Ik merk nu al dat tien nummers iets te enthousiast was, dus ik ga proberen vijf per dag te plaatsen. Het moet wel leuk blijven en anders begint het teveel op werken te lijken. Dus hieronder nummer 100 - 96.

100. Kendrick Lamar – How Much A Dollar Cost

Ik trap af met de vaandeldrager van het huidige hiphoplandschap. Zo mogen we hem inmiddels wel noemen lijkt me. Ik snap op zich wel waarom menigeen helemaal wegloopt met deze man. Eigenlijk vind ik good kid een stukje beter als To Pimp A Butterfly waar dit nummer op staat. Het is zeker een muzikaal zeer rijk album, maar naar mijn smaak ook iets teveel overdaad, inhoud en diepzinnigheid. Ik ben daar misschien iets te simpel voor.

Soms heb je van die nummers (of albums) waarbij het kwartje plots heel hard valt. Je kan het moment ook heel helder voor de geest halen. En sinds dat moment blijft het nummer iets speciaals houden. Bij How Much A Dollar Costs weet ik nog dat ik niet al te nuchter op een druilerige nacht ietwat troosteloos door de stad naar huis liep en toen kwam dit nummer ineens binnen. Niet eens perse omwille van de tekst. Ik weet ook eerlijk gezegd niet eens te zeggen waar het nummer precies over gaat, maar het brengt een bepaalde sombere vibe met zich mee. Kendrick flowt heerlijk 'naturel' over de beat. Die blazers klinken geweldig evenals de hook. Dieper dan dit gaat mijn analyse niet. Een track als deze bewijst voor mij ook dat een nummer tekstueel niet helemaal begrepen hoeft te worden om je toch diep te raken.

099. Aphex Twin – Ptolemy

Richard D. James is voor zover ik weet wel een van de meest veelzijdige artiesten binnen de elektronische muziek. De man heeft een hele rits aan albums en ep's uitgebracht onder verschillende aliassen (die ik lang niet allemaal heb beluisterd). Een grote variatie aan stijlen van ontspannen ambient tot niet te harden 'piep-kraak-herrie'. Sorry voor de liefhebber van dat laatste.

Zoals nu wel duidelijk is ben ik het meest fan van zijn beginperiode en dan vooral zijn veelgeprezen Selected Ambient Works 85-92. Nu weet ik niet in welk jaar deze Ptolemy precies is gemaakt, maar het klinkt als iets uit het eind van de jaren tachtig. Dat zou betekenen dat hij dit heeft gemaakt toen die nog een tiener was. Ongelooflijk eigenlijk.

Best wel een toegankelijke dance-track; zeker voor Aphex Twin-begrippen. Lekker voortstuwend ritme met een simpele, maar o zo verslavend baslijntje. Enerzijds opzwepend, afgewisseld met prachtige soundscapes wat het nummer ook zeer ontspannend maakt. Gevoel voor melodie heeft Aphex Twin zeker wel.

098. Minutemen – #1 Hit Song

Dit nummer tovert altijd een lach op mijn gezicht. Hoe vaak ik hem ook hoor. #1 Hit Song is dan wel nooit een #1 hit geweest maar zo zou het in een ideale wereld wel moeten geschieden. Toch?

Het begint al met de intro die al een bepaalde spanning teweeg brengt. Er staat wat aan te komen. En dan valt die heerlijke gitaarriff in waarna de man begint te zingen. Tekstueel erg grappig en gortdroog en in een paar regels wordt toch even de mainstream popmuziek goed op de hak genomen. Die bondige gitaarsolo die erop volgt is de kers op de taart.

Waar ik vroeger punk toch voornamelijk associeerde met snelle, raggende gitaren en wat schreeuwerige zang eroverheen, heeft een nummer als dit wat dat betreft mijn wel verruimd. Veel meer punk dan dit kan het wat mij betreft niet worden. En al klokken we nog niet eens de twee minuten; #1 Hit Song klinkt echt helemaal af.

097. Run The Jewels – Panther Like A Panther (Miracle Mix)

Het is sowieso al gaaf dat een groep als Run The Jewels gewoon bestaat. Een militante houding die doet denken aan de vroegere Rage Against The Machine en Public Enemy. Muzikaal staan ze wel volledig op zichzelf natuurlijk. Als je terugkijkt ook wel een onwaarschijnlijk combinatie eigenlijk. El-P afkomstig uit de underground-scene van New York en Killer Mike uit Atlanta, de 'dirty south'.
Hoe dan ook, ze hebben elkaar gevonden en de chemie was er. Sterker nog, ze hebben inmiddels al vier albums samen uitgebracht.

