ook hier heel lang een favoriet geweest. Valt heel knap ergens tussen lieflijk, creepy en melancholisch.

Heerlijke lijst.

Mooi geschreven.

Het is erg bijzonder dat ze toen nog zo jong waren en van die diepgaande teksten schreven.

Toen Cee-lo zijn tekst schreef was hij ongeveer 18 jaar oud. Zijn moeder was net verlamd geraakt door een auto-ongeluk. Het is spijtig dat ze overleed vlak voor de release van het album.

Mee eens uiteraard al staan er nog een paar geweldige nummers op. Sowieso een heel sterk en eigenzinnig album.

Bedankt hoor. En interessant die extra achtergrondinformatie. Dat geeft nog wel extra lading aan het nummer.

060. Squarepusher – Beep Street

Ken je dat? Dat je maar een nummer van een artiest kent en die zo goed vind en daar bent blijven hangen. Ik zou het Squarepusher bijna kwalijk nemen dat hij zo'n topper als Beep Street heeft gemaakt. Mooie klanktapijten gaan hier tezamen met de even zo mooie melodieën. Hij schudt ze zo uit zijn mouw lijkt het wel. En daaronder ratelt het allemaal lekker afwisselend door. Drill'n'Bass noemen ze dit geloof ik. Niet dat ik er verder heel erg in thuis ben, maar het klinkt me in de oren als een geavanceerde vorm van drum'n'bass. En inmiddels zullen jullie wel door hebben dat ik niet vies ben van een flink potje melancholie. Nou, dan is het goed toeven op Beep Street kan ik je vertellen.

059. Alice In Chains – Them Bones

Je album beginnen met een paar oerkreten en een monsterlijke gitaarriff. Alice In Chains snapt het wel. Dit nummer heeft alles wat een typisch hardrock-nummer moet hebben en typeert Alice In Chains ook wel. Lekker zwaar gitaargeluid en een prachtige samenzang tussen Layne Staley en Jerry Cantrell. De teksten zijn zoals altijd bij Layne wel vrij deprimerend, maar die man is ook nooit in de put geraakt. Hij is erin geboren. Vrolijk wordt het allerminst bij deze groep, maar in vergelijking met veel van hun nummers is Them Bones zo neerslachtig nog niet. Komt door het lekker stevige ritme en het voelt ook als een dikke energiebom. En dan sluit ik hiermee mijn korte betoog af, maar niet voordat ik het volgende heb gezegd: de gitaarsolo in Them Bones is de beste gitaarsolo ooit.

058. Biosphere – Tranquillizer

Het euvel wat ik heb ondervonden met het maken van een top 100 is dat sommige van je favoriete artiesten vooral uitblinken in het maken van hele mooie albums. De nummers afzonderlijk blinken niet gelijk heel erg uit, maar ik kan het ook niet maken om Biosphere niet in mijn top 100 te zetten. Om dit nou een 'moetje' te noemen gaat me ook dan ook wel weer wat ver.

Geir Jensen wordt geroemd om zijn 'arctic ambient'. Als je door zijn oeuvre snuffelt kun je ook wel nagaan dat hij naar alle waarschijnlijkheid eerder van een koude plek afkomstig is dan van een of ander tropisch eiland. De muziek is zeker niet kil en afstandelijk, maar eerder goed fris met een warme deken erover.

Wat betreft het arctic ambient-gehalte, dat hoor ik toch wat meer naar voren komen in een album als Substrata. Microgravity – waar dit nummer van afkomstig is – is meer een reis door de ruimte. Ook bediende de muziek zich hier nog meer van (lichtvoetige) beats. Tranquillizer is een van de pareltjes van zijn debuutalbum en ook gelijk de langste. Het vat de sound uit zijn begindagen erg goed samen. De samples uit met name oude jaren 70 sciencefiction-series dragen alleen maar bij aan de sfeer.

057. Depeche Mode – Personal Jesus

Ik kende de cover van Johnny Cash eerder als het origineel. Nu vond ik de cover al een goed nummer, maar het origineel gaat er toch echt wel een flinke stap overheen. Muzikaal ook wel een behoorlijk verschillende insteek natuurlijk. Dit is namelijk onvervalste electro-pop met een donker randje. De zanger scheen in het dagelijkse leven ook wel zo zijn issues hebben. Een beetje wrang dat zoiets toch vaak wel heel mooie muziek oplevert. Ik hou ervan als er mooie contrasten in de muziek zitten die mooi samengaan. De teksten die worden gezongen zijn niet echt luchtig te noemen, maar er zit zo'n heerlijke drive in het nummer waar ik wel echt een energie-boost van krijgt.