Bij dit duo weet je wat je kan verwachten: twee mc's die maatschappijkritische teksten spitten over stevige – door El-P gebakken – beats. Lekker hard en compromisloos ook. Gewoon dikke bangers! En dit is naar mijn bescheiden mening wel hun hardste van allemaal. Heb de heren tweemaal live mogen aanschouwen en de tweede keer deden ze deze ook en live komt dit ook uitstekend uit de verf. Erg opzwepend natuurlijk en beide heren vullen elkaar gewoon fantastisch aan. Wat een energie zit hierin. Trina verzorgt dan nog die fantastische hook.

I'M THE SHIT BITCH!!!

096. Migos feat. Lil Uzi Vert - Bad and Boujee

In dit nummer bezingen bovenstaande heren een bepaald slag vrouwen zal ik maar zeggen. Het type dat wat arrogant uit hun ogen kijkt en nogal kickt op het in bezit hebben van Gucci-tassen en wat dies meer zij. Afijn, jullie snappen het vast wel. Maakt ook verder niet heel veel uit natuurlijk. Gaat mij persoonlijk om de vibe van dit soort hiphop en de zelfverzekerde attitude die het met zich meebrengt en je kan veel van Migos zeggen, maar stoer zijn ze wel.

Tel daar de zeer waardevolle toevoeging van Lil Uzi Vert bij op en je hebt gewoon een moderne klassieker. Ja, Lil Uzi zou je wel corny kunnen noemen, maar dat is juist zijn kracht mijns insziens. Lekker donkere beat van Metro Boomin ook weer. Dit alles tezamen maakt dit een van de vetste hiphop-anthems van de jaren tien.

Jullie mogen best weten dat ik weleens in de schoenen van deze lui zou willen staan. Het idee zal vast leuker zijn dan de werkelijkheid, maar ik fantaseer zo nu en dan wel eens over een luxe leventje met een bitch die bad and boujee is aan mijn zijde. Is ook verder niks vrouwonvriendelijks aan natuurlijk, want een jongeman als ik mag ook zo zijn dagdromen hebben.

Wat een magnifieke start

Bedankt hoor. Ik hoop dat de rest je ook bevalt

095. Underworld – Dark & Long

Dubnobasswithmyheadman vind ik een erg goed album. Sterker nog, het neemt in mijn top tien de vijfde plek in. Dark & Long is de opener van dienst. Dit nummer vat ook wel aardig samen waarom het mijn favoriete Underworld-album is. Het is iets minder groots aangezet en wat subtieler als zijn opvolger (die overigens ook wel goed is hoor, daar niet van).

Dark & Long kenmerkt zich door de continue, wat onderhuidse, spanning die erin zet. Het is niet echt het soort dance waar alle registers open gaan, maar die ingetogen benadering maakt het juist zo lekker. Er zit vaak ook wel een vleugje mystiek in hun muziek. En hoewel ik de vocalen bij Underworld niet altijd kan waarderen, vult de haast bezwerende zang de muziek hier perfect aan.

Nog bedankt TornadoEF5 voor je mooie lijst. Ga hem nog op m'n gemak doorspitten

094. Primal Scream – Movin' On Up

Ook hier hebben we weer te maken met een albumopener. Het is dan ook gelijk wel het bekendste nummer van dit gezelschap denk ik. Wat ik knap vind aan Primal Scream is dat ze tijdgeest goed weten te pakken. Ze lijken te weten wat 'hot' is op dat moment en het mooie is dat ze er wel echt hun eigen stempel op weten te plakken. Movin' On Up is gewoon het schoolvoorbeeld van hun veelzijdigheid. Het luistert weg als een mengelmoes van pop, rock, gospel, soul, met achterkoortjes, pianoriedeltjes, fijn gitaarspel en de wat dromerige zang van Bobby Gillespie. Het eindresultaat straalt een en al vredelievendheid en zorgeloosheid uit. Best een hoog 'feel good-gehalte' zit hierin, maar dan wel op een mooie manier. Volgens mij is dit ook tekenend voor die tijd in de Britse muziek.

093. Boards of Canada – 1969

De afgelopen tien jaar is mijn interesse voor elektronische muziek sterk toegenomen. Boards of Canada speelt hierin een grote rol. Ik gok dat ik binnen dit kader het meest naar deze act heb geluisterd. Elektronische muziek is wel een zeer breed en divers kader, maar toch.

Wat me vooral aantrekt aan hun muziek is het contrast dat ik erin hoor tussen enerzijds dat nostalgische – wat op een of andere manier vertrouwd klinkt – en anderzijds het bevreemdende karakter ervan. Dit tezamen creëert een mooi spanningsveld.

1969 heeft dat ook. Een lekkere beat die erin klapt met een eenvoudige, maar mooie melodie erdoorheen die een tikkeltje onzuiver klinkt hier en daar en dan ineens gooien ze er weer zo'n tegendraadse melodie bij. Kenmerkend voor hun stijl vind ik. Die voice-samples zijn ook weer fijn en geven het geheel een licht duistere ondertoon. Geogaddi – waar dit nummer van afkomstig is – zou ik sowieso wel typeren als hun meest duistere project. Het heeft iets naargeestig, maar het fascineert tegelijkertijd waardoor ik er om de zoveel tijd weer op terugval.

092. Nightcrawlers – Push The Feeling On

Deze dansvloerkraker zou ik eerlijk gezegd niet geheel tijdloos willen noemen. Dit schreeuwt gewoon nineties! Kan me ook nog vaag herinneren dat dit echt wel een grote hit was, maar destijds was ik toch wat te jong om het heel bewust mee te maken. Lijkt me echt geweldig om tijdens de jaren negentig het stapleven te ontdekken met nummers als deze.

Ook geen nummer waar ik pagina's over vol kan schrijven, want het is vrij simpele dance, maar het mag dan simpel zijn, deze tune is gewoon raak. Soms hoeft het niet meer dan dat te zijn. Een hoop van die typische jaren 90 dance zet ik niet meer op. Bij het gros is de houdbaarheid wel verstreken maar Push The Feeling On blijkt onverwoestbaar. Had er ook geen problemen mee gehad als de speelduur dubbel zo lang was geweest. Wel weer jammer dat godbetert Pitbull jaren later dezelfde sample zonodig moest gebruiken voor een van zijn vele muzikale gedrochten. Maar om even positief af te sluiten: deze swingende track krijgt mij waarschijnlijk zelfs de dansvloer op.

091. Beck – Already Dead

Ik bedenk me nu dat deze update nogal wat moodswings heeft, want ik sluit het boeltje voor nu maar even lekker triest af. Had eens gelezen dat Beck het album Sea Change had gemaakt als gevolg van een relatiebreuk. Besloot hem maar een keer te beluisteren, want op zijn tijd ben ik wel in voor de juiste portie tragiek en hartzeer. Ik kan alleen maar concluderen dat hij dat lege, verdrietige gevoel na zo'n gebeurtenis prachtig heeft weten te vangen op Already Dead. Hij weet dat herkenbare gevoel voor de geest te halen. Het is niet zozeer theatraal en dramatisch, maar je hoort eerder iemand die beseft dat hij een zeer waardevolle relatie is kwijtgeraakt en het komt nooit meer terug. Mooi gitaarspel ook en dat kan ik ook zeggen van de breekbare zang. Dat laatste kan bij mij al snel geforceerd overkomen, maar hier heb ik dat juist totaal niet. Het komt juist zeer oprecht over. Wat kan zwelgen in liefdesverdriet toch prachtig klinken, nietwaar?

Holy shit, wat een begin zeg! Komen louter toppers voorbij. Ja, hier ga ik een plekje op de front row pakken. Johnny Marr, kom je erbij zitten?

Vergeef me voor het zo nu en dan overslaan van een dagje, maar ik had het even druk. Hieronder krijgt u nummer 90 t/m 86

090. Isaiah Rashad – 4 Da Squaw

Ik ben wel aardig fan van dat hele Top Dawg-clubje en deze Isaiah Rashad voelt voor mij altijd een beetje als het onderbelichte broertje van het hele spul. Dat heeft hij misschien ook wel een beetje aan zichzelf te wijten doordat zijn album lange tijd op zich liet wachten. De beste man kon maar moeilijk van de alcohol en slaapmiddelen afblijven naar het schijnt.

Isaiah Rashad is vooral een artiest waarin ik veel herkenning in vind. Altijd moeite met een bepaalde mate van zelfbeheersing als het aankomt om 'genotsmiddelen'. En toch – en dat klinkt ook altijd door in de muziek van de beste man – een beschouwende blik. In zijn nummers hoor je – ondanks de problematiek – een heldere kijk op dat alles. Een bepaalde mate van berusting ook. Zo van 'het werkt niet helemaal voor mezelf wat ik aan het doen ben, maar het is wat het is'.

089. 3rd Bass – Monte Hall

Er is al wat hiphop de revue gepasseerd en er zullen zeker nog meer volgen. Dit is er dan eens eentje uit de oude doos; toen alles zogenaamd beter was. Nou is dat uiteraard overdreven, maar dat speelse en onschuldige karakter wat veel van die groepen hadden bevalt me vaak wel. Je hoort het plezier er wel in terug.

Ik heb The Cactus Album wel een aantal maal gedraaid en hoewel een nummer als The Gas Face een stuk meer bekendheid geniet is Monte Hall mijn onbetwiste favoriet. Pete Nice en MC Serch gaan hier de 'smooth' toer op en dat doen ze met verve. Man, hier kan een LL Cool J zelfs nog een puntje aan zuigen! Zei ik dat echt? Ja, dat zei ik echt. Om de beurten doen beide mc's hun verses. Een catchy hook zit er dan weer niet in, maar in ruil daarvoor krijgen we een botergeil saxofoontje. Lekker hoor.

088. Portishead – Wandering Star

Trip-hop is eigenlijk maar een suffe term om te gebruiken, maar ik ga het wel doen. Portishead is wel een van de eerste namen die bij me opkomt als ik aan trip-hop denk. Echt typisch 'chille' muziek vind ik het dan weer niet. Ik vind een album van Portishead luisteren een behoorlijk intense ervaring eigenlijk, maar ik mag het graag doen als ik in een sombere, melancholische bui ben.

Beth Gibbons is sowieso wel een beetje 'moody' vaak. Een beetje erg zelfs. Ik moest er wel een beetje aan wennen, maar inmiddels mag ik haar vocalen graag aanhoren. Al klinkt ze zo wanhopig als wat. Nou ja, dat is juist het mooie ook natuurlijk. Op Wandering Star valt het nog enigszins mee ook. Toch mijn favoriete nummer van de band en dat is ook dankzij de productie. Lekker rauwe beat met die monotone, vettige bas eronder en hoe dat orgeltje er dan op het eind doorheen komt fietsen...dat maakt het nummer gewoon af.

087. Danny Brown – Pneumonia

Na het fantastische Old verhuisde Danny Brown naar het Warp-label. Mijn favoriete rapper van het moment die naar het label gaat die de gaafste elektronische muziek heeft voortgebracht. Dat kon niet anders dan heel vet worden. En waarschijnlijk zou het niet alledaagse hiphop opleveren, maar Danny Brown kleurt sowieso wel graag buiten de lijntjes.

Wat ik zo goed vind aan hem – en dat hoor je in dit nummer duidelijk terug – is de afwisseling in zijn stemgebruik. De gashendel wordt flink opengegooid om ook steeds weer iets gas terug te nemen. Het sluit ook zeer goed aan bij de nogal chaotische beat. De emoties en agressie die hij erin gooit komen zo enorm hard over.

086. Peace Orchestra – Domination

Een alias van de K van K&D. Kruder & Dorfmeister stonden voornamelijk bekend om hun remixes, maar solo hebben ze ook zeer goed spul gemaakt. Domination is zo'n mooi voorbeeld. Het is een geweldige luistertrip en prachtig opgebouwd ook. Er zit ook altijd zoveel groove in die nummers van hun. Zo ook hier weer.

Ik merk wel dat het over het ene nummer makkelijker iets te pennen valt als het andere nummer. Dit soort muziek wordt wel eens vaak als lounge gezien, maar daar krijg ik vaak een associatie bij van 'lekker op de achtergrond bij een willekeurige strandtent'. Deze muziek komt voor mij absoluut niet op die bult. Wat dit juist zo goed maakt voor mij is dat het de haast perfecte balans is van spanning en ontspanning.

Lekkere nummers tot nu toe hoor, en leuke stukjes erbij ook. Ik ga vanmiddag nog wel even kennismaken met de liedjes die ik niet ken.

Casartelli, cosmic kid, brajoapau, Soledad, zou iemand de titel willen aanpassen?

Goed bezig, Weirdo Wizzy!

085. Seefeel – Polyfusion

Hoe ik deze muziek nou moet typeren...ik weet het niet. Soort mix van post-rock en IDM of zoiets? Ironisch, denk ik weleens, de drang om het beestje perse een naam te willen geven, terwijl je weet dat het voor je het muziekbeleving geen bal uitmaakt.

Het nummer is een vrij monotone tune eigenlijk die er vanaf de eerste seconde al gelijk in knalt. Een wat langzame dubby ritme waar al gauw een fijn baslijntje in komt vallen en een glijdende gitaar die erdoorheen zit te galmen. Ergens in de verte continu een soort zangschreeuw. Ik weet het ook allemaal niet precies. Ergens wil ik dus zeggen dat er niet heel veel gebeurt in Polyfusion, maar altijd als ik zit te luisteren boeit het me voor de volle 6:25. En die engelachtige vocalen die rond 2:18 erin komen brengen me definitief naar hogere sferen.

084. The Foreign Exchange – Sincere

De inbreng van eigen Nederlandse bodem in deze top 100 is marginaal te noemen kan ik alvast verklappen. Echter, Nicolay is een producer waar we zeker trots op mogen zijn. Deze beat van zijn hand typeert zijn stijl ook wel zeer goed. Deze klinkt namelijk weer erg vol en warm en gewoon sprankelend. Verdient eigenlijk veel meer erkenning deze man.

Dat laatste kan sowieso wel worden gezegd over The Foreign Exchange. Het album Connected is eigenlijk album van hun wat ik zou typeren als hiphop-album. Hierna zouden ze meer uitwaaieren naar de r&b/soul-hoek. Was ik ook wel fan van ben trouwens (zie mijn top 10).

Maar op Sincere zijn de r&b-invloeden al aanwezig, maar Phonte zelf rapt hier nog gewoon. Later zou zij vooral zingen, maar hier spit hij zijn smooth teksten dus. En dat doet hij, zoals we gewend zijn van hem, met stijl en klasse. Phonte levert nagenoeg altijd dikke kwaliteit. Zoals het een rapper betaamt claimt hij ook nogal eens 'real' te zijn. Real is dan wel een rekbaar begrip maar ik geloof hem meteen.

Hier kan ik ook zeggen over wat ik eerder al eens bij Run The Jewels heb gezegd. Dit is een op het oog onwaarschijnlijke samenwerking van twee topartiesten, maar ze hebben – met medewerking van vaak dezelfde guestfeatures – al een rits zeer mooie albums afgeleverd.

083. The Clash – Brand New Cadillac

Heb het album London Calling eens gekocht, want deze klassieker moest ik luisteren en hebben. En tot op de dag van vandaag heeft het me nooit heel erg kunnen boeien. Het niet slecht en ook best wel veelzijdig, maar tegelijkertijd gaat het hele boeltje een beetje langs me heen. Beklijven wil het niet echt.

Wat dat betreft helpt het ook niet helemaal dat je het beste ook gelijk al hebt gehoord. Met name dit nummer dus. Meer rock-n-roll dan Brand New Cadillac wordt het niet voor mij. Verslavend loopje, Joe Strummer zingt en schreeuwt de longen uit zijn lijf en een heerlijke gitaarsolo. Kort en bondig ook. Dit is hoe rock-n-roll door een punkband moet worden gespeeld.

082. Denzel Curry – Sumo

Denzel Curry is nou wat ik noem een frisse wind in de hiphop-scene. Sumo is hiphop dat richting agressieve trap gaat. Schreeuwerige raps, duistere productie en een jonge, hongerige rapper die zijn teksten als een malle op je afvuurt. Ook wel zeer goede muziek om je subwoofer eens even goed uit te testen. Ik kan ook altijd enorm genieten van die oerschreeuw op de achtergrond als dat refrein invalt haha. Ook krijg ik bij het beluisteren van dit nummer zin om willekeurige objecten heel hard stuk te smijten tegen een muur. Of gewoon dingen kapot te maken. Zoals je kunt lezen, Denzel Curry brengt het primitieve beest in me naar boven.

081. Eminem – 3 A.M.

Nou, we blijven dus nog even op de duistere tour. Echter, 3 A.M is dat meer op een verhalende manier. De man vond het na een aantal jaren radiostilte nodig om wat demonen van zich af te schudden. Waar zo'n afkickperiode al niet goed voor kan zijn.

Het subtiele van zijn eerste albums is hier dan wel weer wat minder, maar hoe hij van zichzelf hier een psycho-personage neerzet vind ik echt weergaloos. Dit nummer brengt ook echt dat typische horrorslasher-sfeertje. Ook een weer een geweldige Dre-beat zeg. Past er ook perfect bij.

(Zucht)...weet je, ik gun het hem van harte dat hij zijn leven wat meer op een rijtje heeft, maar ik kon toch echt waanzinnig genieten van zijn muziek toen die nog zo labiel als een deur was.

Je gaat lekker zeg

Enorm onderschat nummer van Shady, ook favoriet hier. Keep up the good work